အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)
Vol. 12 Ch. 113-114
အခန်း (၁၁၃) - ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်
ဟွေ့ကျန်းဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်အကာအကွယ်မှာ ဖောက်ထွင်းမခံရသော်လည်း၊ သူသည် ယခင်ကပင် ကွမ်းရှင်းရဟန်း ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးအနည်းငယ် စီးကျလာတော့သည်။
ထိုပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာသည် အလွန်ပင် ယုတ်မာကောက်ကျစ်လှသည်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်တွန်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မှာ လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဟွေ့ကျန်းဆရာတော်ထံသို့ ခုန်အုပ်သွားတော့သည်။
ယခုအခါ ဂူခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး လူတိုင်း၏ ဘေးနားတွင် ယင်စစ်သည်တော်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြရသည်၊ ဟွေ့ကျန်းဆရာတော်မှာ ထိုမိစ္ဆာ၏ လက်ထဲတွင် ဒဏ်ရာရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်။
လီယန်ချူသည် ထျန်းကန်းလက်ဝါး တစ်ချက်ကို ထိုပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဘုရင်ကြီး ချပ်ဝတ်ချွတ်ခြင်း
ထက်မြက်လှသော လက်ဝါးခွန်အားသည် ပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
ထိုမိစ္ဆာမှာ အရေခွံထူလှသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ချက်လှိမ့်ကာ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး၊ လီယန်ချူကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"သေချင်နေတာပဲ "
လီယန်ချူက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ကျန်ကျောင်းဓား ကို အောက်မှအထက်သို့ ပင့်တင်ခုတ်လိုက်သည်။
ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်မှာ ကြမ်းပြင်ရှိ အုတ်ပြားများကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
ဤပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာသည် အထက်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်ပြီး ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ ယင်စစ်သည်တော်တစ်ဦးမှာမူ တိုက်ရိုက်ပင် အခုတ်ခံလိုက်ရကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြောင်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲလာပြီး သွေးလေများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆူပွက်လာသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
"ရပ် "
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချုပ်နှောင်ခြင်းမန္တန် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော ပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာမှာ လေထဲတွင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ အေးစက်သော လျှပ်စီးများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်း မြင့်တက်လာသည်။
ရှူး
တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းထိန်သွားပြီး၊ ထူထဲပြင်းထန်လှသော လျိုယန်စွမ်းအင် များမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ထိုပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဦးခေါင်းမှစ၍ အက်ကွဲသွားကာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။
နက်မှောင်စိမ်းလန်းသော သွေးများမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ထို့နောက် ပူပြင်းလှသော သွေးချီစွမ်းအင်များကြောင့် ထိုသွေးများမှာ ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းကို မရပ်ဘဲ မြင်းစီးယင်စစ်သည်တော် နှစ်ဦးထံသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။
ဓားအလင်း တစ်ဖန် ပြန်လည် လင်းထိန်သွားသည်
ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားသော ယင်စစ်သည်တော် နှစ်ဦးမှာ မြင်းပေါ်မှ တိုက်ရိုက်ပင် အခုတ်ခံလိုက်ရသည်။
ဝုန်း
လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ ယင်စစ်သည်တော် နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် နင်းခြေ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
မြေပြင်ရှိ အုတ်ပြားများမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကုန်ပြီး၊ ယင်စစ်သည်တော် နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယခုအခါ ဂူခန်းမအတွင်း၌ စစ်မြေပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်သံများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယွမ်ယိတာအိုဆရာနှင့် ရှန်းဆန်းဆရာတော်တို့က ယင်စစ်သည်တော် အများစုကို ခုခံထားကြပြီး၊ ဓားအလင်းနှင့် ဗုဒ္ဓအလင်းများမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။
လူတိုင်းသည် ဂူခန်းမအတွင်းရှိ ယင်စစ်သည်တော်များကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် နောက်ထပ် ယင်စစ်သည်တော်တစ်ဖွဲ့မှာ ဟာလာဟင်းလင်းထဲမှ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။
