အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း (၂၅၅) အစစ်အမှန် ရည်မှန်းချက်

ကျိရှန်းသည် တဲထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို အပြင်၌ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

"အဆင့်တက်တာ အောင်မြင်ခဲ့ရဲ့လား" လုံချန်း သူတို့အနားသို့ ရောက်လာသည့်အခါ ကျိချင်းက မေးလိုက်သည်။

"အင်း... မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၁ ရဲ့ အစောပိုင်းကနေ အဆင့်မြင့်ပိုင်းကို ရောက်သွားပြီ။ ငါ ပြန်လာဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ လူတစ်စု စခန်းဆီ ပြေးလာတာကို သတိထားမိတာ။ နင်တို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကလည်း တော်တော် မြန်သားပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ဖက်ကာ တဲအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။

"အဲဒါဆို နင်က ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ပဲ ကြည့်နေတာပေါ့။ ငါတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" တဲထဲရောက်သည့်အခါ ကျိချင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ လုံချန်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း... ငါက နင်တို့ကို တစ်ခုခု အဖြစ်ခံမယ်လို့ ထင်လို့လား။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက မင်ယုရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိတယ်။ တကယ်လို့ ကျိရှန်းသာ ဟိုလူကြီးကို မတားနိုင်ခဲ့ရင် ငါ ဝင်ပါမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျိရှန်းက မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ သူက ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပါဘူး။ ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုတော်ပါသေးတယ်" လုံချန်းက မွေ့ရာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မင်ယုသည်လည်း မွေ့ရာ နှစ်ခုကို ထုတ်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အတော်လေး ဝေးသော နေရာများတွင် ခင်းလိုက်သည်။

"ဟေး... ဘာလို့ အဲဒီလောက် အဝေးကြီး ခင်းတာလဲ" ကျိချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မင်ယုကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ အနားမှာ အိပ်နေတုန်း နင်တို့နှစ်ယောက် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေလို တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ခုန်တက်နေမှာကို ငါ မလိုချင်လို့ပဲ။ နင်တို့ တစ်ယောက်တစ်နေရာစီ အိပ်ကြရမယ်။ ကဲ... အိပ်တော့" မင်ယုက ပြောကာ အလယ်တွင်ရှိသော မွေ့ရာပေါ်၌ လှဲချလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒါက မတရားဘူးလေ။ နင်ကတော့ နင့်အလှည့် ရသွားပြီ၊ ငါကမှ အလှည့်မရသေးတာ။ နင် ငါတို့ကြားထဲ ဝင်မရှုပ်နဲ့လေ" ကျိချင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။

"ငါ ဘယ်သူ့ကြားမှ ဝင်ရှုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အခန်းထဲမှာ မရှိတဲ့အချိန်ကျရင် နင်တို့ ကြိုက်တာလုပ်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ အားလုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝေးဝေးမှာ နေကြရမယ်" မင်ယုက မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟေး... အတူနေလို့ မရဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတူတူ အိပ်တာကျတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မွေ့ရာတွေကို အဲဒီလောက် အဝေးကြီး ခင်းစရာ မလိုပါဘူး။ အတူတူ အိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့က စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က လူကြီးတွေပဲဥစ္စာ" ကျိချင်းက လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။

"အဲဒါကိုပဲ ငါက စိုးရိမ်နေတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု အိပ်တော့။ ငါ ဒီမှာ အိပ်နေတုန်း တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး နောင်တရစေရမယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်" မင်ယုက မျက်လုံးမှိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်းနှင့် အတူအိပ်ခြင်းက ကျိချင်း၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအတွက် မည်မျှပင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

"ဟွန့်... ဒီနေ့ တစ်ရက်ပဲနော်၊ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ နင် ငါ့ကို တားလို့ မရတော့ဘူး။ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် ငါ တဲနှစ်လုံး အပို ထပ်ထိုးခိုင်းလိုက်မယ်" ကျိချင်းက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောကာ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ မွေ့ရာဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လုံချန်းကမူ ညာဘက်ခြမ်းရှိ မွေ့ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။

အစမှ အဆုံးအထိ လုံချန်း ဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှ မလုပ်ချင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် အဆင့်တက်ပြီးစဖြစ်၍ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီး အိပ်ရုံသာ အိပ်ချင်တော့သည်။ အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်သွားသည့်အတွက် သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။

