အခန်း (၂၈၃-၂၈၄)

အခန်း (၂၈၃) လုံချန်း မရှိတော့ပြီ

ဗဟိုခန်းမအတွင်း၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် အလောင်းအချို့ လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်လောင်းမှာ သားရဲခန်းမ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လူတစ်ဦးသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အလောင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဓားဖြင့် လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဒါက သားရဲခန်းမ ဌာနချုပ်ကို ပို့ပေးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဲ။ အဲဒီကောင်တွေ ဒါကို တော်တော်ကြိုက်သွားမှာ သေချာတယ်" ထိုလူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟေး... လန်ကျင်း အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူးလား။ အဲဒီလူ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ" ထိုလူက သိချင်စိတ်ဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ကစားစရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတဲ့လူကိုတော့ ငါ သနားမိတယ်" အခြားမျက်နှာဖုံးစွပ်လူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

"ကဲ... ငါတို့ ဒီမှာ အလုပ်ပြီးပြီ။ သွားရှာကြစို့။ ငါတို့လူတွေ တပည့်အားလုံးကို သတ်ပြီးဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုသေးတယ်။ သူ ဘာတွေလုပ်နေလဲ သွားကြည့်ရအောင်" ထိုလူက ပြုံးလျက် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ကျန်နှစ်ဦးကလည်း ထိုနည်းတူပင် လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ တောင်ပံပါ ခြင်္သေ့များကို ခေါ်ယူကာ အပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်ကြသည်။ ခြင်္သေ့ကြီးများသည် သားရဲခန်းမ၏ အပေါ်ယံမှ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်ရုံ သုံးဦး ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လူငယ်၊ လူကြီးမရွေး သေဆုံးနေသော အလောင်းများနှင့် ပျက်စီးမှုများကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။ သားရဲခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ သွေးချင်းနီနေတော့သည်။ သူတို့သည် နေရာအနှံ့ ပျံသန်းရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူတို့ရှာနေသော စတုတ္ထမြောက်လူကို မတွေ့ရသေးပေ။

သူတို့သည် သူတို့၏ လက်အောက်ခံများထံသို့ ထိုလူကို မြင်တွေ့ခြင်း ရှိမရှိ သတင်းပို့၍ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။ လန်ကျင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် သတင်းပို့မေးမြန်းလျှင်ပင် သူ ပြန်ဖြေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ သွယ်ဝိုက်၍ စုံစမ်းရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူအတော်များများက သူသည် ဂိုဏ်း၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားကြရာ ဂိုဏ်းအပြင်ဘက် သိပ်မဝေးသော နေရာမှာပင် သူတို့ရှာနေသောသူကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

သူတို့သည် ခြင်္သေ့ကြီးများကို အောက်သို့ ဆင်းသက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာကိုး။ ငါတို့ မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ။ ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးက လန်ကျင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်လား။ ငါလည်း ဒီမှာ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ အတော်ပဲ" လန်ကျင်းက ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟိုမှာ လဲနေတဲ့ အလောင်းက... ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ မင်း သူ့ကို ကစားနေတာလား"

"အေး၊ ဒီကလေးက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ ဟိုမှာ လဲနေတဲ့ အနီရောင်ဝတ်ရုံခြုံ ၅ ယောက်ကို မြင်လား။ သူတို့ကို ဒီကလေးက သတ်လိုက်တာ။ ကံမကောင်းတာက သူက ငါ့လူတွေကို သတ်မိတဲ့ အမှားကို လုပ်လိုက်တာပဲ" လန်ကျင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း နောက်နေတာလား။ ကလေးတစ်ယောက်က ဒါမျိုး ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ တခြား တစ်ယောက်ယောက် လုပ်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ကလေးတစ်ယောက်က ဒါကို လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ကျန်သူများက ထိုစကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြသည်မှာ သိသာလှသည်။