ချပ်ဝတ်တန်ဆာချင်း တိုက်မိသံများ၊ မြင်းခွာသံများမှာ နားမခံနိုင်အောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားကြသည်၊ ဤဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ ယင်စစ်သည်တော်များမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် နိုးထလာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ ထိုဂူသင်္ချိုင်းမှာ ယင်ဓာတ် အလွန်ပြည့်ဝလှသဖြင့် အတွင်း၌ ယင်စစ်သည် မည်မျှရှိနေမည်ကို မသိနိုင်ပေ၊ ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်နေခြင်းက လူကို ကြက်သီးထစေသည်။
ထိုကဲ့သို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေမည်ဆိုပါက ယင်စစ်သည်များကို အကုန်သတ်နိုင်လျှင်ပင် အဖွဲ့သားများဘက်မှ ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများ ရှိလာပေမည်။
အဆုံးတွင် လူမည်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။
လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ယင်စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးခွန်အားကြောင့် ထိုယင်စစ်သည်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ စောစောကတည်းက လူတစ်ဦးပေါ်သို့ ကျရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုယင်ယန်ဆရာ၏ ကျောပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ပြီးနောက် ထိုသူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
"မင်းပဲ "
တစ်ဖက်လူမှာ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားသည်၊ လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်အထိ မြန်ဆန်လှသည်။
ဤတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်လှသည်။
"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ "
ယင်ယန်ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ယင်ယန်ဆရာ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ထားလျက် လက်ကိုတစ်ချက် လှန်လိုက်ရာ၊ ယင်ယန်ဆရာ၏ လက်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။
သူသည် စောစောကတည်းက တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဂူထဲဆင်းပြီးနောက် အန္တရာယ်နှင့် တွေ့ကြုံရခြင်းမှာ မထူးဆန်းသော်လည်း၊ ထိုမိစ္ဆာကောင်များ ပေါ်လာသည့် အချိန်မှာ အလွန်ပင် တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်။
ပေါ်လာတိုင်းမှာ အလွန် တိုက်ဆိုင်နေသည်။
ထိုဝူရှင်းရဟန်းက ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာတွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တာများလား။
သူသည် အခြားသော ရဟန်း၊ တာအိုဆရာများနှင့် မတူဘဲ ဝေမြို့ အတွင်းရှိ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း နှင့် ထိတွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုဂူဆင်းရာတွင်လည်း ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ လူများ ရောနှောပါဝင်နေခြင်း ရှိမရှိ အမြဲ သတိထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
စောစောက သူ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ဤယင်ယန်ဆရာသည် လက်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအမွှေးတိုင်မှာ ငြိမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။
မူလက ဤသည်မှာ ယင်ယန်ဆရာ၏ ပညာရပ်တစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဗီဇစိတ်အရ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
သူသည် အမြဲတမ်း အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ထိုယင်ယန်ဆရာ၏ အမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ၊ ယင်စစ်သည်များ ပေါ်လာချိန်တွင် ဤယင်ယန်ဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ပြီးနောက် ယခု ယင်စစ်သည်တစ်ဖွဲ့ ထပ်မံ ပေါ်လာချိန်တွင်လည်း ယင်ယန်ဆရာ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ထိုယင်ယန်ဆရာကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင် ပဲ "
ဝူသရဲအို၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ယင်ယန်ဆရာကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"စီစဉ်မှု ကောင်းသားပဲ၊ အနံ့မရှိ အရောင်မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ခေါ်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာပဲ၊ နည်းလမ်းကောင်းပဲ "
သူ၏ လေသံမှာ အေးစိမ့်နေပြီး ဖုံးကွယ်မထားသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
ဝူသရဲအို၏ စကားအနည်းငယ်မှာပင် ယင်ယန်ဆရာ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်၏ အာနိသင်ကို အကုန်အစင် ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအမွှေးတိုင်မှာ ကောင်းချီးပေးရန် သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ် ရှောင်ကွင်းရန် မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ မိစ္ဆာဆိုးများကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
၎င်းတွင် အခြားသော အမည်တစ်ခု ရှိသေးသည်၊ ၎င်းမှာ ကံဆိုးခြင်းအမွှေးတိုင် ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ကံကောင်းခြင်းများကို လျော့ပါးစေပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ဆွဲဆောင်ရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုကဲ့သို့ ယင်ဓာတ် အလွန်ပြည့်ဝသော နေရာတွင် ဤဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းလိုက်ခြင်းမှာ ဆူပွက်နေသော ဆီပူအိုးထဲသို့ ရေအေးလောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
