အခန်း (၂၇၅-၂၇၆)

အခန်း (၂၇၅) တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း

လုံချန်းသည် နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ အဓိကမှတ်ဉာဏ်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ၎င်းသည် ဘာကြောင့် ယဉ်ပါးခံရမည့်အရေးကို ဤမျှအထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် ငယ်စဉ်အခါက လူတစ်ယောက်၏ ယဉ်ပါးသားရဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုလူမှာ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ်၏သား ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထိုဂိုဏ်းချုပ်သားမှာ အတော်လေး ရက်စက်တတ်သူဖြစ်ပြီး သူ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကို နေဝါးမျိုလင်းယုန်အပေါ်တွင် မကြာခဏ ပုံချလေ့ရှိသည်။ ထိုစဉ်က နေဝါးမျိုလင်းယုန်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အားနည်းနေသေးသဖြင့် တိုက်ပွဲတစ်ခုခုတွင် ရှုံးနိမ့်သည့်အခါတိုင်း သခင်ဖြစ်သူ၏ နှိပ်စက်မှုကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်နေ့တွင် ထိုသခင်ဖြစ်သူမှာ လုပ်ကြံခံလိုက်ရသဖြင့် နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် ကတိစာချုပ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ပဋိညာဉ်စာချုပ်မှာ အလွန်နက်နဲဆန်းကြယ်လှပြီး ၎င်းအချက်များထဲမှ တစ်ခုမှာ သခင်ဖြစ်သူ အသတ်ခံရသည့်အခါ ယဉ်ပါးသားရဲသည် မိမိ၏သက်တမ်းတစ်လျှောက် သခင်၏အမိန့်ကို တစ်ခါမျှ မဖီဆန်ခဲ့ဖူးပါက လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် လွတ်လပ်ခွင့်ရကာ ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သားရဲခန်းမ၏ သားရဲသစ်တောထဲတွင် ဆင်းသက်ခဲ့ပြီး ဤနေရာကို အိမ်အဖြစ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ လူအများအပြားက ၎င်းကို ယဉ်ပါးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းသည် မိမိထက်သာလွန်သော အထူးသွေးမျိုးဆက်ရှိသည့် လုံချန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် ဘယ်လိုပင် ကြိုးစားပါစေ ကတိစာချုပ်ကို ဖျက်ဆီး၍ မရခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တစ်ခါပြန်၍ ယဉ်ပါးခံရမည့်အစား အသေခံလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် နေဝါးမျိုလင်းယုန်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သတိလစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ၎င်းဆီသို့ ပြေးသွားသော်လည်း လင်းယုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော ပုံစံအမျိုးမျိုး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ နေဝါးမျိုလင်းယုန်က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေတာလို့ ငါထင်တယ်။ ဒါက ဖြစ်တောင့်ဖြစ်ခဲဆိုပေမဲ့ ဖြစ်တတ်တဲ့အရာမျိုးပါ။ သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် သန့်စင်မှုက မြင့်တက်လာတာ ဖြစ်နိုင်သလို တခြားတစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အခုချက်ချင်း နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို လက်စွပ်ထဲက သားရဲနယ်မြေထဲမှာပဲ အိပ်စက်ပါစေ။ အဲဒါက သူ့အတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားကို နားထောင်ကာ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

"အာ... လုံချန်း။ နင် တစ်ခုခု မေ့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်း အတွေးလွန်နေစဉ် ရွှင်း၏ အသံကြောင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဘာလဲ" သူက သူမဘက်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

"အချိန်လေ၊ ၄ ရက်က ပြည့်တော့မယ်။ နင် အခုချက်ချင်း ထွက်မသွားရင် အစီရင်ခံက ပိတ်သွားတော့မှာ" ဟု သူမက သတိပေးလိုက်သည်။

လုံချန်း ထိုအကြောင်းကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာတွင် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော်သွားသည်။ အစီရင်ခံ ပိတ်သွားပါက အတွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော လူသားမှန်သမျှ အစီအရင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ဟူသော အကြီးအကဲ၏ စကားကို သူ သတိရလိုက်သည်။

