အခန်း (၆၀၉-၆၁၀)

အခန်း ၆၀၉ - ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကို ပိုင်းဖြတ်သော ဓား

ယွီလုံ၏ အရေခွံမှာ လုံးဝကွာကျမသွားသေးသဖြင့် ချင်နယဲ့ သေဆုံးသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခါ သူသည် ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

"သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲလေ သူက ဘာများသိမှာမို့လို့လဲ အဲဒီစာရင်းတွေက အတုတွေပါ သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် သူ လိမ်ပြောခဲ့တာ"

ယွီလုံက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"'နေမင်း ဝိညာဉ်ဘုရင် က သူ့ကို အလွန်အလေးထားတယ် ဒီအစီအစဉ်ကိုတောင် သူ့ကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းထားတာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ရာထူးက မင်းထက်တောင် မြင့်သေးတယ် သူက ဘာမှမသိဘဲ နေပါ့မလား"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားများက ယွီလုံကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ခဏမျှ နာကျင်မှုကိုပင် မေ့သွားစေသည်။

သူသည် ဖန့်ချန်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

'သူက ဒါတွေကိုပါ ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ'

ယွီလုံ တစ်ခုခု ထပ်မေးရန် မပြင်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ အရေခွံမှာ လုံးဝကွာကျသွားတော့သည်။

"ဝတ်လိုက်လေ"

အနက်ရောင် စက္ကူရုပ်က အရေခွံကို အဖြူရောင် စက္ကူရုပ်ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

အဖြူရောင် စက္ကူရုပ်က ခေါင်းကို အသာခါက

"မင်းပဲ ဝတ်လိုက်ပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါပဲ ယူလိုက်တော့မယ်"

အနက်ရောင် စက္ကူရုပ်က ပြန်ဖြေသည်။

၎င်းသည် ယွီလုံ၏ အရေခွံကို ချက်ချင်းပင် ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာပြီး သေသပ်လှပလာတော့သည်။

"မင်းတို့ ကံကြမ္မာတွေကို ဝါးမြိုတာက ဒီလိုမျိုးလား"

ဖန့်ချန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဖြူအနက် စက္ကူရုပ်များက ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြကြသည်။

သူတို့၏ အသံများမှာ ဖန့်ချန်တစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံလှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး

"ကျွန်တော်တို့က ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကတစ်ဆင့် အရေခွံထဲမှာရှိတဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို သန့်စင်လိုက်တာပါ"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖန့်ချန် ငါ မေးပါရစေ ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲဟင်"

လီတောက်ယဲ့က သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်သည်။

အဖြူအနက် စက္ကူရုပ်များက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပါပဲ"

လီတောက်ယဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ စကားပြောတာကို ငါ တကယ် ကြားလိုက်တာကွ..."

"အဲဒါက တခြားသူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့လေ မင်းကိုကြည့်ပါလား မင်းတောင် ကြောက်သွားတယ် မဟုတ်လား"

ဖန့်ချန်က ပြောရင်း လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ဟဲပိုင်ယန့်နဲ့ စာရင်းရှင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

လီတောက်ယဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်နောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ် အဲဒီ အကွက်ဆင်တဲ့ လူလိမ်ကို သွားပြီး ဆော်ကျတာပေါ့"

မသေမျိုး ချင်မျိုးနွယ်စု တွင် ဟဲပိုင်ယန့်မှာ သခင်မချူလန်၏ ရှေ့တွင် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ရပ်နေသည်။

"မင်းက တာအိုမိတ်ဆွေဖန့်နဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေလီတို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ် သူတို့ ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

ချူလန်က မေးလိုက်သည်။

ဟဲပိုင်ယန့်က အပြုံးတုတစ်ခုကို လုပ်လိုက်ရင်း

"ကျွန်တော်က တာအိုမိတ်ဆွေဖန့်ကို နားလည်မှုလွဲတာတွေအတွက် တောင်းပန်ဖို့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးခဲ့တာပါ ဒါပေမဲ့ ထမင်းစားနေတုန်းမှာပဲ သခင်လေးချင်နယဲ့ လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေ ရောက်လာပြီး သူတို့ကို ခေါ်သွားကြတယ်လေ"

ချင်နယဲ့၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချူလန်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

သူမသည် ဟဲပိုင်ယန့်ကို ခဏမျှ စူးစိုက်ကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။

"ချင်နယဲ့က ဘယ်တုန်းကမှ ကောင်းတာလုပ်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ မင်းကရော ဘယ်အချိန်ကစပြီး ချင်နယဲ့ဘက်ကို ပါသွားတာလဲ"

