အခန်း (၅၉၃-၅၉၄)

အခန်း ၅၉၃ - အဲဒီအတိုင်းပဲ ချိတ်ထားလိုက်စမ်း

ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးသည် အခြေအနေကို အကဲခတ်ရင်း မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အစောင့်အရှောက် ဘိုင်လီ ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က ငါတို့ အပေါ်ယံမြင်နေရသလို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မဟုတ်တာတော့ သေချာနေပြီ"

"ကြည့်ရတာ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

"အချိန်ဆွဲနေရင် ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ လူပုံအလယ်မှာ ပိုပြီး အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် အကြီးအကဲလည်း ငါတို့ကို တစ်နေရာကနေ စောင့်ကြည့်နေလောက်ပြီ အမြန်ဆုံး ဇာတ်သိမ်းမှ ဖြစ်မယ်"

အစောင့်အရှောက် ဘိုင်လီသည် စကားတစ်လုံးမျှ ပြန်မပြောသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများက ထိုစိုးရိမ်မှုကို လက်ခံလိုက်ပုံရသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖန့်ချန်၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများအောက်တွင် အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ရနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝိုင်းရံထားသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာနီးပါးသည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို တပြိုင်နက် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သူတို့အားလုံးသည် ဓာတ်ငါးပါး နှင့် ဆက်နွှယ်သော မည်သည့်မှော်အတတ်ကိုမျှ အသက်သွင်း၍ မရတော့ခြင်းပင်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ ဖန့်ချန်သည် သူ၏ တာအို စွမ်းအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအင် အားလုံးကို သီးခြားခွဲထုတ်ကာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှော်အတတ်များ သုံးမရတော့သဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ဓားများကိုသာ အားကိုးကြရတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ဓားအစီအရင်များက ဖန့်ချန်ကို ဗဟိုပြု၍ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ဖန့်ချန်သည် လေပေါ်တွင် လျင်မြန်လှသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။

ထို့ပြင် သူသည် ဘိုင်လီ၏ ဓားကိုပင် ပြန်လည်အသုံးချကာ တစ်ဖက်လူများ၏ ဓားများကို ပြန်လည်ရိုက်ချလိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် ပျံလွှားဓား အတော်များများမှာ အက်ကွဲပျက်စီးကာ မြေပြင်သို့ လွင့်စင်ကုန်ကြတော့သည်။

အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ ထိုအံ့မခန်း တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီတောက်ယဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလား ငါတို့ ခွဲခွာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဖန့်ချန် ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားသွားပြီ"

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။

"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ဆိုတာ ခဏလေးပဲ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လူသားတွေအတွက်တော့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုပဲ"

"ငါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ နိမိတ်တွေကို တွက်ချက်နိုင်ပေမဲ့ ဖန့်ချန် ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မီမှာမဟုတ်ဘူး သူက တစ်ခါ သေဖူးတဲ့သူဆိုတော့လည်း မထူးဆန်းပါဘူးလေ"

" ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ရှကျီ တို့လို လူတွေကတော့ ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး ဟို သီလရှင်မလေးတောင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် ဒီလူတွေထဲမှာ ငါက ဒုတိယ အတော်ဆုံးပဲ"

ထိုအချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ အပျက်အစီးများအကြားမှ ချင်ရွှမ်းသည် ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ညည်းညူကာ နိုးလာသည်။

"အု... ခေါင်းကို ကိုက်နေတာပဲ ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူမ သတိမလစ်ခင်က တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

သူမနှင့်အတူ ချင်နယဲ့နှင့် ချီဖာတို့လည်း သတိပြန်ရလာကြသည်။

ချင်မျိုးနွယ်စု၏ အမွေခံနှင့် မြို့စားမင်း၏ သားတို့မှာ တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်ကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။

