အခန်း (၈၇-၈၈)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-87

အခန်း ၈၇ ။ အတိတ်ကအကြောင်းများ

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျားစခ် မင်းသားလေးပါးသည် ဧကရာဇ်အတွက် တောလိုက်ပွဲ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်တွင် ယုန်၊ မြေခွေး၊ ဒရယ်နှင့် သမင်ကဲ့သို့သော တောကောင်များကို တွေ့ရှိရနိုင်သည်။

မြေပြန့်ဖြစ်သော်လည်း တိရစ္ဆာန်များသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနိုင်သဖြင့် ဖမ်းရခက်ခဲသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနေ့ တောလိုက်ပွဲမှာ ဆုလာဘ်တစ်ခုလောက် သတ်မှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အားလုံး ပိုပြီး ပျော်ရွှင်ရမှာပါ။" ဒုတိယမင်းသား အယ်အာထုန်က အကြံပြုသည်။

နင်ချန်သည် အနက်ရောင် မြင်းစီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသည်။ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူ့ပုံစံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ပြည့်စုံနေသည်။

အယ်အာထုန်၏စကားကို ကြားသောအခါ သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြက်ခင်းပြင်က အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေက မြင်းစီး၊ လေးပစ် ကျွမ်းကျင်ကြတယ်ဆိုတော့ ကျန်းရဲ့ဘဏ္ဍာတိုက်က ပစ္စည်းတွေ ကုန်တော့မယ့်ပုံပဲ။"

ထို့နောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ယွမ်ကျို... ခမည်းတော်ရဲ့ ရှေးဟောင်းလေးကို ယူခဲ့ပါ။ ဒီနေ့ ဒီလေးကို ဆုအဖြစ် ပေးမယ်။ ဘယ်သူ အနိုင်ရရ၊ ဒီလေးကို ယူသွားနိုင်တယ်။"

"ကောင်းလိုက်တာ" အောက်ချီက မြင်းကို စီးလာရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလေးက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး နိုင်သွားရင် အရှင်မင်းကြီး နောင်တမရနဲ့နော်။"

"ဟားဟားဟား... ပစ္စည်းကောင်းဆိုတာ မှန်ပေမယ့် ကျန်းနဲ့ မင်းသားတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်လောက် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ ပထမဆုံး တောလိုက်ပွဲဆိုတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ အစပြုမှု ဖြစ်စေချင်တယ်။”

နင်ချန်သည် လေးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ လက်နက်အကြောင်း နားလည်သူတိုင်း ထိုလေးကို ကြည့်ပြီး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။

ဤတောလိုက်ပွဲတွင် တော်လန်နှင့် စူးဒီယာတို့ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးများလည်း ပါဝင်ကြသည်။ သို့သော် နင်ချန်၏ ကိုယ်လုပ်တော်များထဲမှ မည်သူမျှ မပါဝင်ကြပေ။ အများစုမှာ စာပေပညာရှင် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာကြသဖြင့် စိတ်မဝင်စားကြပေ။

သို့သော် အချို့က အနည်းငယ် စီးတတ်သဖြင့် အပျော်သဘော လိုက်ပါကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယဲ့ယွင်သည် စစ်သူကြီး မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသဖြင့် မြင်းစီးတတ်ပေသည်။ ယောင်ရှန်းသည်လည်း ဘိုးဘွားများက စစ်ဘက်မှ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းသည်။ ကျိုးပေါင်လင်ကမူ မစီးတတ်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားသဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။

ကျန်သူများကမူ စိတ်မဝင်စားကြပေ။

"မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး သတိထားကြနော်။ မတော်တဆ မဖြစ်စေနဲ့။ အစောင့်တွေ ထည့်ပေးလိုက်မယ်" ကျင်းဖေးက သတိပေးသည်။

ယဲ့ယွင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်မယ်။ ဒီချန်းချဲ့လည်း မြင်းစီးတာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။ အပျော်သဘော လိုက်စီးကြည့်တာပါ။ တောလိုက်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လေညင်းခံရုံပါပဲ။"

