အခန်း (၅၄၉-၅၅၀)
Vol. 55 Ch. 549-550
အခန်း ၅၄၉ - အရေခွံဆုပ်နန်းတော်
ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မျက်နှာတွေ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်ကုန်ပါတယ်။
သူတို့ဟာ အလုအယက် နောက်ဆုတ်ကြပေမဲ့ သွေးရောင်ရဲရဲ ပုံရိပ်တချို့ကတော့ ထိုနေရာမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ကတော့ အရေခွံဆုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဖြစ်ပြီး အသားစိုင်တွေဟာ လေထဲမှာ ပေါ်လွင်နေကာ သွေးညှီနံ့တွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
သူတို့ဟာ ဖယောင်းရုပ်တုတွေလို မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြတာပါ။
သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ အရေခွံတွေနဲ့အတူ နံရံထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရပုံရပါတယ်။
အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အကြီးအကဲတွေဟာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင် ၄ ယောက်ဆီ အပြေးအလွှား မေးမြန်းကြပါတယ်။
"စီနီယာတို့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ သူတို့ကို ကယ်လို့ရနိုင်ဦးမလား"
ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင် ၄ ယောက်ဟာ မျက်နှာပျက်နေကြပြီး ခေါင်းခါပြပါတယ်။
ဒီလို နည်းစနစ်မျိုးကို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်ကြပါဘူး။
"ဒီဂိုဏ်းဝင်တွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်"
လို့ တစ်ယောက်က ရေရွတ်ပါတယ်။
ချိုင်းရွှင့်ဟာ ကြောက်လန့်တုန်ရီရင်း ဖန့်ချန်နားကို ကပ်နေပါတယ်။
သူဟာ ရှေ့ကို ဆက်မတိုးချင်တော့ပါဘူး။
ဝင်ပေါက်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာတင် ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းနေရင် အထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်ပါတယ်။
ဒါဟာ သူတို့လို ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွေ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်တွေတောင် မသေချာသလို ဖြစ်နေကြတာပါ။
ဖန့်ချန်ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူ့ရဲ့ ရှေးဦးနတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ပါတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးဟာ လှိုင်း တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
လေထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ၊ နန်းတော်၊ အရေခွံမရှိတဲ့ အလောင်းတွေနဲ့ နံရံပေါ်က ထွင်းထုထားတဲ့ တာအိုလူငယ်လေးတွေ အားလုံးဟာ လှိုင်း တွေပဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
နံရံပေါ်က အကူအညီတောင်းနေသလို ဖြစ်နေတဲ့ လူငယ်လေးတွေရဲ့ လှိုင်း တွေက တုန်ခါနေတာကြောင့် သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးမှန်း သိနိုင်ပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အရေခွံမရှိတဲ့ အလောင်းတွေကတော့ လုံးဝငြိမ်သက်နေပါတယ်။
သူတို့ သေသွားပါပြီ၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက နံရံထဲမှာ အချုပ်ခံထားရတာပါ။
ဖန့်ချန်ဟာ နန်းတော်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲမှာ လှိုင်း တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အလုံးခဲ တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မျောနေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
အဲဒီအရာက သူ့ကို ပြင်းထန်တဲ့ အန္တရာယ်အငွေ့အသက် ပေးနေပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းရဲ့ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဘွားအိုက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီကို ရောက်လာမှတော့ အန္တရာယ်တွေကို မကြောက်ကြနဲ့ တွန့်ဆုတ်နေရင် မသေမျိုးကံတရားကို ဘယ်လိုရမလဲ မင်းတို့ထဲက တချို့ အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ကြစမ်း"
သွားကြည့်ရမယ်
ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ မျက်နှာပျက်ကုန်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပါတယ်။
ဘယ်သူမှ အရေခွံဆုတ်ခံပြီး နံရံထဲမှာ ဝိညာဉ်အချုပ်မခံချင်ကြပါဘူး။
ဒါက ယဇ်ပူဇော်ခံရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
