အခန်း (၂၆၅-၂၆၆)

အခန်း (၂၆၅) ထျန်းရှန်ရဲ့ အားနည်းချက်

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်း ဘေးကင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိရှန်းက စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း... အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့ပါ" လုံချန်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုအိပ်မက်က မင်းကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်လန့်သွားစေတာလဲ။ စီနီယာ မီကန်နဲ့ အိပ်နေတုန်း အမိဖမ်းခံရလို့လား။ အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ မရီးတို့ နှစ်ယောက်ပဲ မင်းကို ဒီလောက် ကြောက်အောင် လုပ်နိုင်တာ" သူက သဘောကျနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ကြောက်စရာကောင်းမှာတော့ အမှန်ပဲ" ကျိရှန်း၏ အရူးဆန်သော အတွေးကြောင့် လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကဲ... မင်း အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။ ငါတော့ ပြန်အိပ်တော့မယ်" ကျိရှန်းက ပြောပြီး သူ့အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

"အဲဒီဘဝကို မေ့လိုက်စမ်းပါကွာ။ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အရာအားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ။ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် အားမကောင်းသေးခင် အဲဒါတွေကို မတွေးနဲ့တော့" လုံချန်းက မိမိကိုယ်ကို ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝင်းခြံထဲမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက် ပန်းခြံထဲတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။

ယခုမှာ သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လပြည့်ဝန်းကြီးမှာ မြင့်မားစွာ သာထွန်းနေသည်။ သူသည် တောက်ပသော လမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။

"ဒီကမ္ဘာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ။ နတ်ဘုရားတွေ ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာတွေ ရှိတယ်။ လူသားတွေက မသေမျိုး ဖြစ်နိုင်ကြတယ်၊ ပျံသန်းနိုင်ကြတယ်။ တောင်တစ်လုံးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်သလို၊ ပင်လယ်ကိုလည်း ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပိုင်းဖြတ်နိုင်တယ်။ ဒီမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာမှ မရှိဘူးပဲ" လုံချန်းက လမင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်နေမိသည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ဓာတ် အနည်းငယ် ကျနေပုံရသည်။

"ရွှင်း... လမင်းပေါ်မှာ လူတွေ ရှိနေမယ်လို့ နင် ထင်လား" လုံချန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ရွှင်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး လုံချန်းနှင့်အတူ ထိုင်ကာ ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လမင်းပေါ်မှာလား၊ ရှိတာပေါ့။ အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ မျိုးစိတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်" သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"နင်ရော အဲဒီကို ရောက်ဖူးလား" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။

"ရောက်ဖူးတာပေါ့။ ငါ ထျန်းရှန်နဲ့ အတူရှိတုန်းက လမင်းပေါ်ကို သွားကြည့်ခွင့် ရခဲ့ဖူးတယ်။

သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေအကြောင်း နင် သိတယ် မဟုတ်လား။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက လက်စွပ်ကို စတွေ့ပြီး ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးချိန်မှာ သူ အားကောင်းလာအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့တာ။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းကို အတော်လေး နောက်ကျမှ စခဲ့ရတာလေ။ လက်စွပ်ကို မတွေ့ခင်အထိ သူ ကျင့်ကြံလို့ မရခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ ကျင့်ကြံဖို့ ပါရမီမရှိဘူးလို့ သူ ထင်ခဲ့တာ... အနည်းဆုံးတော့ သူ အဲဒီလို ထင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ တကယ့် အကြောင်းရင်းကတော့ တခြားစီပါပဲ။ ကဲ... ထားပါတော့၊ အဓိက အကြောင်းအရာကို ပြန်သွားရအောင်။ သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့... လှောင်ပြောင်ခဲ့တဲ့... ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့တဲ့ အဲဒီဂိုဏ်းက လူတိုင်းကို သူ သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ ချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးကိုပါ သူ သတ်ခဲ့တာ။ သူ သောက်ခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအကြောင်း ငါ နင့်ကို ပြောပြဖူးတယ် ထင်တယ်" ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဆေးလုံးက မြေကမ္ဘာအဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ပဲ အသုံးဝင်တာ။ အဲဒီဆေးကို သောက်လိုက်တာနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ပမာဏအထိ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကတောင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ရင်ဆိုင်နိုင်သွားသလို ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာ သောက်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် ယှဉ်နိုင်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကတော့... နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဆုံးရှုံးသွားစေမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ နင် သေတောင် သေသွားနိုင်တယ်" ရွှင်းက အလေးအနက် ပြောပြသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရောက်တာနဲ့ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အစကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အနှစ် ၅၀ အတွင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ရင် နှလုံးရပ်ပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

