အခန်း (၅၆၉-၅၇၀)

အခန်း ၅၆၉ - ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ မျက်နှာတွေဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်ယွင်းသွားပါတယ်။

ဒီမြေခွေးအိုကြီး ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင် ဘာတွေ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ။

"မင်းပြောချင်တာကိုသာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းပါ"

ဖေ့ချင်းဖုန်းက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး

"ဒီလူငယ်လေးကို ငါတို့ဂိုဏ်းဆီ လိုက်လည်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့အတွက် မင်းတို့ကို ငါတို့ ဒုက္ခမပေးတော့ဘူး"

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသတွေ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပါတယ်။

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းထဲမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေပြီလေ။

ဖန့်ချန် ရောက်လာတဲ့ သတင်းကို ရန်သူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် သိနိုင်မှာလဲ။

ဖေ့ချင်းဖုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါတယ်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ သူက ဘိုးဘေးဟုန်းချင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်နေလို့လား ဟက် အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ဂိုဏ်းက သူ့ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားနေတာပေါ့ တကယ်တော့ ငါတို့ ဒီကို လာလည်တယ်ဆိုတာလည်း သူ့ကြောင့်ပဲလေ"

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ဆက်ပြောပါတယ်။

"မင်းတို့သာ သူ့ကို ငါ့လက်ထဲ မအပ်ဘူးဆိုရင် ငါ ဒီက တပည့်တွေအားလုံးကို သတ်ပြီးမှ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းခေါ်သွားမယ် အလုပ်နည်းနည်း ပိုရှုပ်သွားရုံပဲ ရှိမှာပါ"

ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"ငါ့ကို ဘာအတွက် အလိုရှိနေတာလဲ"

ရန်သူ့ဘက်က လူငယ်ကျင့်ကြံသူက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပါတယ်။

"ဆရာက မင်းကို အရှက်မကွဲစေချင်လို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခေါ်နေတာလေ ဘာတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ သူတို့ကို အသက်ရှင်စေချင်ရင် မင်း ငါတို့နောက်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ လိုက်ခဲ့ဖို့ပဲ ရှိတယ်"

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ကလည်း ဖေ့ချင်းဖုန်းဘက် လှည့်ပြီး သွေးထိုးပါတယ်။

"ဘိုးဘေးဟုန်းချင်း ပျောက်သွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ အခုမှ သူ့တပည့်ဆိုတဲ့သူက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ ဒါက မထူးဆန်းဘူးလား တာအိုမိတ်ဆွေဖေ့ ဒီလို လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အပျက်စီးခံရတာ တန်ပါ့မလား"

ဖေ့ချင်းဖုန်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခရောက်အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ သူက ငါ့ရဲ့ ဦးလေးရှစ်ပဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့"

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ လေသံက အေးစက်သွားပါတယ်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ ရာနဲ့ချီဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပါတယ်။

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းသားတွေကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်လိုက်ကြပါပြီ။

ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။

"အားလုံးပဲ သတ်ဖြတ်နေရုံနဲ့ ပြဿနာက ပြေလည်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား"

အကြီးအကဲရွှီတို့က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားကြပါတယ်။

ဒီဦးလေးရှစ်က တကယ်ပဲ ကလေးဆန်လွန်းနေတာလား ဒီလောက် အခြေအနေ တင်းမာနေတာကို ဘာတွေ ထိုင်ပြောနေဦးမှာလဲ။

"စကားပြောမယ် ဘာအကြောင်း ပြောမှာလဲ"

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က ပြုံးပြီး မေးပါတယ်။

ဖန့်ချန်က ဖေ့ချင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"တူတော်မောင်ဖေ့ တကယ်လို့ ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းက ငါတို့ဂိုဏ်းထဲကို ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်လာမယ်ဆိုရင် သူတို့တပည့်တွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ အကုန်သတ်ပစ်ရမလား ဒါမှမဟုတ် နောင်တရအောင်ပဲ ဆုံးမရမလား"