"စီနီယာတို့ ကျွန်တော့်မှာ အတွေးတစ်ခုရှိပါတယ် နံရံပေါ်က ထွင်းထုထားတဲ့ လူငယ် ၂၀ ကို ကြည့်ပါ ဒီလမ်းကို ဖြတ်ဖို့ဆိုရင် လူအရေခွံ ၂၀ လိုအပ်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
လို့ ချီချုံ က ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၄ ယောက်ကို ဦးညွှတ်ရင်း အကြံပေးပါတယ်။
လူတိုင်း နံရံကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တကယ်ပဲ ဖုန်သုတ်ပုဝါတွေ ကိုင်ထားတဲ့ ရုပ်တု ၂၀ ရှိနေတာပါ။
ချီချုံရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် နောက်ထပ် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၁၅ ယောက်ရဲ့ အရေခွံတွေ ထပ်လိုပါသေးတယ်။
ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ၄ ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွေဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ အားလုံး ကျောချမ်းသွားကြပါတယ်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အကြီးအကဲ ကို ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။
"အကြီးအကဲ ကျွန်တော် ဒီကံတရားကို မလိုချင်တော့ဘူး ကျွန်တော် ပြန်ပါရစေ"
အဘွားအိုက ကြားဖြတ်ပြောပါတယ်။
"ဝင်လာပြီးမှတော့ ပြန်ထွက်လို့မရဘူး မင်းသာ အပြင်ရောက်လို့ ဒီအကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောရင် ငါတို့အတွက် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်"
အဘွားအိုရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲတောင် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ သူ့တပည့်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတော့တယ်။
"စတေးမှုဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ ဒီစတေးမှုက အချည်းနှီး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ ကံတရားကို ရတာနဲ့ မင်းတို့ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပေးမယ်"
"အရေခွံဆုတ်ခံရရုံပဲ မင်းတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ထည့်ပေးနိုင်ရင် ဒီဒဏ်ရာတွေက ၁၀ ရက်၊ ၁၅ ရက်အတွင်း ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ"
လို့ အဘွားအိုက လိမ်ညာဖျောင်းဖျပြီး အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ကျင့်ကြံမှု အနိမ့်ဆုံး ၁၅ ယောက် ရှေ့ထွက်ခဲ့"
ချိုင်းရွှင့်ဟာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပါတယ်။
သူက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၆ ပဲ ရှိသေးတာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံမှု အနိမ့်ဆုံးလူပါ။
သူက ချီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကို အားကိုးတကြီး ကြည့်ပေမဲ့ ဘိုးဘေးက သက်ပြင်းချပြီး မျက်နှာလွှဲထားပါတယ်။
ချိုင်းရွှင့်ဟာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ငါသာ သိခဲ့ရင် ဒီအခွင့်အရေးကို ချိုင်းလုံကိုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့မယ်"
အဲဒီအချိန်မှာ ဖန့်ချန်ကတော့ လူအုပ်ထဲက လူတစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
သူက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တိတ်တဆိတ် တစ်ခုခုကို ထုတ်ပြီး စားဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။
" အဲဒါ ကောင်းကင်မိစ္ဆာသစ်သီးပဲ"
လို့ စကြာဝဠာမှန်ချပ် က သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်ဟာ ချက်ချင်းပဲ ထိုလူ့အနားကို ရောက်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက ကောင်းကင်မိစ္ဆာသစ်သီး ကို လုယူကာ သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။
သစ်သီးပိုင်ရှင်ဟာ ကြောင်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေပါတယ်။
အနားက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စီနီယာကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပါတယ်။
"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ ငါ့တပည့်ရဲ့ ပစ္စည်းကို ဘာလို့ လုတာလဲ"
"ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ပြန်ပေး"
လို့ ထိုတပည့်ကလည်း အော်ပါတယ်။
"ဘာဝိညာဉ်သစ်သီးလဲ"
ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်မေးပါတယ်။