ဟဲပိုင်ယန့်၏ အပြုံးက ပိုမို ပီပြင်လာသည်။

"ကျွန်တော် မကြာသေးခင်ကမှ သူ့ဘက်ကို ကူးပြောင်းလိုက်တာပါ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော့်ကို အရေးမပေးတော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း နောက်ခံအသစ်တစ်ခု ရှာရတာပေါ့ သခင်လေးချင်နယဲ့က ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုလို့ ထင်ပါတယ်"

ချင်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်လာပြီး ဟဲပိုင်ယန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးဟဲ ရှင်က ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး ချင်နယဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းရတယ်လို့ သူက ကျွန်မအစ်ကို့ကို တမင်သက်သက် လုပ်ကြံခဲ့တဲ့သူလေ"

ချင်ဖုန်းမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အခြေအနေကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"သခင်မလေး... သခင်လေး... သခင်လေးချင်နယဲ့က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ သူက သခင်လေးချင်ဖုန်းကို ဘယ်တော့မှ လုပ်ကြံမှာ မဟုတ်ဘူး မင်းတို့တွေက အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး"

ဟဲပိုင်ယန့်က ပြောလိုက်သည်။ ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်က သခင်မကြီးဘေးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့တာ အခုတော့ သခင်မကြီးက အမည်မသိ နောက်ခံရှိတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးနေတယ်လေ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

"တော်တော့ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး အခုချက်ချင်း အဲဒီနှစ်ယောက်ကို သွားခေါ်ချေ မင်းရဲ့ အမှားကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်သေးတယ်"

ချူလန်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

ဟဲပိုင်ယန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော လှောင်ပြောင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"သခင်မချူလန် က အခုထိ ရိုးအ နေတုန်းပဲ သခင်လေးချင်နယဲ့က သူတို့ကို ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူတိုင်း သိကြပါတယ် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကိုပေါ့"

"ငါတို့က ဘာလို့ ပြန်မလာနိုင်ရမှာလဲ ငါတို့က ထမင်းသွားစားတာလေ အသေခံဖို့ သွားတာမှ မဟုတ်တာ မင်းရဲ့ စကားတွေက တကယ့်ကို အခြေအမြစ် မရှိတာပဲ"

ဟဲပိုင်ယန့်နှင့် ချင်ရွှမ်းတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖန့်ချန်နှင့် လီတောက်ယဲ့တို့မှာ သူတို့ရှေ့တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာမရဘဲ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချူလန်က သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

လီတောက်ယဲ့က ဆက်ပြောသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟဲ ခင်ဗျား ဒါက မတရားဘူး မဟုတ်လား ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို တောင်းပန်ဖို့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတာ မဟုတ်လား ဘာလို့ ခင်ဗျားက ခိုးထွက်သွားတာလဲ အဲဒီထမင်းဖိုးက ကျွန်တော့်ကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ကုန်သွားစေတယ်ဗျ ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြချင်လဲ"

'သူက ဟဲပိုင်ယန့်ကို ငွေညှစ်နေတာလား'

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတည်းသော အတွေး ပေါ်လာသည်။

ဘယ်လိုထမင်းမျိုးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာတောင် ကုန်မှာမို့လို့လဲ သူတို့တွေက နတ်ဆေးလုံးတွေပဲ စားနေကြတာလား

ဟဲပိုင်ယန့်သည် သူမြင်နေရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လီတောက်ယဲ့ထံသို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရိုင်းပျသွားပါတယ် ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ အခက်အခဲ ဖြစ်သွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"သခင်မကြီး ချင်နယဲ့နဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ယွီလုံတို့ သေသွားပြီဆိုတော့ သူကလည်း သူတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းဆိုမှတော့ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်"

ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

လီတောက်ယဲ့မှာ ကြောင်သွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဖန့်"

'ဒီလိုကိစ္စတွေကို လျှို့ဝှက်ထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ လူပုံအလယ်မှာ အတိအလင်း ပြောနေတာလဲ'

ချူလန်သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချင်ရွှမ်းမှာမူ သူမ၏ နားကိုပင် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ချင်နယဲ့ သေသွားပြီ ဟုတ်လား"

ချင်ဖုန်းမှာလည်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ဟဲပိုင်ယန့်မှာမူ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖန့်ချန်၏ စကားကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဖန့်ချန်နှင့် လီတောက်ယဲ့တို့ ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ပြန်ရောက်လာခြင်းက ချင်နယဲ့ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာရှိတဲ့ ယွီလုံကရော ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ

ဟဲပိုင်ယန့်သည် အဖန်ဖန် စဉ်းစားပြီးနောက် အပြုံးတုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဖန့်က နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ် ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး နောက်မှပဲ တစ်ခွက်လောက် ဖိတ်တိုက်ပါ့မယ်"

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချူလန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဖန့် သူ့ကို ဒီမှာ ရှိနေအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား"

ဟဲပိုင်ယန့်၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။

"သခင်မချူလန် ခင်ဗျား တောင်မှ..."