ချင်နယဲ့က ကောင်းကင်ယံတွင် ဖန့်ချန်တစ်ယောက်တည်း အစောင့်အရှောက် တစ်ရာလုံးကို ရင်ဆိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ပို၍ ညိုမှောင်သွားသည်။

ချီဖာကမူ ခါးထောက်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ဒီကောင်က တမင်လုပ်တာလား တိုက်ပွဲဖြစ်တာကို ငါတို့ကိုပါ ဆွဲထည့်နေတယ်"

ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

ချင်ရွှမ်းမှာမူ အံ့သြခြင်းကြီးစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ဒီလိမ်လည်သူ ဖန့်ချန်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အားကောင်းနေတာလဲ ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းက လူတစ်ရာတောင် သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးလား"

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

'အချိန်တန်ပြီထင်တယ် ချင်မျိုးနွယ်စုက လူတွေ ထွက်လာတော့မယ်'

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းရုံဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော နှစ်ဖက်လုံးကို ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားစေကာ ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ရောက်ရှိလာသူမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်မျိုးနွယ်စု၏ အဆင့်မြင့် အစောင့်အရှောက် ဝမ်ကျန်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိမြင်ခြင်းဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"အားလုံးပဲ တော်လောက်ပြီ ဒါက ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေပဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင် မြို့လယ်ခေါင်မှာ ဒီလို တိုက်ခိုက်နေတာက ငါတို့ကို မထေမဲ့မြင် ပြုတာပဲ"

ဟု ဝမ်ကျန်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း အာဏာပါသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

အစောင့်အရှောက် ဘိုင်လီက ဝမ်ကျန်းကို ရိုသေစွာဖြင့်

"စီနီယာ ငါတို့ ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဒီလူက စော်ကားနေတာပါ ဒါကို စီနီယာ ဘယ်လို ဖြေရှင်းပေးမှာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"ဂုဏ်သိက္ခာ ဟုတ်လား ဒါက အာရုံစိုက်နေဖို့တောင် မတန်ဘူး မင်းတို့ တကယ် ဖြေရှင်းချင်ရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ တပည့် ဟွာချန်းချီကို သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အလောင်းအစားအတိုင်းပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

"အလောင်းအစား တစ်ခုလုပ်ထားပြီးမှ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က ကတိဖျက်ဖို့ ကြိုးစားတာလား မင်းတို့မှာ အခြေခံ လူကျင့်ဝတ်တောင် မရှိရင် ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာကြသေးလဲ ဒီနေ့ ဒီကိစ္စ မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့ဂိုဏ်းက တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းနဲ့ ကဲ့ရဲ့ခံရမှာပဲ"

ဟု ဝမ်ကျန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြသွားကြသည်။

"အလောင်းအစား ဟုတ်လား"

ဘိုင်လီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသောအခါ ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဟွာချန်းချီနှင့် သူ ပြုလုပ်ခဲ့သော အလောင်းအစားအကြောင်းကို အစအဆုံး ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဖန့်ချန် ပြောပြသည်မှာ တစ်ဝက်ပင် မကျသေးမီ ဘိုင်လီနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ အရှက်ကြောင့် ပြာနှမ်းကုန်ကြသည်။

ဖန့်ချန် ပြောပြီးသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များက ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းသားများထံ ကျရောက်လာသည်။

ဘိုင်လီသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး ဟွာချန်းချီကို ကြည့်ကာ

"ညီငယ် ဟွာ သူပြောတာ အမှန်ပဲလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟွာချန်းချီက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်

"စီနီယာအစ်ကို အဲဒါက နောက်ပြောင်တာပါ သူက အတည်ယူနေတာ"

ဘိုင်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ငါ နားလည်ပြီ"

ဟု ဆိုကာ ဟွာချန်းချီကို လုံးဝ ပစ်ပယ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်း၍ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခြား အစောင့်အရှောက် တစ်ရာလုံးလည်း ဟွာချန်းချီနှင့် ကျောက်ကို ထားခဲ့ကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားကြတော့သည်။