"မင်းတပည့်ကို မေးကြည့်လိုက်ဦး ငါ လုလိုက်တဲ့ သစ်သီးက ဘာသစ်သီးလဲဆိုတာ"
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက သူ့တပည့်ကို စစ်မေးတဲ့အခါ ထိုတပည့်က နတ်ဘုရားဖြစ်စေမယ့် သစ်သီး လို့ အမှန်အတိုင်း မပြောရဲပါဘူး။
သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး
"အဲဒါ သာမန် ဝိညာဉ်သစ်သီးပါပဲ ကျွန်တော်ကြောက်နေလို့ စိတ်ငြိမ်အောင် စားမလို့ပါ"
လို့ လိမ်ပြောလိုက်ရပါတယ်။
"သာမန်ဝိညာဉ်သစ်သီးဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးနဲ့ တန်ဖိုးတူမှာပေါ့"
လို့ ဖန့်ချန်က ပြောပြီး ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး ပစ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ထိုကျင့်ကြံသူဟာ ဘာမှပြန်မပြောရဲတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
လူတိုင်းက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားရပေမဲ့ အခြေအနေအရ ဆက်မမေးတော့ဘဲ ယဇ်ပူဇော်မယ့် ၁၅ ယောက် ရွေးဖို့ကိုပဲ အာရုံပြန်စိုက်သွားကြပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကတော့ အတွင်းစိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသားတွေ ဒီအနားမှာ ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အခုတော့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာသစ်သီး က သူ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီမို့ သူတို့ အကြံအစည်ပျက်သွားပါပြီ။
အခန်း ၅၅၀ - စက္ကူရုပ်ဖြူနှင့် စက္ကူရုပ်မည်း
ခန်းမအပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူ့ကို စတေးမလဲဆိုတဲ့ အပြင်းအထန် ငြင်းခုံဆွေးနွေးသံတွေနဲ့ ဆူညံနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ အဖြေတစ်ခု မထုတ်နိုင်ခင်မှာပဲ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ဝုန်းခနဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်ထပ် လူ ၁၅ ယောက်ကို အရေခွံဆုတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
ထိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသူတွေရဲ့ အသားစိုင်တွေဟာ ကျောက်နံရံထဲကို စုပ်ယူပေါင်းစပ်ခံလိုက်ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ နံရံထဲကနေ အကူအညီတောင်းသံတွေနဲ့ အော်ဟစ်သံတွေဟာ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။
နံရံပေါ်က ထွင်းထုထားတဲ့ ရုပ်တု ၂၀ ဟာ တဖြည်းဖြည်း သက်ရှိတွေလို အရောင်အသွေး စိုပြည်လာပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကလည်း လှုပ်ရှားသက်ဝင်လာပါတယ်။
လူအုပ်ကြီးဟာ မှင်သက်အံ့သြနေကြပါတယ်။
ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများကတော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပါပြီ။
လူအရေခွံ ၂၀ ပြည့်သွားပြီဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုက အာမခံချက်ရှိသွားပြီလို့ ယူဆလိုက်ကြတာပါ။
အဲဒီအရေခွံ ၂၀ ထဲမှာ ချီချုံရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက် ပါသွားတာကြောင့် ချီချုံရဲ့ မျက်နှာကတော့ အတော်လေးကို ခက်ထန်ညှိုးနွမ်းနေပါတယ်။
မိုချောင် နဲ့ အခြားသူတွေဟာလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အခုတော့ သူတို့အားလုံး တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေကြပါပြီ။
"ခန်းမထဲ ဝင်ကြစို့"
အဘွားအိုက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောပါတယ်။
"ငါတို့ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြတာပေါ့"
လူတိုင်းဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တာကြောင့် နံရံထဲက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အသနားခံသံတွေကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခန်းမထဲကို တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်ဝင်သွားကြပါတယ်။
အရှေ့ဆုံးက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဟာ ချီချုံရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှားနေမှာကို စိုးရိမ်ပြီး သတိကြီးစွာနဲ့ ရှေ့တိုးလာပါတယ်။
ဘာအန္တရာယ်မှမရှိဘဲ အရေခွံဆုတ်ခန်းမ ထဲ ရောက်သွားမှသာ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနိုင်ပါတော့တယ်။
"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."