မည်သို့ ငြိမ်သက်နိုင်ပါတော့မည်နည်း
လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူ ရုန်းထွက်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို သိရှိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထိုယင်ယန်ဆရာသည် သူ၏ လျှာဖျားကို ကိုက်ကာ သွေးများကို လီယန်ချူထံသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း
ယင်ယန်ဆရာမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး မာကျောလှသော အုတ်နံရံနှင့် တိုက်ရိုက် တိုက်မိသွားတော့သည်။
ထိုသွေးများမှာ အလွန်ပင် ညှီစော်နံလှသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မကျရောက်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အကာကွယ်ကြောင့် လွင့်စင်သွားသည်။
ယင်ယန်ဆရာ၏ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လီယန်ချူကဲ့သို့ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတစ်ဦး၏ လက်ဝါးခွန်အားကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။
စောစောက ယင်စစ်သည်များ ပေါ်လာချိန်တွင် သူသည် နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားသော အလောင်းဆီ ကို နဖူးအလယ်တွင် တင်ထားခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ယန်ဓာတ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ဘေးကင်းအောင် နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်းလက်ဝါးကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ထိုယင်ယန်ဆရာမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။
ယင်ယန်ဆရာ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်၊ သူ ထွေးထုတ်လိုက်သော သွေးများမှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အကာကွယ်ပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေသည်။
အကယ်၍ လီယန်ချူသည် သူ၏ ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် ကို အဆုံးအစွန်ထိ မကျင့်ကြံထားခဲ့လျှင်၊ ထိုသွေးများမှာ သူ၏ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်ပေသည်။
ထိုသို့ဖြစ်ပါက မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။
လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့တက်ကာ ကံဆိုးခြင်းအမွှေးတိုင်ကို ခြေဖြင့် နင်းခြေ ဖျက်ဆီးလိုက်သည်၊ ထိုအခါ ရုတ်တရက် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။
မမြင်နိုင်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်က ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်
၎င်းမှာ ကံဆိုးခြင်းအမွှေးတိုင်၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအင် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အသက်ရှူကျပ်စေသော ထိုနာကျင်မှုဝေဒနာကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
ဟူး
လီယန်ချူသည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်၊ စောစောက တစ်ခဏအတွင်း သူသည် သေခြင်းတရား၏ အနံ့အသက်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာနည်းလမ်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခုခံရန် ခက်ခဲလှသည်။
"သတ္တိရှိသားပဲ "
ဝူသရဲအိုက လီယန်ချူကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
ထွန်းညှိထားသော ကံဆိုးခြင်းအမွှေးတိုင်ကို နင်းခြေဖျက်ဆီးခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို ဝူသရဲအိုက ကောင်းစွာ နားလည်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုလူငယ်တာအိုဆရာသည် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ ကံဇာတာ အလွန်ထူးခြားသူ ဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာတစ်ခုခုကို ဆောင်ထားသူ ဖြစ်ရမည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအချက်က အဘွားချန်၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံထားရသော ထိုတာအိုဆရာမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
မမြင်နိုင်သော ထိုထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ ယင်စစ်သည်တော်များမှာလည်း ထိုနေရာသို့ ထပ်မံ၍ အဆက်မပြတ် စုရုံးလာခြင်း မရှိတော့ပေ။
အခန်း (၁၁၄) - လူငယ်စစ်သူကြီး
ဂူသင်္ချိုင်းကြီးအတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ တစ်ဖန် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားသည့်နှယ်။
လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
"သာဓု တာအိုဆရာလေးရဲ့ အကဲခတ်မြန်ဆန်မှုနဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကို ဒီအဘိုးကြီး အတော်လေး လေးစားမိပါတယ်"
ရှန်းဆန်းဆရာတော်က လီယန်ချူကို မိန့်ကြားလိုက်သည်။
အေးစက်တည်ကြည်သော ယွမ်ယိတာအိုဆရာကလည်း လီယန်ချူထံသို့ ချီးကျူးသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးပို့လာသည်။