"သူတို့အားလုံးက သေသင့်တဲ့သူတွေပဲ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ငါတို့နဲ့ လုံးဝမတူဘူး အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဖေ့ချင်းဖုန်းက ထူးထူးဆန်းဆန်း မျက်နှာပေးနဲ့ ပြန်ပြောပါတယ်။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်နဲ့ သူ့လူတွေကတော့ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ပုံရိပ်နှစ်ခုဟာ ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ပေါ်လာပါတယ်။

သူတို့က ခေါင်းကို စောင်းပြီး ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြတာပါ။

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းသားတွေ အံ့သြသွားကြပါတယ်။ ဖေ့ချင်းဖုန်းလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး

"ဒါ... ဒါက..."

လို့ ရေရွတ်လိုက်မိပါတယ်။

ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းက လူတွေကတော့ ဘာမှ သတိမထားမိသေးပါဘူး။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က သူ့ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ အေးစက်တဲ့ လေညင်းတွေ တိုက်ခတ်လာတာကို ခံစားမိတော့မှ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရယ်သံတွေ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း ဒါကို သတိထားမိပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"တာအိုပညာရှင် ငါးဝိညာဉ် မင်းမှာ စက္ကူရုပ်တွေ ရှိသလို ငါ့မှာလည်း ရှိတာပဲလေ ငါတို့ ထိုင်ပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောကြရအောင်လား"

"ဦးလေးရှစ်က ဝိညာဉ်ပူးကပ်ကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်တာလား"

အကြီးအကဲတွေ အချင်းချင်း မေးမြန်းကုန်ကြပါတယ်။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်နဲ့ ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား ငါက ဒီပညာကို သင်လာတာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်ပြီ မင်းကော ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ဖန့်ချန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ

"တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး"

လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က ရယ်မောရင်း

"ဖမ်းစမ်း"

လို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ စက္ကူရုပ်တပ်ဖွဲ့တွေက အနက်နဲ့ အဖြူရောင် ပုံရိပ်နှစ်ခုဆီကို ဇွတ်အတိုးဝင်သွားကြပါတယ်။

အနက်နဲ့ အဖြူ ပုံရိပ်နှစ်ခုက ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးလိုက်ပြီး လျှပ်စီးတန်းလို ပျောက်ကွယ်သွားကာ ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ အနားမှာ ပြန်ပေါ်လာပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ... မြေပြင်ပေါ်မှာ ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ စက္ကူရုပ်တွေဟာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်ပြီး ပြန့်ကျဲနေပါတော့တယ်။

ဘယ်သူမှ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို မမြင်လိုက်ရပါဘူး။

"ဗြုန်း... အား"

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရပါတယ်။

သူ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော် ကျင့်ကြံမှုတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ထိပ်သီးစွမ်းအားရှိတဲ့ စက္ကူရုပ်တွေဟာ တစ်ခဏအတွင်းမှာတင် အကုန်ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာပါ။

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားပါတယ်။

ဒီစက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ရဲ့ စွမ်းအားက သူထင်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတာပါ။

"အခုကော ငါတို့ ထိုင်ပြီး စကားပြောလို့ ရပြီလား"

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။

"မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းရှိလို့..."

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ တပည့် လူငယ်လေးက စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ သူ့စကားတွေက ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

သူ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ နှလုံးက မရှိတော့ပါဘူး။

"ငါ့နှလုံး... ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

သူက အားနည်းစွာ ရေရွတ်ရင်း လဲကျသေဆုံးသွားပါတော့တယ်။

ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းက လူတွေအားလုံး ထိတ်လန့်ကုန်ကြပါတယ်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်ရှိတဲ့ တပည့်ဖြစ်သူတောင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာပါ။

"ဦးလေးရှစ်ရဲ့ အတတ်ပညာတွေက..."

