အခန်း (၂၆၃-၂၆၄)

အခန်း (၂၆၃) ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသော လူများ

အချိန်မရွေး ပျံသန်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော မိုးပျံ သားရဲပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေသည်။ ထိုသားရဲများထဲတွင် ရွှေရောင်အဆင့်အောက် တစ်ကောင်မှ မရှိပေ။ အမှန်တကယ်တွင် မြေကမ္ဘာအဆင့်ကို ရောက်နေသော သားရဲအချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကျော်မှာ သူတို့၏ သားရဲများပေါ်သို့ တက်စီးရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခု... သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ လူ ၄ ဦး ခန်းမထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာကြသည်။

၎င်းတို့ ၄ ဦးလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးများ စွပ်ထားကြသည်။ ၃ ဦးမှာ အမျိုးသားများဖြစ်ပြီး စတုတ္ထမြောက် တစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေပြီး ခန်းမထဲရှိ ရာနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သူတို့၏ ဝတ်ရုံများပေါ်တွင် ငွေရောင် တံစဉ် အမှတ်အသား ပါရှိသည်။

သူတို့သည် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ခဏမျှ အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

ရာနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ဝတ်ရုံနီများ ဝတ်ထားကြသော်လည်း ထို ၄ ဦးမှာမူ ဝတ်ရုံနက်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

"အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

သူသည် အသံကို နှိမ့်ပြောသော်လည်း သူ၏ အသံထဲတွင် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိစေနိုင်သည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်" သူတို့အားလုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်။ အခု ထွက်ကြမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ထိုလူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"လီယွန်" ထိုလူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် အတောင်ပံ ခြင်္သေ့ တစ်ကောင် ပျံသန်း ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုခြင်္သေ့မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသော မိုးပျံ သားရဲဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော ၃ ဦးမှာလည်း အမည်အချို့ကို ခေါ်လိုက်ရာ အတောင်ပံ ခြင်္သေ့ ၃ ကောင် ထပ်မံ ပျံဆင်းလာသည်။ ထို ၄ ကောင်လုံးမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေကြသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ၄ ဦးမှာ သူတို့၏ ခြင်္သေ့များပေါ်သို့ တက်စီးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ဝတ်ရုံနီဝတ် ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာမှာလည်း သူတို့၏ သားရဲများကို စီးနင်းကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။

လုံချန်းသည် ခန်းမကြီးထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

သူမမှာ ခြေကျင်းဝတ်အထိ ရှည်သော အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် သားရဲခန်းမ အမှတ်အသားပါသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမမှာ အသက် ၂၀ ကျော် နှောင်းပိုင်းဟု ထင်ရသော်လည်း အကြီးအကဲ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အားလုံးက သူမမှာ ထိုထက် အသက် ပိုကြီးနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိကြသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ ဒီနေ့ မျက်နှာသစ်လေးတွေ တွေ့ရတဲ့အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ ထပ်ပြီး မိတ်ဆက်ပါရစေ" အမျိုးသမီးက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က မူရှင်းပါ။ ဒီဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ သားရဲသစ်တောနဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားသူလည်း ဖြစ်ပါတယ်" သူမက မိတ်ဆက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ငါ နင်တို့ကို သားရဲယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခြင်းအကြောင်းနဲ့ အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အချက်တွေကို ပြောပြပေးမယ်" သူမက လှပသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

လုံချန်းမှာ ထိုအကြောင်းအရာကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ သားရဲယဉ်ပါးအောင် လုပ်နည်းမှာ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် ထူးခြားနေသဖြင့် အရာရာကို အများကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပေ။ သို့သော် သူ စိုးရိမ်သည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ သားရဲက ယဉ်ပါးရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိဘဲ အသေခံရန်သာ ရွေးချယ်သွားမည်ဆိုလျှင် သူ၏ နည်းလမ်းမှာ အခက်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သားရဲတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ဘာတွေ မလုပ်သင့်ဘူးလို့ နင်တို့ ထင်ကြသလဲ" သူမက အားလုံးကို စူးစမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ထွက်မပြေးအောင် တားရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့ သခင်ဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ရမယ်" ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ဖြေသည်။

"တခြားရော ရှိသေးလား" သူမက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"သူ ကြောက်မသွားအောင် လုပ်ရမှာလား"

"အရသာရှိတာတွေ ကျွေးရမလား"