တာအိုဘာသာဝင် အချင်းချင်း ဖြစ်သဖြင့် သူသည် လီယန်ချူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် ပို၍ ကျေနပ်မိသည်။ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ လောကီသိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်မှာကလွဲလျှင်ပေါ့။
လက်ရှိနေရာရှိ တရားသောလမ်းစဉ်၏ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးက လီယန်ချူအပေါ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စေတနာထား ပြသလာခြင်းမှာ လူငယ်တစ်ဦးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။
၎င်းတင်မကသေးဘဲ စောစောက လီယန်ချူ၏ ကူညီမှုကို ရရှိခဲ့သော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာလည်း ကျေးဇူးတင်စကား လာရောက် ပြောဆိုကြသည်။
အကယ်၍ လီယန်ချူက အချိန်မီ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့လျှင်၊ ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ ယင်စစ်သည်တော်များအားလုံးမှာ ထိုယင်ယန်ဆရာ၏ ကံဆိုးခြင်းအမွှေးတိုင်ကြောင့် နိုးထလာကြပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပေ။
ဤကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခြင်းဘေးဒုက္ခကြားတွင် တည်ငြိမ်သော ဆင်ခြင်တုံတရားရှိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ချီးကျူးထိုက်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ် ယင်စစ်သည်တော်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် လူ ၄ ဦး ထပ်မံ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာလည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ လူတိုင်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မိမိတို့ထံရှိ ဒဏ်ရာကုဆေးများကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
အနည်းငယ် နားနေပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
နုနယ်သော စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသည်၊ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်၊ ဤဂူသင်္ချိုင်းမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဂူသခင်္ျိုင်းရှာဖွေသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဂူသင်္ချိုင်းအများအပြားသို့ ရောက်ဖူးသည်၊ အန္တရာယ် အမျိုးမျိုးကိုလည်း တွေ့ဖူးသည်။
သေပြီးသားအလောင်း ၊ သွေးအလောင်း ၊ ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် နာကြည်းနေသော သရဲများမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်၊ ထို့ပြင် စက်ယန္တရားများ၊ သဲကျင်းများနှင့် မြားပစ်ကိရိယာများကိုလည်း တွေ့ဖူးသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အန္တရာယ်များစွာမှာ အမှန်စင်စစ် ဂူအတွင်းရှိ ယင်ဓာတ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဝိညာဉ်များ၏ နှောင့်ယှက်မှုသာ ဖြစ်တတ်သည်။
သူတို့ကဲ့သို့သော မူရင်း ဂူသခင်္ျိုင်းရှာဖွေသမား များမှာ ထိုအရာများကို ဖြေရှင်းရန် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာ မတူပေ။
ဂူထဲဆင်းလာသူများထဲတွင် ဗုဒ္ဓတရားတော် မြင့်မားသော ရဟန်းတော်များ၊ နက်နဲသော ပညာရပ်များ တတ်ကျွမ်းသည့် တာအိုဆရာများ၊ လှေကူးတို့သမား ဟူလီ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ ယန်ချီရှောင်းနှင့် နတ်မင်းကြီးကို ပင့်ဖိတ်သော ဆရာမား စသည့် ထူးခြားသော ပညာရှင်များ ပါဝင်သည်။
မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် သူတို့မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
သာမန် မိစ္ဆာဆိုးများမှာ ဤလူများရှေ့တွင် လှိုင်းထအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ကြပေ။
သို့သော်လည်း ဂူထဲရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် လူအများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဂူစောင့်သားရဲ မျိုးကွဲတစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များဖြင့် မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အလွန်ရှားပါးလှသော ယင်စစ်သည်တော်များ၏ ချီတက်မှုပါ ရှိနေသည်။
ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ မိစ္ဆာဆန်မှုမှာ ဝမ်ယွင်ထင်၏ ထင်မြင်ချက်ကို ကျော်လွန်နေသည်။
အကြောက်ရဆုံးအချက်မှာ ယခုဂူဆင်းလာသူများထဲတွင် မရိုးသားသောသူများ ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အနောက်တောင်ပိုင်းမှ သားရဲထိန်းကျောင်းသူ ကျန်းဖိန်သည် ဝူရှင်းရဟန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်၊ မိမိလူအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အနောက်ဘက်ဒေသမှ ကျင်းကန်းဂိုဏ်းနှင့်လည်း ပတ်သက်နေသည်။
၎င်းတင်မကသေးဘဲ လူတိုင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော ယင်ယန်ဆရာပါ ရှိနေသေးသည်။
ဝမ်ယွင်ထင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရသည်၊ အဖွဲ့ထဲတွင် မရိုးသားသောသူများ ထပ်မံ ပုန်းကွယ်နေနိုင်သေးသည်ဟု သူ ထင်နေမိသည်။
ထိုဂူသင်္ချိုင်းမှာ ယင်စစ်သည်တော်များ ရှိနေသည်အထိ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
၎င်းအပြင် အမှောင်ထဲမှ လက်မည်းကြီးများပါ ရှိနေသေးသည်။
"ငါက သခင်္ျိုင်းတူသူ တစ်ယောက်ပဲလေ..."
