အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)
Vol. 12 Ch. 119-120
အခန်း (၁၁၉) - ကြေးနီခေါင်းတလားနှင့် နတ်ပြည်တက်လမ်း
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ဝမ်ယွင်ထင်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အင်းစာလုံးများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာသည်ကို တစ်ခဏအတွင်း မြင်လိုက်ရသည်။
အထူးသဖြင့် လက်ချောင်းထိပ်များတွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ခု ယှက်သန်းနေသည်။
ကြေးနီဂူတံခါးမှာ စူးရှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာရာ၊ လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
အဓိကမှာ ဝမ်ယွင်ထင်၏ ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်သွားမှုကြောင့် လူတိုင်းကို ပို၍ တွေးတောစရာ ဖြစ်သွားစေခြင်းပင်။
သို့သော် ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားပြီး လက်ချောင်းများမှာ မြေပြင်ရှိ အုတ်ပြားများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်နေသည်ကို လီယန်ချူ တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ယင်ဓာတ်များမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်း အားနည်းသွားတော့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ စောစောက ဂူတံခါးဖွင့်ခြင်းမှာ အပေါ်ယံ မြင်ရသကဲ့သို့ မရိုးရှင်းလှပေ။
ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်ထုတ်နေရပုံရသည်။
ကြေးနီဂူတံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် မှောင်မိုက်သော ဂူခန်းမတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ သို့သော် လုံးဝ မှောင်မည်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
၎င်းက မြင့်မားသော လှေကားထစ်များကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။
ဝမ်ယွင်ထင် လျှောက်လာသည်၊ သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ အနားမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သိသိသာသာ ရှောင်ဖယ်သွားပြန်သည်။
လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားမိသည်။
"ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ "
"သာဓုပါ "
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ပြောဆိုရင်း လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဗုဒ္ဓဘာသာ စာခြောက်လုံးပါ ဂါထာတော်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သို့သော် ကြေးနီတံခါးပေါ်ရှိ ထွင်းထုမှုများမှာမူ စောစောကကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ပုံစံမျိုး ပြန်မပြောင်းတော့ဘဲ အသိစိတ် ကင်းမဲ့သွားသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်ဟု ရှန်ဆန်းဆရာတော်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိပြီး ဝမ်ယွင်ထင်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားသည်။
ဝမ်ယွင်ထင်ကို ခေါ်လာခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဓိကကျသော အခန်းကဏ္ဍတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ဝမ်ယွင်ထင်မှာ လောကတွင် လူအများ ရွံရှာကြသော သချိုင်းတူးသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မင်းစိုးရာဇာများ၏ ဂူသင်္ချိုင်းများစွာကို တူးဖော်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များမှာ ချန် နိုင်ငံ၏ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း မိသားစုဝင် လူကြီးများနှင့်အတူ နယ်အနှံ့ လှည့်လည်ကာ ဂူရှာဖွေခြင်း၊ စက်ကွင်းယန္တရားများ ဖြေရှင်းခြင်းများတွင် အတွေ့အကြုံ အလွန်ရင့်ကျက်လှသည်။
တစ်ခါက ဂူထဲဆင်းရာတွင် ဝမ်ယွင်ထင်၏ အဖိုးမှာ ဝိညာဉ်ဆိုးနှင့် တွေ့ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လက်ရှိ သချိုင်းတူးသူ မျိုးနွယ်စုတွင် ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ထိပ်တန်း အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် ယင်ဓာတ်နှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော ထူးခြားသည့် ကံကြမ္မာ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် တောင်ပိုင်းဂိုဏ်း ကဲ့သို့ အသက်ရှင်လျက် သေလူမျက်နှာ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသူမျိုး မဟုတ်ပေ၊ ထိုကဲ့သို့သော သချိုင်းတူးသူများသည် ကလေးဘဝကတည်းက လူသေသားကို စားခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြီးလာသောအခါ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ယင်ဓာတ်နှင့် သေမင်းအငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ဂူထဲရောက်ချိန်တွင် ဝိညာဉ်ဆိုးများက သူတို့ကို သူတို့နှင့် အမျိုးတူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြလေ့ရှိသည်။
၎င်းမှာ သာမန် သချိုင်းတူးသူများထက် ပို၍ အားသာချက် ရှိသည်။