တပည့်များက အမျိုးမျိုး အဖြေပေးနေကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ နင်တို့ လုပ်ရမှာက အဲဒါတွေ မဟုတ်ဘူး" သူမက မချိပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေဖို့ပဲ။ ဘာကမှ နင်တို့ကို တုန်လှုပ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သားရဲက သိပါစေ။ နင်နဲ့အတူ နေရတာက သိပ်မဆိုးဘူးလို့ သူ ထင်အောင် လုပ်ရမယ်။ အသေခံမယ့်အစား ယဉ်ပါးခံလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်လို့ သူ တွေးလာအောင် လုပ်ရမှာ" သူမက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"နင်တို့ထဲမှာ သားရဲကို အရင်ဆုံး အနိုင်ယူပြီးမှ အတင်းအကျပ် စာချုပ်ချုပ်တာက ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းလို့ ထင်တဲ့သူတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီနည်းလမ်းကလည်း အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်မှာ အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ငါ ပြောနိုင်ပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကရော"

"အဲဒါကတော့ သားရဲက ကျွန်အဖြစ် ရှင်သန်မယ့်အစား အသေခံဖို့ ရွေးချယ်တဲ့ အချိန်ပဲ။ အဲဒီတော့ ဘယ်နည်းလမ်းက ပိုကောင်းမယ်လို့ နင်တို့ ထင်ကြသလဲ" သူမက သက်ပြင်းချရင်း မေးသည်။

"ဘယ်နည်းလမ်းကို ရွေးမလဲဆိုတာက နင်တို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကိုတော့ နင်တို့ သိထားဖို့ လိုတယ်"

သူမသည် သားရဲများ၏ သဘာဝအကြောင်းနှင့် ယဉ်ပါးပြီးနောက် ထိန်းကျောင်းပုံများကို ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။ အတန်း မပြီးဆုံးမီ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းကိုပင် သူမ ထည့်သွင်း ပြောကြားသွားသည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ၊ ငါ ပြောချင်တာကို နင်တို့ နားလည်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒါပါပဲ" သူမက ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ သူမနောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့မှာ လုံချန်း အလျင်စလို ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ ရှင်း" မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ပြေးလိုက်ပြီးနောက် လုံချန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ" သူမက ထူးဆန်းစွာဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။

"ကျွန်တော်... အကြီးအကဲရဲ့ သင်ကြားမှုတွေက တကယ့်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောချင်လို့ပါ။ အရင်က ကျွန်တော် သံသယဖြစ်နေတဲ့ အချက်တော်တော်များများကို နားလည်သွားရပါတယ်။ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူမက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

"အမ်... အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် မေးစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ" သူက အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြင့် ပြောသည်။

သူမက လုံချန်း၏ မေးခွန်းအကြောင်း တွေးနေမိသည်။

"ရပါတယ်၊ မေးပါ။ ဘာမဆို မေးလို့ ရတယ်" သူမက ဆိုသည်။

"အဲဒါက သားရဲသစ်တော အကြောင်းပါ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်" အကြီးအကဲ ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" သူမက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၆၄) အိပ်မက်

"နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲက သားရဲသစ်တောကို တာဝန်ယူထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် အဲဒီသစ်တောကို တော်တော် စိတ်ဝင်စားမိလို့ပါ၊ အထဲကို ဝင်ကြည့်လို့ ရမလားလို့ သိချင်လို့ပါ" သူက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ သားရဲသစ်တောထဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး။ အဲဒီသစ်တောကို အစွမ်းထက်တဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ဝန်းရံထားတာမို့ ကြိုးစားတောင် မကြည့်ပါနဲ့။ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားရင် နင် သေသွားလိမ့်မယ်" သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"တခြားနည်းလမ်း လုံးဝ မရှိဘူးလား" လုံချန်းက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ နင်က ယာယီတပည့် မဟုတ်လား" သူမက မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် အခုမှ သားရဲခန်းမကို ယာယီတပည့်အဖြစ် ဝင်ခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ။ နင်က ယာယီတပည့်ဆိုရင် တပည့်အစစ်ဖြစ်ဖို့ စမ်းသပ်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီစမ်းသပ်ပွဲတွေကို သားရဲသစ်တောထဲမှာပဲ ကျင်းပမှာဆိုတော့၊ သားရဲသစ်တောရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို နင့်မျက်စိနဲ့ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" အကြီးအကဲရှင်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲရှင်း" လုံချန်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

အကြီးအကဲရှင်းကတော့ လုံချန်း အဘယ်ကြောင့် ထိုအရာကို မေးသနည်းဟု တွေးတောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမလည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် စာသင်ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားရာ မင်ယုနှင့် အခြားသူများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားတာလဲ။ နောက်ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး" ကျိချင်းက စိတ်ပျက်သော လေသံဖြင့် မေးသည်။