ဝမ်ယွင်ထင်သည် အာရုံစိုက်လျက် ဖြစ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်များကို အချိန်တိုင်း သတိထားနေရသည်။
အမှန်တကယ်မှာ သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။
အဖွဲ့ထဲမှ လူအများအပြားမှာလည်း ထိုအတွေးမျိုး ရှိနေကြသည်၊ ဝူရှင်းရဟန်းနှင့် ယင်ယန်ဆရာတို့၏ ကိစ္စကြောင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ဘေးနားရှိလူများကို မယုံမကြည် ဖြစ်လာကြသည်။
သံသယစိတ်က မိစ္ဆာကို မွေးဖွားစေသည် ဟူသကဲ့သို့ပင်။
ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ အေးစိမ့်မှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာလည်း တစ်စစနှင့် လေးလံလာခဲ့သည်။
ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ နုနယ်သော်လည်း တကယ်တမ်း၌ ပညာရှိသူ ဖြစ်သည်။
စောစောက လူတိုင်းမှာ ဝင်္ကပါထဲ ပိတ်မိနေပြီး လမ်းကြောင်းဟောင်းသို့သာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရောက်နေခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ယွင်ထင်သည် နံရံပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ ပြုလုပ်ကာ လူတိုင်းကို လမ်းပြ၍ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမြင်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားသည်။
သူတို့သည် ဂူခန်းမတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်၊ ဤဂူခန်းမ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ စောစောက အခန်းနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။
နံရံပေါ်တွင် နံရံဆေးရေးပန်းချီများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘယ်ဘက်နံရံရှိ ပန်းချီကားများမှာ စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုံရိပ်များ ဖြစ်သည်၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဆင်ယင်ထားသော စစ်သည်တော်များနှင့် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည့် ပုံများ ဖြစ်သည်။
ထိုအထဲမှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်တွင် စစ်ရထားတစ်စီး ပါဝင်ပြီး၊ ရထားကို ဆွဲနေသည်မှာ စစ်မြင်းများ မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ချိုတစ်ချောင်း ပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
ပုံသဏ္ဌာန်မှာ မြင်းနှင့် တူသော်လည်း သာမန်စစ်မြင်းထက် များစွာ ပို၍ ထွားကြိုင်းပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများ ပါရှိသည်။
စစ်ရထားပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်စစ်သူကြီးတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေသည်၊ ပန်းချီရေးဆွဲမှုမှာ အဆင့်မြင့်လှသည်။
ထိုလူငယ်စစ်သူကြီး၏ အေးစက်တည်ကြည်ပြီး မာန်ဝံ့သော ပုံရိပ်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လွင်စေသည်။
သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်တွင် ထူးခြားသော မန္တန်အမှတ်အသားများကို ရေးထိုးထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ရိုးရှင်းသော ပန်းချီကား အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် ဤလူငယ်စစ်သူကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို ကောင်းစွာ ဖော်ပြထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးပန်းချီကားမှာ ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးသည် စစ်ရထားပေါ်တွင် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလျက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော သုံ့ပန်းများ ရှိနေသည်။
လူဦးခေါင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေကြသည်။
ညာဘက်နံရံတွင်မူ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော လိုင်းများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လူကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။
လီယန်ချူသည် လူငယ်စစ်သူကြီး ပုံပါသော နံရံဆေးရေးပန်းချီကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ဒါက တာအိုဘာသာရဲ့ မန္တန်ချပ်ဝတ် ထင်တယ် "
