ပဲခူးရိုးမ - ၄

တစ်နေ့မှာ ဇင်မျိုးဝင်း က ကျနော့်ဆီကို ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်လာတယ်၊ ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း ပန်းဆိုးတန်းစာအုပ်တန်း မှာရှိတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ သူ့ကို သွားတွေ့ခဲ့ပါတယ်။

ကျနော်တို့ ထိုင်ခုံမှာနေရာယူပြီး သောက်စရာတွေလာဖို့ စောင့်နေခဲ့ကြတယ်။ သောက်စရာတွေ ရောက်လာတော့ သူက သူ့ရဲ့ Iced Caffe Latte ကို တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်မော့ချလိုက်ပြီး စကားစပြောပါတယ်။

“ကျနော့်ရဲ့ ယူဆချက်ကို နားထောင်ပေးမလား”

ကျနော်လည်း သူပြောတာကို နားထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူက ‘တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်’ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ယူဆချက်တွေကို ပြောပြပြီးနောက်မှာတော့ ဆက်ပြောပါတယ်။

“ကျနော် အင်တာဗျူးခဲ့တဲ့ ထိတ်လန့်စရာစာရေးဆရာ XXXX ရဲ့ ‘ကျောင်းက ထိတ်လန့်စရာပုံပြင်များ’ ထဲမှာ အနီရောင်အမျိုးသမီးနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အကြောင်း ပါလာတယ်ဗျ။ သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ နာမည်က ပြည့်ဝ လေ။ အဲ့ဒီအင်တာဗျူးကနေ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ အရာအားလုံးရဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရတယ်။ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းပါပဲ”

“ကျနော် အွန်လိုင်းမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ‘အဆောင်အိမ်’ ဆိုတာဟာ အဲ့ဒီအနီရောင်အမျိုးသမီးနဲ့ ပြည့်ဝ တို့ နေခဲ့တဲ့ အိမ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အခုတော့ အဆောင်တွေအကုန်လုံး ခွာပစ်လိုက်ကြပြီလေ။ အဲ့ဒီပို့စ်တင်တဲ့သူ ပြောပြတဲ့ ‘တဒုန်းဒုန်း’ ဆိုတဲ့ အသံတွေကလည်း အနီရောင်အမျိုးသမီးရဲ့ ပြုမူပုံတွေနဲ့ တူညီချက်တွေ ရှိနေသလိုပဲ”

“ကျိန်စာသင့်ဗီဒီယိုအကြောင်း ဘွဲ့ယူကျမ်းပြုစုခဲ့တဲ့သူကို ခင်ဗျား ထပ်ပြီးအင်တာဗျူးခဲ့တာမှာလည်း... အနီရောင် အမျိုးသမီးက သူ့ကို ခဏတာ ခြောက်လှန့်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အနီရောင် အမျိုးသမီးက သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး အနီရောင်အမျိုးသမီးအစား ပြည့်ဝ က ဝင်ရောက်ခြောက်လှန့်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တွေ့ရတယ်။ သူတို့က မိသားစုဆိုတော့ ဒါက ယုတ္တိရှိတာပေါ့”

“ကျနော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်နဲ့ မတူတာက အနီရောင်အမျိုးသမီးဟာ လူတွေကို သူ့ဘာသာ တက်ကြွစွာ လိုက်ရှာတတ်တာပဲ။ အနီရောင်အမျိုးသမီးက အရှာခံချင်နေသလိုပဲဗျ။ အဲ့ဒီမှာ ပြည့်ဝ ကလည်း တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှာပဲ”

“အနီရောင်အမျိုးသမီး အသက်ရှိစဉ်က ကျနော့်ရဲ့ အလုပ်ခွင်ဆီကို စာတွေ ပို့ခဲ့တယ်ဆိုတာတောင် ကျနော် မယုံနိုင်ဘူး။ အနီရောင်အမျိုးသမီး ဘယ်အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျနော် အတိအကျ မသိပေမဲ့ ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။ အဲ့ဒီစာတွေက ပုံမှန်အသိစိတ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ရေးထားတဲ့ပုံစံမျိုး ခံစားရတယ်။ ရေးတဲ့သူက နည်းနည်းလေး စိတ်ဖောက်ပြန်နေတာမျိုးပဲ ရှိတာ”

“တတိယမြောက်စာကို ဖတ်ပြီးမှ ဒါတွေက အနီရောင်အမျိုးသမီးဆီက လာတာလို့ ကျနော် သံသယဖြစ်မိတာ။ ‘ကျမကို ရှာတွေ့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားစုကို ကျနော် မှတ်မိနေတယ်။ အနီရောင်အမျိုးသမီးဟာ သားဖြစ်သူရဲ့ သေဆုံးမှုကို စုံစမ်းနေတဲ့ ကျနော်တို့ စာအုပ်တိုက်က တခြားသတင်းထောက်တစ်ယောက်ဆီကို အဲ့ဒီစာ ပို့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျနော်တို့ဆီမှာ ‘အပတ်စဉ်သတင်းမှတ်တမ်း’ လိုမျိုး အတင်းအဖျင်းကဏ္ဍတွေ ရေးတဲ့ တခြားဌာနတွေလည်း ရှိတာပဲလေ”

“O ဟာ ‘ကျောင်းက ထိတ်လန့်စရာပုံပြင်များ’ နဲ့ XXXX ရဲ့ စာအုပ်အသစ်အတွက် အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာ... ဝေါမြို့ က သေဆုံးမှုအကြောင်း အင်တာဗျူးခဲ့တဲ့သူ ရှိမလားဆိုပြီး ကုမ္ပဏီထဲမှာ လိုက်မေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ တခြားဌာနက တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒါကို ကြားပြီး အဲ့ဒီအမေဖြစ်သူဆီကရတဲ့ စာတွေကို သူ့ကို ပေးလိုက်တာ၊ အဲ့ဒီစာတွေက သုတေသနဖိုင်တွေထဲ ရောက်သွားပြီး ကျနော်က ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီသတင်းကို တခြားဌာနက ထုတ်ဝေခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒီဆောင်းပါးပါတဲ့ စာအုပ်အဟောင်းကို ကျနော် ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ရှာနေတုန်းပါပဲ”

“သူတို့က အဲ့ဒီအမေဖြစ်သူကို အင်တာဗျူးပေးဖို့ ဖိအားပေးပြီးနောက်မှာ အမေဖြစ်သူကို အမြင်မကြည်စရာဖြစ်အောင် ရေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ အနီရောင်အမျိုးသမီးဟာ ဒီကိစ္စမှာ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့ဗျာ”

“သားကောင်လို့ ပြောရရင် ပြည့်ဝ ကလည်း တစ်ယောက်အပါအဝင်ပဲ။”