ကျင်းဖေး ခေါင်းညိတ်ပြီး ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"မင်မိန်ရန် စိတ်မရှိရင် ဒီချန်းချဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား။" ကျိုးပေါင်လင်က မြင်းစီးလျက် ရောက်လာသည်။

သူမ ထိုင်နေပုံမှာ တောင့်တင်းနေပြီး မကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိသာနေသည်။

ယဲ့ယွင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က သိပ်မစီးတတ်သေးတော့ လူဆွဲပြီး အရင် လမ်းလျှောက်လိုက်ဦး။ ကျွန်မက နည်းနည်း မြန်မြန် စီးချင်လို့။ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ကျိုးပေါင်လင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယဲ့ယွင် သူမကို လစ်လျူရှုမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ယခုလို လက်ခံလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။

သူမတွင် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက် မရှိသော်လည်း နန်းတွင်း၌ နေထိုင်ရသည်ဖြစ်ရာ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်လိုသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏အချစ်ကို မရနိုင်လျှင် အားကိုးစရာ ရှာရမည်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွင်သည် လောလောဆယ် ရာထူးမကြီးသေးသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏ သဘောထားနှင့် ယဲ့မိသားစု၏အင်အားကိုကြည့်လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရာထူးမြင့်လာမည်မှာ သေချာသောကြောင့်ကြိုတင်ပြီး မိတ်ဖွဲ့ထားခြင်းက အကျိုးရှိနိုင်သည်။

နန်းတွင်း၌ ဝမ်ကျယ်ယွီကလည်း ယဲ့ယွင်နှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်ကျယ်ယွီသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ဝါရင့်သူ ဖြစ်သော်လည်း မိတ်ဖက်ရှာနေရသည်။ ကျိုးပေါင်လင်က သူမထက် သာလွန်သည်ဟု မထင်ပေ။

ယဲ့ယွင်သည် မြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒုန်းစိုင်းစီးနေသည်။ ယနေ့ သူမသည် မြင်းစီးဝတ်စုံ မဟုတ်သော်လည်း ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သွက်လက်ပေါ့ပါးနေသည်။

မကြာမီ နင်ချန်နှင့် လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်း မြင်းစီးတတ်တာလား။" နင်ချန် အံ့ဩသွားသည်။

မြို့တော်ရှိမိန်းမပျိုများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို တန်ဖိုးထားကြသည်။ စစ်ဗိုလ်ချုပ် သမီးများပင်လျှင် ဂီတ၊ ပန်းချီ၊ စာပေတို့ကိုသာ လေ့လာကြပြီး မြင်းစီးတတ်သူ ရှားပါးသည်။

ပုံမှန်အချိန်တွင် ယဲ့ယွင်သည် နူးညံ့ပြီး ချွဲနွဲ့တတ်သူဖြစ်သဖြင့် ယခုလို မြင်းစီးတတ်သည်ကို မြင်ရသောအခါ အံ့ဩနေခဲ့သည်။

"ဒီချန်းချဲ့က စစ်သူကြီးရဲ့သမီးပါနော်။ အရမ်းတော့မကျွမ်းကျင်ပေမယ့် စီးတတ်ပါတယ်။ ချန်းချဲ့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တောလိုက်မထွက်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်သွားလိုက်ဦးမယ်" ယဲ့ယွင်က တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမသည် မူလကပင် လှပသူဖြစ်ရာ ယခုလို ပြုံးလိုက်သောအခါ ရှိသမျှ အမျိုးသားများ ငေးမောသွားကြသည်။

နင်ချန် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"သတိထားဦး။ မပြုတ်ကျစေနဲ့။ လုချင်းယွင်... နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်။ သူက အငြိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လူနည်းရင် ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကြည့်ရသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြသလိုက်သည့် သဘောပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီး ယုန်ပစ်လာတာကို စောင့်နေမယ်နော်" ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြင်းကို လှည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

နှစ်ဦးသား၏ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ပြီး စူးဒီယာ မနာလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမလည်း လှပသည် မဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့ သူမ မဖြစ်ရတာလဲ။

တော်လန်သည် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော ဒေသသို့ ရောက်သွားမည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမ မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။

မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။

ယဲ့ယွင်သည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြင်းစီး၍ လေညင်းခံနေသည်။

ထိုစဉ် ယောင်ရှန်းက မြင်းစီးပြီး အဝေးသို့ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။

"ဖန်းချိုက်ရန်က သားကောင် လိုက်နေတာလား" ယဲ့ယွင် မေးလိုက်သည်။

နန်ကျစ်က မြင်းစီး မကျွမ်းကျင်သဖြင့် မနည်းထိန်းထားရပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ဟုတ်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နှေးနေတာ မှီပါ့မလား"

ယဲ့ယွင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

နန်ကျစ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "မိန်ရန်က ပျင်းနေတာပါ။ မလုပ်တတ်တာမှ မဟုတ်တာ"

သခင်နှင့် အစေခံ ရယ်မောကာ ပြန်လှည့်လာကြသည်။

မိနစ် ၄၀ ခန့်အကြာတွင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ကျိုးပေါင်လင်သည် အစေခံများ သင်ပေးမှုကြောင့် အတော်လေး စီးတတ်နေပြီဖြစ်သည်။

"နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်ဆိုရင် ဒီချန်းချဲ့လည်း ဒုန်းစိုင်းစီးနိုင်လောက်ပြီ။ မိန်ရန့်ကို အားကျလိုက်တာ။ မြက်ခင်းပြင်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီးနိုင်တယ်လေ"

ကျိုးပေါင်လင်၏နှဖူးတွင် ချွေးစို့နေသော်လည်း ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ယဲ့ယွင် စိတ်ကြည်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဟွေယွဲ့ကိစ္စတွင် ကျိုးပေါင်လင် ကူညီခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စိတ်ရှိသည်။

"မြင်းစီးတာ မခက်ပါဘူး။ သင်ယူရတာ လွယ်ပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်ဖို့ကတော့ အချိန်ယူရမှာပေါ့။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ သင်ပေးခဲ့တာ။ အိမ်မှာတုန်းက လေ့ကျင့်ဖို့ ကွင်းတောင် ရှိသေးတယ်"

ဖခင်အကြောင်း ပြောမိသောအခါ ယဲ့ယွင်သည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်သော ထိုအမျိုးသားကြီးကို သတိရသွားသည်။

ဖခင်သည် ခေါင်းမာသူ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ယွင်လည်း ထိုအချက်ကို အမွေရထားသည်။ ဖခင် အသက်ရှိစဉ်က စကားနည်းသော်လည်း သူမကို အကောင်းဆုံးအရာများ ပေးခဲ့ပြီး အလွန်ချစ်ခင်ခဲ့သည်။

ယဲ့ယွင် ငယ်စဉ်က ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် ဖခင်က သိုင်းပညာ သင်ပေးရန် ဆရာခေါ်ပေးခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာကျန်းမာရေး ကောင်းစေရန်ဖြစ်သည်။

သူမက ပင်ပန်းသည်ဟု ညည်းညူသဖြင့် ဖခင်က လက်လျော့လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးသော လေ့ကျင့်ခန်းများကိုသာ သင်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်ကာလသည် ခြောက်လခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်ပိုင်း ဖခင်သည် လင်ကျိုးသို့ ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်ဖြစ်သဖြင့် မြို့တော်တွင် အမြဲနေ၍ မရပေ။ ဧကရာဇ် စိတ်ချစေရန် ဇနီးနှင့် သမီးကို မြို့တော်တွင် ထားခဲ့ပြီး သားကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရဘဲ ပြန်တွေ့ရချိန်တွင် အရိုးအိုးသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီးရုပ်အလောင်းကိုပင် မတွေ့လိုက်ရပေ။ ရာသီဥတု ပူပြင်းပြီး ခရီးဝေးသဖြင့် လမ်းတွင် ပုပ်သိုးသွားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွင်သည် နေသားကျနေပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ယနေ့ မြင်းစီးရင်း အတိတ်ကို ပြန်သတိရမိ၍ မျက်လုံးများစပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်လာသည်။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-88

