အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အခန်း (၂၇၉) အစီအစဉ်

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ သခင်ကြီး လေးဦးထဲမှ တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ အသံလွှင့်အဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် သတင်းစကားတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရမယ်" သူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ ရှေ့က သွားနှင့်ကြ၊ ငါ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်" သူက ကျန်သူများကို ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်သူများက အကျိုးအကြောင်း သိချင်နေကြသော်လည်း အရေးမလုပ်ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အဓိကပန်းတိုင်မှာ ကျန်ရှိနေသော အကြီးအကဲများကို သတ်ရန်ဖြစ်သည်။ တပည့်များကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် အတွက်မူ အနီရောင်ဝတ်ရုံ ကျင့်ကြံသူများကို လွှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သတင်းစကားရရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လူသည် သူ၏ တောင်ပံပါ ခြင်္သေ့ကို ခေါ်လိုက်ရာ သားရဲကြီးမှာ သူ၏ရှေ့သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာလေသည်။

ဂိုဏ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... လုံချန်းသည် သူ၏လမ်းကို ပိတ်ထားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံ နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးဖြစ်ကာ တစ်ဦးသာ ကျန်တော့သည်။ ထိုတစ်ဦးမှာ ကျိရှန်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေသူ ဖြစ်သည်။

ကျိရှန်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးနေရသော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် အခုထိ ဘေးကင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို လာကူဦးမှာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်ကြည့်နေမှာလား" လုံချန်းက သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိရှန်းက အော်မေးလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်သေးသော်လည်း လက်တွေ့မြင်ကွင်းကတော့ ငြင်းမရပေ။

"ငါ လာကူဖို့ လိုမယ်မထင်ဘူး"

လုံချန်း၏ စကားအဆုံးမှာပင် ကျိရှန်းသည် အနီရောင်ဝတ်ရုံ လူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုအရိပ်သည် ထိုလူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခြေထောက်ပြတ်သွားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံ လူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရူးမတတ် အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျိရှန်းသည် ဤကောင်းလှသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ဓားမှာ အနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံ၏ လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်သွားတော့သည်။

ကျိရှန်းသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို နောက်ဆုံးတွင် သတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအောင်မြင်မှုမှာ သူတစ်ယောက်တည်းကြောင့် မဟုတ်မှန်း သူ သိပါသည်။

"အဲဒီအရိပ်က... မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲလား" သူက မှင်တက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အေး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။ တခြားသူတွေ မရောက်လာခင် မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့" လုံချန်းက ပြောဆိုကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

ဤလူသုံးဦးအား ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို လုံချန်း ခန့်မှန်းမိသည်။ သူတို့နှင့် ဂိုဏ်းထွက်ပေါက်မှာ မဝေးလှသဖြင့် မည်သူမျှ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် တားဆီးရန် ဤအနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံ သုံးဦးကို တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ကျန်သူများကတော့ အတွင်းပိုင်းရှိ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုသူများကို သတ်ပြီးပြီဖြစ်၍ လွတ်ပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပေ။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်သော်လည်း သေဆုံးသွားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံလူ ပို့လိုက်သည့် သတင်းစကားက ပို၍ အရေးကြီးနေသည်။

ထို့ပြင် သတင်းပို့လိုက်သူမှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ကျိရှန်းနှင့် တိုက်နေသော သူသည်လည်း သူ၏အဖော်များ အသတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ အနီးအနားရှိ အခြားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံ အဖွဲ့များထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းတို့အုပ်စု သားရဲခန်းမထဲမှ လွတ်အောင် ထွက်လာနိုင်သော်လည်း သူတို့နောက်သို့ ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲ ၅ ကောင် လိုက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်မှ တောအုပ်အတွင်းသို့ ဆင်းလာကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်သူများက သူတို့ကို မြင်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

လုံချန်းက သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ လွတ်အောင်ပြေးဖို့ မလွယ်ကူတော့မှန်း သိလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် ၅ မိနစ်အတွင်း သူတို့ ဖမ်းမိတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြေးနေရင်း ကျန်သူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ အရင်သွားကြ။ ငါ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ပြီးမှ လိုက်လာခဲ့မယ်။ တည်းခိုခန်းမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"ငါတော့ မပြေးဘူး။ ငါတို့ နင့်ကို ကူညီနိုင်တယ်" မင်ယုက နောက်မဆုတ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်" ကျိရှန်းကလည်း လုံချန်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားမသွားချင်သဖြင့် ပြောသည်။ ကျိချင်းကလည်း ထိုနည်းတူပင်။

"မင်းတို့ ဒီမှာရှိနေရင် ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ ဘာမှ မမှားစေရဘူး၊ ငါ ဒဏ်ရာတစ်ချက်မှ မရဘဲ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးတယ်" သူက သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

