အခန်း (၅၇၃-၅၇၄)

အခန်း ၅၇၃ ဒီနယ်မြေမှာ ဆယ်နှစ်၊ အပြင်လောကမှာ တစ်ရက်

နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် ဖန့်ချန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထန်နေသော အရှိန်အဝါများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏမှာ အရင်ကထက် အနည်းဆုံး သုံးဆခန့် ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့ရာ ယခုအခါတွင် ရှစ်မျက်နှာအရပ် ဓားကျင့်စဉ် ၏ တတိယမြောက်ဓားကွက်ကို အသုံးပြုရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

"ငါသာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဒါမှမဟုတ် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် အစောပိုင်းကို ရောက်သွားရင် ဒီတတိယမြောက်ဓားကွက်ကို သုံးဖို့ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို ပေးဆပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ဟု ဖန့်ချန်က ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခင်က ထိုဓားကွက်ကို သုံးတိုင်း သူ၏ သက်တမ်းကို ရင်းနှီးခဲ့ရသော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်၏ ခိုင်မာသော စွမ်းအင်များကြောင့် ယခုအခါတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအခန်းအပြင် ရွှေရောင်အမြုတေနှင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအခန်းများ၏ အရိပ်အယောင်များကိုပါ ခံစားနေရသော်လည်း သူသည် လောဘမကြီးဘဲ ကျောက်စိမ်းပြားကို မူလအံဆွဲထဲသို့သာ ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။

ထိုအရာသည် အလွန်အဖိုးတန်လွန်းလှသဖြင့် အပြင်သို့ ယူဆောင်သွားရန် မသင့်တော်ပေ။

တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ် မရှိသူတစ်ဦးသည် ထိုကျောက်စိမ်းလုံးကို ရရှိသွားလျှင်တောင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချန်သည် အခြားအံဆွဲများကိုပါ လိုက်ဖွင့်ကြည့်သော်လည်း အားလုံးမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ တာအိုသုံးထောင် အမွေအနှစ်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ပြန်ရှာပြီး ဒီနေရာကို ပြန်ပို့ပေးချင်တယ်"

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ခက်ခဲလွန်းလှသော အလုပ်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သခင်ဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံတာအိုအရှင် ပင်လျှင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သော အရာ မဟုတ်ပါလား။

ဤလောကရှိ အင်အားကြီးဂိုဏ်းများနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင်များ လက်ထဲက အမွေအနှစ်တွေကို ပြန်လည်သိမ်းယူဖို့ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားအဖြစ် တက်လှမ်းခြင်းထက်ပင် ခက်ခဲနိုင်ပါသည်။

သူတို့ သုံးယောက်သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ တိမ်ပင်လယ်များကို စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း အဆုံးမရှိသော မြူထုကြီးများကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် နန်းတော်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပြဿနာတစ်ခု တက်လာပါသည်။

သူတို့သည် မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ထိုနယ်မြေထဲမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့တော့ခြင်းပင်။

ဖန့်ချန်သည် နန်းတော်၏ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးများ ချာချာလည်နေသည်။

"ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်လို့မရတော့တာလား"

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူး တစ်ခုခု မှားနေသလား ဒါမှမဟုတ် ယန္တရားတစ်ခုခု ရှိနေသလားပေါ့"

သုံးရက်ခန့် ကြာသွားသည့်တိုင် အောင်မြင်မှု မရသဖြင့် ဖန့်ချန်သည် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အဖြစ် စကြာဝဠာကြေးမှန် ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"မှန်ချပ်လေး ဒီနေရာကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲ"

"အစ်ကို မင်းမှာ အလယ်ဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ကျန်သေးလား"

ကြေးမှန်ကြီးက အခွင့်ကောင်းယူကာ လေသံနှေးနှေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် သက်ပြင်းချကာ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အလယ်ဆင့်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ခန့်ကို ကြေးမှန်ကြီးအား ပေးလိုက်ရသည်။

ကျောက်တုံးအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ကြေးမှန်ကြီးက အဖြေပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို မင်း ဘာမှလုပ်နေစရာ မလိုဘူး ဒီနေရာမှာ ဆယ်နှစ် စောင့်နေလိုက်ရုံပဲ"

"ဘာ....ဆယ်နှစ်"

ဖန့်ချန် အံ့သြသွားသည်။

အပြင်လောကတွင် ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း ၏ အစီအစဉ်များ ရှိနေသဖြင့် သူသည် ဆယ်နှစ်အကြာကြီး ပိတ်မိနေ၍ မဖြစ်ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီနယ်မြေထဲက ဆယ်နှစ်ဟာ အပြင်လောကရဲ့ တစ်ရက်နဲ့ပဲ ညီမျှတယ်"