သို့သော် ဟဲပိုင်ယန့် လှည့်မကြည့်နိုင်မီမှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဘာကိုမျှ မသိတော့ပေ။

ဟဲပိုင်ယန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်ကို အားလုံးက ဆွံ့အစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား

သူ့ကို ထိမှန်သွားသော ဓားအလင်းတန်းမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အလွန်အမင်း အားကောင်းသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုဓားချက်မှာ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံသူ ဖန့်ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

'တတိယမြောက် ဓားချက်က ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကိုတောင် သတ်နိုင်တာပဲ'

ဖန့်ချန်က တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ကုန်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်လို့ သူသည် သူ၏ သက်တမ်းကို သုံးပြီး ရှစ်မျက်နှာ အရပ် ဓားကျမ်း ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဓားချက်ကိုသာ အသုံးပြုလိုက်ရင် သိမြင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

"ဖန့်ချန် မင်းကက အခုဆို ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်နေပြီပဲ အဖြူအနက် စက္ကူရုပ်တွေက တကယ်ပဲ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာလား"

လီတောက်ယဲ့က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ရွှမ်းမှာမူ ဖန့်ချန်က ကျိန်းယန်တာအိုဂိုဏ်း ရဲ့ အစောင့်အရှောက် တစ်ရာနီးပါးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တာကိုက အထင်ကြီးစရာကောင်းနေပြီဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခု ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် အလယ်အလတ်မှာရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံရင့် ကျင့်ကြံသူ ဟဲပိုင်ယန့်ကို ဖန့်ချန်၏ ဓားအောက်တွင် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ဖန့်ချန်၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဖန့် ချင်နယဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ် ကြိုတင် အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါကို ရုတ်တရက်ကြီး သိလိုက်ရရင် အခြေအနေတွေ အရမ်း ရှုပ်ထွေးသွားမှာ"

ချူလန်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

ဖန့်ချန်က ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး တခြားဘာမှ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် ကျော့ရှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချူလန်သည် တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ့ကို ဆွဲမထားခဲ့ပေ။

'ဖန့်ချန်က ဒီကိစ္စကို လူပုံအလယ်မှာ ဘာလို့ ထုတ်ပြောရတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ သခင်မချူလန်က ဒီနောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုတာ သူ ယုံကြည်လို့ပဲ'

လီတောက်ယဲ့က သဘောပေါက်သွားသည်။

ဖန့်ချန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည်လည်း အနောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။

အခန်း ၆၁၀ - ဂါရဝပြုပါတယ် ဦးလေးဖန့်

မကြာမီမှာပင် ချင်ရွှမ်းသည် အရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းလာသည်။

"အမေ တကယ်လို့ ချင်နယဲ့ သေသွားပြီဆိုရင် မျိုးနွယ်စုဘိုးဘေးတွေက သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးကြလိမ့်မယ်"

"ဒါက စိုးရိမ်စရာမဟုတ်ပါဘူး လူတစ်ယောက် သေသွားပြီဆိုရင် သူက ဘယ်လောက်ပဲ သြဇာအာဏာရှိခဲ့ပါစေ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူး"

ချူလန်က ခပ်ဖွဖွပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"သွား... ဦးလေးဝမ်ကို သွားဖိတ်လိုက်ချေ"

ချင်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ"

ဟု ဆိုကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဖုန်းအာ ချင်နယဲ့ သေသွားပြီဆိုပေမဲ့ မသေမျိုးချင်မျိုးနွယ်စုက မင်းအပေါ် အရင်လို ဆက်ဆံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ မင်းနဲ့ မင်းညီမအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရမယ် မင်းတို့ ဒီမျိုးနွယ်စုကနေ ထွက်သွားပြီးမှပဲ ငါ လုပ်စရာရှိတာတွေကို ဆက်လုပ်လို့ရမှာ"

ချူလန်က ချင်ဖုန်းကို တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော် အမေ့ဘေးမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်"

ချင်ဖုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခုလက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မလုံလောက်သေးဘူး ငါ့ကို ကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ချူလန်က ခေါင်းခါလျက် ပြုံးပြီး ပြန်ပြောသည်။ ချင်ဖုန်းကတော့ ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက အချိန်ဖြုန်းခဲ့မိသည်ကို သူ နောင်တရနေမိသည်။

အကယ်၍သာ သူ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အာရုံစိုက်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် အမေ့ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