သူ မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ ကျန်သူများကတော့ မယုံကြည်နိုင်သေးသော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"မင်ယု... နင် ငါ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြင်ဖူးတယ်မလား။ ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ နင် သိသင့်တယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"ကဲ... ငါ့ကို အလုပ်ရှုပ်အောင် မလုပ်နဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်" သူတို့ ခေါင်းမညိတ်ကြသေးသဖြင့် လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

မင်ယုသည် လုံချန်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းတွင် လေနိယာမနှင့် အခြားသော လွတ်မြောက်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ သူတို့သာ ဆက်ရှိနေလျှင် လုံချန်းအတွက် ပို၍ ခက်ခဲစေမည်ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ သွားကြမယ်" သူမက ကျိချင်းကို ပြောလိုက်သည်။ ကျိချင်းသည်လည်း မိမိမှာ ဤနေရာတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဘာမှ မကူညီနိုင်မှန်း သိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..." ကျိရှန်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လုံချန်း အနီရောင်ဝတ်ရုံများကို ရင်ဆိုင်စဉ်က မြင်ခဲ့ရသော အမူအရာမျိုးပင်။

"ကောင်းပြီ... ရပ်မနေနဲ့၊ ဆက်ပြေးကြတော့" လုံချန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လုံချန်းကိုယ်တိုင်မှာမူ ရပ်တန့်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်သူများကတော့ သူ၏စကားအတိုင်း ဆက်ပြေးသွားကြသည်။ လုံချန်းသည် သူရှိရာသို့ ပျံသန်းလာသော သားရဲများကို ကြည့်ကာ စောင့်နေလိုက်သည်။

သားရဲ ၅ ကောင်လုံး လုံချန်း၏ရှေ့တွင် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ အနီရောင်ဝတ်ရုံ ၅ ဦးမှာ သားရဲများပေါ်မှ ဆင်းကာ လုံချန်းကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ လွတ်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းကို သတ်ပြီးရင် သူတို့ကို ငါတို့ လိုက်ရှာမှာပဲ" တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို လျှော့မတွက်နဲ့ ဟေ့လူ။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဝေတို့အဖွဲ့ကို သတ်လိုက်တာ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့အားလုံးက အဆင့်တူတူပဲဆိုပေမဲ့ ဝေတို့အဖွဲ့က ငါတို့ထက် သိသိသာသာ အားနည်းတယ်။ ဒီကောင် ဘယ်လိုမှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ပြောလိုက်သော်လည်း စကားအဆုံးမှာပင် သူ၏ လည်ပင်းတွင် အနီရောင် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လုံချန်းမှာမူ တစ်ချက်ကလေးမျှ မလှုပ်ရှားသေးပေ။

၎င်းမှာ ရန်သူများ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လုံချန်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ့် လုံချန်းမှာမူ အသတ်ခံလိုက်ရသော လူ၏ ဘေးနားတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၈၀) အများနှင့် တစ်ယောက်

တကယ့် လုံချန်းမှာမူ သူသတ်လိုက်သော လူ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်း၏ ပုံရိပ်ယောင် စွမ်းအား၏ အကြီးမားဆုံး ကန့်သတ်ချက်မှာ သူသည် လှည့်စားလိုသောသူကို အာရုံစိုက်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူကို မမြင်ရပါက သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ရန်သူများ သူ၏ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်အထိ လမ်းတစ်ဝက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် အခြားသူများက တခြားတစ်နေရာတွင် ရောက်ရှိနေသည့် အခြေအနေမျိုးကို မဖြစ်စေချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းအပေါ် ပုံရိပ်ယောင် သက်ရောက်စေရန် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနီရောင်ဝတ်ရုံ ၅ ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်အမင်း ဝေးကွာစွာ ရပ်မနေကြပေ။ လုံချန်းသည် လူတိုင်းကို တစ်ပြိုင်တည်း မြင်နိုင်ရန်အတွက် အစွန်ဆုံးတွင် ရပ်နေသောသူကို အရင်ဆုံး သတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပဉ္စမမြောက် ကျင့်ကြံသူ သေဆုံးသွားသည့်အသံက အခြားသူများကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူတို့ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုနိုင်မီမှာပင် လုံချန်းသည် နောက်ထပ်တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံ ၅ ဦးမှာ ၃ ဦးသာ ကျန်တော့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့မှာ ပို၍ သတိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ သူ တစ်ခုခု လုပ်နေတာပဲ။ မင်းတို့ ဒီမှာပဲနေ၊ ငါ အဲဒီကောင်ကို သွားသတ်မယ်" ပထမဆုံး အနီရောင်ဝတ်ရုံလူက ပြောဆိုကာ ပုံရိပ်ယောင် လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

လုံချန်း အလိုမရှိဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်သော်လည်း သူ ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအရောင်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

ပုံရိပ်ယောင် လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အခြားသူများမှာလည်း ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာကြပြီး တကယ့် လုံချန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ကိုင်လျက် အနီးဆုံးရှိ လူထံသို့ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

"ကျုံး... သတိထား" လုံချန်း တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနီရောင်ဝတ်ရုံ တစ်ဦးက အော်သတိပေးလိုက်သည်။

