အခန်း (၂၈၁-၂၈၂)

အခန်း (၂၈၁) ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် တိုက်ပွဲ

သူသည် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ခုပ်တီးနေသောသူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ် တစ်ခု ပေါ်လာလေတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်ကိုသာ မျက်နှာဖုံးက ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ရှေ့ကလူများနှင့်မတူဘဲ ဤလူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် လုံချန်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့်အရာမှာ ထိုလူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် အဆင့် အစောပိုင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကောင်းကင် အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသည်။ လုံချန်းသည် ယခုအခါ စိုးရိမ်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဤလူသည် သူစောစောက မြင်ခဲ့ရသော ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သော်လည်း၊ ကလေးတစ်ယောက်အတွက်နှင့် ဤမျှ အဆင့်မြင့်သူတစ်ဦး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ကောင်းတယ်ဗျာ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ" ထိုလူက ပြောလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုံချန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ၏ဓားကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ တိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်ပြီး ငါ တော်တော်လေး အံ့သြသွားရတယ်လို့ ပြောရမယ်။ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း လုပ်နိုင်တဲ့ ကလေးတဲ့လား။ ငါ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမလို့ခေါ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ နိယာမတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် သီအိုရီတွေကို ကြားဖူးရုံပဲ ရှိခဲ့တာ။ အဲဒီသီအိုရီတွေက ယုံဖို့ခက်ပေမဲ့ ငါကတော့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကလည်း သူ့ဘာသာသူ တော်တော်လေး ရူးသွပ်ဖို့ ကောင်းနေတာကိုး။ ဒီမှာ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ အဲဒီအစွမ်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်ခွင့်ရခဲ့ပြီ။ မင်းက ဟင်းလင်းပြင်နိယာမရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတာ မဟုတ်လား" ထိုလူက မေးသော်လည်း လုံချန်းက ပြန်မဖြေပေ။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရပ်နေလိုက်သည်။

"မင်းက ရှက်တတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနိယာမက အလုပ်လုပ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ တော်တော်သဘောကျသွားတယ်။ မှန်ကန်တဲ့လူက သုံးမယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက နိယာမဆိုတာ မျှဝေလို့လည်း မရသလို သင်ပေးလို့လည်း မရဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း ဒါကို သိနေတာက ငါ့အတွက်တော့ နည်းနည်းလေးတောင် အသုံးမဝင်ဘူးပေါ့" ထိုလူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်းက ငါ့လူတွေကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားနေပါစေ၊ ဒီနေ့တော့ မင်း သေရမှာပဲ။ အဲဒီအတွက်တော့ ကြိုပြီး တောင်းပန်ထားပါရစေ" ထိုလူက အလွန်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

ထိုလူ၏ စကားအရ သူသည် တိုက်ပွဲစကတည်းက ရောက်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုံချန်း၏ ပုံရိပ်ယောင်နိယာမကို အသုံးချသည်ကို မမြင်လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခန့်မှန်းရုံသာ ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်း မသေခင် ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြနိုင်မလား။ မင်းရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ ငါ့ကို အသေအလဲ တိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံပဲ။ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ့ကို ဒူးထောက် မတောင်းပန်တာလဲ" မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ပြုံးလျက် မေးသည်။

"တောင်းပန်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင် ငါက မအ,ပါဘူး။ ငါ့ရှေ့မှာ လူအများကြီး ဒူးထောက် တောင်းပန်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ တောင်းပန်လိုက်ရင် မင်း ငါ့ကို သတ်တဲ့အချိန်မှာ မင်းမျက်နှာပေါ်မှာ ပိုပြီး ကျေနပ်အားရမှုတွေ ဖြစ်လာဖို့ပဲ ရှိမှာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ထင်သလောက် မလွယ်ကူစေရဘူး" ထိုလူ ပြုံးနေစဉ်မှာပင် လုံချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူထံသို့ တိုးဝင်သွားကာ သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပြတ်သားမှုကို ငါ သဘောကျတယ် ကောင်လေး" ထိုလူက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓားကို ထုတ်ကာ လုံချန်း၏ ဓားနှင့် ခုခံလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် ဆုတ်မသွားဘဲ မူလနေရာ၌ပင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်နေသော်လည်း၊ လုံချန်းမှာမူ နောက်သို့ ခြေလှမ်း ၂၀ ခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီးမှ မြေပြင်ပေါ် နင်းနိုင်တော့သည်။