ပိုင်ဟုန်းထူသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ဟုတ်တယ်၊ ကြည့်ရတာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့အတွက် မန္တန်တွေ ရေးထိုးထားတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာမျိုးပဲ"
မန္တန်ချပ်ဝတ် ဆိုသည်မှာ ထူးခြားသော အစီရင်လက်နက် တစ်မျိုး ဖြစ်သည်၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်တွင် ကြက်ဖသွေးနှင့် ဟင်္သာပြဒါး ကို ရောစပ်၍ အစီအရင်များကို ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
စွမ်းအားကြီးမားသော ပညာရှင်များမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။
မန္တန်ချပ်ဝတ်နှင့် ပတ်သက်၍ အစောဆုံး ထွက်ပေါ်လာသော ဒဏ္ဍာရီမှာ သိုင်းပညာမှတစ်ဆင့် တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးထံမှ ဖြစ်သည်။
ထိုတာအိုပညာရှင်ကြီးမှာ ယခင်က လောကီနယ်ပယ်တွင် တစ်ဦးတည်းနှင့် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ယှဉ်နိုင်သော ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် တာအိုတရားကို အာရုံစိုက်ကျင့်ကြံပြီး မော်ရှန်း ဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ထူးကဲသော တာအိုပါရမီကို ပြသခဲ့ပြီး မော်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ထိုခေတ်တွင် ကျင့်ကြံမှု အမြင့်ဆုံးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ လောကီနယ်ပယ်တွင် ဘေးဒုက္ခပေးနေသော နဂါးတစ်ကောင်ကိုပင် ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။
မန္တန်ချပ်ဝတ်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သော ထူးခြားသည့် အစီရင်လက်နက် ဖြစ်သည်။
မန္တန်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသူသည် အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ရရှိသည်။
လှည့်စားခြင်းနှင့် မျက်လှည့်ပညာရပ်အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ပြီး မိစ္ဆာအပေါင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအကြောင်းကို တာအိုကျင့်ကြံသူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။
ယခုအခါ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ မန္တန်ချပ်ဝတ်၏ နံရံဆေးရေးပန်းချီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြရသည်။
"ဒီလူငယ်စစ်သူကြီးက ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမို့လို့ မန္တန်ချပ်ဝတ်လို အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တာလဲ မသိဘူး"
လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မန္တန်ချပ်ဝတ်ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုနေမိသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေသည်၊ မန္တန်ချပ်ဝတ်ကို အလွန်ထူးခြားသော စီရင်ချက်လက်နက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
မန္တန်ချပ်ဝတ်နှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများမှာ များပြားလှသော်လည်း အပြင်လောကတွင် မည်သူမျှ မတွေ့ဖူးကြပေ။
မှတ်တမ်းများ၊ ဖော်ပြချက်များနှင့် ပါးစပ်ရာဇဝင်များမှတစ်ဆင့်သာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။
ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးသည် ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပါက၊ ဤမန္တန်ချပ်ဝတ်မှာ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းအဖြစ် ဤဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေနိုင်ပေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြားမှာလည်း ထိုအချက်ကို တွေးမိသွားကြသည်၊ ဤကဲ့သို့သော ရတနာပစ္စည်းမှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
လူတိုင်းသည် ဤဂူပိုင်ရှင်အပေါ် စိတ်ဝင်တစား ရှိလာကြသည်။
မန္တန်ချပ်ဝတ်ကဲ့သို့သော ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံတင်မက၊ ဂူအတွင်း၌ ယင်စစ်သည်တော် အရေအတွက် များပြားနေခြင်း၊ ထို့ပြင် တာအိုကျင့်စဉ် နည်းလမ်းများ ရှိနေခြင်းတို့အရ ဤသူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် သမိုင်းတစ်လျှောက်၌ ထိုသူ၏ ပုံရိပ်နှင့် ကိုက်ညီသော လူငယ်စစ်သူကြီး မည်သူရှိသည်ကိုမူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးပေ။