အခန်း (၂၇၃-၂၇၄)

အခန်း (၂၇၃) ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲ

"အရှင်မင်းကြီး... ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲရဲ့ အချက်ပြမှုတွေ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပါပြီ" တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာကာ သတင်းပို့လိုက်သည်။

ရာဇပလ္လင်တစ်ခုံပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူသည် လူသားနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာတော့ ရှင်းလင်းလှသည်။

ထိုသူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများ ရှိနေသည်။ လက်ချောင်းများအစား ထက်မြက်သော လက်သည်းများ ရှိနေကာ မျက်လုံးများမှာ လိမ္မော်ရောင်သန်းနေသည်။ သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အဖြူရောင်ကျား သားရဲကြီး၏ လူသားပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူလှသည်။

သတင်းပို့သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုသူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာ... နောက်ဆုံးတော့ ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲကို ရှာတွေ့ပြီပေါ့လေ။ အဲဒါ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း" သူက သတင်းပို့သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့ အတိအကျ မသိရသေးပါဘူး။ စွမ်းအင်အချက်ပြမှုက အရမ်းအားနည်းနေပါတယ်။ တည်နေရာကို ခြေရာခံဖို့အတွက် နောက်ထပ် ၇ နာရီကနေ ၈ နာရီလောက်ထိ ကြာနိုင်ပါတယ်" သတင်းပို့သူက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နတ်ဗေဒင်ဆရာတွေက အချိန်ကို လျှော့ချနိုင်ဖို့နဲ့ ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ သူတို့မှာ ရှိသမျှ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုနေကြပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" သတင်းပို့သူက ခေါင်းငုံ့ရင်း ဆက်ပြောသည်။ သူသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသောသူကို မော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။

"ကောင်းပြီ။ တည်နေရာကို သိတာနဲ့ ငါ့ကို အကြောင်းကြားပါ။ တခြားသူတွေထက် အရင် ငါတို့က ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲကို ရှာတွေ့ရမယ်" ထိုသူက ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ရင်း ဆိုသည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး" သတင်းပို့သူက ပြောဆိုကာ နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုသူသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း နက်နဲစွာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေမိသည်။

"ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ပေါ်လာတဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲ... သူ့ရဲ့ မွေးနံကြယ်က တခြား နတ်ဘုရားသားရဲ ၉ ပါးလုံးထက် ပိုပြီး တောက်ပနေတယ်။ ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ့် နိမိတ်လား"

"အစောင့်အရှောက်ကရော ဒါတွေအားလုံးကို ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူ ဘယ်ဆီကို ပျောက်ကွယ်သွားတာလဲ။ ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲကြယ် ပေါ်လာကတည်းက သူ့ကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ သူက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲမှာ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသလိုပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... လိပ်နက်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲ ရောက်နေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်" အစောင့်တစ်ဦး ဝင်ရောက် သတင်းပို့သည်။

"အဲဒီ လိပ်ကြီးက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သူ့ကို အထဲလွှတ်လိုက်" ထိုသူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး" အစောင့်က ဦးညွှတ်ကာ ထွက်သွားသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခန်းမတံခါးကြီး ပြန်ပွင့်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လူအိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း ထူးခြားသည်မှာ သူ၏ ကျောဘက်တွင် ကြီးမားသော လိပ်ခွံကြီး ပါရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် လိပ်နက်၏ လူသားပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပြီး လိပ်နက်မျိုးနွယ်စု၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျောပေါ်က လိပ်ခွံကြီးကိုသာ ဖယ်လိုက်လျှင် သူသည် သာမန် အသက် ၈၀ အရွယ် အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

"လိပ်ကြီး ပေဖန်း... မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဖြူဝင်းသော အသားအရေရှိသည့် လူက အဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လိပ်နက်မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ကို လိပ်ကြီးဟု ခေါ်ဝံ့သူ မရှိသလို သူ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဝံ့သူလည်း မရှိပေ။ သူသည် နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူ့ကို စကားပြောနေသော သူမှာလည်း သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။

ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ကျားဖြူမျိုးနွယ်စု၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားသားရဲများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားသားရဲများကြားတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အတွက် မတိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီ၏ အစွမ်းကိုတော့ အားလုံးက သိကြသည်။ အများလက်ခံထားကြသည်မှာ ကျားဖြူဘုရင် ပိုင်ဟူးသည် နတ်ဘုရားသားရဲ ၉ ပါးထဲတွင် အနည်းဆုံး ထိပ်တန်း ၃ ဦး စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်သည်။

"ဒီလိပ်အိုကြီးက သူငယ်ချင်းဟောင်းဆီကို ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ လာတွေ့လို့ မရဘူးလား" လိပ်နက်မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင် ပေဖန်းက ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာရင်း ဆိုသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်အချိန်မဆို လာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာ မင်း ငါ့ဆီကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဖူးလို့ ထူးဆန်းနေတာ" ကျားဖြူဘုရင် ပိုင်ဟူးက စိတ်ဝင်တစား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မှန်ပါတယ်။ ငါ လာတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်။ မင်းလည်း အဲဒါကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ ငါတို့ အားလုံး စိုးရိမ်နေကြတဲ့ အရာ... ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲ အကြောင်းပါပဲ" အရှင်ပေဖန်းက ဆိုသည်။

"အဲဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့မျိုးနွယ်စုနဲ့ နဂါးပြာမျိုးနွယ်စုပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ဦးလုံးက ခြေရာခံတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး ဗဟုသုတ ရှိကြတာကိုး" သူက ဆက်ပြောသည်။

"ဟားဟားဟား... ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ မင်းက နဂါးပြာနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတော့ သူ့ဆီ မသွားချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ဆီ လာတာပေါ့လေ" ကျားဖြူဘုရင် ပိုင်ဟူးသည် လိပ်နက်အရှင်သခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နဂါးပြာက အရမ်း ထောင်လွှားလွန်းတယ်။ သူ့မျက်နှာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး" လိပ်နက်အရှင်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါနဲ့... မင်း ၁၀ ပါးမြောက် သားရဲအကြောင်း တစ်ခုခု ရှာတွေ့ပြီလား" သူက ကျားဖြူဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။

"မတွေ့သေးပါဘူး" ကျားဖြူဘုရင်က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် သူတို့ ခြေရာခံမိထားသော စွမ်းအင်အချက်ပြမှု အကြောင်းကိုတော့ ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

"နှမြောစရာပဲ။ နဂါးပြာမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုတို့က ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲကို ရှာတွေ့ဖို့ နီးစပ်နေပြီလို့ ငါကြားခဲ့တယ်။ ကောလာဟလတွေက ဘယ်လောက်မှန်မလဲတော့ မသိဘူးပေါ့လေ" သူက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

"ဟက်... အဲဒါတွေက ကောလာဟလတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့က ငါတို့ထက် အရင် ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ" ကျားဖြူဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် လိပ်အိုကြီး၏ စကားကို အလေးအနက် မထားပေ။ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ တည်နေရာကို သူကိုယ်တိုင် သိရတော့မည်ဟု ယုံကြည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါက သမိုင်းဝင်မယ့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲလေ။ အစအဦးကတည်းက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု ၉ စုပဲ ရှိခဲ့တာ။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားသားရဲ တစ်မျိုးကနေ တစ်ချိန်မှာ တစ်ကောင်ပဲ ပေါ်ထွက်နိုင်တာ။ ငါ့ရဲ့သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ၁၀ ပါးမြောက် တစ်ကောင်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး" လိပ်နက်အရှင်သခင်က ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျားဖြူဘုရင်၏ ပလ္လင်ခန်းမမှာ ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လျှင် နတ်ဘုရားသားရဲကြယ် ၁၀ လုံးကို မြင်နိုင်ရန် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။ မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ပိုင်ဟူး" လိပ်နက်အရှင်သခင်က ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

"ဟေး... မင်း မြေးလေးရဲ့ တည်နေရာကိုရော ရှာတွေ့ပြီလား" ကျားဖြူဘုရင် ပိုင်ဟူးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မတွေ့သေးဘူး။ သူ့မှာ တည်နေရာကို ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခု ပါသွားတော့ သူ့ကို ရှာဖို့ တော်တော် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လူသားလောကကို သွားတယ်လို့တော့ ငါ ယုံကြည်တယ်" လိပ်နက်အရှင်သခင်က စိတ်ပျက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၇၄) သားရဲကို ခြေရာခံခြင်း