"သူ လုပ်နေတုန်းက ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာ။ မင်းက ငါ့ကို လူလိမ်လို့ ပြောနေတာလား" လန်ကျင်းက သူ့ကို ပြောသူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးသည် အခြေအနေ တင်းမာလာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဟေး... အဲဒါ ရှားပါးတဲ့ မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲပဲ။ နင် ဒီသားရဲကို မသတ်လိုက်တာ ကောင်းတယ်။ ဒီလိုအရာမျိုးက ရှာရခက်တယ်။ ဒီသားရဲကို ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားကြစို့" သူမက သတိမေ့မြောနေသော မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့၏ အသံလွှင့်အဆောင်များ အားလုံး တောက်ပလာသည်။ သားရဲခန်းမတွင် ရှိသမျှ လူအားလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းစကားကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

"အလုပ်ပြီးပြီ။ သွားကြစို့" လန်ကျင်းက ပြောဆိုကာ သူ၏ တောင်ပံပါ ခြင်္သေ့ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

ထိုညတွင် မိုးပျံ သားရဲကြီးများသည် သူတို့ ရောက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သားရဲခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောပြနိုင်မည့် အသက်ရှင်သူ တစ်ယောက်မျှ ကျန်ရစ်မနေခဲ့ခြင်းပင်။ အဆောက်အဦးများပင်လျှင် တစ်ခုမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျန်မနေခဲ့ပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုည ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် နေမင်း၏ ရောင်ခြည်များက မြေပြင်ကို စတင် နွေးထွေးစေခဲ့သည်။ မင်ယုနှင့် အခြားသူများသည် အနီးဆုံးမြို့သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အခန်းများ ကြိုတင်ငှားရမ်းထားပြီး လုံချန်း ရောက်လာလျှင် တည်းခိုရန်အတွက်လည်း အခန်းတစ်ခန်း ကြိုငှားထားပေးခဲ့သည်။

ကျိရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် တစ်နေ့လုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း လုံချန်းမှာ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ အချိန်များ အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ စတင် စိုးရိမ်လာကြသည်။

"သူ အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ငါ တောင်ပေါ်ကို သွားကြည့်မယ်။ သူ လွတ်လာပေမဲ့ ဒဏ်ရာရနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်" ကျိရှန်းက စိုးရိမ်စိတ် တိုးလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ်" မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့က ဆိုသည်။

"အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ ခရီးနှောင့်နှေးလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးမျို ဝံပုလွေက နက်မှောင်မြင်းထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်။ ငါ ပိုမြန်မြန် သွားနိုင်မယ်။ မင်းတို့ လိုက်လာရင် ငါ ပိုနှေးသွားလိမ့်မယ်" ကျိရှန်းက သူတို့၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာလည်း သူ၏ အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်ပုံရသဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကျိရှန်းသည် ဝံပုလွေပေါ်သို့ တက်စီးကာ သားရဲခန်းမရှိရာ တောင်ဆီသို့ လေအဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူသည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း တောင်၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားရသည်။ စိုက်ခင်းများနှင့် သစ်ပင်အားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်သူများသည် ဂိုဏ်းနှင့်အတူ တောင်တစ်တောင်လုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုမိုမြင့်တက်လာကာ ဝံပုလွေကို တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဦးတည်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်းနှင့် လမ်းခွဲခဲ့သော နေရာသို့ သွားကြည့်သည်။

သို့သော် သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်သည့်အခါ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ ပြာများကိုသာ သူ မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုပြာများသည် သစ်ပင်များ၏ ပြာလား သို့မဟုတ် အလောင်းများ၏ ပြာလားဆိုသည်ကိုပင် သူ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

"လုံချန်း" သူသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ တောင်တစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နေရာအနှံ့တွင် သေခြင်းတရားမှတစ်ပါး ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်ဘဲ လုံချန်းကို ရှာဖွေရန် တောင်တစ်ဝိုက်တွင် ပတ်ကြည့်နေသေးသည်။

သူသည် နေရာတိုင်းကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သားရဲခန်းမ၏ ကျန်ရှိနေသော အပျက်အစီးများထဲသို့ပင် ဝင်ကြည့်ခဲ့သည်။ အတွင်းပိုင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းများနှင့် ပြာများကိုသာ သူ မြင်တွေ့ရသည်။ အဆောက်အဦးများမှာ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခိုင်ခံ့မှုမှာ မရှိတော့ပေ။