"မင်း တော်တော် သန်မာတာပဲ။ ငါ့လူတွေကို သတ်နိုင်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး" ထိုလူက စိတ်ဝင်တစားရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ မင်းကို ငါ သတ်ရတော့မှာပဲ" သူက ပြောဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ... အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ သူသည် လုံချန်း၏ ဘေးနားတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ ထိုမျှမြန်သော အရှိန်ကို တုံ့ပြန်ရန်ပင် မမီလိုက်ပေ။ လုံချန်း၏ အမြင်တွင် ထိုအရှိန်မှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ၏ နယ်နိမိတ်ကိုပင် ထိတွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် မသေရုံတမယ် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရန်သူ့ဓားကြားတွင် ဘုရင်ဓားကို အကာအကွယ်အဖြစ် အမြန်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်တစ်ပိုင်း ပြတ်မသွားဘဲ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိခိုက်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လုံချန်းမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားသည်။ လုံချန်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများတွင် နာကျင်မှုကို သူ ခံစားနေရသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာလည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်း စွမ်းရည်ကိုလည်း ယနေ့အတွင်း အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပြန်သုံးနိုင်ရန် နောက်ထပ် ၂၀ နာရီ လိုသေးသည်။ ဤကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို တစ်နည်းနည်းနှင့် သတ်နိုင်မှသာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အားယူ၍ ထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူမှာ သူ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

"မိတ်ဆက်ဖို့ နောက်ကျသွားပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ။ မင်းကို သတ်မယ့်သူရဲ့ နာမည်ကိုတော့ မင်း သိသင့်တာပေါ့"

"ငါက လန်ကျင်းပါ။ ငါက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့လက်နဲ့ သေရမှာကို မင်း ဂုဏ်ယူသင့်ပါတယ်" ထိုလူက ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

သူသည် လုံချန်းထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မရပ်တန့်ပေ။ သူသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အရသာခံနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးမှာ ပေ ၃၀ ခန့်သာ ရှိတော့ချိန်တွင် လုံချန်းသည် ကျန်ရှိနေသော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နှစ်ကြိမ်ထဲမှ တစ်ကြိမ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး သူရှိရာနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုလူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုလူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေသည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ နောက်ကျောဘက်သို့ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဓားနှစ်လက် ထိတိုက်သွားသည်။ လုံချန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်သွားပြန်ကာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားသည်။

"နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းက အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် ကောင်းပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အဲဒါက ထိရောက်မှု မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်အကြောင်းကို ငါ သိနေပြီသားပဲ" ထိုလူက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

လုံချန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထလိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တိတ်တဆိတ်ပင် ပုံရိပ်ယောင်နိယာမကို ထိုလူအပေါ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုလူသည် လုံချန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်ဟု မြင်နေရသည်။ ထိုလူသည် လုံချန်းထံသို့၊ အတိအကျပြောရလျှင် ပုံရိပ်ယောင် လုံချန်းထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