"မတွေ့သေးဘူး။ သူ့မှာ တည်နေရာကို ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခု ပါသွားတော့ သူ့ကို ရှာဖို့ တော်တော် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လူသားလောကကို သွားတယ်လို့တော့ ငါ ယုံကြည်တယ်" လိပ်နက်မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်က စိတ်ပျက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကလေးက တကယ့်ကို ပြဿနာပဲ။ သူ ကမ္ဘာဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခု မလုပ်ဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ရတာပဲ။ ငါတို့တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်လာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်။ သူ့ကို ရှာဖို့တော့ ငါတို့ ဆက်ကြိုးစားသွားမှာပါ" သူက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့သမီးလေးရော။ သူ အခုထိ သီးသန့်ကျင့်ကြံခြင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းလား" သူက ကျားဖြူဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။

"အေးကွာ... အဲဒီကောင်မလေးက ကျင့်ကြံခြင်းကို ရူးသွပ်သူပဲ။ ငါ့ဆီ လာတွေ့ဖို့တောင် အချိန်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကောင်းပါတယ်။ အဆုံးမှာတော့ ခွန်အားကပဲ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်လား" ကျားဖြူဘုရင် ပိုင်ဟူးက ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် သူ၏သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းမာသော စရိုက်ကို တွေးမိကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အင်းလေ... သူက မင်းရဲ့သမီးပဲဥစ္စာ။ ဒါနဲ့ သူ့အတွက် ခင်ပွန်းလောင်း ရှာပေးဖို့တော့ တော်တော် ခက်လိမ့်မယ်နော်။ ကျားဖြူမျိုးနွယ်စုထဲမှာ သူ့ကို မကြောက်တဲ့သူ ရှိမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး" လိပ်နက်အရှင်သခင်က ကျားဖြူဘုရင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ကျားဖြူဘုရင်သည် လိပ်နက်အရှင်သခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား... မှန်တာပေါ့။ သူက တကယ့် ကျားမလေးပဲ။ ငါ့သမီးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ယောက်ျားမျိုး ရှိမယ်လို့ ငါမထင်သေးပေမဲ့ လူငယ်အချို့ကိုတော့ ငါ မျက်စိကျထားတာ ရှိပါတယ်။ နောက် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့" သူက တုံ့ပြန်သည်။

"နဂါးပြာ မင်းသမီးလေးကလည်း အလားတူ စရိုက်မျိုးပဲ။ သူတို့ အမွေဆက်ခံရမယ့် အချိန်ရောက်ရင် ဘယ်သူက အစွမ်းအထက်ဆုံးလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်။ ကဲ... ငါ အချိန်တွေ အများကြီး ဖြုန်းမိသွားပြီ။ ငါ တကယ် သွားသင့်ပြီ။ ကံကောင်းပါစေ ကျားဘုရင်ကြီး" လိပ်နက်အရှင်သခင်က နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သားရဲသစ်တောသို့ ပြန်ရောက်သော်... လုံချန်းသည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထိုစဉ် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်လာသော နှင်းခဲလေးကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ ဘာမှ မမေးရသေးမီမှာပင် နှင်းလေးသည် သေလုဆဲဆဲ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ မှင်တက်သွားရသည်။

နှင်းခဲလေးသည် အသေခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ ပြတ်သားသည့် မျက်လုံးများကို ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤလင်းယုန်ကြီးက ဘာကြောင့် အသေခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သလဲဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေပုံရသည်။

နှင်းလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝါဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီးနောက် သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူမ၏ သေးငယ်သော လက်သည်းလေးများကို လင်းယုန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ လုံချန်း ရေးဆွဲထားသော သင်္ကေတအပေါ် တည့်တည့်တွင် တင်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း နှင်းလေး လုပ်ဆောင်နေသည့်အရာကို ဝင်မနှောင့်ယှက်ချင်ပေ။ သူ နားမလည်သော်လည်း သူမသည် မှန်ကန်သောအရာကို လုပ်နေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှင်းသည် နှင်းခဲလေး၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီမှာပင် အခြေအနေများ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး အသက်ရှူသံများလည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်လာတော့သည်။