ဝမ်ယွင်ထင်သည် မီးရှူးတိုင်ကို လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး အထဲတွင် အသက်ရှူနိုင်သော လေရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်
"အထဲကို ဝင်လို့ရပြီ"
လီယန်ချူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ဤကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မတူပေ၊ စောစောက လုပ်ရပ်မှာ အထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် ရှိမရှိ အတည်ပြုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤဗဟုသုတများမှာ ရှေးလူကြီးများ၏ အသက်ပေါင်းများစွာဖြင့် အစားထိုးကာ ရရှိလာခဲ့သော သင်ခန်းစာများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လူတိုင်းသည် မီးရှူးတိုင်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ဤဂူခန်းမအတွင်းသို့ တဖွဲဖွဲ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
လမ်းကြောင်း သုံးခုရှိပြီး ကြားတွင် ရေကန်များဖြင့် ခြားထားသည်။
ဤလမ်းကြောင်း သုံးခုလုံးကို မာကျောသော ကျောက်ပြား များဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး အပေါ်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်သွားကာ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်တွေ့ရသည်။
ဂူခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး စောစောက တွေ့ခဲ့သော ဂူခန်းမများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးသည်။
ဂူခန်းမအတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်မှာ အပေါ်မျက်နှာကျက်ရှိ ကျောက်မျက်ရတနာများမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာကျက်မှာ ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ယံနှင့် တူနေသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ခမ်းနားသည့် တည်ဆောက်ပုံမှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး ရှေးဟောင်းကာလ၏ အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။
လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရခြင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ နတ်ပြည်တက်လမ်းတွင် လျှောက်နေရသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း အထက်သို့ တက်လှမ်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့သားအားလုံးမှာ လေးနက်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။
"ကြည့်ရတာ ဒါကတော့ ဒီဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အဓိက ဂူခန်းမပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဂူပိုင်ရှင်က ဒီမှာပဲ အိပ်စက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"
ဝမ်ယွင်ထင်၏ အကြည့်မှာ လှေကားထစ်များ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
အဓိက ဂူခန်းမ ဆိုသည်မှာ ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအလောင်း မှာလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
၎င်းမှာ ထိုလေ့ကျင့်သူ ဖြစ်သော မဟာရှမင်းဆက်၏ ကျန့်နန်နယ်စား လီယန် ပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်နှင့် ယွမ်ယိတာအိုဆရာ နှစ်ဦးလုံး၏ အမူအရာမှာ အစွမ်းကုန် သတိထားနေကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အန္တရာယ်များမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအလောင်းမှာ သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်နှင့် ယွမ်ယိတာအိုဆရာတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဦးစွာ စတင် နင်းလိုက်ကြသည်။
ဤ နတ်ပြည်တက်လမ်း ကို စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းများနှင့် တာအိုဆရာများက နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြသည်။
လူတိုင်း၏ ကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဂူကြီးအတွင်း၌ လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံနှင့် ခြေသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။
လှေကားထစ်များ အထက်သို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ခေါင်းတလားကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော ကြေးနီခေါင်းတလား တစ်လုံး ဖြစ်သည်။
အပေါ်တွင် တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများ၊ ပျံသန်းနေသော ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၊ နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများကို ထွင်းထုထားပြီး ရှေးဟောင်းကာလ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤကြေးနီခေါင်းတလား၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီခေါင်းတလားကတော့ သာမန်လူတွေ သုံးနိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်"
"မဟာရှ ကျန့်နန်နယ်စားရဲ့ ဂူခန်းမကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်လေးများ အနည်းငယ်စီ ပေါ်လာကြသည်။