အခန်း ၈၈ ။ အချစ်တော်

ယဲ့ယွင်၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ပြီး သူမ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိသဖြင့် ကျိုးပေါင်လင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဒီချန်းချဲ့ မှားပြောမိလို့ မိန်ရန် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"ရှင်က အရမ်း အားနာတတ်တာပဲ။ ကျွန်မက ဒီတိုင်း ပြောမိတာပါ။ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးပါစေတော့။ ရှေ့ဆက်ပြီး ကောင်းကောင်း နေရမှာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့" ယဲ့ယွင် ပြုံးလိုက်သည်။

မကြာမီ သူမ စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ကျိုးပေါင်လင်နှင့် အခြားအကြောင်းအရာများ ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

ကျိုးပေါင်လင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး တောင့်တင်းနေသောကျောပြင်မှာလည်းလျော့ကျသွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အပြင်မှာ အကြာကြီး မနေဖြစ်ကြပေ။ အဓိကကတော့ ခြေထောက်နာလာလို့ ဖြစ်သည်။ နုနယ်သော မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အကြာကြီး မစီးနိုင်ကြပေ။ နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ပျော်ခဲ့ကြရဲ့လား။ ပန်းကုန်းကတော့ အသက်ကြီးပြီမို့ ဒါမျိုးတွေ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ စောစောက လမ်းလျှောက်တာတောင် မောနေပြီ"

နှစ်ယောက်သား ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းဖေးက ပြုံးလျက် လက်ပြခေါ်ပြီး အချိုရည် တိုက်သည်။

"မယ်မယ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သူမို့ မကြိုက်တာပါ။ ဒီချန်းချဲ့ကတော့ ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်ဘူး။ မျောက်ရှုံးအောင် ဆော့တတ်တယ်လို့ မယ်မယ် ပြောချင်နေတာမလား။"

ယဲ့ယွင် လက်ဆေးပြီး ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ တည်ခင်းသည်မှာ ထောပတ်လက်ဖက်ရည် ဖြစ်ပြီး အရသာ ကောင်းမွန်သည်။

"ဖန်းချိုက်ရန်ကို မတွေ့ပါလား" ကျင်းဖေးက မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ယွင် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ "ဖန်းချိုက်ရန်က ကျွန်မတို့နဲ့ အတူမလိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစောင့်တွေ ပါသွားတော့ ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး"

ယိမိန်ရန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်မိန်ရန်ရဲ့စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ကပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျိုးပေါင်လင်... မျက်စိဖွင့်ထားနော်။ နောက်မှ နောင်တမရနဲ့"

နာမည်တပ် ခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးပေါင်လင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သို့သော် ယဲ့ယွင် ဘာမှမပြောသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လက်ကိုပဝါကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်သဘောထား ကောင်းမကောင်းဆိုတာက ဆက်ဆံကြည့်မှ သိမှာပါ။ ဒီချန်းချဲ့ကတော့ မင်မိန်ရန်ကို ခင်မင်စရာကောင်းတယ်လို့ မြင်ပါတယ်"

"ဟုတ်တာပေါ့... ကျွန်မက မကြိုက်တဲ့သူဆိုရင် ဆက်ဆံရေး ပျက်ရင်ပျက်ပါစေ ဂရုမစိုက်တတ်ဘူး။ ယိမိန်ရန်လည်း ကိုယ့်အခြေအနေကို ကိုယ်သိသင့်တယ်" ယဲ့ယွင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝင်ပြောသည်။

စောစောက ကျိုးပေါင်လင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ပြန်မပြောရဲလျှင် အဖွဲ့ထဲ ခေါ်ထားစရာ မလိုပေ။

အသုံးမကျတဲ့သူကို ဆွဲခေါ်ထားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။

"ဟွန်း... နင်က စကားနိုင်လုနေတာပဲ။ ငါက နင့်ကို အရမ်း ကြိုက်နေတယ်လို့များထင်နေလား။" ယိမိန်ရန်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ယဲ့ယွင်က သရော်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်မက လူဆိုးမကြီးမဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။"

အချစ်တော်နှစ်ယောက် စကားနိုင်လုနေကြသည်ကို ကျန်လူများက မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေကြသည်။