"ဟာ... သွားပြီ။ အချိန်က မလောက်တော့ဘူး။ ငါ ပျံသွားရင်တောင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်" သူက အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဝင်ပေါက်က လူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ သွားမပွင့်ဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ" သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကီလိုမီတာ ၂၀၀ အတွင်းရှိ မည်သည့်နေရာကိုမဆို ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ နိယာမ နားလည်သဘောပေါက်မှု မြင့်တက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဤစွမ်းရည်၏ ကန့်သတ်ချက်မှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤစွမ်းရည်ကို ၂၄ နာရီအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူ ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးထားသော နေရာများသို့သာ သွားနိုင်သည်။ နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုမှာ အက်ကြောင်း ပွင့်ထွက်မည့် တိကျသော တည်နေရာကို သူ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ခြင်းပင်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်စုံသော အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ဖြင့် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာပြီး လုံချန်း ဝင်နိုင်လောက်အောင် အထိ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ လုံချန်းသည် အက်ကြောင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ထွက်ပေါက်မှ မီတာ ၁၀၀ ခန့်အကွာတွင် အခြားသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပွင့်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် လူသူမရှိသော ချောင်ကျသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ပေါ်လာသဖြင့် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မမြင်လိုက်ပေ။ လုံချန်းသည် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

သားရဲသစ်တော၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အထဲဝင်သွားသည့် လူအများစုမှာ ပြန်ထွက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိရှန်းပင်လျှင် အပြင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သစ်တောထဲမှ အခက်အခဲများစွာကြားက ရအောင် ခေါ်လာခဲ့သည့် မြင်းနက်တစ်ကောင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

"၂ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ သူ အခုထိ ထွက်မလာသေးဘူး" ကျိချင်းတစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိသည်။

ဝင်ပေါက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လာတော့သည်။

"အကြီးအကဲ၊ လုံချန်း အထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ဝင်ပေါက်ကို မပိတ်ပါနဲ့ဦး" ကျိချင်းက ဝင်ပေါက် ပိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ကလေးမရယ်၊ ဒါက ငါတို့ ထိန်းချုပ်လို့ ရတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီအစီအရင်ကို ပထမဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဖန်တီးခဲ့တာ။ ငါတို့က တစ်နှစ်ကို ၄ ရက်ပဲ ဖွင့်ခွင့်ရှိတာ၊ ပြန်ပိတ်တဲ့အခါမှာတော့ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး"

သားရဲသစ်တောကို တာဝန်ယူထားသည့် အမျိုးသမီး အကြီးအကဲက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ကျိချင်းက တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပိတ်ခါနီးဖြစ်နေသည့် ဝင်ပေါက်လေးအတွင်းမှ လူတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လုံချန်းသည် သားရဲသစ်တောထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် စိတ်အေးသွားကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။

"ကောင်းပြီ။ လူစုံပြီဆိုတော့ ရလဒ်တွေကို စစ်ဆေးကြရအောင်" အကြီးအကဲ ရှင်းက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သားရဲတစ်ကောင် ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့ကြပါ။ နင်တို့ ယူလာတဲ့ သားရဲက တကယ်ပဲ သားရဲသစ်တောက ဟုတ်မဟုတ် ငါတို့ အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ နင်တို့ကို အမြဲတမ်း တပည့်တံဆိပ်ပြား ထုတ်ပေးမယ်" သူမက လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်းက သူတို့ ယဉ်ပါးလာသော သားရဲများကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ထုတ်ပြကြတော့သည်။ ကျိရှန်းသည်လည်း သူ၏ သားရဲကို ပြသကာ အမြဲတမ်း တပည့်တံဆိပ်ပြားကို ရရှိသွားသည်။

"လုံချန်း၊ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။ သားရဲတစ်ကောင်မှ ယဉ်ပါးမလာခဲ့ဘူးလား" အကြီးအကဲကျွင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်..." လုံချန်းသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် သူ၏ သားရဲကို မထုတ်ပြချင်ပေ။ သူသည် ဤနေရာတွင် တကယ့်တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ခု မပြောရသေးမီမှာပင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့ အတိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ" အကြီးအကဲကျွင်းသည် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်ရင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၇၆) ကြီးမားသော အင်အားစု

လူတိုင်းသည် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများကို တစ်သံပြီးတစ်သံ ကြားနေရသည်။