သူသည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ညဥ့်တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသော နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အားလုံး နိုးလာကြသော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ယနေ့တွင် လုံချန်းက နောက်ဆုံးမှ နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ မနက်စာ စားကြပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ။ ကျိရှန်းသည် အတန်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေပေါ်သို့ ထပ်မံ တက်စီးလိုက်သည်။ လုံချန်းကမူ မင်ယု၊ ကျိချင်းတို့နှင့်အတူ မြင်းရထားအတွင်း၌ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ပါလာသည်။

သူတို့သည် တစ်နေ့ဝက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝေရှင်း နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"မကြာခင် ငါတို့ ဝေရှင်းနိုင်ငံထဲ ရောက်တော့မယ်။ နင် ဒီကို ဘာလို့ လာချင်ရတာလဲဆိုတာ အခု ပြောပြလို့ ရပြီလား" ဝေရှင်းနိုင်ငံ အဝင်ဝတွင် တန်းစီနေသော မြင်းရထားတန်းကြီးထဲ၌ စောင့်နေစဉ် ကျိချင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။ ငါ ဝေရှင်းနိုင်ငံကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျိရှန်းနဲ့ အတူတူပါပဲ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျိရှန်းနဲ့ အတူတူပဲ ဟုတ်လား။ နင်လည်း ဝေရှင်းနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ သားရဲသခင် ကျောင်းတော် ရဲ့ ဌာနခွဲကို ဝင်ချင်လို့လား" ကျိချင်းက မယုံသင်္ကာသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးသည်။

"အင်း... အဲဒါက ငါ့ရည်မှန်းချက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစစ်အမှန် ရည်မှန်းချက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ရည်မှန်းချက်က တခြားစီပဲ" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ အစစ်အမှန် ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ" ကျိချင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။ မင်ယုပင်လျှင် အာရုံစိုက် နားထောင်လာသည်။

"အခုလောလောဆယ် ငါတို့အတွက် ဘာက အလိုအပ်ဆုံးလဲလို့ နင်တို့ ထင်သလဲ? ငါတို့မှာ ဘာတွေ လိုအပ်ချက် ရှိနေသလဲ" လုံချန်းက အဖြေပေးမည့်အစား ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါ နားမလည်ဘူး။ အဲဒီ သားရဲခန်းမထဲမှာ ငါတို့ လိုအပ်နေတာ ဘာရှိနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ သွားလာရေးအတွက်လည်း ရှိနေတာပဲ၊ နောက်ထပ် ဘာလိုသေးလို့လဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း ပြောသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။

"ငါတို့မှာ ပိုပြီး မြန်ဆန်တဲ့ သွားလာရေး နည်းလမ်း လိုအပ်နေတာ။ နင့်ရဲ့ မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲက အမြန်ဆုံး သားရဲတွေထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ အဲဒါကို သုံးလို့ မရဘူးလေ။ နင် အဲဒီမှာ သားရဲတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား" မင်ယုက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"နင် ပြောတာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မှန်ပါတယ်။ ငါ သားရဲတစ်ကောင် လိုအပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ သာမန် သားရဲတော့ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ဆီက အကောင်းဆုံး သားရဲကို ငါ လိုချင်တာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူတို့ရဲ့ အသန်မာဆုံး မိုးပျံ သားရဲကို ရယူချင်တာ။ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ငါ လိုချင်တယ်။ ပိုမြန်ပြီး ပိုအဆင်ပြေတဲ့ ခရီးသွားလာမှုအတွက် မိုးပျံ သားရဲတစ်ကောင် တကယ် လိုအပ်တယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ငါ ဖတ်ဖူးတာက ဝေရှင်းနိုင်ငံ သားရဲခန်းမ ဌာနခွဲမှာ ငါ ကြိုက်နိုင်မယ့် အဲဒီ လင်းယုန်တစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်" လုံချန်းက ဆက်ပြောသည်။