“သဲထိတ်ရင်ဖိုစာရေးဆရာ ပြောတာကတော့ ပြည့်ဝ ဟာ တာတေကြီးဆီမှာ ယဇ်ကောင်အဖြစ် ပါသွားခဲ့တာတဲ့။ ဆိုလိုတာက သူဟာ တိုက်ခန်းတွဲက ကလေးတွေ ကစားကြတဲ့ တာတေ ကစားနည်းထဲက ယဇ်ပူဇော်ပစ္စည်းတွေလို ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ သူ့အမေက သူ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက်မှာ သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးဟာ နောက်ထပ် ပရလောကနဲ့ဆိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားကြတာ”

“အင်တာဗျူးတွေအရ တာတေကြီး ဆိုတာက ကျောင်းရဲ့ ထူးဆန်းမှု ခုနစ်ခုထဲမှာ ဟိုးအရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ဟိုးအရင်အထိ ပြန်ရှာကြည့်မယ်ဆိုရင် တာတေကြီး က လူတွေကို တောင်ပေါ်ကို ခေါ်သွားတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျနော် လောင်းရဲတယ်။ အဲ့ဒီပုံပြင်က တိုက်ခန်းတွဲက ကလေးတွေ ကစားတဲ့ တာတေ ကစားနည်းအတွက် အခြေခံ ဖြစ်လာတာပေါ့။ အဲ့ဒီကစားနည်းကြောင့် ပြည့်ဝ သေဆုံးခဲ့ရတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပြီး သူနဲ့ သူ့အမေ အနီရောင်အမျိုးသမီးအကြောင်း ကောလာဟလတွေ ထပ်ပြီး ပျံ့နှံ့သွားတာ။ ဒါက ကျနော့်ရဲ့ အယူအဆပဲ”

“ဒါပေမဲ့ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်ရော၊ ပြည့်ဝ ရောမှာ ထူးဆန်းတဲ့ တူညီချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက ပါးစပ်ကြီးတွေကို အကျယ်ကြီး ဟပြီး ယဇ်ကောင်ကို တောင်းကြတာပဲ”

“သေချာပြောရရင် တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်က ပါးစပ်ကြီးဟတယ်လို့ တိုက်ရိုက်ပြောထားတာမျိုး မရှိပေမဲ့၊ အယ်ဒီတာဆီ ပေးပို့တဲ့စာတစ်စောင်နဲ့ ‘သရဲဓာတ်ပုံ’ ထဲမှာတော့ အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကို ဖော်ပြထားတာ ရှိတယ်။ ပါးစပ်အကျယ်ကြီးဟနေတဲ့ ပုံရိပ်ဟာ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်နဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ကျနော် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ‘ပြည့်စုံ နဲ့ ဖုန်းရုံ’ ပုံပြင်ထဲက ပြည့်ဝကလည်း ပါးစပ်ကြီးကို အကျယ်ကြီး ဟနေတာပဲလေ”

“ဒီဖြစ်ရပ်နှစ်ခုလုံးမှာ ယဇ်ကောင်တွေ ပါဝင်နေပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားပုံရတယ်။ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အရုပ်တွေကို လက်ခံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တာတေ ကစားနည်းက ယဇ်ကောင်တွေထဲမှာတော့ သက်မဲ့ပစ္စည်းတွေအပြင် တိရစ္ဆာန်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတွေရဲ့ အသက်တွေပါ ပါဝင်နေတယ်”

“ပြည့်ဝ ရဲ့ ကိစ္စမှာတော့ ယဇ်ကောင်က သူ့ရဲ့ အသက်ပဲ။ ခွင့်လွှတ်ခံရဖို့အတွက် သူ့အသက်ကို ပေးလှူဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး ထင်ပါတယ်”

“ကွဲပြားခြားနားမှုတွေဘက်က ကြည့်ရင်တော့ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံရပေမဲ့ ပြည့်ဝ ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဝေဝါးနေတယ်။ သူက တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ကို ခိုးယူချင်နေသလိုပဲ။ ‘ကျောင်းက ထိတ်လန့်စရာပုံပြင်များ’ ထဲမှာ ပါသလို သူက သူတို့ကို စားပစ်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ယူတော့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို စားသုံးလိုက်ပြီး၊ ရုပ်ခန္ဓာကိုတော့ တိုက်ခန်းတွဲ ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ခုန်ချခိုင်းတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်က လူတွေကို ဆည်ထဲ ခုန်ချခိုင်းသလိုမျိုးပေါ့။ အဲ့လိုတွေးမှပဲ အချက်အလက်တွေအရ ရှေ့နောက်ညီမှာ”

“ဒါ့အပြင် ပြည့်ဝ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အနီရောင်အမျိုးသမီးလိုပဲ သူ ခြောက်လှန့်မယ့် ပစ်မှတ်နောက်ကို လိုက်တတ်တယ်။ ဒါကလည်း တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်နဲ့ မတူတဲ့အချက်ပဲ”

“ဒီအချက်တွေအပေါ် အခြေခံပြီး ပြောရရင် တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်ကြောင့် သေခဲ့ရတဲ့ ပြည့်ဝ ဟာ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်ဆီက အချက်အလက်တချို့ကို ဆက်ခံရရှိခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ပရလောကတည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ”

“သဲထိတ်ရင်ဖိုစာရေးဆရာရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ရော၊ စာတွေထဲမှာပါ အနီရောင်အမျိုးသမီးဟာ သူ အသက်ရှိစဉ်က ပရလောကအပေါ် စိတ်ဝင်စားခဲ့တယ်လို့ ပါရှိတယ်”

“‘အဆောင်အိမ်’ ပို့စ်မှာလည်း အနီရောင်အမျိုးသမီးရဲ့အိမ်မှာ ‘ကမ္ဘာသစ်စမယ်’ ယုံကြည်မှုနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုထားပြီး အနီရောင်အမျိုးသမီးမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားစင် မရှိဘူးလို့လည်း သိရတယ်။ အွန်လိုင်းဆေးကုသမှု ဆွေးနွေးရေး ဝက်ဘ်ဆိုက်မှပို့စ်မှာလည်း ‘ကျမကို ရှာတွေ့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ‘ကျေးဇူးပြုပြီး လူတိုင်းကို မြင့်မြတ်တဲ့နေရာကနေ လမ်းပြပေးပါ’ ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးထားတယ်”