တကယ့် လုံချန်းမှာမူ အနီးအနားတွင် ရပ်နေပြီး ထိုလူ နီးကပ်လာသည့်အခါ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ထိုလူမှာ လုံချန်းထံသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာနေသည်။ သူနှင့် ပုံရိပ်ယောင် လုံချန်းကြားတွင် မီတာ ၁၀၀ ခန့် ကွာဝေးပြီး၊ သူနှင့် တကယ့် လုံချန်းကြားတွင်မူ မီတာ ၇၀ ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်သော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးမပြုသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းကို သုံးလိုက်ပါက ခဏတာမျှ ထိုလူအပေါ် အာရုံလွဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပျက်ပြယ်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုလူ၏ မြန်ဆန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ထည့်တွက်ပါက သူ အသက်ရှင်သွားနိုင်သည်။ လုံချန်းသည် ထိုလူ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခဏအကြာ၌ ထိုလူသည် သူနှင့် နီးကပ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။

အခန်း (၂၈၂) သေရေးရှင်ရေး ရုန်းကန်မှု

ခဏအကြာတွင် ထိုလူသည် လုံချန်းနှင့် နီးကပ်သောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

လုံချန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ၏ဓားကို မြှောက်ကာ ထိုလူထံသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘုရင်ဓားသည် လေထုကို ခွဲခြမ်းကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံလူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံလူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ဓားသည် လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက် ဆုံတွေ့သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်သီးမှာ အခြားတစ်ဖက်မှ သူ့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော အရိပ်တစ်ခုနှင့် ထိတိုက်သွားသည်။ မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲသည် လုံချန်း၏ အမိန့်အရ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲမှာ လက်သီးဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်အရိုးအချို့ ကျိုးသွားလေပြီ။

"မုဆိုးကြယ်" လုံချန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းရှေ့က တိုက်ပွဲကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ် ကောင်လေး" ထိုလူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုရင်း လုံချန်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

"အု..." လုံချန်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်အရိုးများ ကျိုးသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားတော့သည်။ သူ ကျသွားသည့်အရှိန်ကြောင့် လက်ထဲမှ ဓားမှာလည်း လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို မင်းက ပုံရိပ်ယောင်ကိုလည်း သုံးနိုင်တာပဲ... အဲဒါက တကယ် အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ဟင်းလင်းပြင် အနှစ်သာရကို သုံးနိုင်တာလောက်တော့ မအံ့သြရပေမဲ့ပေါ့။ နှမြောစရာကောင်းတာက ပုံရိပ်ယောင်တွေမှာ သူတို့ဘာသာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတာပဲ"

"မင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေတာပဲ။ မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲလို ရှားပါးသားရဲမျိုးလည်း ရှိသေးတယ်။ ငါ့တပည့်သာ မင်းလောက် ပါရမီပါရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" ထိုလူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း လုံချန်းထံသို့ လျှောက်လာသည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်မှာ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းသည်းခံကာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို ခွင့်မပြုတော့ပေ။ ဤမျှ ခက်ခဲသော အချိန်မျိုးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကပင် သူ့ကို စွန့်ခွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ မင်းကို သနားပါတယ် ကောင်လေး။ ဒီလောက် ပါရမီပါတဲ့ ကောင်လေးက သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေ အပြည့်အဝ မပေါ်လာခင်မှာ သေရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာတာပါပဲ" ထိုလူက ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ပြောဆိုကာ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လုံချန်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံချန်းကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား" ထိုလူက ဆိုသည်။

"မလှုပ်နိုင်ရင်တောင် နာကျင်မှုကိုတော့ ခံစားနိုင်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား" သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ရပါတယ်။ မင်း ဖြေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ဘာသာငါပဲ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်မယ်" ထိုလူက ပြောဆိုကာ သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ညာဘက်လက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

"အား..." လုံချန်းသည် သူ၏လက် ဓားဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်လွန်း၍ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ဒါ တကယ့်ကို နားထောင်လို့ကောင်းတဲ့ အသံပဲ။ ငါ တော်တော် သဘောကျတယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင်" ထိုလူက ပြောဆိုကာ ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး လုံချန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သော လက်ကို ထပ်မံ ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

လုံချန်းသည် အော်ဟစ်ခြင်းမပြုမိစေရန် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်..." ထိုလူမှာ ဤအလုပ်ကို အရသာခံနေပုံရသည်။