"နေဝါးမျိုလင်းယုန် ဟုတ်လား။ အဲဒီ ဌာနခွဲရဲ့ အရှင်က သူ့ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာကြီးကို နင့်ကို ပေးလိမ့်မယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား" ကျိချင်းက ထိုအစီအစဉ်အပေါ် သံသယ မကင်းဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက သူ ပေးရမယ့် အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်ကျရင် နင် သိပါလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့ အများကြီး စကားမပြောကြတော့ဘဲ ကျိရှန်းနှင့်အတူ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းသည် သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာလည်း သားရဲသခင်ခန်းမ ဖြစ်ကြောင်း ကျိရှန်းကို ပြောပြထားပြီး ကျန်ရှိသော ခရီးစဉ်အတွက် ကျိရှန်းနောက်ကနေ လိုက်မောင်းရန် မြင်းရထားမောင်းသမားကို ညွှန်ကြားထားလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၂၅၆) ရှေ့လျှောက် အချိန်ဆိုးတွေ လာတော့မယ်

ထို့နောက်တွင် သူတို့ အများကြီး စကားမပြောကြတော့ဘဲ ကျိရှန်းနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းသည် သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာလည်း သားရဲခန်းမ ဖြစ်ကြောင်း ကျိရှန်းကို ပြောပြထားပြီး ကျန်ရှိသော ခရီးစဉ်အတွက် ကျိရှန်းနောက်ကနေ လိုက်မောင်းရန် မြင်းရထားမောင်းသမားကို ညွှန်ကြားထားလိုက်သည်။

သားရဲခန်းမသည် ဝေရှင်းနိုင်ငံအတွင်း၌ ရှိသော်လည်း အခြားထင်ရှားသော ဂိုဏ်းများနှင့်မတူဘဲ ၎င်းမှာ နိုင်ငံ၏ မြို့တော်တွင် တည်ရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သားရဲခန်းမဂိုဏ်း၏ ဌာနခွဲမှာ နိုင်ငံ၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ နိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိနေပြီး သူတို့က တောင်ဘက်မှ ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားရန် လိုအပ်လေသည်။

သူတို့သည် မြို့အသီးသီးကို ဖြတ်သန်းရင်း တစ်မိနစ်မျှပင် မနားဘဲ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ကျိရှန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေကို စီးနင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသော မြို့သူမြို့သားအများစုမှာ အံ့သြခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်လန့်နေကြသည်။

နိုင်ငံအတွင်း၌ သားရဲခန်းမ ရှိနေသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲမျိုးကို မြင်ရရန်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

မြို့သားအများစုက ထိုကောင်လေးမှာ သားရဲခန်းမမှ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မှတ်ယူကြပြီး သူ၏ လမ်းကို မပိတ်ရဲကြပေ။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ကို တားဆီးစစ်ဆေးတတ်သော အစောင့်အချို့ပင် ဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျိရှန်းက သူတို့အား တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။ အစောင့်များက ထိုတံဆိပ်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့ကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးလိုက်ကြသည်။ လုံချန်းက ထိုတံဆိပ်မှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသလို အခုလောလောဆယ်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

လုံချန်းသည် ဤခရီးရှည်ကြီးအတွင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုသာ ဖတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဤတိုက်ကြီးနှင့် ၎င်း၏ အင်အားစုအမျိုးမျိုးအကြောင်း ရေးသားထားသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုစာအုပ်ကို အရင်က ဖတ်ပြီးသားဖြစ်၍ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ရယူမည့် အစီအစဉ်ကို ဆွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက် ထပ်မံ ဖတ်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ကို ပြန်လည် ဒုက္ခပေးနိုင်မည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်လေး တစ်ခုကိုမျှ သူမလွတ်စေချင်ပေ။

နေ့ဝက်ခန့် ကြာသောအခါ သူတို့သည် နိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိသော ဝေရှင်းနိုင်ငံ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အစောင့်များ၏ စောင့်ကြည့်မှုများကြားမှ သူတို့ မြို့တော်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ထပ် နေ့ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ လုံချန်းတို့အဖွဲ့နှင့် သားရဲခန်းမဌာနခွဲကြားတွင် မြို့ငယ် ၂ မြို့သာ ခြားတော့သည်။

သို့သော် မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်မြို့တွင် ညအိပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုမြို့မှာ အတော်လေး သေးငယ်ပြီး လူဦးရေ ၅၀၀ ခန့်သာ နေထိုင်ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြို့ထဲတွင် တည်းခိုခန်းတစ်ခန်း ရှိနေပြီး အခန်းအချို့လည်း အားနေသည်။