ဟု ကြေးမှန်ကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက စွမ်းအင်တွေက အရမ်းသန့်စင်တယ် မင်းမှာရှိတဲ့ ဆေးလုံး ၆၀ နဲ့ဆိုရင် ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းဟာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို အသာလေး ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန် ရင်ထဲ၌ လှိုင်းထန်သွားသည်။

ထိုနယ်မြေ၌ ဆယ်နှစ်၊ အပြင်လောက၌ တစ်ရက် ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အဖိုးတန်လှသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

တစ်ခါပြန်ဝင်ရန် အလယ်ဆင့်ကျောက်တုံး ၅၀၀ ခန့် လိုအပ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်ကွာခြားမှုမှာ ထိုပေးဆပ်ရမှုထက် များစွာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

"အဖြူလေး၊ အနက်လေး ငါတို့ ဒီမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် နေရလိမ့်မယ်"

ဟု ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံကြသည်။

ထိုနန်းတော်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူတို့အတွက်လည်း များစွာ အကျိုးရှိလှသည်။

ဖန့်ချန်သည် နန်းတော်အတွင်းရှိ သန့်စင်လှသော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ လေ့ကျင့်မှု စတင်ပါတော့သည်။

ခြောက်လအတွင်းမှာပင် သူသည် ယုလင်းဆေးလုံး ၆ လုံးကို အသုံးပြုပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားကာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ဓားငယ်လေး သည်လည်း ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပျံဝဲနေသည်။

"ဖန့်ချန် ငါ အရင်က စားထားတာတွေကို အကုန်အစာကြေသွားပြီ ငါ့ရဲ့ ဓားကိုယ်ထည်က ပိုခိုင်မာလာပြီ"

ခြောက်လအတွင်း ဖန့်ချန် အဆင့်တက်ရုံတင်မကဘဲ ဓားငယ်လေးသည်လည်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့ကာ အဆင့် ၅ ဓားခန္ဓာ အဖြစ် တက်လှမ်းရန် နီးစပ်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ချန်သည် သူပိုင်ဆိုင်သည့် နက်နဲအဆင့် ရတနာနှစ်ခုကို ဓားငယ်လေးအား ကျွေးလိုက်သည်။

ဓားငယ်လေးသည် ဝမ်းသာအားရ ဝါးမြိုပြီးနောက် ပြန်လည် အစာချေဖျက်ရန် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေက ငါ့အတွက်တင်မကဘဲ ဓားငယ်လေးအတွက်ပါ အသုံးဝင်နေတာပဲ"

ဖန့်ချန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အချိန်များကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရန် တရားမှတ်ခြင်းထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားပါတော့သည်။

အပြင်လောကသို့ သူပြန်ထွက်သွားချိန်တွင် သူသည် ယခင်က ဖန့်ချန် မဟုတ်တော့ဘဲ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေမည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဆယ်နှစ်ဆိုသော အချိန်သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ရှည်လျားလှသော်လည်း ထို တာအိုသုံးထောင် နယ်မြေ ၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူသည် တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံမှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၅၇၄ - အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်ထိပ်အဆင့်

တာအိုသုံးထောင် နယ်မြေအတွင်း၌ အချိန်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်။

တစ်နှစ်တာ အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ယုလင်းဆေးလုံး များ၏ အစွမ်းဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့် မှ နောက်ပိုင်းအဆင့် သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ယုလင်းဆေးလုံး ၄၂ လုံး ကျန်ရှိနေသေးသည်။

အချိန်ကာလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထပ်မံ၍ လေးနှစ်ခွဲခန့် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ဆေးလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သုံးစွဲရင်း ဖန့်ချန်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်မှ အထွတ်ထိပ်အဆင့် သို့ ချောမောစွာ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခြောက်နှစ်တာမျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်မှ အထွတ်ထိပ်အဆင့်အထိ ခုန်တက်သွားခြင်းမှာ ယုလင်းဆေးလုံးများ၏ အစွမ်းထက်မြက်ပုံကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

ယခုအခါတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝပေါများနေပြီး မည်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးကျင့်စဉ်ကိုမဆို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကပင် ဓားငယ်လေး သည် သူပိုင်ဆိုင်သော နက်နဲအဆင့် ရတနာအားလုံးကို အကုန်အစင် ဝါးမြိုပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် ရှစ်မျက်နှာအရပ် ဓားကျင့်စဉ် ၏ တတိယမြောက်ဓားကွက်ကို စမ်းသပ်ခဲ့ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ သက်တမ်းကို ပေးဆပ်ရန် မလိုတော့ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကုန်အစင်သုံးရုံဖြင့် အောင်မြင်စွာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်လို့ သူသာ အင်အားကုန် သုံးလိုက်မည်ဆိုလျှင် စတုတ္ထမြောက်ဓားကွက်ကိုပင် အသုံးပြုနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖန့်ချန် ငါတို့ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရဦးမှာလဲ ငါသာ နက်နဲအဆင့်ရတနာ အနည်းငယ်လောက် ထပ်ရရင် အဆင့် ၅ ဓားခန္ဓာအဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်တော့မယ်"

ဟု ဓားငယ်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့ဦး ကျန်သေးတဲ့ လေးနှစ်ကလည်း ခဏလေးပါပဲ"

ကျန်ရှိနေသော လေးနှစ်တာအတွင်း ဖန့်ချန်သည် အဆင့်တက်ရန်ထက် သူ၏ ရှိရင်းစွဲ ကျင့်စဉ်များဖြစ်သော ရှေးဦးနတ်ဘုရားမျက်လုံး၊ တောက်ပသောနတ်ဘုရားမျက်လုံး၊ အရေခွံခွာခြင်းအတတ် နှင့် မိုးကြိုးကျင့်စဥ် တို့ကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်နှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း သူတို့ခေတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အံ့ဩဖွယ်ရာ စစ်ပွဲများအကြောင်းကို နားထောင်ခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလက နတ်ဘုရားဂူဗိမာန်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော နှစ်တစ်ရာစစ်ပွဲတွင် နတ်ဘုရား များပင် ကျဆုံးခဲ့ရပုံ၊ မသေမျိုးဘုရင် တစ်ပါး ရူးသွပ်သွားကာ သူ၏ လူမျိုးစု ၃၇ သန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံနှင့် နတ်ဘုရားလောကတစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ များအကြောင်းမှာ ဖန့်ချန်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုစဉ်တွင် ဖန့်ချန်သည် သူငယ်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နတ်သမီး အကြောင်းကို သတိရလာကာ စက္ကူရုပ်များကို မေးမြန်းကြည့်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနတ်သမီး၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ခဲဖျက်နှင့် ဖျက်ထားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးပျောက်ကွယ်နေခြင်းပင်။

စက္ကူရုပ်များကတော့ နေမင်းကြီးပေါ်တွင် လူသားရှိရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် ဖန့်ချန်သည် တစ်ခုခုကို မှားယွင်းမြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း မှတ်ချက်ပေးကြသည်။

သို့သော် ဖန့်ချန်ကတော့ ထိုနတ်သမီးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သူ၏ နှလုံးသားမျက်ဝန်းပွင့်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိနေသည်။

ထိုနတ်သမီးနှင့် စီနီယာယွမ်ဟယ်တို့သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ယခုအချိန်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

တာအိုသုံးထောင် နယ်မြေအတွင်းရှိ ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းလုံးလေးဆီမှ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖန့်ချန်ကို အဖြူရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

ဖန့်ချန် ပြန်လည်နိုးထလာသည့်အခါ သူသည် တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို သာသာလေး ချလိုက်မိသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ပြန်ရောက်ပြီ"

ထိုစဉ် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းလုံးလေးမှာ အရည်ပျော်သွားကာ သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် စီးဝင်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား တွင် အခြေချသွားခြင်းပင်။

ဖန့်ချန်က သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုကျောက်စိမ်းလုံး၏ တည်ရှိမှုကို အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။

"ဦးလေးရှစ် ဦးလေး တရားထိုင်ပြီး ထွက်လာပြီလား"

မနီးမဝေးမှ ကွမ်းအာ က သတိထားကာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ် ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ချန် အဆင့်တက်ခြင်း အောင်မြင်သွားပြီဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"တူတော်မောင် ဖေ့ ဘယ်မှာလဲ သူ့ကို မေးစရာရှိလို့"

ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"သူက ဆွေးနွေးဆောင်မှာ ရှိတယ် လာ ကျွန်မ နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ကွမ်းအာက ဖန့်ချန်ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

ဆွေးနွေးဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ဂိုဏ်းသူဂိုဏ်းသားများမှာ ကျင့်စဉ်များအကြောင်း အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းမှာ ရိုသေစွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဂါရဝပြုကြပါတော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးရှစ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ရိုသေလေးစားမှုများ အထင်အရှား ရှိနေသော်လည်း သူတို့ မသိသည်မှာ သူတို့ရှေ့မှ ဖန့်ချန်သည် တစ်ရက်အတွင်းမှာတင် ဆယ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံမှုကို ရရှိသွားကာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်ထိပ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။