ဂူထဲမှ မိစ္ဆာအလောင်းကို ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း၊ ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားပစ္စည်းဖြစ်သော အစီရင်ချပ်ဝတ် နှင့် မဟာရှ လေ့ကျင့်သူများ၏ ပြည့်စုံသော ပညာရပ်များ ပါဝင်နေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အခြားသော ရတနာများ မရှိလျှင်ပင် ထိုအရာနှစ်ခုတည်းနှင့်တင် လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေရန် လုံလောက်လှသည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက စည်းစိမ်ဥစ္စာမှာ လူတို့၏ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်နိုင်စွမ်းရှိသည် မဟုတ်ပါလား။
ကျင့်ကြံသူများအတွက် သာမန် ရွှေငွေရတနာများမှာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိလှပေ၊ အချို့သော ပညာရပ်များမှာ အဝတ်စုတ် ဝတ်ရသည့် ကျင့်စဉ်မျိုးဖြစ်ပြီး ညသိပ်စရာ ပစ္စည်းဥစ္စာ မရှိရပေ။
သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားပစ္စည်းများနှင့် ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လေ့ကျင့်သူများ၏ ပညာရပ်မှာမူ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ပြင်းထန်လှသည်။
ထိုဂူခန်းမအတွင်းရှိ နတ်ပြည်တက်လမ်း မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်၊ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းနေရသော်လည်း လူကိုမူ အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။
ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ရှေ့နောက်မညီ ဖြစ်နေသည်၊ ရှေးလူကြီးများက သေပြီးနောက် နတ်ပြည်တက်ရန် ရည်ရွယ်၍ ထိုလမ်းကို တည်ဆောက်ကာ စင်မြင့်မြင့်ကြီး ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ နားလည်နိုင်စရာ ရှိသည်။
ဧကရာဇ်မင်းများ၏ ဂူသင်္ချိုင်း ဖုန်းရွှေအခင်းအကျင်းများတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော စတိုင်မျိုး ရှိတတ်ကြပြီး လူထုကြားတွင်လည်း အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသည်။
အယူအဆတစ်ခုအရ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံနှင့်တူသော ဂူသင်္ချိုင်းကို တည်ဆောက်ကာ တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများကို ထည့်သွင်းထားခြင်းမှာ၊ ကောင်းကင်ယံနှင့် ပို၍ နီးကပ်လေ နတ်ပြည်တက်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလေဖြစ်ကာ ယင်ဓာတ်အစွန်းမှ ယန်ဓာတ်သို့ ကူးပြောင်းပြီး လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အောက်သို့ နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော ရှုပ်ထွေးမှုမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း
သို့ဆိုလျှင် ဤဂူပိုင်ရှင်မှာ သေပြီးနောက် ငရဲသို့ ဆင်းကာ မည်သည့်အခါမျှ ဘဝကူးခြင်း မရှိတော့ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းလော သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်တွင် ထိုနတ်ပြည်တက်လမ်းကို ပိုလျှံစွာ တည်ဆောက်ထားရသနည်း။
ဝမ်ယွင်ထင်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံများသော သချိုင်းတူးသူပင်လျှင် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။
မဟာရှမင်းဆက် ကာလက တော်ရုံတန်ရုံ မဟုတ်သော ပညာရှင်များစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့ရာ၊ ထိုကျန့်နန်နယ်စားမှာလည်း လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် လေ့ကျင့်သူ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း နားလည်ရခက်သော နေရာများ ရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းလှပေ။
ပိုင်ဟုန်းထူသည် ရုတ်တရက် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်
"မမှန်တော့ဘူး"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"စောစောက ဒီဂူခန်းမထဲ မဝင်ခင်က ငါ ဒီထဲက ကျင့်ကြံသူတွေကို ရေတွက်ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အပါအဝင် စုစုပေါင်း ၁၈ ယောက် ရှိတယ်"
ပိုင်ဟုန်းထူမှာ တာအိုကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ အလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ခါကြည့်ရုံနှင့် အကုန်မမှတ်မိလျှင်ပင်၊ သာမန်လူများထက် အသိဉာဏ်နှင့် အကြားအာရုံ အလွန် ထက်မြက်လှသည်။
လီယန်ချူမှာ ခဏ ကြောင်အသွားသည်၊ သူသည် ထိုအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်
"ဒါပေမဲ့ အခု လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ၁၉ ယောက် ဖြစ်နေတယ်"
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားတော့သည်။
"ပိုနေတဲ့ တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုမှ မမှတ်မိနိုင်တာက ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတယ်"
ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေတော့သည်။
အခန်း (၁၂၀) - မျောက်အိုကြီး
ဤတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဂူခန်းမအတွင်း၌ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
စောစောက လူတိုင်းသည် ကြီးမားလှသော ကြေးနီခေါင်းတလားကြီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံထားရသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း လူတစ်ယောက် ပိုနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
လူတိုင်းသည် မိမိတို့လက်ထဲမှ မီးရှူးတိုင်များကို ဘေးနားရှိလူများထံသို့ ထိုးပြလိုက်ကြပြီး၊ ပိုနေသောလူမှာ မည်သူနည်းဟု ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။
ခြေသံများလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို မည်သူဖြစ်သည်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ဤအချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။
သိထားရမည်မှာ ဤလောကီပညာရှင်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းကြသူများဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ယခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် လာကြသော ရဟန်းများနှင့် တာအိုဆရာများမှာ နှစ်ရှည်လများ သိကျွမ်းလာခဲ့ကြသည့် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူပင် ပိုနေပါစေ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း သိသာထင်ရှားနေရမည် ဖြစ်သည်။
ယွမ်ယိတာအိုဆရာ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်
"အမိန့်တော်အတိုင်း "
အဆောင်စက္ကူမှာ ရုတ်တရက် မီးလောင်သွားပြီး လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အမြင်အာရုံမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကြည်လင်သွားတော့သည်။
ရှုူး
လူအုပ်ထဲမှ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုမှာ ပျံထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည်။
စောစောက ကြေးပြားဓား ကို အသုံးပြုခဲ့သော တာအိုဆရာမှာ တိုက်ရိုက်ပင် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ဝါဂွမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားသည်။
သို့သော် ထိုအမည်းရောင်အရိပ်မှာ လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုဓားအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။
ကြေးပြားဓားမှာ တာအိုဘာသာတွင် အသုံးများသော မှော်လက်နက်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည်။
ထိုတာအိုဆရာ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော်လည်း၊ ကြေးပြားဓားမှ ထွက်ပေါ်သော ဓားအလင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆိုးများကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ထိုအမည်းရောင်အရိပ်က လက်ဖြင့် ပုတ်ရုံမျှဖြင့် တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ငါ့အတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့စမ်း "
လီယန်ချူက အသံကုန် ဟစ်လိုက်သည်။
ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
တောက်ပလှသော ဓားဝိညာဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမည့်အရှိန်အဝါဖြင့် ထိုအမည်းရောင်အရိပ်ဆီသို့ ခုတ်ဝင်သွားသည်။
ဓားတစ်ချက်၏ စွမ်းပကားမှာ ငါးလံ၊ ခြောက်လံ၊ ခုနစ်လံခန့် အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထု၏ အပူချိန်မှာ တစ်ခဏအတွင်း မြင့်တက်လာပြီး ပူပြင်းလှသော လေလှိုင်းများ ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ဘေးသို့ ရှောင်ဖယ်လိုက်ကြရသည်။
လေထဲရှိ အမည်းရောင်အရိပ်မှာ ချက်ချင်း ထိမှန်သွားပြီး ဒေါင် ဟူသော ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
လီယန်ချူက လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အားကောင်းလှသော စွမ်းအင်တစ်ခု လက်ဝါးအလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
ရိန်းဖြူဖမ်းဆွဲခြင်း၊ နဂါးဖမ်းခြင်း
ထိုအမည်းရောင်အရိပ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လီယန်ချူရှိရာသို့ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်၊ တစ်စုံတစ်ဦးက အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူနေသကဲ့သို့ပင်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်သည် လက်ထဲမှ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော် ကို ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။
ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော်မှာ လေထဲတွင် ဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေပြီး တောက်ပလှသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအမည်းရောင်အရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အုပ်မိုးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။
လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားမိပြီး၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြတ်စွာဘုရားက ရွှေရောင်သပိတ်ဖြင့် နားခြောက်ဖက်မျောက် ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည့် အဖြစ်အပျက်ကို အလိုအလျောက် သတိရသွားမိသည်။
ယခုအခါတွင်မူ လူတိုင်းသည် ထိုအမည်းရောင်အရိပ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အမှန်စင်စစ် မျောက်အိုကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်၊ ရုပ်ရည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော်ဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များမှာ ကိုယ်ထည်မျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ထိုမျောက်အိုကြီးမှာ စောစောက လက်ကို ဝေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် တာအိုဆရာ၏ ကြေးပြားဓားအလင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သလို၊ လီယန်ချူ၏ ဓားဝိညာဉ် ခုတ်ချက်ကို ထိမှန်သော်လည်း မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။
ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြေးနီအရေပြားနှင့် သံအရိုးများ ကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ လူတိုင်းကို လှည့်စားထားသော ထိုမျက်လှည့် ပညာမှာ လူတစ်ဦး၏ လက်ချက်မဟုတ်ဘဲ၊ မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ
" ဒီမျောက်အိုကြီးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာပဲ၊ ကြည့်ရတာ ဒါကတော့ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်နေတဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါ ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
စောစောက သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိမိဘေးနား၌ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာသတ္တဝါ ရောနှောနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ထိုမျက်လှည့်ပညာ၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
"မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဆိုးတွေဆိုတာ အသေသတ်သင့်တာပဲ"
ယွမ်ယိတာအိုဆရာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဂူထဲဆင်းပြီးနောက် လူအင်အား တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ ယခု အဓိကဂူခန်းမထဲသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဤယုံရှင်းကျောင်း၏ တာအိုဆရာမှာ ပြတ်သားသော သဘောထားကို ပြသလိုက်သည်။
လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ဓားတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
ထိုအမည်းရောင် ရက်စက်လှသော မျောက်အိုကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်၊ ၎င်းမှာ လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ခံစားချက် ရှိနေပုံရသည်။
၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်မှ အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ယွမ်ယိတာအိုဆရာ၏ မှော်ဓားကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်
ဒေါင်
ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို ထုလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လူတိုင်းသည် မိမိတို့ ခြေအောက်ရှိ လှေကားထစ်များ တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤမျောက်အိုကြီးမှာ အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ယွမ်ယိတာအိုဆရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လာတော့သည်
၎င်း၏ လက်ထဲတွင်မူ တံကျင် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်
ယွမ်ယိတာအိုဆရာ၏ မြင့်မားလှသော ဓားပညာနှင့် မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားဖြင့်ပင်လျှင် ထိုမျောက်အိုကြီးနှင့် အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေရသည် သိထားရမည်မှာ စောစောက ဂူစောင့်မိစ္ဆာကို ယွမ်ယိတာအိုဆရာက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းကပင် ထိုယုံရှင်းကျောင်း၏ တာအိုဆရာတော်မှာ အမှန်တကယ် ကျင့်စဉ်မြင့်မားသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ယခု ဤမျောက်အိုကြီးမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီးနောက် ယွမ်ယိတာအိုဆရာနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး၊ ထိုးချက်ခုတ်ချက်များမှာ ရက်စက်ကာ တိကျလှသည်၊ ၎င်းမှာ မျောက်တစ်ကောင်နှင့်ပင် မတူတော့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် သိုင်းပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်လှသော လောကီသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။
"မိစ္ဆာမျောက်တစ်ကောင်က ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကိုတောင် သုံးနိုင်နေတာလား "