သူက ဆေးလုံးကို သောက်ထားတော့ လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ်အဖြစ် ရခဲ့တဲ့ မှော်စာရွက်ကို သုံးလိုက်တော့ ဒီဂြိုဟ်နဲ့ အဝေးကြီးကို ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့အသက် ဘေးကင်းသွားခဲ့တာ။

အဲဒီမှော်စာရွက်က ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ဂြိုဟ်ကတော့ အခု နင်မြင်နေရတဲ့ လမင်းကြီးပေါ့။ အဲဒီနေရာမှာပဲ သူ သူမနဲ့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တာ... ငါ တစ်ခါတလေ တွေးမိတယ်၊ ငါတို့သာ တခြားဂြိုဟ်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲလို့" သူမက ဆိုသည်။ လမင်းကြီးကို ကြည့်နေသော ရွှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ်ကို လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူမ ဟုတ်လား" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"နင်ရော လမင်းပေါ်ကို သွားချင်လား" သူမက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပေ။

"သွားချင်တာပေါ့။ လမင်းကြီးကို မြင်ရတာ ကောင်းမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ လပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အာကာသယာဉ်မှူးတွေကို မြင်ရတုန်းက ငါသာဆိုရင် ဘယ်လို ခံစားရမလဲလို့ အမြဲ တွေးခဲ့ဖူးတယ်" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အာကာသယာဉ်မှူး ဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘာလဲ" ရွှင်းက နားမလည်သဖြင့် မေးသည်။

"ဪ... အာကာသယာဉ်မှူးဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေလိုပါပဲ။ သာမန်လူတွေ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေကို သူတို့ သွားနိုင်ကြတယ်။ လပေါ်ကိုတောင် ရောက်အောင် သွားနိုင်ကြတာ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောပြသည်။

"ငါ ဘာလို့ အဲဒီအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ" သူမက ထပ်မေးသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ" လုံချန်းက မသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွှင်း... ငါ နင်ကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ နင် ထျန်းရှန်နဲ့ အတော်ကြာအောင် အတူရှိခဲ့တာပဲ။ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ခွန်အားနဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က ဘာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟဟဟ... နင် တကယ်ပဲ အဲဒါကို မေးနေတာလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ပြောပြပါ့မယ်" လုံချန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ထျန်းရှန်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ခွန်အားကတော့ သူ့ရဲ့ မတုန်မလှုပ်တဲ့ ပြတ်သားမှုပဲ။ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ရင်ဆိုင်ဖို့ မကြောက်ဘူး။ သူ့ရှေ့မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တားဆီးရင်တောင် သူက ချီတုံချတုံ မဖြစ်ဘဲ အဲဒီနတ်ဘုရားကို ဓားနဲ့ ရင်ဆိုင်မယ့်လူမျိုး။ သူက အဲဒီလိုလူစားမျိုးပဲ။ အဲဒီစိတ်ဓာတ်ကပဲ သူ့ကို မဖြစ်နိုင်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ရရှိစေခဲ့တာ"

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ဒါဆို သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ကကော"

"သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်လား။ သူ့မှာ အားနည်းချက် နှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက သူ့ရဲ့ မတုန်မလှုပ်တဲ့ ပြတ်သားမှုပဲ။ အရာအားလုံးက သူ့အပေါ် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်နေရင်တောင် သူက ထွက်မပြေးဘူး။ စစ်မြေပြင်မှာ အသေခံမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့လမ်းကို ပိတ်နေတဲ့သူ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ပဲ ရှိတယ်။ သူ့အတွက် ကြားလမ်းဆိုတာ မရှိဘူး" သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောသည်။

"သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် အားနည်းချက်ကတော့... သူ့ရဲ့ အချစ်ပဲ။ သူ ဂရုစိုက်ရတဲ့ သူတွေအပေါ် ထားတဲ့ အချစ်ပေါ့။ အဲဒီအကြောင်းကိုတော့ ငါ ထပ်ပြီး ရှင်းပြနိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။ ကမ္ဘာကြီးအတွက်တော့ သူက သွေးဆာနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ သူက သူချစ်ရတဲ့သူတွေကို အရမ်းဂရုစိုက်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"

သူမသည် အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၆၆) ထွက်မသွားပါနဲ့

"ဟင်း... သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါသေချာမသိပေမဲ့၊ ကြည့်ရတာတော့ တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူမိုက်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟဟ... သူကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ဒါနဲ့ နင်က ဒီမှာပဲ ဆက်ထိုင်နေတော့မှာလား။ အချိန်ကို အကျိုးရှိအောင် သုံးပြီး ပိုကျင့်ကြံသင့်တယ်။ သွေးမျိုးဆက် စမ်းသပ်ပွဲကလည်း နီးကပ်နေပြီလေ" ရွှင်းက ပြုံးလျက် အသိပေးစကား ဆိုသည်။

"ဟာ... နင်ကလည်း ငါ့ကို ခဏလေးတောင် အသက်ရှူခွင့် မပေးတော့ဘူးလား။ ငါ အခုတောင် တော်တော် ပင်ပန်းနေပြီ" လုံချန်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် တစ်နေ့လုံးနီးပါး အိပ်နေခဲ့တာကိုရော သတိထားမိရဲ့လား" သူမက ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"အင်း... ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်က ကောင်းကောင်း အနားမရသေးဘူး။ အဲဒီနားမလည်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ဆိုးက ငါ့ရဲ့ တည်ငြိမ်နေတဲ့ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေတယ်။ ဒီညတော့ ငါ ကျင့်ကြံနိုင်မယ် မထင်ဘူး" သူက ခေါင်းငုံ့ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို တစ်ညလုံး ဘာလုပ်နေမှာလဲ" သူမက စူးစမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးသည်။

"ငါတို့ အချစ်ရေး အကြောင်းတွေ ပြောကြရင်ကော။ နင့်မှာ ရည်းစားရှိဖူးလား" လုံချန်းက ရုတ်တရက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"နင်ကတော့..." ရွှင်းမှာ သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ စိတ်ပျက်ဟန်ပြရင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟေး... ရွှင်း ရွှင်း၊ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားမသွားပါနဲ့ဦး" လုံချန်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်သော်လည်း ရွှင်းက ပြန်မထူးတော့ပေ။

"သူကတော့ ငါ့ကို ထားသွားပြီ။ ငါလည်း ပြန်မှပဲ" သူက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တရားထိုင်သော ပုံစံဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီးနောက် သူသည် စိတ်အေးချမ်းသွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ညတာ၏ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို သူသည် ကျင့်ကြံရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ မနက်ရောက်သောအခါ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ထရပ်ကာ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝင်းခြံထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

မင်ယု သို့မဟုတ် ကျိချင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသူ ဖြစ်နေသည်။

"မောင်လေး... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" မီကန်က သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လုံချန်း ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ လုံချန်း၏ ပါးကို နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

"မောင်လေး ငါ့ကို လွမ်းနေလား" သူမက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးသည်။

"စီနီယာ မီကန်က ဘာကိစ္စရှိလို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲလို့ မေးပါရစေ" လုံချန်းက သူမ၏ အမေးကို ပြန်မဖြေဘဲ မိမိသိချင်သည်ကိုသာ မေးလိုက်သည်။

"မောင်လေးက ရှက်နေတာလား။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အစ်မက မောင်လေးကို ကိုက်မစားပစ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အခုလောလောဆယ်ပေါ့" သူမက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လာရင်းကိစ္စကတော့... မောင်လေးကို ကိစ္စတစ်ခု အသိပေးဖို့ လာတာပါ" သူမက ဆိုသည်။

တကယ်တော့ သူမကို အကြီးအကဲကျွင်းက လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမက ထိုအကြောင်းကိုတော့ ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

"ဘာအကြောင်းလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"တခြားသူတွေကို အရင်ခေါ်လိုက်လေ။ ဒါကို လူတိုင်း သိထားသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်" သူမက ပြောရင်း ဝင်းခြံထဲသို့ ဝင်ကာ ခန်းမထဲရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြန်ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပြောပါ" လုံချန်းက အနီးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပြောသလို သူတို့ကို သွားမခေါ်ခဲ့ပေ။