"ငါတို့ အတိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ" အကြီးအကဲကျွင်းသည် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်ရင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲရှင်း... ကလေးတွေကို ဘေးကင်းတဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ဘယ်သူကများ သားရဲခန်းမကို တိုက်ခိုက်ရဲသလဲဆိုတာ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" အကြီးအကဲကျွင်းက အကြီးအကဲရှင်းကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ မိုးပျံ သားရဲအား ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ မှောင်မိုက် တောင်ပံပြာစာကလေး ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ စာကလေးများနှင့် လုံးဝမတူပေ။ ၎င်းတွင် အနက်ရောင် အမွေးအတောင်များရှိသည့် တောင်ပံနှစ်ဖက်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် မိစ္ဆာချိုနှစ်ချောင်း ပါရှိသည်။ ၎င်း၏ တောင်ပံဖြန့်ကားမှုမှာ ၄ မီတာခန့်ရှိပြီး ပြာနှံဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း လုံချန်း သားရဲသစ်တောထဲတွင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော လင်းယုန်ကြီးကဲ့သို့ပင် အရွယ်အစား ကြီးမားလှသည်။

အကြီးအကဲကျွင်းသည် သားရဲပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အသံလွှင့် အဆောင်စာရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ အရေးပေါ် သတင်းစကားကို သူ ရရှိလိုက်ပုံရသည်။

"ဘာတွေလဲကွာ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အဆိပ်ခတ်ခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်" သူသည် သတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကာ ပြန်လည် အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ရှင်းသည်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကာ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

"အချိန်မဆွဲနဲ့တော့၊ တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားနေပြီ။ သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် ပို့ပေးပြီးတာနဲ့ တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ တက်လာခဲ့ပါ။ ငါ အခြေအနေကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်" အကြီးအကဲကျွင်းက ကြောင်နေသော သူမကို မြင်သဖြင့် အခြေအနေကို သတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲကျွင်းသည် သားရဲပေါ်သို့ တက်စီးကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အားလုံးပဲ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ။ မထိတ်လန့်ကြနဲ့။ ကျန်တဲ့ အကြီးအကဲတွေက အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်" အကြီးအကဲရှင်းက လူအုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။ ကလေးများမှာ စိုးရိမ်နေကြသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရသော်လည်း အတော်လေး ကြိုးစားဖျောင်းဖျပြီးနောက် သူတို့အား တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမက ရှေ့မှ လမ်းပြပြီး အခြားသူများက နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ၎င်းတို့ထဲတွင် ပါဝင်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ကတော့ တခြားနေရာသို့ ရောက်နေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အဆိပ်ခတ်ခံရသည်ဟူသော စကားကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

စောစောက ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားကတည်းက သူ သံသယဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သားရဲခန်းမ အတိုက်ခိုက်ခံနေရသည်ဟု သူ ခံစားမိသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အဆိပ်ခတ်ခံရသည့် သတင်းက ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသည့် အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို နားလည်စေခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်သူများသည် အခြေအနေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပုံရသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ကလဲ့စားချေရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ မဟုတ်လျှင်ပင် တိုက်ခိုက်သူများ၏ အစွမ်းထက်သူများ ဝိုင်းရံမခံရမီ ဤနေရာမှ လွတ်အောင်ပြေးသင့်သည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက်ခိုက်သူများသည် သားရဲခန်းမ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှင့်အတူ အတွင်းပိုင်းသို့ လိုက်သွားပါက ထွက်ပြေးရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

သူသည် မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သူနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ တစ်ခါတည်းတွင်ပင် ကျိရှန်းကိုပါ ခေါ်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျိရှန်း ပါဝင်လာပါက သူတို့၏ ပူးပေါင်းအင်အား ပိုကောင်းလာပြီး လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလာမည်ဖြစ်သည်။

ကျိရှန်းသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လုံချန်း၏ စကားကို နားထောင်ကာ လိုက်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည့် ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းအတွင်း အသေခံရခြင်းမှာ အကျိုးမရှိပေ။