တစ်နေ့လုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာရလဒ်မျှ မရှိပေ။

"အစ်ကို ချန်း... မင်း ဘာလို့ သေသွားရတာလဲ။ ငါ ဒီမှာ နေပြီး မင်းကို ကူညီခဲ့သင့်တာ။ ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားတွေပါ" ကျိရှန်းက မှောင်စပြုလာသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။

သူသည် တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် မိန်းကလေးများကိုလည်း သတင်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် နာကျင်စရာ ကောင်းပါစေ လုံချန်း မရှိတော့ပြီဟူသော သတင်းကို သူ ပြောပြရတော့မည် ဖြစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၈၄) ငါ ထပ်သေပြန်ပြီလား

မှောင်မည်းနေသည်... နေရာတိုင်းတွင် အမှောင်ထုသာ ရှိသည်။

မည်သည့်အသံမျှ မကြားရ။ မည်သည့်ခံစားမှုမျှ မရှိ။ လေထုပင် ရှိမနေပေ။

၎င်းမှာ ဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင် ဟာလာ ဟင်းလင်းကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုဟာလာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သူကိုယ်တိုင် လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းများကိုပင် လှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူလှုပ်ရှားလိုက်သည့်တိုင် မည်သည့် ခုခံမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရခြင်းပင်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဆန့်ကျင်မည့် လေထုပင် ရှိမနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ ထပ်သေပြန်ပြီလား၊ ငါ သေသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အရင်တစ်ခါကနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေတာပဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက သေဖို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလား" အသံတစ်သံ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါလား၊ ငါက မင်းပဲ... မင်းကလည်း ငါပဲ။ အတိအကျပြောရရင် ငါက မင်းဖြစ်ချင်နေတဲ့သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းကိုယ်မင်း စွန့်လွှတ်ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးလို့ ငါ ဖြစ်မလာနိုင်သေးတာ" ထိုအသံက ဆိုသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲလို့ ငါမေးနေတယ်" လုံချန်းက ထပ်မံ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသော်လည်း သူ၏ရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ရိပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ လူသားပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ် လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ငါက မင်းပဲ၊ မင်းကလည်း ငါပဲ။ ငါ့ကို မြင်ရတော့ မင်း စိတ်အေးသွားပြီလား" လုံချန်းနှင့် တူသော ထိုသူက ပြန်ဖြေသည်။

"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ မသေသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်တွေ မြင်နေရတာဆိုတော့" လုံချန်းက သူ၏ ကိုယ်ပွားကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အိမ်မက်မဟုတ်ဘူး။ ငါ လိမ်ပြောနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းပဲ။ အတိအကျပြောရရင် ငါက မင်းရဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာပဲ" ထိုကိုယ်ပွားက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။

"ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ဟုတ်လား။ မင်း မင်းရဲ့ ပိုးအိမ်ကနေ ထွက်လာတာလား။ ပြီးတော့ မင်းက စကားလည်း ပြောတတ်တာလား" လုံချန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားရသည့်အခါ မှင်တက်သွားရသည်။

"အင်း... အရင်ကတော့ မပြောင်းလဲခင် မပြောနိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့" ကိုယ်ပွားက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ငါ ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းက... မင်းက ဘယ်မှာမှ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်း သေလည်း မသေသေးဘူး။ မင်း နိုးထသင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ" ကိုယ်ပွားက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကိုယ်ပွားသည် လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

"ဟူး" လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေမိသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ လက်ခြေများမှာ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာမူ သွေးများ စွန်းထင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ သူ၏ သွေးများသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်မှာလည်း မြင်ကွယ်နေသော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မသေသေးကြောင်း သိရသဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။

သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို ဝမ်းသာပြီးနောက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မှောင်မည်းနေသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် ပြတင်းပေါက်မရှိသော်လည်း သူ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုများကြောင့် အမှောင်ထဲတွင် မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