“ဒီအနီရောင်အမျိုးသမီးဟာ တစ်စုံတစ်ခုသော အယူဝါဒအရ ပြည့်ဝ နဲ့ ပတ်သက်တာတွေကို ပျံ့နှံ့အောင် ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း လူအများကြီးက ပြည့်ဝ ရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိလာအောင် လုပ်နေတာမျိုးဗျ။ ပြည့်ဝဆိုတဲ့နာမည်ကို အောက်လမ်းပညာအမြင်ကနေ ကြည့်ပြီး အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ထားတဲ့ ‘နိဂုံး’ဆိုတဲ့စာလုံး ပါတဲ့ စတစ်ကာကို သုံးတာဟာ အဲ့ဒီနည်းလမ်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ကျနော်ကတော့ အဲ့ဒီလို ထင်တယ်”

“ပြည့်ဝ လိုပဲ အနီရောင်အမျိုးသမီးဟာလည်း တောင်တန်းကြီးနဲ့ တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်တို့နဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်”

“အွန်လိုင်းဆေးကုသမှု ဆွေးနွေးရေး ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ပို့စ်တင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပြောပြချက်အရ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့သားလေးဟာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီအပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုကို သွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲ့ဒါဟာ ‘ကျောင်းလေ့လာရေး ခရီးစဉ်က အစုလိုက်အပြုံလိုက် စိတ်ဖောက်ပြန်မှုဖြစ်ရပ်’ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ တောင်ဘက်ခြမ်းက အဆောက်အအုံပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက တည်နေရာအတိအကျ မပြောပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်း အဲ့ဒီနေရာက သရဲခြောက်တာနဲ့ နာမည်ကြီးတယ်လေ။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီဒေသမှာ အဲ့ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံက အဲ့ဒီတစ်ခုပဲ ရှိတာ”

“‘ဖောက်ပြန်ခြင်း’ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ တာတေကြီး ကို ဘယ်လိုဆင့်ခေါ်ရမလဲဆိုတာ ဖော်ပြထားတာတွေက အနီရောင်အမျိုးသမီးကို သတိရစေတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းမှာ တာတေကြီး ဆင့်ခေါ်တဲ့ ကစားနည်း ဘယ်တုန်းက စခဲ့လဲဆိုတာ ကျနော် မသိပေမဲ့... သစ်ပင်ပေါ်က ပြည့်ဝ ကို ပြန်ဆွဲချဖို့ အနီရောင်အမျိုးသမီး ရူးရူးမူးမူး ခုန်နေတာကို မြင်ခဲ့တဲ့ ကလေးတွေက အနီရောင်အမျိုးသမီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တာတေကြီး ဆင့်ခေါ်တဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာထဲ ထည့်သွင်းလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုကြားက ဆက်စပ်မှုက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားမှာဗျ”

“ပြီးတော့ စတစ်ကာတွေနဲ့ အယ်ဒီတာအဖွဲ့ဆီ ပို့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စာတွေ...”

ဇင်မျိုးဝင်း က ကျနော့်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝိညာဉ်ပူးနေသလိုမျိုး စကားတွေကို တရစပ် ပြောနေခဲ့တာကြောင့် ကျနော့်မှာ ဝင်ပြောဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရခဲ့ပါဘူး။

နောက်ဆုံး ကျနော် သူ့ကို ဝင်တားလိုက်မှသာ သူ စကားပြောတာ ရပ်သွားပြီး အသက်ဝဝရှူကာ ပြောပါတယ်။

“ကျနော် နီးစပ်နေပြီ။ ခံစားလို့ရနေတယ်။ မသိရသေးတာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးပေမဲ့ အရာအားလုံးကို ချိတ်ဆက်လို့ ရတော့မလို ခံစားနေရတယ်။ ဒီအထူးထုတ်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်တော့မှာပဲ”

သူ့အသံက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ လျော့မသွားဘဲ ဆက်ပြောပါတယ်။

“ကျနော် ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အခုတော့ ပဲခူးရိုးမ ကို ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီထင်တယ်။”

ကျနော် သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သွားဖြစ်အောင် သွားခဲ့တာပါပဲ။

နှစ်လအကြာမှာတော့ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ သူ့ကို ပဲခူးရိုးမ ထဲမှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတာပါ။

စာဖတ်သူတို့ခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်ညာခဲ့မိတဲ့အတွက် ကျနော် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။

“ပဲခူးရိုးမ” ဆိုတဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ဒီမှာတင် နိဂုံးချုပ်သွားပါပြီ။

*****

၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်၊ ဩဂုတ်လထုတ် လစဉ်မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်မှ နိုင်ငံအတွင်းက မိစ္ဆာအယူဝါဒများ - ဂိုဏ်းတစ်ခုအတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက် စုံစမ်းခြင်း

၁၉၉၆ ခုနှစ်တုန်းက ကျနော်တို့ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ ပဲခူးရိုးမ က ဂိုဏ်းတစ်ခုအကြောင်း မှတ်မိကြသေးရဲ့လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဘာသာရေးဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်အပြီးမှာ မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေအကြောင်းကို ကျနော်တို့ ဆက်တိုက် ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျနော်တို့ မဂ္ဂဇင်းဟာ အသစ်ပေါ်လာတဲ့ ဘာသာရေးအဖွဲ့တွေကနေ စာတန်ကို ကိုးကွယ်သူတွေအထိ အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံရဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အခုပြောမယ့်ဂိုဏ်းဟာလည်း အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုပါ။

အကျဉ်းချုပ် ပြန်ပြောပြပါရစေ။ “ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်” လို့ခေါ်တဲ့ ဘာသာရေးအဖွဲ့သစ်ကို ၁၉၉၁ ခုနှစ်မှာ တည်ထောင်ခဲ့တာပါ။ ပုံမှန်ဘာသာရေးတွေနဲ့မတူတာက သူတို့မှာ ဗဟိုချက်မအဖြစ် ကိုးကွယ်ရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ ဟိန္ဒူဘာသာ ဒါမှမဟုတ် ခရစ်ယာန်ဘာသာတွေလို ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဒီအမျိုးသမီးတွေဟာ “စကြဝဠာကြီး” ကိုယ်တိုင်ကို ကိုးကွယ်ကြတာပါ။ အမျိုးသမီးတွေလို့ ကျနော် သုံးနှုန်းရတာကတော့ ဒီအဖွဲ့ရဲ့ နောက်လိုက်အားလုံးဟာ အမျိုးသမီးတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