လုံချန်းက ဦးဆောင်ကာ အကြီးအကဲရှင်း၏ လူအုပ်စုမှ သီးသန့် ခွဲထွက်လိုက်ကြသည်။ အကြီးအကဲရှင်းမှာ ရှေ့ရှိ လမ်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လူလေးယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်အား သတိမထားမိလိုက်ပေ။

"ဟေး... ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်ဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင်သားရဲတွေ စီးပြီး သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား။ ပြေးတာထက် ပိုမြန်တာပေါ့" ကျိရှန်းက လုံချန်းနောက်မှ ပြေးလိုက်ရင်း ပြောသည်။

"မလုပ်နဲ့။ အဲဒါက အာရုံစိုက်မှုကို ပိုရစေပြီး ငါတို့ကို အလွယ်တကူ မြင်သွားစေလိမ့်မယ်" လုံချန်း မဖြေရသေးမီမှာပင် မင်ယုက ထိုအကြံကို ပယ်ချလိုက်သည်။

သူတို့ ပြေးလွှားနေစဉ် လူအများအပြား ပြေးနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း ထူးခြားချက်မှာ ထိုသူများမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ပြေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"မြန်မြန်... အဲဒီသစ်ပင်အောက်မှာ သွားပုန်းကြစို့" သူက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ညွှန်ပြရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး ပြေးသွားကာ သစ်ပင်အောက်တွင် ပုန်းလိုက်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် တောင်ပံပါ ခြင်္သေ့ လေးကောင်နှင့် အမျိုးအစားစုံလင်သော မိုးပျံ သားရဲ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကောင်းကင်မှ ဖြတ်ပျံသွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

တောင်ပံပါ ခြင်္သေ့များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုသားရဲများ ဖြတ်သွားပြီး ၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လုံချန်းက စကားစလိုက်သည်။

"ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ" သူက ဆိုသည်။

သူ၏ စကားကြောင့် ကျန်သုံးယောက်မှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"တောင်ပံပါ ခြင်္သေ့တွေပေါ်က လေးယောက်က ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ၊ ကျန်တဲ့သူတွေက မြေကမ္ဘာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ မြန်မြန် သွားကြစို့" သူက ပြောဆိုကာ သစ်ပင်ရိပ်မှ ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားကြသည်။

သားရဲခန်းမ၏ ဗဟိုချက်တွင်မူ... အကြီးအကဲကျွင်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန် အားနည်းနေသည်။ မုတ်ဆိတ်ဗရဗွေနှင့် လူတစ်ယောက်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်အနားတွင် ထိုင်ကာ စစ်ဆေးပေးနေသည်။

"အဆိပ်က အသက်အန္တရာယ် မရှိပေမဲ့ ပြင်းထန်ပါတယ်။ ဒါက သူ့ကို အားနည်းစေပြီး ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့ကို တားဆီးနေတာပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အခု ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတွေကို သုံးလို့မရတော့ဘူး" မုတ်ဆိတ်နှင့်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောသည်။

အကြီးအကဲကျွင်းမှာ ထိုအခြေအနေကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ထားပါ၊ အပြင်က ကိစ္စတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်" အကြီးအကဲကျွင်းက ပြောဆိုကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အခန်းပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အကြီးအကဲ ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားရသည်။ သူတို့အားလုံး သေဆုံးနေကြပြီဖြစ်ကာ အနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်ကျန်တော့သည်။ အသက်ရှင်နေသူ များမှာလည်း အနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း မကြာမီ ရှုံးနိမ့်တော့မည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

"ငါတို့ သားရဲခန်းမကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့" အကြီးအကဲကျွင်းသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း သူ၏ ကောင်းကင် အဆင့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင် အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူများထံသို့ ဒေါသတကြီး ပျံဝင်သွားသည်။ ထိုသူများကို သတ်ဖြတ်ပစ်ချင်နေသည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ယောက်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

"သားရဲခန်းမရဲ့ ဌာနခွဲလေးတစ်ခုမှာတင် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ရှိနေတာ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းပါတယ်။ သားရဲခန်းမ ဌာနချုပ်ကို ဘာလို့ ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုကြီးလို့ သတ်မှတ်ကြတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး" အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကျွင်း၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူထံမှ အန္တရာယ် အငွေ့အသက်များကို သူ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။