ဟွာချန်းချီမှာ ဒေါသနှင့် အရှက်ကြောင့် မျက်နှာများ နီမြန်းကာ

'ဘိုင်လီရှောင် မင်း တကယ် သေသင့်တယ်'

ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

ဖန့်ချန်က ဝမ်ကျန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"

ဟု ဆိုသော်လည်း ဝမ်ကျန်းကမူ ဖန့်ချန်ကို အဖက်ပင်မလုပ်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစောင့်အရှောက် ကျောက်နှင့် အခြားသူများကို ချည်နှောင်ထားသော ရွှေကြိုးများမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

"ဒါက..."

ကျောက်နှင့် အခြားသူများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ် ဖန့်ချန်က

"မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို... သူကော"

ကျောက်က ဇောက်ထိုး ချိတ်ဆွဲခံထားရဆဲ ဖြစ်သော ဟွာချန်းချီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က လီတောက်ယဲ့ နှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူလား အဲဒီအတိုင်းပဲ ချိတ်ထားလိုက်စမ်း"

အခန်း ၅၉၄ - အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်ခြင်း

ဟွာချန်းချီ၏ မျက်နှာသည် သွေးရောင်မရှိတော့ဘဲ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစောင့်အရှောက် ကျောက် ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ အမြန်ခေါ်ထုတ်သွားပါဦး"

သူ့ကို ဒီအတိုင်း ဇောက်ထိုးကြီး ချိတ်ထားခဲ့မယ် ဟုတ်လား

အစောင့်အရှောက် ဘိုင်လီနှင့် အခြားသူများ၏ သဘောထားကို ကြည့်ပြီး သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ယနေ့ ထိုနေရာမှ မထွက်ခွာနိုင်ပါက နောင်တွင် သူသည် လူပုံအလယ်၌ ရေရှည် အရှက်ခွဲခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်မျိုးကို သူ မည်သို့မှ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟူး..."

အစောင့်အရှောက် ကျောက်က သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို မိုက်မဲတာပဲ မင်း ဘာအမှား လုပ်မိလဲဆိုတာ အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား"

ဟွာချန်းချီက သွားကြိတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။

"ငါသာ အဲဒီအလောင်းအစားကို အတည်ပြုလိုက်ရင် ငါက ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သမိုင်းဝင် အပြစ်သား ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

အစောင့်အရှောက် ကျောက်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်း အလောင်းအစားကို မလုပ်တာက မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလုပ်မိတဲ့ အမှားက တစ်ဖက်လူရဲ့ နောက်ခံကို သေချာမသိဘဲ အလောင်းအစားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်ခဲ့တာပဲ"

"အစောင့်အရှောက် ဘိုင်လီနဲ့ လူတစ်ရာနီးပါး ဝိုင်းတိုက်တာတောင် သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ဘူး ဒါကို ကြည့်ရင် မင်း ဘာကိုမှ သတိမထားမိဘူးလား သူ့ရဲ့ နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူး သူက တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး"

သူက ခဏရပ်ကာ အဝေးသို့ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ခေါ်မသွားနိုင်ဘူး ငါသာ မင်းကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားရင် ငါပါ မင်းနဲ့အတူ ဒီမှာ သောင်တင်နေလိမ့်မယ် ငါ့ကိုတော့ မနာလိုမဖြစ်ပါနဲ့"

ဟွာချန်းချီ တစ်ခုခု ပြန်ပြောဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း အစောင့်အရှောက် ကျောက်နှင့် သူ၏ လူများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့ကွာ..."