ဒီအမျိုးသမီးတွေဟာ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ ဆည်တစ်ခုပဲရှိတဲ့ ပဲခူးရိုးမ တောင်ခြေနားက လူသူမနီးတဲ့နေရာမှာ စုဝေးနေထိုင်ကြတာပါ။ တချို့ဆိုရင် အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ အခြေချနေထိုင်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ စကြဝဠာရဲ့ အမှန်တရားနဲ့ ပိုနီးစပ်သွားအောင် ကျင့်ကြံခြင်း၊ တရားထိုင်ခြင်းနဲ့ ယောဂကျင့်ခြင်းတွေကို ပြုလုပ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့ဆီကို စိုးရိမ်စရာ ကောလာဟလတွေ ရောက်လာပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဝတ်ပြုသူတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေကြတယ်ဆိုတာမျိုး၊ မိသားစုလိုက် သတ်သေကြတယ်ဆိုတာမျိုးတွေပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အစီရင်ခံစာအတွက် ကျနော်တို့ အယ်ဒီတာတစ်ယောက်ဟာ အတွင်းပိုင်းကို စုံစမ်းဖို့ အဲ့ဒီနေရာကို သွားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအဖွဲ့ရဲ့ လုံခြုံရေးက ထင်ထားတာထက် တင်းကျပ်လွန်းပြီး သူတို့ရဲ့ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံက ကျနော်တို့ရဲ့ အမျိုးသားအယ်ဒီတာကို ဧည့်ခန်းမှာပဲ စံနမူနာပြ ရှင်းလင်းချက်တွေပေးပြီး အတွင်းပိုင်းကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် အဝင်မခံခဲ့ပါဘူး။

အခု လေးနှစ်အကြာမှာတော့ ကျနော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အရင်က အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး ဒီတစ်ခါမှာတော့ အမျိုးသမီးသတင်းထောက် တစ်ယောက်ကို လျှို့ဝှက်စေလွှတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျနော်တို့စေလွှတ်ခဲ့တဲ့ သတင်းထောက်ဟာ သတင်းထောက်အမှတ်အသားကို ဖျောက်ပြီး သာမန်နောက်လိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် အဲ့ဒီအဖွဲ့ထဲကို ခိုးဝင်ကာ တခြားနောက်လိုက်တွေနဲ့ စကားပြောပြီး ဒီအဖွဲ့အစည်းရဲ့ နောက်ကွယ်က တုန်လှုပ်စရာ အမှန်တရားတွေကို စုံစမ်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါကတော့ အမျိုးသမီးသတင်းထောက်ရဲ့ အစီရင်ခံစာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျမ ရထားဘူတာရုံကို မွန်းလွဲ ၁ နာရီလောက်မှာ ရောက်ပါတယ်။ ကျမကို လာကြိုတဲ့ကားပေါ်မှာ ဒရိုင်ဘာဖြစ်သူ “ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်” နောက်လိုက်က အဖွဲ့အကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းမှာ ဒရိုင်ဘာ၊ ပြန်ကြားရေး၊ ရုံးလုပ်ငန်း ဒါမှမဟုတ် စီမံခန့်ခွဲရေးဆိုပြီး တာဝန်တွေ တိတိကျကျ ခွဲဝေထားပါတယ်။ လူအနည်းငယ်က ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေမဲ့ အဖွဲ့အတွင်းမှာ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှု မရှိဘဲ အားလုံးက တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံကြပါတယ်။ အဖွဲ့ဝင်ဦးရေက ၃၀ နဲ့ ၅၀ ကြားမှာ အတက်အကျ ရှိတတ်ပါတယ်။ အားလုံးက အမျိုးသမီးတွေဖြစ်ပြီး တချို့မှာ ခင်ပွန်းနဲ့ သားသမီးတွေတောင် ရှိကြပါတယ်။

ကျမတို့ “ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်” ဆီကို ရောက်တော့ အဆောက်အအုံကြီးရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားမိတယ်။ ဟိုတယ်အသေးစားလေးတစ်ခုလိုပဲ။ ဧည့်ခန်းဆောင်၊ အစည်းအဝေးခန်း၊ အများသုံး ရေချိုးခန်းကြီး၊ ထမင်းစားဆောင်နဲ့ ကုတင်တွေအပြည့်ရှိတဲ့ အခန်းတွေ အများကြီးပါပဲ။ ဒီနေရာဟာ လူအုပ်ကြီးကို လက်ခံထားနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးပါ။ တကယ်လည်း လူအများအပြားဟာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဒီမှာပဲ နေထိုင်ကြပုံရပါတယ်။

ဧည့်ခန်းမှာ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံ အမျိုးသမီးက အဖွဲ့အကြောင်း ရှင်းပြပါတယ်။ အဲ့ဒီအချက်အလက် အများစုကို ကျမ သိထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ် အဖွဲ့ဝင်ချင်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး အာရုံစိုက် နားထောင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံ အမျိုးသမီးက အဖွဲ့ဝင်ကြေးအကြောင်း ရှင်းပြတဲ့ အခါမှာတော့ အံ့သြစရာကောင်းတာက အဖွဲ့ဝင်တွေ ဘယ်လောက် ထည့်ရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်း မရှိတာပါပဲ။ တတ်နိုင်တဲ့သူက တတ်နိုင်သလောက် ပေးရုံပါပဲ။ ပုံသေဝင်ငွေမရှိဘဲ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အဆောက်အအုံကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းထားသလဲလို့ ကျမ မေးတဲ့အခါမှာတော့ ချမ်းသာတဲ့ အဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်က အကုန်အကျခံထားတာလို့ ဖြေပါတယ်။ ဒါက ဆက်ပြီး စုံစမ်းရမယ့်အချက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျမလို လူသစ်တစ်ယောက်ကိုတော့ ပြန်ကြားရေး တာဝန်ခံက ထပ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ခေါင်းဆောင်လို့ ယူဆရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျမကို လိုက်လံပြသပြီး အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ တခြားသူတွေနဲ့အတူ ယောဂကျင့်ခိုင်းပါတယ်။ ကျင့်စဉ်အများစုကတော့ ပုံမှန် မြင်ဖူးနေကျ ပုံစံတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံတချို့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီပုံစံတွေမှာ ကျမတို့က လက်တွေကို အပေါ်ကို မြှောက်ထားရပါတယ်။ ဘာလို့လဲလို့ မေးကြည့်တော့ ကောင်းကင်ဘက်ကို လက်မြှောက်တာဟာ စကြဝဠာရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို လက်ခံရရှိဖို့နဲ့ ‘ချက္ကရာ’ တွေ ပွင့်လာဖို့အတွက်လို့ ပြောပါတယ်။

နောက်တော့ တရားထိုင်ပါတယ်။ လူအများကြီးကြားမှာ တိတ်ဆိတ်နေတာက တစ်မျိုးကြီးပါပဲ။ ကျမကတော့ တရားထိုင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရင်း ခေါင်းပဲ မူးလာပါတယ်။ ကျမရဲ့ ချက္ကရာတွေ ပွင့်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ယောဂနဲ့ တရားထိုင်ခြင်းကို ‘ကျင့်ကြံခြင်း’ လို့ ခေါ်ပေမဲ့ အတင်းအကျပ် မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိတာဝန်ချိန် မဟုတ်ရင် စိတ်ကြိုက် အနားယူနိုင်ပါတယ်။ ဒီအဖွဲ့ဟာ ဘာသာရေးအဖွဲ့ဆိုတာထက် အမျိုးသမီးသီးသန့် အဖွဲ့တစ်ခုလို ခံစားရပါတယ်။