အခန်းမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ အကျဉ်းထောင်နှင့် တူသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ တံခါးမှာ သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သာမန်သတ္တု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း လုံချန်း သေချာပေါက် သိနေသည်။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကို ဖျက်ဆီးလိုက်။ အဲဒါမှ လွတ်မြောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အလွယ်တကူ လွတ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း ဒီမှာ ဆက်နေရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း မသိနိုင်ဘူး" သူ၏ နားထဲတွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

လုံချန်း ထိုအသံကို မှတ်မိသည်။ ၎င်းမှာ စောစောက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် စကားပြောခဲ့သော နှလုံးသားမိစ္ဆာ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာ စကားကို နားမထောင်ချင်သော်လည်း ထိုစကားများမှာ လုံချန်းအတွက် ယုတ္တိရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မင်း တစ်ခုခု လုပ်လာအောင် ငါ့ရဲ့ အင်အားကို သုံးပြီး ငါ ဖိအားမပေးပါဘူး။ ငါက မင်းရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ချင်နေတာ ငါမဟုတ်ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ" ထိုအသံက ဆက်ပြောသည်။

လုံချန်းသည်လည်း ၎င်းမှာ မှန်ကန်သော အကြံပေးချက်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်က အခြေအနေအား မမြင်ရသဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သူ မြင်ဖူးသော နေရာများသို့သာ သုံးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းသည်လည်း အလားတူပင်။ သူသည် မိုင် ၂၀၀ အကွာအဝေးအား ကျော်လွန်၍ မရသလို ပေါ်တယ် ဖွင့်လိုသော နေရာကိုလည်း သူ မြင်ဖူးထားရန် လိုအပ်သည်။

လုံချန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေစဉ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ကန့်သတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အင်အားအပြည့်အဝကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် တစ်စုံတစ်ရာက တားဆီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် ရနိုင်သမျှ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ တံခါးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

လက်သီးနှင့် တံခါး ထိမှန်သွားသည့်အခါ ပြင်းထန်သော သတ္တုချင်း ထိတိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း တံခါးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ချိုင့်ဝင်သွားခြင်း မရှိပေ။

"ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီတံခါးက ငါ ဖျက်ဆီးနိုင်မယ့် အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်လာကာ ထောင့်တစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ရွှင်း" သူက ခေါ်လိုက်သည်။

ရွှင်းသည် သူ၏အနားတွင် ပေါ်လာသည်။ "ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ နင် သိလား" သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး" သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"နေဦး၊ မုဆိုးကြယ် ဘယ်မှာလဲ" သူသည် မုဆိုးကြယ်ကလည်း ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူအား တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"နင် အသက်ရှင်နေသေးတာဆိုတော့ သူလည်း အသက်ရှင်နေမှာပါ။ မုဆိုးကြယ်ရော နင့်ရဲ့ ဘုရင်ဓားရော နှစ်ခုလုံးက လန်ကျင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေမှာ သေချာတယ်" သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"သူ အသက်ရှင်နေရင်ပဲ တော်ပါပြီ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

သူသည် မုဆိုးကြယ်အကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် အခြားသူများကိုလည်း စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်စွပ်အတွင်းရှိ သားရဲနယ်မြေကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံအား အသုံးပြုလိုက်သည်။

လင်းယုန်ကြီးမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပုံရသည်။ သံချပ်ကာကြံ့ကတော့ ကွင်းပြင်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေသည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နှင်းခဲလေးကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျသွားရသည်။

နှင်းလေးမှာ အိပ်ပျော်နေပုံရပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းစာလုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။

"နှင်းခဲလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ နှင်းခဲလေးက နင့်ကို လင်းယုန်ကြီး ယဉ်ပါးအောင် ကူညီပေးပြီး လက်စွပ်ထဲ ဝင်သွားကတည်းက အခုထိ အိပ်နေတာပဲ"

"ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ငါလည်း မသေချာဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူလည်း အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား မသိဘူး" ရွှင်းက ပြောလိုက်လေသည်။