သူသည် ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်း၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ထိုးလိုက်သည်။ ထိုနည်းတူပင် အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ထပ်မံ လုပ်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုအခါ လုံချန်း၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်စလုံးမှာ သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် သူ၏ လက်ခြေများကိုပင် မခံစားနိုင်တော့ပေ။

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ကောင်ငယ်လေး" ထိုလူက ပြောဆိုကာ သူ၏ဓားကို လုံချန်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေတော့သည်။

သူတို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ မင်ယုနှင့် အခြားသူများသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြရာ တောင်အောက်ခြေသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"သူ ဘေးကင်းပါ့မလား" ကျိချင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နောက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်ရင်း မေးသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ သူက ဘာမဆို လုပ်နိုင်တဲ့သူပါ။ ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းမှာ သူ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ နင်သိတယ်မလား။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးကနေတောင် လွတ်အောင်ပြေးနိုင်ခဲ့ရင် သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမှာပါ" မင်ယုက ပြောလိုက်သည်။

သူမ မသိသည်မှာ... ထိုစဉ်က လုံချန်းသည် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားစာခံ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုအချိန်က သူသည် ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို တစ်ကြိမ်မှ မသုံးရသေးသဖြင့် ၎င်းအား သုံးကာ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လုံချန်းတွင် ထိုအရာများ တစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ သူသည် မြေကမ္ဘာ အဆင့် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူများထံမှ လွတ်အောင်ပြေးနိုင်သော်လည်း ကောင်းကင် အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများအစား ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သူ၏နောက်သို့ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့သည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ တောင်အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ရဲ့ မှောင်မိုက်မြင်းကို စီးကြပါ။ ငါကတော့ အဖြူလေး နဲ့ သွားမယ်" ကျိရှန်းက ဆိုကာ သူ၏ သားရဲနှစ်ကောင်လုံးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မှောင်မိုက်မြင်း တစ်ကောင်နှင့် ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ကျိရှန်းသည် ဝံပုလွေပေါ်သို့ တက်စီးပြီး မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ မြင်းပေါ်သို့ တက်စီးကာ လုံချန်း ချိန်းဆိုထားသော အနီးဆုံးမြို့ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သားရဲခန်းမ အတွင်း၌မူ သတ်ဖြတ်မှုများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြစ်ပွားနေသည်။ အနီရောင်ဝတ်ရုံ ကျင့်ကြံသူများသည် သားရဲခန်းမ၏ တပည့်များကို ရက်စက်နိုင်သမျှ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေကြသည်။ တစ်နေရာလုံးတွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သွေးများ အလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံ ၅ ဦး ရပ်နေကြသည်။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကလေးများ၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ သူမသည်လည်း မကြာမီ ထိုကလေးများ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံချန်းနှင့် ယခင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အကြီးအကဲရှင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကလေးများကို ဘေးကင်းအောင် ပို့ပေးနေစဉ် အနီရောင်ဝတ်ရုံ ၅ ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲရှင်းသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရန်သူ ၅ ဦးလုံးမှာလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့် အမြင့်ဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း တပည့်တစ်ယောက်ကိုမျှ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းက တကယ့်ကို လှတာပဲ။ မင်းနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး အချိန်ဖြုန်းချင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက ငါတို့ရဲ့ သခင်ကြီးတွေက ဒီမှာရှိနေတော့ ဒီနေ့တော့ အပျော်အပါး မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့" လူတစ်ဦးက နှမြောတသစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို... အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲရှင်းကဲ့သို့ ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးအား သတ်ရမည့်အပေါ် သဘောမကျပုံရသည်။

သားရဲခန်းမ၏ ဗဟိုခန်းမအတွင်း၌မူ လူသုံးဦး ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ရှေ့တွင် အလောင်းအချို့ လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်လောင်မှာ သားရဲခန်းမ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်လေတော့သည်။