အားလပ်ချိန်မှာတော့ အချက်အလက်ရဖို့ တခြားသူတွေနဲ့ စကားပြောကြည့်ပါတယ်။ သူတို့အားလုံးက ဖော်ရွေကြပါတယ်။ “ရက်ရောတဲ့ နှလုံးသားက စကြဝဠာဆီကို လမ်းပြပေးတယ်” ဆိုတဲ့ အဆုံးအမကို လိုက်နာနေကြတာပါ။ စကားပြောတိုင်း ကျေးဇူးတင်စကားနဲ့ စပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖော်ရွေမှုက ကျမအတွက်တော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကြီးပါ။

ပထမဆုံး အသက် ၅၀ ကျော်လောက်ရှိမယ့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ကျမစကားပြောပါတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မိသားစုအကြောင်း မေးကြည့်တော့ ခင်ပွန်းနဲ့ ဆယ်ကျော်သက် သားတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက သူတို့အားလုံးဟာ အဆင်ပြေကြပြီး အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဟာ တစ်ပတ်ကို သုံးရက်လောက် ဒီမှာ လာနေတာကို ခင်ပွန်းနဲ့ သားကလည်း ထောက်ခံပေးထားကြတာပါ။ ဒီအဖွဲ့ထဲကို အမျိုးသမီးတွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိပေမဲ့ အမျိုးသားတွေကတော့ သာသနာပြုပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ သားဟာ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးအတွက် လူသစ်တွေ စည်းရုံးပေးကြပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကိုယ်တိုင်ဝင်ခွင့်မရှိတဲ့ ဘာသာတရားတစ်ခုကို ဘာလို့ ဒီလောက်တက်ကြွစွာ လိုက်လံဟောပြောနေကြတာလဲဆိုတာ ကျမ နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဟောပြောပုံကတော့ လမ်းပေါ်မှာ ပုံလေးတွေ လိုက်ဝေတာ ဒါမှမဟုတ် လူမြင်ကွင်းမှာ ကပ်ထားတာမျိုးပါပဲ။ သူတို့မှာ ကျမ်းစာမရှိတော့ အဲ့ဒီပုံတွေကပဲ လူစုဆောင်းတဲ့ ကိရိယာ ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။ ကျမလည်း အဲ့ဒီပုံကို ကြည့်ချင်လို့ တောင်းကြည့်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ သွားရတော့မယ်ဆိုလို့ အခွင့်အရေး လွတ်သွားပါတယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ယောက်ပါ။ အမျိုးသမီးငယ်လေးက ပြုံးရွှင်နေပြီး ကျမ မေးခွန်းမမေးရသေးခင်မှာပဲ စကားစပြောပါတယ်။ “ကျမ မကြာခင်မှာ ‘မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ’ ကို သွားနိုင်တော့မယ် ထင်တယ်” တဲ့။ ကျမ ကြောင်ကြည့်နေတော့ သူက ဆက်ပြောပြပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အဆိုအရ ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ ‘မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ’ ကို သွားနိုင်တဲ့သူနဲ့ မသွားနိုင်တဲ့သူဆိုပြီး နှစ်မျိုးရှိတာက လူတိုင်းသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါတဲ့။ သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲလို့ မေးတော့ “စကြဝဠာရဲ့ အမှန်တရားကို ရလိမ့်မယ်” လို့ ဖြေပါတယ်။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲလို့ အသေးစိတ်မေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဖြေတွေက ယုတ္တိမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေက ကျမကို ထိတ်လန့်စေပါတယ်။

အဖွဲ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ဝါဒမှိုင်းတိုက်တာမျိုး အခုထိတော့ မတွေ့ရသေးပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေက လွတ်လပ်နေပုံပါပဲ။ ဒါတောင်မှ ဒီလူတွေ ဘာကြောင့် ဒီမှာ စုဝေးပြီး ဝတ်ပြုနေကြတာလဲဆိုတာကိုတော့ ကျမ သံသယရှိနေတုန်းပါပဲ။

နောက်ဆုံး ကျမ စကားပြောဖြစ်တာကတော့ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဟာ အဖွဲ့စတင်ကတည်းက ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး မနှစ်က သူ့ရဲ့ မူလတန်းအရွယ် သားလေး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီသားလေးနဲ့ ‘မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ’ မှာ ပြန်ဆုံဖို့အတွက် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဟာ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနေတာပါ။ ဒီအဖွဲ့ဟာ စိတ်ဒဏ်ရာရနေသူတွေအတွက် ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို ကျမ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက အားရပါးရ ငိုကြွေးပြီး သူ ဘယ်လောက်ကျင့်ကျင့် ‘မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ’ ကို မရောက်နိုင်သေးဘူးလို့ ညည်းတွားနေတာကို မြင်တော့ ကျမ သနားမိပါတယ်။ ကျမဟာ သတင်းထောက်ဆိုတာကို ခဏမေ့ပြီး အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို အားပေးမိပါတယ်။ သားလေးနဲ့ ပြန်တွေ့ချင်ဇောနဲ့ စိတ်လောပြီး မဆင်မခြင်တာတွေ မလုပ်ဖို့လည်း သတိပေးမိပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ညစာစားချိန် ရောက်လာပါတယ်။ အပြင်က လာတဲ့သူတွေ အိမ်ပြန်ကြပြီး နေထိုင်သူတွေကတော့ ထမင်းစားဆောင်ထဲကို ဝင်ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အားလုံးက စကားပြောရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမကတော့ အများကြီး မစားနိုင်ပါဘူး။ အရာအားလုံးက ဘာအရသာမှ မရှိလို့ပါ။ မီးဖိုချောင်က ထွက်လာတဲ့ အစားအစာတွေက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာအငန်၊ အချို အရသာမှ လုံးဝ မရှိဘူး။ အမွှေးအကြိုင်တွေ မထည့်လို့ပဲလား။ တခြားသူတွေကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို စားနေကြပေမဲ့ ကျမကတော့ ပန်းကန်ထဲက အများစုကို မစားဘဲ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။

ညစာစားပြီးတော့ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံက ကျမကို ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ခေါ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်မလားလို့ မေးပါတယ်။ သတင်းအချက်အလက် ပိုရဖို့အတွက် ကျမက “ဟုတ်ကဲ့” လို့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံက ကျေနပ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပါတယ်။ ပြီးတော့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ မြင်ခွင့်ရှိတဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခုကို ကြည့်လို့ရပြီလို့ ပြောပါတယ်။ သူက ကျမကို အဆောက်အအုံရဲ့ တခြားအပိုင်းတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပါတယ်။ ခိုင်ခံ့တဲ့ တံခါးနှစ်ချပ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်တော့ မှောင်ရိပ်သန်းနေတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာ နောက်လိုက် ၁၀ ယောက်ထက်မက ရှိနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါ။