လုံချန်းက သီးခြား အခန်း ၅ ခန်းကို ငှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကျိရှန်းက ကျသင့်ငွေကို ပေးချေသည်။ ကျိချင်းက ကန့်ကွက်နေသော်လည်း လုံချန်းက ယနေ့ညတွင် တစ်ယောက်တည်း နေမည်ဟု တင်းတင်းမာမာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ကျိချင်းမှာ ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းဆူရင်း သူမ၏ အခန်းသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ဟေး... အစ်ကို၊ မရီးကို အဲဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်။ သူတို့နဲ့ အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးလိုက်ပါလား" လုံချန်းက သူ၏အခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် ကျိရှန်းက လှမ်းမေးသည်။ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့မှာ ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီည ကျင့်ကြံစရာ ရှိလို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်္ဂလာညပါ" လုံချန်းက ကျိရှန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး အများကြီး စကားမပြောဘဲ အခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း လုံချန်းမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကြောင်း ကျိရှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ သူ၏ အထင်မှားသာ ဖြစ်မည်ဟု မှတ်ယူကာ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှင်း ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နင် သတိထားမိနေပြီ မဟုတ်လား" ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မကြာတော့ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

"နင်က ဘာကို ထင်နေတာလဲ။ ပျက်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ရွှင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါကတော့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုကြာဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာ။ ငါ လုပ်စရာ ရှိတာတွေ အကုန် ပြီးတဲ့အထိပေါ့။ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မဆုံးရှုံးချင်သေးဘူး" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်ထဲကို စစ်ဆေးကြည့်မိလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ပိုးအိမ်မှာ အက်ကြောင်းတွေ ပေါ်နေတာကို သိတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"မကြာခင် ထွက်လာတော့မှာပါ။ အက်ကြောင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အရှိန်ကို ကြည့်ရတာ နောက်ထပ် ၂ ပတ်လောက်ဆိုရင် ထွက်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

"ပြီးတော့ အဲဒါက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားတာ သေချာနေပြီ။ နင်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နင့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ရှင်သန်နေထိုင်ဖို့ သင်ယူထားတယ် ဆိုပေမဲ့ ဒါက နင့်အတွက် တကယ့်ကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"၂ ပတ်ဆိုတာ သိပ်မကြာပါဘူး။ ဒါကို ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်။ ဒါက ငါနဲ့အတူ ရှင်သန်သွားရမယ့် ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့... စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် သတ်ဖြတ်နေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားဖို့တော့ ငါ အဖြစ်မခံဘူး" လုံချန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါ။ အနာဂတ်မှာ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ နင် စိုးရိမ်ရမှာက အဲဒီ စိတ်မိစ္ဆာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ့မှာ စိုးရိမ်စရာ တခြား ဘာရှိသေးလို့လဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်... နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က သိပ်သည်းဆ ၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ရောက်တော့မယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ နင်သိတယ် မဟုတ်လား" စွန်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"အင်း... သိတာပေါ့။ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော် စမ်းသပ်ပွဲပဲ။ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို ဘေးဒုက္ခတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟင်း... ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ အဆိုးဆုံး အချိန်တွေက နီးနေပြီပဲ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အနာဂတ်အတွက်ပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ နင့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေမယ့် ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်စေမယ့် အရာတွေကို မလုပ်မိအောင် ဂရုစိုက်ပါ။ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ထွက်လာမယ့် အချိန်ကို နောက်ဆုတ်နိုင်သမျှ ဆုတ်နိုင်အောင် နင့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားပါ။ နှလုံးသားမိစ္ဆာက ပိုးအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နေ့တိုင်းက နင့်အတွက် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပိုသန်မာလာအောင် ပြင်ဆင်နိုင်မယ့် ရက်တွေပဲ။ အဲဒါကြောင့် နောက်ထပ် ၁၄ ရက်အတွင်းမှာ... လူမသတ်ရဘူး။ မိန်းမနဲ့ အတူမနေရဘူး" ရွှင်းက လုံချန်းကို အမိန့်ပေးနေသည့်အလား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။