ကျုံးဟု ခေါ်သော ထိုလူမှာ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ပြီး သူ၏ဓားဖြင့် လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်သည်။ ဘုရင်ဓားနှင့် ရန်သူ၏ဓား ထိတိုက်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်း၏ လက်ထဲ၌ နောက်ထပ် ဓားတစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။

၎င်းမှာ လုံချန်း အစကတည်းက အသုံးပြုခဲ့သော တောင်ဖြိုဓား ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အဆင့်မှာ နိမ့်သော်လည်း တိုက်ပွဲများစွာ ဆင်နွှဲပြီးနောက်တွင်ပင် ပျက်စီးမသွားသေးသဖြင့် လုံချန်းက အမြဲတမ်း ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျုံးမှာ ဘုရင်ဓားနှင့် သူ့ထက်မနိမ့်သော လုံချန်း၏ ခွန်အားကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သူ သတိပြုမိချိန်တွင်တော့ နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ဖြိုဓားမှာ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားလေပြီ။

ထိုလူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကိုတော့ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဓားမှာ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်ကာ အဝတ်အစားများ ပြဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် လုံချန်းက နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ အလွန်အမင်း မနက်လှပေ။

ကျုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျုံးကို သတိပေးခဲ့သော ဒုတိယမြောက် ကျင့်ကြံသူမှာ ကျုံး သေဆုံးသွားသည်အား မြင်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော် လုံချန်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သူ၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ ပိုမို ကြီးမားသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစွမ်းဖြင့် ထိုလူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာကာ ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"ထန်..."

သတ္တုချင်း ထိတိုက်သံနှင့်အတူ လုံချန်း၏ ဓားမှာ အခြားသော ဓားတစ်လက်နှင့် ထိတိုက်သွားသည်။

"မင်း နောက်ကျောကို သတိထားဦးမှပေါ့ လန်"

အခြားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံ တစ်ဦးမှာ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်မနေဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပတ် ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သောသူကို ပိုင်းလိုက်သော်လည်း ထိုလူမှာ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်သည်။

ယခုအခါ လုံချန်းနှင့် အနီရောင်ဝတ်ရုံ ၂ ဦး ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဘုရင်ဓားနှင့် တောင်ဖြိုဓား နှစ်လက်စလုံးကို အသုံးပြုပြီး လူနှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစွမ်း၏ ကန့်သတ်ချက်သို့လည်း နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့အတွင်း အကြိမ်များစွာ အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ၂ ကြိမ်သာ အသုံးပြုရန် ကျန်တော့သည်။ သူသည် ထို ၂ ကြိမ်ကို အရေးကြီးသော အချိန်အတွက် ချန်ထားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း လုံချန်းသည် တောင်ဖြိုဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့်သာ နှစ်ဦးလုံးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲကြားမှာပင် သူ၏ အားနေသော လက်တစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်ယံသို့ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မှာ မှောင်မည်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လပြည့်ဝန်းမှာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ယံ၌ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းလာသည့်အခါ လအလင်းရောင်မှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

အနီရောင်ဝတ်ရုံများမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးများ ထစ်ချုန်းလာကြောင်းကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ သို့သော် သူတို့ အများကြီး မစဉ်းစားနိုင်အားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲတွင်ပင် သူတို့ကို တန်းတူ ရင်ဆိုင်နေနိုင်သော လုံချန်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်းသည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အံ့သြသွားသော်လည်း သူတို့ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုနိုင်မီမှာပင် အစွမ်းထက်သော မိုးကြိုးတစ်စင်းမှာ သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ စီးဆင်းသွားကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအချို့ ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်။

လုံချန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဓားကွက်တစ်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပဉ္စမမြောက်ပုံစံ၊ ဖရိုဖရဲ" လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို အသုံးပြုကာ သူ၏ရှေ့မှ လူနှစ်ဦးထံသို့ ဓားအား ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော အလင်းတန်းတစ်တန်းမှာ ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံများထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းမှာ ပျက်စီးခြင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုလူများမှာ တိုက်ခိုက်မှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်တိမ်းချင်နေကြသော်လည်း မိုးကြိုးပစ်ခံထားရသဖြင့် သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ထို့ပြင် တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း အလွန် မြန်ဆန်လှသည်။

မကြာမီမှာပင် အလင်းတန်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။ လူနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပြီးသွားသည့်တိုင် အလင်းတန်းမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသေးသည်။

အနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံလူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သို့မဟုတ် သူတို့၏ ကျန်ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများ လဲကျသွားသည်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အများစုမှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဦးခေါင်းများမှာတော့ မပျက်စီးဘဲ ကျန်နေသေးသည်။ သူတို့ သေဆုံးသွားသည့်တိုင် မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ပွင့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို လုံချန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လုံချန်းသည် စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် မုဆိုးကြယ်အား ခေါ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်ခုပ်တီးသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လက်ခုပ်တီးသံကြောင့် လုံချန်းမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ခုပ်တီးနေသောသူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ် တစ်ခု ပေါ်လာလေတော့သည်။