အရှေ့ဆုံးက ကျင့်ကြံသူဟာ ရုတ်တရက် အေးစက်တဲ့ လေတွေကို ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
အရေခွံဆုတ်ခန်းမရဲ့ ရှေ့မှာ လူပုံစံ နှစ်ရုပ် ထိုင်နေတာပါ။
တစ်ရုပ်က အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ရုပ်က အဖြူရောင် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က သက်ရှိတွေ မဟုတ်ဘဲ စက္ကူရုပ်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ပါးပြင်တွေပေါ်မှာ ဆိုးထားတဲ့ တောက်ပတဲ့ ဆေးရောင်တွေက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသွင်ကို ဆောင်နေပါတယ်။
သူတို့ဝင်လာတာနဲ့ စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ဟာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
စက္ကူရုပ်ဖြူက တောင့်တောင့်ကြီး ပြုံးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ
"ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတာပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါဦး"
လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
စက္ကူရုပ်မည်းကတော့ မြွေဟောက်တစ်ကောင်လို လူအုပ်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ မထိုင်ရဲကြဘဲ ဘေးကို မြန်မြန်ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ ရွှေအမြုတေနဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင်တွေကို အရင်ဝင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ပညာရှင် တစ်ယောက်ဟာ တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး အထဲဝင်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေပါတယ်။
သူဟာ အမည်းနဲ့ အဖြူ စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ကို ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်နဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း
"စက္ကူရုပ်တွေလား ဒါက ဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်းအတတ် လား"
လို့ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းသွားပါတယ်။
ဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်းအတတ် ဟုတ်လား ဒါက အဲဒီကျင့်စဥ်ရဲ့ နောက်ထပ် အသုံးချပုံတစ်မျိုးပေါ့။
သူ့ရှေ့က စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ဟာ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်က ဒီအတတ်ပညာနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ပစ္စည်းတချို့ကို သုံးပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။
စက္ကူရုပ်ဖြူက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၄ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလို့ မဝင်ကြတာလဲ မင်းတို့က လူအရေခွံ ၂၀ တောင် ပေးထားပြီးသားပဲ ငါတို့က မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး"
ဒါပေမဲ့ စက္ကူရုပ်ဖြူရဲ့ အကြည့်က ဖန့်ချန်ဆီကို မရည်ရွယ်ဘဲ ခဏတာ ရောက်သွားတာကို ဖန့်ချန်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံစားမှုကြောင့် သိလိုက်ရပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
သူ ငါ့ကို တစ်မျိုးကြည့်နေတာပဲ ငါက တာအိုအနွယ်ဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့လား
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အစေခံတွေလားလို့ မေးပါရစေ"
အဘွားအိုက ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
စက္ကူရုပ်ဖြူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ် ငါတို့သခင်က ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ငါတို့ကို ထားခဲ့တာပါ မင်းတို့လို လူတွေ ဒီကို မရောက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ"
"တကယ်လို့ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေသာ ဒီလောက်မမြင့်ရင် ဒီထဲကို ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အခုတော့ စိတ်အေးလက်အေး ထိုင်ကြပါ"
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ ခန်းမထဲမှာ ထိုင်ခုံတွေ အများကြီး ပေါ်လာပါတယ်။
ရှိသမျှ လူအားလုံးအတွက် လောက်ငတဲ့ အရေအတွက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မထိုင်ရဲကြပါဘူး။