ခန်းမအလယ်မှာ သစ်သားစင်တစ်ခုရှိပြီး အဲ့ဒီပေါ်မှာ အဆောင်ကြိုးတွေ ပတ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ရှိနေပါတယ်။ စတုရန်းပုံစံ စင်မြင့်ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ နောက်လိုက်တစ်ယောက်စီက ဝပ်တွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က စာရွက်တွေပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရေးနေကြပါတယ်။ အဲ့ဒါက အသက် ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီး ပြောခဲ့တဲ့ ‘ပုံ’ တွေပဲ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုခုံးကိုကျော်ပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ “ဣတ္ထိ” ဆိုတဲ့ စာလုံးပါတဲ့ ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ တခြားနောက်လိုက်တွေကတော့ အဲ့ဒီပုံဆွဲနေသူတွေကို ဝိုင်းပတ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေကြပါတယ်။

သူတို့က လက်တွေကို အပေါ်မြှောက်ပြီး ခုန်နေကြတာပါ။ အားလုံးက နားမလည်နိုင်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ရွတ်ဆိုနေကြပါတယ်။ ကျမ လျှို့ဝှက် အသံဖမ်းထားတဲ့ ထွက်ဆိုချက်ကတော့ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။

(မှတ်ချက် - ရွတ်ဆိုသံများ ဖြစ်သောကြောင့် အသံထွက်အတိုင်းသာ ထားရှိပါသည်)

“ရုကီ အဲရှင်မက္ကရရာဇာမူ ဒိုဂျီအဲ အူဇူမဲ”

“မဲရှိ တာဂါ ဟာဟာ အာအိုအဲရှင်မက္ကရရာဇာအိုအီဇူ မဲမီ အိုချီကူဒို”

“ဇိုဂီ ဆူရှင်မက္ကရရာဇာဖူအီအဲ ဟာမို ဆူမို အိုအိုအဲ”

“အိုင်ရူဇူ မဲဆိုရှင်မက္ကရရာဇာအူဒူ ဂျီအဲမီဖူ အိုပိုရဲရု တိုဇူအဲ”

“ဒိုအီအီရှိရှင်မက္ကရရာဇာမဲ ကိုယိုအီ အာစု ပီကူဆို”

“ဆူးအီ မိကူရူရူ ရုအဲရှင်မက္ကရရာဇာအိုကီ မူနာရှိ”

“အာအိုအီအဲ ဖူဇူမိုဒူအီ ဆီရိုရှင်မက္ကရရာဇာအို အာဘူရူအီဆို”

“ချီမဲမီ ဖူဇူရိုအီတဲ တိုတူဆူမို အီတဲတို ဘူနာရု ရှင်မက္ကရရာဇာ အီကဲ ကိုမီတဲရု”

“ဖူးအို အီပူရှီ ရှင်မက္ကရရာဇာ”

“ရီရှင်မက္ကရရာဇာဆူး ဖူအီတိုတို မိနာ အိုအီ အိုအဲရူဆူး”

“ရှင်မက္ကရရာဇာ ရှိကိုအဲ ရီဘူဆူးအီ တိုတဲ မိဇူ”

ကျမ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ ခဏကြာအောင် ကျောက်တုံးကြီးလို အေးခဲသွားမိပါတယ်။ ကျမဘေးမှာ ပြုံးပြုံးလေး ရပ်နေတဲ့ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံကို အပြင်ပြန်ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ပြီး အဲ့ဒါက ဘာတွေလဲလို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံကတော့ ဒါဟာ ‘မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ’ ကို ရောက်ဖို့နဲ့ အထက်ကနေ အားလုံးကို လမ်းပြနိုင်ဖို့အတွက် ကျင့်ကြံနေတာလို့ ဆိုပါတယ်။ “ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်” မှာ ကိုးကွယ်စရာ ဗဟိုပုဂ္ဂိုလ် မရှိတဲ့အတွက် အခန်းအလယ်က ကျောက်တုံးဟာ ‘မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ’ ဆီ ရောက်ဖို့အတွက် ကြားခံတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ စကြဝဠာရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူထားတဲ့ ဒီကျောက်တုံးနားမှာ သူတို့က ပုံတွေဆွဲကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီပုံတွေကို ရှာတွေ့တဲ့သူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အသုံးပြုကြတယ်တဲ့။ ကျောက်တုံးကို ဝိုင်းပြီး ကခုန်နေကြတာ၊ လက်မြှောက်ခုန်နေကြတာတွေကတော့ စကြဝဠာစွမ်းအင်တွေကို ကျောက်တုံးထဲကို စီးဝင်သွားအောင် သူတို့ စိတ်ထဲရှိတာတွေကို လျှောက်ရွတ်နေကြတာပါတဲ့။

ဒါတွေအကုန်လုံးက အမှန်ပဲလို့ ထားဦးတော့၊ ကျောက်တုံးမှာ ပတ်ထားတဲ့ အဆောင်ကြိုးတွေကတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာက လာတာပါ။ ကျမက ထပ်မေးကြည့်ပေမဲ့ ပြန်ကြားရေးတာဝန်ခံက ဒီကျောက်တုံးက ထူးခြားတယ်လို့ပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်နေရင်း ကျမ တကယ်ပဲ ခေါင်းမူးလာပါတယ်။ တင်စားတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ကို မူးလာတာပါ။

ကျမ နေလို့မကောင်းဘူးလို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ တစ်ခုခုတော့ အန္တရာယ်ရှိပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် ကျမ အိမ်သာသွားမယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး အိမ်သာထဲကနေ အယ်ဒီတာဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။ အယ်ဒီတာ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူနာတင်ကားရဲ့ ဥသြသံကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာပဲ ကျမ သတိလစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ကျနော်တို့ အမျိုးသမီးသတင်းထောက်ဟာ အနီးနားက ဆေးရုံတစ်ခုကို တင်လိုက်ရပါတယ်။ ကံကောင်းတာကတော့ သူ့မှာ ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ဘဲ အိမ်ကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အစီရင်ခံစာ တင်ပြီးနောက်မှာ ပြန်လည် နာမကျန်းဖြစ်ခဲ့ပြီး အခုချိန်ထိ ဆေးရုံတက်နေရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သူစားခဲ့တဲ့ အစားအစာတွေထဲမှာ ဆေးတစ်မျိုးမျိုး ခတ်ထားသလားလို့ သံသယရှိတာကြောင့် အဲ့ဒီအဖွဲ့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းနံပါတ်က ဆက်သွယ်လို့ မရတော့သလို သူတို့ရဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ အထက်မြန်မာပြည်မှာ နေထိုင်တဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီနေရာကို လွှတ်ကြည့်တော့လည်း အဆောက်အအုံတွေဟာ ပျက်ဆီးနေပြီဖြစ်ပြီး အစီရင်ခံစာထဲမှာပါတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးကိုလည်း ရှာမတွေ့တော့ပါဘူး။