အကြီးအကဲရွှီတို့ဟာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဝမ်းသာမှု ဒွန်တွဲနေပါတယ်။

ဖန့်ချန်က ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို အလွယ်လေး ဖြိုခွင်းလိုက်ရုံတင်မကဘဲ အသာစီးပါ ရယူလိုက်နိုင်ပြီလေ။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ကတော့ ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လေသံပြောင်းသွားပါတယ်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"ငါတို့ အခု ထိုင်ပြီး စကားပြောကြတော့မလား"

"အကြီးအကဲ သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးပါနဲ့တော့အကုန်လုံး ဝိုင်းတိုက်ကြစမ်း"

ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းက ကျန်တဲ့ အကြီးအကဲတွေက အော်ဟစ်ပြီး ဖန့်ချန်ဆီကို ပြေးဝင်လာကြပါတယ်။

အနက်နဲ့ အဖြူ ပုံရိပ်နှစ်ခုဟာ လျှပ်စီးတန်းလို လူအုပ်ထဲကို တိုးဝင်သွားပါတယ်။

သူတို့ ပေါ်လာတိုင်း လူအနည်းငယ်ရဲ့ နှလုံးတွေဟာ ထွက်လာစမြဲပါ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ရန်သူ ရာနဲ့ချီဟာ သေဆုံးသွားပြီး သွေးချင်းချင်းနီနေတဲ့ နှလုံးပုံကြီးဟာ ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပုံလို့နေပါတော့တယ်။

ရွာသားတွေနဲ့ အပြင်ဆောင်တပည့်တွေဟာ ဒီကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းနေကြပါတယ်။

ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှလုံးထုတ်ပြီး သတ်ပစ်တာမျိုး သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက လူတွေတောင် ဖန့်ချန်ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာကြပါတယ်။

"ငါ ထပ်မေးမယ် အခု ငါတို့ ထိုင်ပြီး စကားပြောလို့ ရပြီလား"

ဖန့်ချန်ရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာပါတယ်။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားပါတယ်။ သူက အလျှော့မပေးချင်ဘဲ

"ငါတို့ကြားမှာ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ... မင်းသာ..."

ဗြိ... ဖောက်

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ အဖြူရောင်ပုံရိပ်က ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ နှလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ပုံရိပ်က သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်အမြုတေ ကို ဖမ်းယူကာ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမွပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။

ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်က ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသက်ပျောက်သွားပါတယ်။

"ငါ... စကားမဆုံး... သေးဘူး..."

ဖန့်ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါတယ်။

"မင်းက စကားပြောတာ အရမ်းနှေးလွန်းတယ်... အချိန်ကုန်ခံမနေနဲ့တော့"

အနက်ရောင်ပုံရိပ်က ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ ဦးခေါင်းထဲကို လက်ထိုးထည့်ပြီး ဦးနှောက်ကိုပါ ချေမွပစ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းက ကျူးကျော်သူအားလုံးဟာ တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။

အခန်း ၅၇၀ - ဆန်းကြယ်သော ကျောက်စိမ်းလုံး

အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်သည် ဖန့်ချန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပါတယ်။

မြေပြင်ပေါ်က သွေးနွေးနွေးတွေ စိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ နှလုံးပုံကြီးသာ မရှိရင် လူတိုင်းဟာ အိမ်မက်က နိုးလာသလိုမျိုး ခံစားနေရမှာပါ။

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းဟာ ဒီနေ့မှာ ပျက်စီးခြင်းဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ခဏအတွင်းမှာတင် အဲဒီဘေးဒုက္ခက အလွယ်တကူ ပြေလည်သွားခဲ့ပါပြီ။

ဖေ့ချင်းဖုန်းက ဖန့်ချန်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ ကြည့်နေတုန်းပါပဲ။

"ဦးလေး... ဦးလေးရှစ်... အခုနက အတတ်က ဘာလဲဟင်"

သူဟာ အတွေ့အကြုံ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ အခုမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် စကားတွေတောင် ထစ်နေမိပါတယ်။

"ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင် သုံးတဲ့ အတတ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ အရာပါပဲ"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

တခြားသူတွေကတော့ ဒါကို ဝိညာဉ်ပူးကပ်ကျင့်စဉ်လို့ပဲ ထင်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာကို နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံထားတဲ့ ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ထက် ဘယ်လိုလုပ် ပိုစွမ်းနေရတာလဲဆိုတာ သူတို့ စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။

"ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းမှာ ရွှေရောင်အမြုတေ အဆင့် ဘယ်နှစ်ယောက် ကျန်သေးလဲ"

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်ပါတယ်။

ဖေ့ချင်းဖုန်းက လေးနက်စွာနဲ့ တိုးတိုးလေး ဖြေပါတယ်။

"နှစ်ယောက် ကျန်ပါသေးတယ် ဦးလေးရှစ် တစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုပါ"

"သူက ရွှေရောင်အမြုတေ အလယ်အဆင့်မှာရှိပြီး ငါးဝိညာဉ်ထက် အနည်းငယ် ပိုသန်မာပါတယ်နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ရွှေရောင်အမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်မို့ ကျွန်တော့်ထက် အဆင့်နိမ့်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းကိစ္စကို ရှင်းဖို့ အနက်လေး ကို မင်းနဲ့အတူ ထည့်ပေးလိုက်မယ်"

ဖန့်ချန်က ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။

အကြီးအကဲရွှီနဲ့ တခြားသူတွေဟာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပါတယ်။

ဖေ့ချင်းဖုန်းကလည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာချပြီး ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးရှစ် ကျွန်တော် ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပြီး တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေရပါဘူး"

အနက်ရောင်စက္ကူရုပ်ဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖေ့ချင်းဖုန်း၊ အကြီးအကဲရွှီတို့နဲ့အတူ ဝိညာဉ်တာအိုဂိုဏ်းရှိရာဆီကို ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချက်ချင်း ချီတက်သွားကြပါတော့တယ်။

ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ကွမ်းအာက ကျန်ရှိနေတဲ့ အဆင့်နိမ့်တပည့် အယောက် ၁၀၀ ကျော်နဲ့အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကွမ်းအာက တပည့်တွေကို နေရာရှင်းခိုင်းပြီး ရန်သူတွေဆီက သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် တွေကို ဖန့်ချန်ဆီ ယူလာပေးပါတယ်။

"ဦးလေးရှစ် ဒါတွေက သူတို့ဆီက ရတဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေပါ ဒီတစ်ခုကတော့ ငါးဝိညာဉ်ပညာရှင်ရဲ့ လက်စွပ်ပါ"

ကွမ်းအာက ရိုသေစွာ ပြောပါတယ်။

ဖန့်ချန်က ခေါင်းယမ်းပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"ငါ့ကို ပေးစရာမလိုပါဘူး မင်းပဲ စစ်ဆေးပြီး သိမ်းထားလိုက်ပါ ငါ့တူတော်မောင်တွေက ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေနေရတာဆိုတော့ ဒီထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ရတနာတွေကို သူတို့ကိုပဲ ခွဲဝေပေးလိုက်ပါ"

ပြောပြီးတာနဲ့ ဖန့်ချန်ဟာ အတွင်းဆောင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

ကွမ်းအာဟာ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လက်ထဲက လက်စွပ်တွေကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်မိပါတယ်။

"ဦးလေးရှစ်က တကယ်ကို ရက်ရောလွန်းတာပဲ"

ဒီလက်စွပ်တွေထဲက ပစ္စည်းတွေဟာ ဂိုဏ်းအတွက်တော့ အလွန်များပြားတဲ့ ပမာဏပါပဲ။

အတွင်းဆောင်၊ ဘိုးဘေးဝင်းထဲမှာတော့

ဖန့်ချန်ဟာ ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျောက်သေတ္တာလေးတစ်လုံးနဲ့ ကျောက်စိမ်းလုံးလေတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်စစ်ဆေးနေပါတယ်။

အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်ကတော့ ဘေးနားမှာ ရပ်ကြည့်နေပါတယ်။

"အဖြူလေး ဒီကျောက်စိမ်းလုံးရဲ့ ရင်းမြစ်ကို မင်းသိလား ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်နေလဲ"

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်ပါတယ်။

ဖေ့ချင်းဖုန်း ပြောပြချက်အရ ဒီကျောက်သေတ္တာဟာ ဘိုးဘေးဟုန်းချင်း ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန် ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့တာက တာအိုသုံးထောင်ကျင့်စဉ် ကနေ ရတဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့်ပါ။

ဒါကြောင့် ဒီပစ္စည်းဟာ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ သူ သံသယရှိနေပါတယ်။

အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းပါတယ်။

"ကျွန်တော်လည်း ဘာမှန်း မပြောတတ်ဘူး သခင်"

ဖန့်ချန်က စကြာဝဠာကြေးမှန်ကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။

"မှန်လေး ဒါက ဘာလဲ"

"အစ်ကိုကြီး ဒါကို သိချင်ရင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပေးမှ ပြောပြမယ်"

လို့ မှန်က ပြန်ဖြေပါတယ်။

ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သေချာသွားပါပြီ။

သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေခဲ့ပြီး အလယ်အဆင့်ကို တက်ဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာပါ။

ဒီကိုလာရင် ရှေ့ဆက်ရမယ့် ကျင့်စဉ်ကို ရှာတွေ့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းမှာ တာအိုသုံးထောင်ကျင့်စဉ် ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်စဉ်တွေ မရှိနေပါဘူး။

သူက စဉ်းစားရင်း လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းလုံးလေးကို ကစားနေတုန်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တစ်ချို့က ကျောက်စိမ်းလုံးထဲကို စီးဝင်သွားပါတယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျောက်စိမ်းလုံးလေးက စုပ်အားတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်တွေကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ စုပ်ယူပါတော့တယ်။

ခဏအတွင်းမှာတင် ဖန့်ချန်ရဲ့ စွမ်းအင် ၈၀၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။

ဖန့်ချန်ဟာ ထိတ်လန့်မသွားဘဲ ဝမ်းသာသွားပါတယ်။

သူဟာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ထုတ်ပြီး တစ်ဖက်က စွမ်းအင်စုပ်ယူကာ ကျောက်စိမ်းလုံးလေးကို ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းကျော်လောက် ကုန်သွားပေမဲ့ ကျောက်လုံးလေးကတော့ မကျေနပ်သေးဘဲ စုပ်ယူမှု ပိုမြန်လာပါတယ်။

"ဟေ့ လူအိုကြီး ဒီကျောက်စိမ်းလုံးက ဘာကြီးလဲ"

ဓားငယ်လေး က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

"မင်းအတွက် သူစုထားပေးတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ အကုန်ကုန်တော့မယ်"

လို့ မှန်လေး ကလည်း ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျောက်တုံးတွေလည်း အမြန်ကုန်လာပါတယ်။

အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က အခြေအနေမဟန်တာကို သိလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံကို ပျံတက်ကာ ဘယ်သူမှ အနားမကပ်နိုင်အောင် စောင့်ကြပ်ပေးနေပါတယ်။

အပြင်မှာ နေရာရှင်းပြီး ပြန်လာတဲ့ ကွမ်းအာဟာ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေကို ခံစားမိလို့ လာကြည့်တဲ့အခါ အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က အေးစက်စွာ တားဆီးလိုက်ပါတယ်။

"သခင်က အရေးကြီးကိစ္စ လုပ်နေတယ် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အနားမလာနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့... ဦးလေးရှစ်..."

ကွမ်းအာက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ဆုတ်သွားပါတော့တယ်။