"ဟင်း... နင့်ဇနီးသည်တွေက ငါနဲ့ အတူရှိနေတာကို မြင်မှာ စိုးလို့လား။ နင်က ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ သိမ်းထားချင်တာပေါ့လေ။ တကယ့်ကို ဆိုးဝါးတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ" သူမက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မီကန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မြှူဆွယ်သလို လှုပ်ရှားနေသည်ကို လုံချန်း သတိမထားမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား။ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" သူက ဆိုသည်။

"အို... မောင်လေးကတော့ ပျော်စရာ လုံးဝမကောင်းဘူးပဲ။ ကောင်းပါပြီ၊ ငါ ပြောပါ့မယ်။ ငါ ဒီကိုလာတာက တပည့်အစစ် စစ်ဆေးပွဲအကြောင်း ပြောဖို့ပါ။ ယာယီတပည့် အားလုံး စစ်ဆေးပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်တယ်။ အောင်မြင်ရင် တပည့်အစစ်အမှန်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရမယ်။ စစ်ဆေးပွဲက မနက်ဖြန် စမယ်။ တွေ့ဆုံရမယ့် နေရာကတော့ သားရဲသစ်တောပဲ။ အဲဒါကြောင့် လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်" သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါနဲ့၊ နင့်သူငယ်ချင်းနဲ့ ဇနီး နှစ်ယောက်ကိုလည်း ပြောလိုက်ဦး။ သူတို့လည်း ပါဝင်လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်မနေတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့" သူမက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဆိုသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ် မောင်လေး" သူမက ပြောပြီး ထွက်သွားရာ လုံချန်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လုံချန်းသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အကြာကြီး စောင့်နေစရာ မလိုတော့တာ ကောင်းတာပေါ့" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာကို အကြာကြီး စောင့်စရာ မလိုတာလဲ" ကျိရှန်းက အခန်းထဲက ထွက်လာရင်း လုံချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တပည့်အစစ် ဖြစ်ဖို့ အကြာကြီး စောင့်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောတာပါ။ စီနီယာ မီကန် လာသွားတယ်၊ တပည့်အစစ် ဖြစ်မယ့် စမ်းသပ်ပွဲက မနက်ဖြန် စမယ်တဲ့"

"မနက်ဖြန်လား။ အဲဒါ တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ။ အကြာကြီး စောင့်စရာ မလိုတာ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ သားရဲထိန်းကျောင်းတဲ့ အတတ်ပညာ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ဖို့ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" ကျိရှန်းမှာ သတင်းကြားရသဖြင့် အတော်လေး ပျော်ရွှင်သွားပုံရသည်။

"အင်း... ငါ တခြားသူတွေကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်" လုံချန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဆိုသည်။

သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး မင်ယုတို့၏ ဝင်းခြံဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

မနက်စောစောရှိသေးသဖြင့် သူတို့ နိုးနေပြီလား၊ အိပ်နေတုန်းလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

သူသည် တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး ပွင့်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။ ၅ မိနစ်ခန့် ကြာသည်အထိ တံခါးပွင့်မလာသဖြင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါက်လိုက်သည်။

ဤတစ်ခါတော့ နည်းနည်း ပိုအားစိုက်ပြီး ခေါက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တံခါး ပွင့်လာသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ မင်ယု ဖြစ်သည်။ သူမက နှုတ်ဆက်ရင်း လုံချန်း အထဲဝင်နိုင်ရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

သူမက တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး လုံချန်းနောက်မှ လိုက်ဝင်လာသည်။

"ကျိချင်း အိပ်နေတုန်းလား" သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်ယု၊ မောင် ရောက်နေတာလား" ကျိချင်း၏ ကျယ်လောင်သော အသံကို လုံချန်း ကြားလိုက်ရသည်။

"သူ ရေချိုးနေတာလေ" မင်ယုက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ..." လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီကိုလာတာက သားရဲခန်းမက မနက်ဖြန်ကျရင် တပည့်အစစ်အမှန် အရွေးခံပွဲ ကျင်းပမယ်ဆိုတာ လာပြောတာပါ" သူက ဆိုသည်။

သူ ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျသွားစေမည့် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။