မြန်မာ နိုင်ငံမှာ အန္တရာယ်ရှိပြီး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေဆဲပါ။ သူတို့ဟာ သာမန်လူတွေကို ပြုံးပြုံးလေး ချဉ်းကပ်လာကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဝါဒမှိုင်းတိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ခိုးယူဖို့ပါပဲ။ ကျနော်တို့ဟာ ဒီလိုဂိုဏ်းတွေရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကလို အဖြစ်ဆိုးမျိုး နောက်ထပ် မဖြစ်ရအောင် ကျနော်တို့ ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။

****

လူတွေ့မေးမြန်းခန်း မှတ်တမ်း (၅)

အယ်ဒီတာ S ၏ ဖိုင်များထဲမှ ကောက်နုတ်ချက် - ကျောက်တုံးအကြောင်း (၄):

အမျိုးသား : မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။

အမျိုးသမီး : ...မင်္ဂလာပါ။

အမျိုးသား : ကျနော်က မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဒေသန္တရ ပထဝီဝင်အကြောင်း ဆောင်းပါးရေးဖို့ လေ့လာနေတဲ့ သတင်းထောက်တစ်ယောက်ပါ။ ကျနော့်ရဲ့ လိပ်စာကတ်ကလေး ပေးပါရစေ။

အမျိုးသမီး : ...အင်း... ဪ၊ ဒီစာအုပ်တိုက်အကြောင်း ကြားဖူးသလိုပဲ။ လိပ်စာက ရန်ကုန်ကပဲ။ ဘာလို့ ဒီအဝေးကြီးအထိ ရောက်လာတာလဲ။

အမျိုးသား : စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးဖို့ စီစဉ်နေလို့ပါ။ မေးခွန်းတချို့ မေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။ ဒီအတိုင်း စကားပြောရုံတင်ပါ။

အမျိုးသမီး : အိုကေ၊ ရပါတယ်။

အမျိုးသား : ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဟိုဘက်က တောင်ပေါ်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းလိုလို၊ ဘုရားကျောင်းလိုလို၊ နတ်ကွန်းကြီး တစ်ခုလိုလို ရှိတယ်နော်။ အဲ့ဒါက ရှိနေတာ ကြာပြီလား။

အမျိုးသမီး : ဪ... ကြာပြီပေါ့။ တော်တော်ဟောင်းနေပြီ။ အရင်ကတော့ အဲ့ဒီမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး သီတင်းသုံးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူပျံလွန်တော်မူသွားတာ ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုမကတော့ဘူး။ အဲ့ဒီကတည်းက အဲ့ဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့သွားတာ။ ကျမ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် နွေရာသီပွဲတော်တွေတောင် လုပ်သေးတာ၊ ဈေးဆိုင်တန်းတွေနဲ့ တကယ် စည်ကားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်လောက်ကပေါ့။ ကျောင်းပြီးကတည်းက ကျမ အဲ့ဒီကို မရောက်ဖြစ်တော့ဘူး။ ကျမက ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။

အမျိုးသား : နွေရာသီပွဲတော်အပြင် တခြားပွဲတော်တွေရော ရှိသေးလားခင်ဗျာ။

အမျိုးသမီး : ဟင်... ဘာရှိဦးမလဲ။ နေဦး... ဪ၊ မေလအစောပိုင်း ကလေးများနေ့မှာလည်း တစ်ခုခု လုပ်ကြသေးတယ် ထင်တာပဲ။

အမျိုးသား : ဟုတ်ကဲ့။ အဲ့ဒီမှာ ဘယ်လို နတ်မျိုးကို ပူဇော်ထားတယ်ဆိုတာရော သိလားဗျ။

အမျိုးသမီး: အဲ့ဒါက... ဘာပါလိမ့်...။ မကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို နှင်ထုတ်တဲ့ နတ်လို့ ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်နော်။

အမျိုးသား : ...ရပါတယ်ခင်ဗျာ။ အဲ့ဒီနတ်နဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကြားမှာ ပတ်သက်မှုရှိတာမျိုးရော သိပါသလား။

အမျိုးသမီး : ကျောက်တုံး။ ဪ... ရှင်မက္ကရရာဇာကို ပြောတာလား။ အဲ့ဒါကိုတော့ ကျမ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဘုရားကျောင်းက နတ် မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲ့ဒီကျောက်တုံးက ဘုရားကျောင်း ဝင်းထဲက နတ်ကွန်းလေးတစ်ခုထဲမှာ ရှိတာ။

အမျိုးသား : ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီကျောက်တုံးက ပျက်ဆီးနေတဲ့ နတ်ကွန်းလေးထဲမှာ ရှိတာလား။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ရှင်မက္ကရရာဇာ လို့ ခေါ်တာပေါ့။

အမျိုးသမီး : ပျက်ဆီးနေတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ရှင်မက္ကရရာဇာ ရဲ့ ကျောက်တုံးက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်ရမှာလေ။

အမျိုးသား : ကျနော် ကျောက်တုံးကို မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရုပ်တွေ အများကြီးတော့ တွေ့ခဲ့တယ်...။

အမျိုးသမီး : မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျောက်တုံးက အဲ့ဒီမှာ ရှိကို ရှိရမှာ။

အမျိုးသား : တစ်ယောက်ယောက်က ယူသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

အမျိုးသမီး : အဲ့ဒီလောက် အကုသိုလ်များတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ဘယ်သူမှမလုပ်လောက်ဘူး။

အမျိုးသား : အဲ့ဒါကို ယူသွားချင်လောက်မယ့်သူ ဘယ်သူရှိမလဲဆိုတာ စဉ်းစားပေးလို့ ရလားဗျ။

အမျိုးသမီး : ကျမလည်း မသိဘူး...။ ဪ၊ ဟိုလူစုတွေ ဖြစ်နိုင်မလား။ အဲ့ဒီအဖွဲ့က အမြဲတမ်း ထူးဆန်းတာတွေ လုပ်တတ်တာ။ သူတို့က တောင်ပတ်ပတ်လည်မှာ လျှောက်သွားနေကြတော့ လူတွေက အမြဲ သူတို့အကြောင်း အတင်းပြောကြတာ။