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေတောင် မထိုင်ရဲကြပါဘူး။
လူတိုင်းက အဆင်မပြေရင် အချိန်မရွေး နောက်ဆုတ်ပြေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားကြပါတယ်။
"ဒါက မသေမျိုးဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် ထားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျွန်ပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတော့"
စက္ကူရုပ်ဖြူက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"အားလုံးပဲ ငါတို့သာ မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် ခုနက လူအရေခွံ ၂၀ နဲ့တင် ရပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါက သခင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းပဲ"
"မင်းတို့က လူအရေခွံ ၂၀ ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ဝင်ခွင့်နဲ့ ထိုင်ခွင့် ရှိသွားပြီ သခင် မင်းတို့အတွက် ဘာထားခဲ့လဲဆိုတာ မကြည့်ချင်ကြဘူးလား"
လူအုပ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာတွေ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
စက္ကူရုပ်ဖြူရဲ့ စကားကလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေပုံရပါတယ်။
သူတို့သာ တကယ် ဒုက္ခပေးချင်ရင် ဘာလို့ အချိန်ကုန်ခံပြီး စကားပြောနေမလဲ
မသေမျိုးဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်က တစ်နေ့မှာ သူ့ဂူကို တစ်ယောက်ယောက် တွေ့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိလို့ အမွေအနှစ်တစ်ခုခု ထားခဲ့တာလား
ဒီလိုတွေးမိတာနဲ့ လူတော်တော်များများရဲ့ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပေါ်လာပါတယ်။
"ကျွန်ျတာ်တို့ စိတ်အေးရအောင် အကျိုးအကြောင်းလေး ရှင်းပြပေးပါဦး"
အဘွားအိုကတော့ စက္ကူရုပ်ဖြူရဲ့ စကားကို အလွယ်တကူ မယုံသေးဘဲ စဉ်းစားဆင်ခြင်နေပါတယ်။
"သခင်က အမွေအနှစ်တစ်ခု ထားခဲ့တယ် ငါတို့က ပထမတံခါးကို စောင့်ရတာပါ မင်းတို့ထဲက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူက အရေခွံဆုတ်ကျင့်စဥ်ကို ရလိမ့်မယ်"
စက္ကူရုပ်ဖြူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီကျင့်စဥ်က သခင့်ခေတ်တုန်းက အရမ်းနာမည်ကြီးခဲ့တာ နာမည်ကြားရုံနဲ့တင် လူတွေ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားပြီး မြင်ရုံနဲ့တင် ကြောက်ရွံ့စေခဲ့တာပေါ့"
အရေခွံဆုတ်ကျင့်စဥ်
လူတိုင်းဟာ ခုနက မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း ပြန်မြင်ယောင်သွားကြပါတယ်။
ဒါဆို ဒါက နည်းစနစ် အမွေအနှစ်တစ်ခုပေါ့
ဒါပေမဲ့ အရေခွံဆုတ်တာအပြင် ဝိညာဉ်တွေကို အကျဉ်းချထားတာက လွဲလို့ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မရှိသလိုပဲ။
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ဆိုရင် တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားမှာပဲ"
တချို့လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်လာပါတယ်။
ဒီစက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ကပဲ ဘယ်သူ့ကို အမွေအနှစ် ပေးမယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်မှာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၄ ယောက်က ဆုံးဖြတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေကြပါတယ်။
ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ ရုတ်တရက် အနီးဆုံးထိုင်ခုံကို သွားထိုင်လိုက်ပြီး စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေပါတယ်။
အကောင်းအဆိုးကို တွက်ချက်ပြီးတဲ့နောက် လူတိုင်းဟာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၄ ယောက်အပါအဝင် ကိုယ်စီထိုင်ခုံတွေမှာ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖန့်ချန်တစ်ယောက်ပဲ မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့ပါတယ်။
စက္ကူရုပ်ဖြူက ပြုံးပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြောပါတယ်။
"မင်းလည်း ထိုင်လေ"
"မလိုပါဘူး ငါ့ခြေထောက်တွေက မကောင်းလို့ မတ်တပ်ရပ်ပြီးပဲ နားထောင်ပါ့မယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေပါတယ်။
စက္ကူရုပ်ဖြူက ခပ်ဖွဖွ သတိပေးပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် မင်း အရေခွံဆုတ်ကျင့်စဥ် အမွေအနှစ်ကို ရဖို့ အခွင့်အရေး လက်လွှတ်ရလိမ့်မယ်နော်"