လီဝမ်ရုန်က ဝင်ပါချင်သော်လည်း ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပါးရိုက်ခံထားရသဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ကျင်းဖေးကတော့ ဝင်မပါပေ။ အလွန်အကျွံ မဖြစ်သရွေ့ လွှတ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် မိဖုရားသာဖြစ်သဖြင့် ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်မရှိပေ။ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မိနစ် ၄၀ ခန့်အကြာတွင် ယောင်ရှန်း ပြန်ရောက်လာသည်။

ကျင်းဖေး မေးမြန်းသောအခါ ရှုခင်းကြည့်ရင်း အဝေးရောက်သွားသည်ဟု ရှက်သွေးဖြာလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ထူးခြားမှု မရှိသဖြင့် လူတိုင်းက သူမ အရှင်မင်းကြီးရှေ့ သွားပြတာဟုသာ ထင်လိုက်ကြသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အဝေးမှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

နင်ချန် ဦးဆောင်ပြီး မင်းသားလေးပါးနှင့် လူငယ်အမျိုးသားများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အောက်ချီသည် ဒရယ်တစ်ကောင် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပထမရရှိသွားသည်။

ကျန်လူများလည်း မဆိုးလှပေ။ နင်ချန်သည် မြင်းစီး၊ လေးပစ်တွင် ကျားစခ်လူမျိုးများလောက် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ယုန်အများအပြား ရရှိခဲ့သည်။

ယုန်များသည် အမွေးလဲချိန်ဖြစ်သဖြင့် အရေခွံ မလှသော်လည်း အသားစား၍ ရသည်။

"ယုန်သား စားချင်တယ်ဆို။ အကုန် ကင်ခိုင်းလိုက်" နင်ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီချန်းချဲ့အတွက် သီးသန့် ပစ်လာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အားလုံးအတွက်ပစ်လာတာလား။"

ယဲ့ယွင်က တမင်မေးလိုက်၍ မျက်ခုံးလေး ပင့်ကာ ကောက်ကျစ်စွာ ကြည့်နေပုံမှာ ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

လူအများရှေ့တွင် ချွဲနွဲ့နေသဖြင့် နင်ချန်၏မျက်နှာ အနည်းငယ် ရဲသွားသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ကြည်နူးစရာဖြစ်သဖြင့် နင်ချန်က လိုက်လျောလိုက်သည်။

"မင်းက အဆိုးလေးပဲ။ အကုန် မင်းအတွက် ပေးရင်တောင် ကုန်အောင်စားနိုင်လို့လား"

"ဒါဆိုရင် ဒီချန်းချဲ့က တခြားလူတွေကို ပြန်ကျွေးလို့ ရတာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ယုန်သားကို ဒီချန်းချဲ့က ဒါနပြုလိုက်ပါမယ်။" ယဲ့ယွင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... မင်မိန်ရန် ကျွေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ စားရတာပေါ့။"

တတိယမင်းသား ကျော်လီခယ့်ထူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ယဲ့ယွင်ကို မြှောက်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ယွင်က ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ ယခု ကျားစခ်လူမျိုးများ၏မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် ဧကရာဇ်၏အချစ်တော် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာ စားပွဲတွင် ယုန်သားကင် ပါဝင်ပြီး အရသာ ကောင်းမွန်သည်။

အခြား အသားကင်များလည်း ပါဝင်သည်။

နင်ချန်သည် အခြားသူများကိုလည်း ဂရုစိုက်သည်။ ယိမိန်ရန်ကို သမင်သားတစ်တုံး လှီးပေးပြီး ကျင်းဖေးကို အရက်တစ်အိုး ပေးသည်။ ယန်ပေါင်လင်ကိုလည်း ထောပတ်လက်ဖက်ရည် ပြောင်းတိုက်သည်။

တကယ့်ကို မျှတအောင် ဆက်ဆံတတ်သူပင်။

ညနေပိုင်းတွင် တောလိုက်မထွက်တော့ဘဲ ဖျော်ဖြေပွဲများနှင့် ကစားပွဲများပြုလုပ်သည်။

ကျားစခ်လူမျိုးများ၏ နပန်းပွဲ၊ မြင်းပြိုင်ပွဲ၊ မြင်းစီးစွမ်းရည်ပြပွဲများအပြင် မြှားပစ်၊ လက်မောင်းလှန်ပွဲများလည်း ပါဝင်သည်။

ဒါဟာ အလယ်ပိုင်းဒေသနဲ့ ကျားစခ်ကြားက အားပြိုင်မှု တစ်ခုလိုပါပဲ။

နင်ချန် ခေါ်လာသူများထဲတွင် တော်သူများ ပါဝင်သဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် အသာစီးရရှိခဲ့သည်။

ယဲ့ကျယ်နှင့် လုချင်းယွင်တို့လည်း ဝင်ပြိုင်ကြပြီး အနိုင်ရခဲ့ကြသည်။

ကျားစခ်လူမျိုးများသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်ခံတတ်ကြသည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသသားများကို အနိုင်ရမှသာ ဤဧကရာဇ်ကို လေးစားသင့်မသင့် စဉ်းစားကြမည်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွင် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသော်လည်း တစ်ခုခုလိုနေသလို ခံစားရသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း လူများ စိတ်ဝင်စားနေချိန်တွင် တော်လန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနေ့ အစ်ကိုက အရှင်မင်းကြီးရဲ့လေးကို ရသွားတာ ကျွန်တော်မျိုးမ အရမ်းအားကျနေတာ။ ဒီလို အားကစားတွေတော့ ကျွန်မ မပြိုင်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြှားပစ်တာတော့ ယှဉ်လို့ရတယ်။ တစ်ယောက်ကို မြှားဆယ်စင်း ပစ်မယ်။ ဗဟိုချက်ထိတာ များတဲ့သူ နိုင်ကြေး။ အရှင်မင်းကြီး ဆုချပေးမလား"

နင်ချန် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းသမီး လိုချင်တာရှိရင် အောက်ချီကို ကိုယ်စား ပြိုင်ခိုင်းလိုက်လေ။ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"

တော်လန်က မေးငေါ့လိုက်၍ မျက်ဝန်းများ တောက်ပနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးမကို အထင်မသေးပါနဲ့။ ကျွန်မရဲ့ မြှားပစ်စွမ်းရည်က မြက်ခင်းပြင်က ယောကျ်ားလေးတွေကိုတောင် အနိုင်ယူဖူးပါတယ်။"

ဤအခြေအနေက နင်ချန်ကို အကျပ်ရိုက်စေသည်။ တော်လန်က ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံထောက်လျှင် အမှန်

တကယ်ပင်တတ်ကျွမ်းပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပါက နိုင်ရင်လည်း အနိုင်ကျင့်ရာ ရောက်ပေမည်။ ရှုံးရင်လည်းသိက္ခာကျဆင်းမည်ဖြစ်သည်။ သရေကျအောင် လုပ်ဖို့က အကောင်းဆုံးပင်။

လုချင်းယွင်ကို မျက်ရိပ်ပြပြီး ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အောက်ချီ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မဆိုးနဲ့။ ညီမလေးက ယှဉ်ချင်နေမှတော့ အရှင်မင်းကြီးကို သက်သေလုပ်ခိုင်းပြီး ကစားကြည့်ပေါ့။ ဆယ်စင်းစလုံး ဗဟိုချက်ထိရင် ညီမလေးနိုင်တာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီး ဆုချပါလိမ့်မယ်"

မောင်နှမနှစ်ယောက် အပေးအယူ မျှနေသဖြင့် ဒီကိစ္စက ငြင်းလို့မရတော့ပေ။ ဒီနေ့ တော်လန်က နာမည်ကြီးချင်နေတာ သေချာပြီ။

ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း လောနေသလိုပဲ။ မနေ့က စူးဒီယာ အရမ်းကောင်းခဲ့လို့ သူတို့မောင်နှမ စိုးရိမ်ပြီး အခုလို လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

နင်ချန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသော်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရင်တုန်းက မြှားပစ် သင်ဖူးတယ်။ မင်းသမီးနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လို့ ရမလား။ ကျွန်မက သိပ်မတော်ပါဘူး။ ရှုံးသွားရင် မင်းသမီး မရယ်နဲ့နော်"

ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးအသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏အကြည့်များ သူမထံ ရောက်ရှိသွားသည်။

***