အမျိုးသား : အဲ့ဒါ ဘယ်အဖွဲ့လဲခင်ဗျာ။

အမျိုးသမီး : ဟိုးအရင်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က တောင်နားမှာ ဘာသာရေးအဖွဲ့တစ်ခုအတွက် ဂေဟာတစ်ခု လာဆောက်ထားတာ။ ထူးဆန်းတဲ့ လူတချို့က အဲ့ဒီပေါ်မှာ ထူးဆန်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြတယ်လေ။

အမျိုးသား : အဲ့ဒီလူတွေ အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲလား။

အမျိုးသမီး : မရှိတော့တာ ကြာပြီ။ အဲ့ဒီအဆောက်အအုံတွေကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုက အပန်းဖြေစခန်းအဖြစ် ပြောင်းသုံးခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒါကလည်း စွန့်ပစ်ခံထားရပါပြီ။

အမျိုးသား : အဲ့ဒီဘာသာရေးအဖွဲ့အကြောင်း ကျနော့်ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြောပြပေးလို့ ရမလား။

အမျိုးသမီး : ဪ... ကျမလည်း ဘာမှ မသိပါဘူး။ သူတို့က တကယ့်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေဆိုတော့ မြို့ထဲကလူတွေကလည်း သူတို့ကို ပစ်ထားကြတာ။ ဒီနားမှာ ဘယ်သူမှ ဘာမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အမျိုးသား : ...နားလည်ပါပြီ။ သူတို့ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတာရော မှတ်မိလားဗျ။

အမျိုးသမီး : ဪ... အဲ့ဒါက ဆယ်စုနှစ်ကြာပြီဆိုတော့ ဝေဝေဝါးဝါးပဲ... နာမည်က တစ်မျိုးကြီးဆိုတာတော့ မှတ်မိတယ်... “ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်”လား... “ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်” လား မသိဘူး။ ကျမ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး။

အမျိုးသား : ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျနော် ဘာရှာတွေ့မလဲဆိုတာ ထပ်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ နတ်ကွန်းလေးထဲမှာ ပူဇော်ထားတဲ့ ရှင်မက္ကရရာဇာ အကြောင်းကိုရော မေးလို့ ရမလား။

အမျိုးသမီး : ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်မေးခွန်းတွေက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲနော်။ ကျမ ငယ်ငယ်တုန်းက ကြားဖူးတာကတော့... ရှင်မက္ကရရာဇာ ဆိုတာ မျောက်နတ်တစ်ပါးတဲ့။

အမျိုးသား : ...မျောက်... ဟုတ်လား။

အမျိုးသမီး : ဟုတ်တယ်။ ဖြူဖွေးနေတဲ့ မျောက်ကြီးတစ်ကောင်ပေါ့။ ကျမတို့ ငယ်ငယ်ကဆိုရင် ညဘက် လျှောက်သွားရင် ရှင်မက္ကရရာဇာ က သူ့ရဲ့ ကြင်ယာတော်အဖြစ် ဖမ်းခေါ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုပြီး မိဘတွေက ခြောက်တတ်ကြတာ။ တကယ်ယုံတဲ့ လူကြီးတချို့ဆိုရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ရာသီစာ တည်သီးတွေကို သွားပြီး ပူဇော်ကြတယ်လေ။

အမျိုးသား : တည်သီးတွေလား။

အမျိုးသမီး : ဟုတ်တယ်၊ အသီးလေ။ ရှင်သိတယ် မဟုတ်လား။ မျောက်တွေက အဲ့ဒါကို တအားကြိုက်တာတဲ့။

အမျိုးသား : လူတွေက တည်သီးပဲ ပူဇော်ကြတာလားဗျ။

အမျိုးသမီး : ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ တခြားအရာတွေလည်း ထားခဲ့ကြသေးတယ်။ အရုပ်တွေလေ။ အဘွားကြီးတွေက လက်နဲ့ချုပ်ထားတဲ့ အရုပ်ကလေးတွေကို သွားထားကြတာ။ ဘုရားကျောင်းကို တက်တဲ့ လှေကားထစ်ကြီးတွေက တော်တော်ရှည်တယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါက သူတို့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရာလည်း ရောက်တာပေါ့။

အမျိုးသား : နားလည်ပါပြီ... အရုပ်တွေပေါ့။

အမျိုးသမီး : ဆည်နားမှာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီး ဆောက်တော့ လူအများကြီးကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြရတယ်လေ၊ အဲ့ဒီမှာတင် လူဦးရေက တအား နည်းသွားတာ။ အရင်ကတော့ ဒီနားမှာ အိမ်တွေ အများကြီးပဲ၊ အခုတော့ ဘယ်သူမှ မရှိသလောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် ရှင်မက္ကရရာဇာ အကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မမှတ်မိကြတော့တာ။

အမျိုးသား : ခင်ဗျားရော အဲ့ဒီ ရှင်မက္ကရရာဇာ ကို မြင်ဖူးလားဗျ။

အမျိုးသမီး : ရှင်ကတော့လေ။ ရှင်ကရော ဘုရားသခင်ကို မြင်ဖူးလို့လား။ ရှင်မက္ကရရာဇာ ဆိုတာ ပုံပြင်သက်သက်ပါပဲ။

အမျိုးသား : မဟုတ်ဘူးခင်ဗျ၊ ကျနော် ဆိုလိုတာက ရှင်မက္ကရရာဇာ ရဲ့ ကျောက်တုံးကို မြင်ဖူးလားလို့ပါ။

အမျိုးသမီး : ဪ၊ အဲ့ဒါလား။ အင်း... ငယ်ငယ်တုန်းက မြင်ဖူးတာပေါ့။ အဲ့ဒါက ကျောက်ဆောင်တုံးကြီး တစ်တုံးနီးပါးလောက် ကြီးမားတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကျောက်တုံးမည်းကြီး တစ်တုံးလေ။ အဲ့ဒါကြီးက ဘာလို့ မျောက်ပုံစံ မဟုတ်တာလဲလို့ အမေကို မေးခဲ့ဖူးတာတောင် မှတ်မိသေးတယ်။

အမျိုးသား : အမေက ဘာပြန်ပြောလဲဟင်။

အမျိုးသမီး : တစ်ခုခုတော့ ပြောတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သိတယ်မဟုတ်လား။ အမေကိုယ်တိုင်လည်း တကယ် သိပုံမရပါဘူး။ ရှင်က ရှင်မက္ကရရာဇာ အကြောင်း တကယ် စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်နော်။ ကျမအမေကတော့ ဆုံးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဖေကတော့ ရှိသေးတယ်။ အခု အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ သူနဲ့ စကားပြောကြည့်ချင်လား။

အမျိုးသား : တကယ်လားခင်ဗျာ။ ဟုတ်ကဲ့၊ ပြောချင်တာပေါ့။