"အလုပ်ဖြစ်နေပြီ" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နှင်းခဲလေးသည် လုံချန်းထံသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။

"မင်း ဘာလုပ်လိုက်သလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို တကယ် ကူညီလိုက်တာပဲ။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက နှင်းခဲလေးကို ပွေ့ချီကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အူဝူး..." နှင်းခဲလေးသည် လုံချန်းကို ကူညီနိုင်ခဲ့သဖြင့် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူမ ဘာလုပ်လိုက်သည်ကို နားမလည်ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် ထွက်လာကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကတော့ ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ရလဒ်ကောင်းသွားသည်ကိုသာ သူမ ပျော်နေသည်။ လုံချန်းသည် နှင်းခဲလေးကို ခဏကြာ ဖက်ထားပြီးနောက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ နှင်းခဲလေးသည် အပြင်မှာ အကြာကြီး မနေဘဲ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

"နှင်းခဲလေးက လက်စွပ်ထဲက သားရဲနယ်မြေကို တကယ် သဘောကျနေပုံပဲ။ အဲဒီက အရင်းအမြစ်တွေကလည်း တကယ် ကောင်းတာကိုး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ ရွှင်းမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နဲစွာ စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အလွန်အဝေးတစ်နေရာတွင် ကျားဖြူဘုရင်သည် သူ၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ ကြီးမားသော နန်းတော်အတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းတွင် ဝတ်ရုံခြုံထားသူ သုံးဦးသည် နက်နဲသော အစီရင်ခံတစ်ခုပေါ်တွင် တြိဂံပုံစံ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခေါင်းအထက်တွင် ကြယ်စုံသော ကောင်းကင်ယံ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ပေါင်းစပ်ကာ ၁၀ ပါးမြောက် နတ်ဘုရားသားရဲကို ခြေရာခံရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကျယ်ပြောလှသော နဂါးငွေ့တန်း အတွင်း ၁၀ ပါးမြောက် သားရဲကို ရှာဖွေရန် သူတို့ အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ရုတ်တရက်... သူတို့၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျက်ပြယ်သွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါတို့ ၁၀ ပါးမြောက် သားရဲရဲ့ ခြေရာကို မိခါနီးမှ စွမ်းအင်အချက်ပြမှုက ဘယ်ဆီကို ပျောက်သွားတာလဲ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဝတ်ရုံခြုံထားသူ တစ်ဦးက ဒဏ်ရာကို ထိန်းချုပ်ရင်း အားနည်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရင်ကလိုပဲ... အခု ဘာခြေရာမှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ခြေရာခံမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်လောက်အောင် ဘယ်အရာက ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတာလဲ။ အဲဒီ နတ်ဘုရားသားရဲက ငါတို့ ခြေရာခံနေတာကို သိသွားတာလား။ သိရင်တောင် သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အချက်ပြမှုကို ဒီလောက်အထိ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိသင့်ဘူး။ သူက နတ်ဘုရားသားရဲပဲလေ"

"ဒါက သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအား ဖြစ်နိုင်တယ်။ တခြား နတ်ဘုရားသားရဲတွေမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားတွေ ရှိသလိုမျိုးပေါ့"

"အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ကတော့ ကျရှုံးသွားပြီ။ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို အရှင်မင်းကြီးထံ သတင်းပို့ရမယ်"

သူတို့ သုံးဦးစလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သားရဲသစ်တောထဲတွင် နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အလင်းများ ပျောက်သွားသည်နှင့် လုံချန်းသည် နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒဏ်ရာအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပြီး ၎င်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမို အစွမ်းထက်ပုံရသည်။ လုံချန်းသည် မိမိနှင့် လင်းယုန်ကြားတွင် ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ အဓိက မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ၎င်းက အဘယ်ကြောင့် ယဉ်ပါးခံရမည့်အရေးအား ဤမျှထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားလေတော့သည်။