"မရရင်လည်း နေပါစေဗျာ ငါ့ရဲ့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံမှုနဲ့ နည်းစနစ် တစ်ခု နှစ်ခု တတ်မြောက်တာတင် ကျေနပ်ပါပြီ"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ဖန့်ချန်ကို အော်ပါတယ်။
"အားလုံး ထိုင်နေတာကို မင်းက ဘာလို့ ထူးခြားချင်နေတာလဲ မြန်မြန်ထိုင်စမ်းပါ ဒါမှ ဒီနှစ်ယောက်က အမွေအနှစ်ရွေးတာ စနိုင်မှာ"
ဖန့်ချန်က ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ စက္ကူရုပ်ဖြူကို ကြည့်ပြီး
"ကဲ စကြတော့ ငါ့ကိုတော့ ဒီအတိုင်း အပျော်လာကြည့်တဲ့လူလို့ပဲ သဘောထားပါ"
စက္ကူရုပ်ဖြူက ဖန့်ချန်ကို အေးအေးဆေးဆေး တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အဲဒီနောက် ခန်းမနောက်ဘက်ကနေ စက္ကူရုပ် အစေခံတစ်စု ထွက်လာပါတယ်။
သူတို့က အစေခံမလေးတွေနဲ့ အခိုင်းအစေတွေလို ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ကြေးဗန်းတစ်ခုစီ ကိုင်လာကြပါတယ်။
အဲဒီဗန်းထဲမှာတော့ မြင့်မြတ်သော သားရဲသုံးပါး ပုံ ထိုးထားတဲ့ စက္ကူဝတ်ရုံ တစ်ထည်စီ ရှိနေပါတယ်။
"ဒါတွေက သခင် ထားခဲ့တဲ့ ဝတ်ရုံတွေပဲ သခင်က ပြောထားတယ် အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အရေခွံဆုတ်ခန်းမ ထဲဝင်လာပြီး ဒီဝတ်ရုံကိုဝတ်ကာ တစ်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိရင် သခင်နဲ့ ရေစက်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အရေခွံဆုတ်ကျင့်စဥ် ကို ပေးအပ်မယ်"
စက္ကူရုပ်ဖြူက တိုးတိုးလေး ရယ်ပါတယ်။
"မင်းတို့ဘာသာ ကြိုက်သလို ရွေးချယ်နိုင်တယ် သခင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းမဝတ်ခိုင်းဘူး"
ဖန့်ချန်ရဲ့ ရှေ့ကိုလည်း ကြေးဗန်းတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ဝတ်ရုံကို စစ်ဆေးကြည့်ပေမဲ့ လက်နဲ့ မထိပါဘူး။
သူက ရောင့်ရဲခြင်း ရဲ့ သဘောတရားကို နားလည်ပြီး လောဘကို ရှောင်ကြဉ်သူပါ။
သူက အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ခါတလေမှာ မပြိုင်ဆိုင်ခြင်းကပဲ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ စက္ကူဝတ်ရုံတွေကို ကြည့်ပြီး တွေဝေနေကြပါတယ်။
ဝတ်လိုက်ရင် နာရေးပစ္စည်းတွေနဲ့ တူသွားမှာစိုးလို့ အတိတ်နိမိတ်မကောင်းသလို ခံစားနေရတာပါ။
လူတိုင်း တွန့်ဆုတ်နေတာကို မြင်တော့ စက္ကူရုပ်ဖြူနဲ့ အမည်းဟာ ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့နေရာမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ပြီး စောင့်နေကြပါတယ်။
"ကဲကွာ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်"
ရုတ်တရက် ချိုင်းရွှင့်က အော်လိုက်ပြီး လူအများရှေ့မှာ စက္ကူဝတ်ရုံကို ယူဝတ်လိုက်ပါတယ်။
ဝတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲကနေ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးထွက်လာပါတယ်။
အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်တွေက တရစပ် စီးဝင်လာပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေကလည်း ဦးနှောက်ထဲကို ပြည့်နှက်လာပါတယ်။
အရင်က သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေကတောင် အခု ဝတ်ရုံဝတ်လိုက်တဲ့အခါ အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ ပြင်းထန်လာပါတယ်။
ချိုင်းရွှင့် တစ်ယောက်တည်း တလှည့်စီ ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်နေတာကို မြင်တော့ အခြားသူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေက ပိုပြီး ထူးဆန်းသွားပါတယ်။
သူတို့ဟာ စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
"သူက ကိလေသာ ခုနစ်ပါးနဲ့ တဏှာခြောက်ပါး ကို ခံစားနေရတာပါ တစ်နာရီ ခံနိုင်ရင် သခင့်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရတယ်လို့ မှတ်ယူမယ်"
စက္ကူရုပ်ဖြူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။
"သူ့အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိပါဘူး အလွန်ဆုံးရှိလှ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားရုံပါပဲ"
တာအိုနှလုံးသား မတည်မငြိမ် ဖြစ်မယ်
ဒီစကားကြောင့် မူလက ဝတ်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးနေတဲ့သူတွေဟာ ကြောက်လန့်သွားပြီး အေးခဲသွားပါတော့တယ်။