"ငါတော့ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး အစ်ကိုရာ။ မင်း အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အလှမှာ မိန်းမောသွားပြီး နောက်က လိုက်သွားတာကတော့ မဆန်းပါဘူး" ကျိရှန်းက လုံချန်း၏ စိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိသယောင်ဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချန်းကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မလိုအပ်တာတွေ လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့။ ငါ့မှာ သံသယအချို့ ရှိနေလို့ သူမနောက်ကို လိုက်သွားတာပါ။ သူမက ငါ့ရဲ့ သံသယတွေကို ရှင်းပေးလိုက်ပြီ၊ အခု ငါ ပြန်လာပြီလေ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... မင်းက အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောမှတော့လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" ကျိရှန်းက လုံးဝမယုံကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့" လုံချန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ကျိချင်း၊ မင်ယုတို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝင်းခြံသို့ ရောက်သောအခါ ကျင့်ကြံတော့မည်ဟု ပြောကာ သူတို့နှင့် ခွဲခွာပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ မနေ့ညက ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အေးအေးလူလူ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်မက်မက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ဆေးရုံတစ်ရုံ၌ နိုးလာပြီး ထိုသူခိုး၏ ဓားဖြင့်ထိုးမှုကို သူ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"နင်ကတော့ အရူးပဲ။ သူခိုးရှေ့ကို တကယ်ပဲ လွှတ်ခနဲ ခုန်ဝင်ရသလား။ ဝင်လိုက်ရင်လည်း ငါ့သားက ဒီလောက်တောင် အားနည်းရသလား၊ သူခိုးလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်ရဘူးလား"

သူ့ဖခင်က သူ့ကို ဆူပူနေပြီး သူ့မိခင်ကတော့ ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

တစ်ခဏအတွင်း သူသည် အိပ်မက်မက်နေသည်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ၎င်းမှာ လက်တွေ့ဘဝဟုပင် သူ ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါနဲ့... အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ" ဖခင်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်မိန်းကလေးလဲ" သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"ဟိုမိန်းကလေးလေ။ သူ ဒီမှာ မနက်ကတည်းက ရှိနေတာ။ မင်း ရည်းစားလား" ဖခင်ဖြစ်သူက အနီးအနားရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ညွှန်ပြရင်း မေးသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူမတွင် လှပသော မျက်လုံးညိုညိုလေးများ၊ ပါးလွှာသော မျက်ခုံးတန်းလေးများနှင့် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိသည်။

လုံချန်း ထိုမိန်းကလေးကို မှတ်မိသည်။

"လင်းယင်" သူက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမမှာ လုံချန်းက ရည်းစားအဖြစ် ဖွင့်ပြောခဲ့သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ သူမကလည်း သဘောတူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ အခုဆိုလျှင် ရည်းစားများ ဖြစ်နေကြပြီ။

လုံချန်းက သူမအမည်ကို ခေါ်လိုက်သဖြင့် မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့လှမ်းကာ သူ့အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

မည်သည်များ ဖြစ်နေကြောင်း လုံချန်း တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဖခင်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လုံချန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဖခင်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဓားတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ဦးသည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ဖခင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်လူမှာ လုံချန်းကို ယခင်က ဓားဖြင့်ထိုးခဲ့သော လူပင် ဖြစ်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း" လုံချန်းက အော်ဟစ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သော်လည်း ထိုလူက သူ့လက်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းလိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ သူ အလွန်အားနည်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ့တွင် ဘာကျင့်ကြံမှုမှ မရှိပေ။

ထိုလူက လုံချန်းကို ကန်လိုက်သဖြင့် လုံချန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူသည် လုံချန်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့မိခင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ့မိခင်မှာလည်း သူ့မျက်စိရှေ့တွင်တင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လုံချန်း ထပ်မံ ထရပ်သော်လည်း သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်မီမှာပင် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက လင်းယင်ကိုပါ ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

လုံချန်းသည် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်ကာ ထိုလူဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

သူသည် ထိုလူကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်သော်လည်း သူက အလွန်အားနည်းနေသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ ရုန်းကန်သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။

ထိုလူက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း လုံချန်း၏ လည်ပင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။ လုံချန်း၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး အသက်ရှူရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။

မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ မပေးဘဲ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက လုံချန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

"အား..." သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ထထိုင်လိုက်မိသည်။

သူသည် အသက်ကို အလုအယက် ရှူရင်း ပတ်ဝန်းကျင်အား ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်မြန်နေပြီး သူသည် ထရပ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ အပြင်သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံရှိသေးသည် ကျိရှန်းမှာ သူ့အခန်းထဲက အလျင်စလို ထွက်လာသည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်း ဘေးကင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။