ဟွာချန်းချီသည် ဒေါသကြောင့် ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နွမ်းလျအိုစာသွားတော့သည်။

"စီနီယာ ဟွာက သနားစရာပဲ ဒါက လွန်လွန်းတယ်"

ချင်ရွှမ်းသည် မျက်နှာလေး ဖြူလျော့လျက် ချင်နယဲ့ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"အစ်ကိုနယဲ့ စီနီယာ ဟွာကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာလို့မရဘူးလား"

"ကယ်ဖို့က လွယ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့"

ချင်နယဲ့က ခေါင်းခါပြသည်။

"ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီဆိုတော့ ဒါက သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ငါတို့က ဝင်ပါမိရင် စေတနာကနေ ဝေဒနာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်းက ဒီတစ်ခါတော့ မျက်နှာ ပျက်သွားတာပဲ သူတို့ဘာသာ ပြန်ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ် ငါတို့ ဝင်မရှုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ချီဖာက ထောက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက တီးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါကတော့ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီတိုက်ပွဲကြားမှာ အရှိန်ထိပြီး ဒုက္ခရောက်ရတယ် ငါ့ကံက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိုက်သလဲ"

ချီဖာသည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း သူ၏ လက်ချောင်းများကို စမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားကာ ချင်နယဲ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် အခိုးခံလိုက်ရပြီ"

ဤစကားကြောင့် ချင်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

ချီဖာ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မသေးလှပေ၊ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ချင်မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေအတွင်း ခိုးယူခံရသည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခြားလူများလည်း သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။

လူအများအပြားမှာ သတိမလစ်ခင် သို့မဟုတ် သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း လက်စွပ်များ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်နယ်မြေလုံး၌ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် ညည်းညူသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"သခင်လေး ချီဖာ မပူပါနဲ့ ဒီသူခိုးကို ရှာဖို့ ငါ ကူညီပါ့မယ်"

ချင်နယဲ့က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင် သူ၏ လက်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင်မူ ချင်နယဲ့၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

'ငါ့လက်စွပ်လည်း မရှိတော့ဘူး ငါ့လက်စွပ်ပါ ပျောက်သွားတာလား'

ချင်နယဲ့၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

ထိုလက်စွပ်အတွင်း၌ သူ၏ အလွန် တန်ဖိုးရှိပြီး အရေးကြီးသော ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ အစ်ကို့လက်စွပ်ပါ ပျောက်သွားတာလား ငါတို့ သတိလစ်နေတုန်း သူခိုးက ခိုးသွားတာ ဖြစ်ရမယ် အဲဒီသူခိုး ဒီနားကနေ ထွက်သွားဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး"

"ချက်ချင်းပဲ လူတွေကို အမိန့်ပေးပြီး ဒီနယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ခိုင်းလိုက် အဲဒီသူခိုးကို မိရင်တော့ ငါ အသေသတ်ပစ်မယ်"

ချီဖာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

ချင်နယဲ့မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ဘေးရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူများကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ သတိလစ်နေတုန်း ငါတို့နားကို ဘယ်သူလာသေးလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ သခင်လေးတို့နားမှာ ချက်ချင်း လာစောင့်ပေးတာပါ တကယ်လို့ သူခိုးသာ ရှိရင် အဲဒီအချိန်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူက သုံးသပ်ပြသည်။

"ဟို လိမ်လည်သူ ဖန့်ချန် ဖြစ်နိုင်မလား သူက ငါတို့ကို တိုက်ပွဲအရှိန်နဲ့ ထိအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ"

ချင်ရွှမ်းက ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။

"ငါ သူ့ကိုသွားရှာပြီး မေးခွန်းထုတ်ရမယ်"

ချင်နယဲ့က ချင်ရွှမ်းကို တားလိုက်သည်။

"နေဦး..."

သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

"ဒါကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သခင်မ ချူလန် ဖိတ်ကြားထားတဲ့ ဧည့်သည်လေ မင်းသာ သွားပြီး ပြဿနာရှာရင် စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်"

ချင်မျိုးနွယ်စု၏ နေအိမ်အတွင်း၌ ချူလန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည်။

သူမ၏ ဘေးရှိ အစေခံများမှာလည်း သူတို့သခင်မ၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချနေကြရသည်။

"သခင်မကြီး သူတို့ ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

အစေခံတစ်ဦးက သတင်းပို့လာသည်။

ချူလန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"သူတို့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်ပါ"

ဟု ဆိုသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ဟယ်ဘိုင်ယန်ကမူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း ဝန်လေးနေပုံရသည်။

"ဟယ်ဘိုင်ယန် မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်"

ချူလန်က ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။

ဟယ်ဘိုင်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ရှင်းပြချင်သော စကားများစွာ ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခါးသီးသော ရယ်သံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးဖန့်က ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ မင်းက မင်းရဲ့ အမြင်ကျဉ်းမှုတွေကြောင့် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်"

" ငါ မင်းကို သူတို့နောက် လိုက်ခိုင်းတာက သူတို့ လုံခြုံရေးအတွက်ပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းက အလောင်းအစားတွေ မပြီးမချင်း ငါ့ကို ဘာလို့ သတင်းမပို့ခဲ့တာလဲ"

"သခင်မကြီး ကျွန်တော်က သခင်မကြီးကို အလိမ်မခံရစေချင်လို့ပါ"

ဟု ဟယ်ဘိုင်ယန်က ဆိုသည်။

"ငါက အဲဒီလောက်အထိ မိုက်မဲတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"

ချူလန်၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။

"မင်း အခု ထွက်သွားတော့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပါ မင်း ပြန်မလာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါသာ ငါ့သားရဲ့ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒီချင်မျိုးနွယ်စုမှာ ငါ ဆက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟယ်ဘိုင်ယန်သည် တစ်ချက် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထွက်သွားစဉ် ဖန့်ချန်နှင့် လမ်းမှာ ဆုံသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ဖန့်ချန်သည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး လီတောက်ယဲ့ကို ခဏ အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ချူလန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော် တာဝန်မပျက်ခဲ့ပါဘူး နေမင်းအသီး က အထဲမှာ ရှိပါတယ်"

ချူလန်၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။

သူမသည် လက်စွပ်အတွင်းရှိ အသီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် သခင်လေးဖန့်"

ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချရင်း အကြံပေးလိုက်သည်။

"သခင်မကြီး ဒီအသီးကို အခုချက်ချင်း မထုတ်ပါနဲ့ဦး အစည်းအဝေးကျမှ ထုတ်ပြတာက ပိုပြီး ထိရောက်ပါလိမ့်မယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ အခုပဲ ဘိုးဘေးကို သွားပေးလိုက်ရင် ပြဿနာ ပြေလည်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖန့်ချန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေကို အမြစ်မလှန်နိုင်ရင် ဒီတစ်ခါ နေမင်းအသီး၊ နောက်တစ်ခါ စသဖြင့် ဒုက္ခတွေက ဆက်နေဦးမှာပဲ သခင်မကြီး တကယ်ပဲ စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်မှာလား"

ချူလန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ သခင်လေးရဲ့ အကြံအတိုင်း ငါ လုပ်ပါ့မယ်"

ထို့နောက် သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်

"ဒါပေမဲ့ ချင်နယဲ့က မင်းကို သံသယဝင်နေလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ သံသယဝင်မှာပါ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ သေသေချာချာ သက်သေရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သူ သံသယဝင်နေသရွေ့ သူက အစည်းအဝေး မတိုင်ခင် ကျွန်တော့်ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ စမ်းသပ်လိမ့်မယ် အဲဒီအခါမှာ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေက အလိုလို ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

ချူလန်က ပြုံးလျက်

"ဒါဆို မင်း အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ် အစေခံတစ်ဦးက အပြေးအလွှား သတင်းပို့လာသည်။

"သခင်မကြီး သခင်လေး ချင်နယဲ့ ရောက်လာပါပြီ!"

ဖန့်ချန်နှင့် ချူလန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။