ရဟန်းအိုတစ်ပါးက အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဤမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မှော်လက်နက်ဖြစ်ပြီး၊ အောက်ခြေမှာ သုံးမြှောင့်ပုံစံ ချွန်ထက်ကာ ထိပ်ပိုင်းတွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် သုံးဆူ ထွင်းထုထားသည် တစ်ဆူက ပြုံးနေပြီး၊ တစ်ဆူက ဒေါသထွက်နေကာ၊ ကျန်တစ်ဆူက ကြိမ်းမောင်းနေသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။
၎င်းကို အများအားဖြင့် လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်း တွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် ကျင့်စဉ်များအတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအား ရှိသည်။
လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းတွင်လည်း ဆရာသခင်၏ စွမ်းအားကူးပြောင်းမှု ခံယူထားသော တပည့်များသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။
ဂူသင်္ချိုင်းကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်က ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်နေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။
ထိုမျောက်အိုကြီးမှာ ယွမ်ယိတာအိုဆရာနှင့် အချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်သည်၊ ကြီးမားလှသော အသံများမှာ ဂူခန်းမအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်နေသည်။
မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လေလှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားလာပြီး လူတိုင်းကို ကိုယ်ဟန်ချက် မမြဲအောင် ပြုလုပ်နေသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်နှင့် ယွမ်ယိတာအိုဆရာ၏ မှော်ဓားတို့ ထိတွေ့နေမှုမှာ အနည်းငယ်ပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်၊ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်လှသည်။
"ဒီမိစ္ဆာမျောက်က ထူးဆန်းတယ်၊ အန္တရာယ် မများအောင် အားလုံး ဝိုင်းပြီး ဖမ်းကြစို့"
အကယ်၍ ယွမ်ယိတာအိုဆရာနှင့် မျောက်အိုကြီးကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းထားလျှင် ထိုဂူခန်းမအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်များကို လှုံ့ဆော်မိသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
၎င်းအပြင် အဓိက ပိုင်ရှင်ကိုပင် မတွေ့ရသေးဘဲ ထိုမျောက်အိုကြီးအပေါ်မှာ အချိန်အများကြီး မဖြုန်းသင့်ပေ။
ထိုဂုဏ်သရေရှိပြီး တည်ကြည်လှသော ရဟန်းကြီးမှာ စကားဆုံးသည်နှင့် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုမျောက်အိုကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည် တိုက်မယ်ဆို တိုက်လိုက်တာပဲ၊ တကယ်ကို ပြတ်သားတာပဲ... လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော် လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပသွားရုံတင်မကဘဲ ထူထပ်လှသော ဗုဒ္ဓတရား ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားကိုလည်း ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးက လူကို စိတ်အေးချမ်းစေသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော် လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို ကိုင်ထားသော မျောက်အိုကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်ကြသည် ဒါဟာ လူအင်အားနဲ့ ဖိတိုက်တာပဲ ။
ဒေါင်
ဒေါင်
ဒေါင်
မျောက်အိုကြီးမှာ မည်မျှပင် လျင်မြန်ပါစေ၊ မည်မျှပင် ရက်စက်ပါစေ၊ ထိုမျှများပြားလှသော ကျင့်ကြံသူများ၏ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခုနစ်ကြိမ် ရှစ်ကြိမ်ခန့် အရိုက်ခံလိုက်ရသည် ကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမျှင်များမှာ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သွေးစအချို့ပင် မြင်တွေ့လာရသည်။
သို့သော် မျောက်အိုကြီးမှာ တကယ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလှသည် သာမန် မိစ္ဆာသတ္တဝါဆိုလျှင် ထိုမျှများပြားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် အသေသတ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။
မျောက်အိုကြီးမှာမူ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်။
ဘုန်း
ဟွေ့ကျိန်းရဟန်း က လေးလံလှသော သံတောင်ဝှေး ကို ဝေ့ယမ်းကာ မျောက်အိုကြီး၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ မျောက်အိုကြီးမှာ ယိုင်သွားတော့သည် မျောက်အိုကြီးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပါးစပ်ကြီး ဖြဲသွားသည်၊ သူသည် လက်ကို ပြန်လှည့်ကာ တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ လက်မောင်းရိပ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဟွေ့ကျိန်းရဟန်း သတိပြုလိုက်မိချိန်တွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝှူး
ယန်ချီရှောင်းက ဓားဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်၊ သူ၏ ဝိညာဉ်သတ်ဓား မှာ လေးလံသော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ရောက်ရှိလာတော့သည်။