"အမေ ထွက်ပေါက်စီစဉ်ပေးမယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်"

ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်း ပဲ မင်းနဲ့ ချင်ရွှမ်းကို အဲဒီကို အတူတူသွားစေချင်တယ် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ အဲဒီဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်အောင်လုပ်ရမယ်"

" ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကိုတော့ လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားရမယ် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေလိုပဲ ဟန်ဆောင်ပြီး အဲဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေကြ"

ဟု ချူလန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား"

ချင်ဖုန်း အံ့သြသွားသည်။ သူ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားကာ

"သခင်လေးဖန့်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ထူးခြားတာ မှန်ပေမဲ့ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက ဆုတ်ယုတ်နေတာ ကြာလှပြီလေ ကျွန်တော်တို့ တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို ဝင်မယ်ဆိုရင်တောင် တခြားရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲကို ဘာလို့..."

"မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ နားမလည်နိုင်သေးပါဘူး"

ချူလန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဖန့် ထုတ်သုံးလိုက်တဲ့ အဲဒီဓားချက်က သာမန်လှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ဘူး အဲဒါက ဓားကျင့်စဉ် တစ်ခုပဲ"

"ဓားကျင့်စဉ် ဟုတ်လား"

ချင်ဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားပြီး သူ့မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

အဲဒီ သခင်လေးဖန့်က ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား

မသေမျိုးချင်မျိုးနွယ်စုသည် အပြာရောင်တာအိုနယ်မြေ တွင် သြဇာကြီးမားပြီး တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးပင် ရှိသော်လည်း သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ အစွမ်းကို တစ်ခါမျှ ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးဘဲ ကြားသာကြားဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် အလွန်ရှားပါးလှပြီး ဓားဂိုဏ်းများတွင်သာ တွေ့ရတတ်သော်လည်း နတ်ဘုရားနန်းတော် က ပြင်ပလူများကို လုံးဝ အဝင်မခံပေ။

"ဖန့်ချန် အခု ဘယ်ကိုသွားဖို့ စဉ်းစားထားလဲ စာရင်းထဲက လူတွေကို လိုက်ရှာတော့မှာလား"

လီတောက်ယဲ့က ဖန့်ချန်နောက်မှ ကပ်လိုက်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းကို ပြန်တော့မယ် အပြာရောင်တာအိုနယ်မြေက မကြာခင်မှာ ရှုပ်ထွေးတော့မှာဆိုတော့ မင်း သခင်မချူလန်နဲ့အတူ နေခဲ့တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် သူမက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစာရင်းကို ဝိညာဉ်သုတ်သင်ရေးဌာန ရဲ့ အမှတ်အသားကတစ်ဆင့် ပို့လိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သလို အကြောင်းပြန်ချက်များလည်း ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

အဲဒါက နတ်ဘုရားမ ရှန်ကျီ ကိုယ်တိုင် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း ဖန့်ချန်အနေဖြင့် နောက်ထပ် ပါဝင်ပတ်သက်နေဖို့ မလိုတော့ပေ။

သူတို့ဘာသာ သူတို့ အကုန်လုံးကို အကောင်းဆုံး ကိုင်တွယ်သွားကြလိမ့်မည်။

ယခု သူ လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ဂိုဏ်းကိုပြန်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်အောင် ကျင့်ကြံရန်သာ ဖြစ်သည်။

လီတောက်ယဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းကို ပြန်မှာလား ကောင်းတာပေါ့ ငါလည်း လိုက်မယ်ကွာ ငါကလည်း တာအိုတပည့်တစ်ယောက်ပဲလေ အဲဒီဂိုဏ်းကိုဝင်ပြီး မင်းနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ"

"မင်းက တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်တာလား"

ဖန့်ချန်က လီတောက်ယဲ့ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက ကံကြမ္မာအရှုပ်အထွေးတွေ အများကြီးရှိသလို တခြားတာအိုဂိုဏ်းတွေရဲ့ မျက်စိစပါးစပ်စရာလည်း ဖြစ်နေတာ မင်းထင်သလို ကာကွယ်မှုပေးနိုင်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မင်းအတွက် ဒုက္ခတွေတောင် ပိုပေးနိုင်တယ်နော်"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးပြီမင်းနဲ့ ပတ်သက်ခွင့်ရတာက ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာက အဲဒါရဲ့ သက်သေပဲလေ"

လီတောက်ယဲ့က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

သူက သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ဖန့်ချန်ထံ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ကာ

"ဒါနဲ့ ဒါက ဟဲပိုင်ယန့်ရဲ့ လက်စွပ်ပဲ သူသေသွားတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း သိမ်းထားလိုက်တာ"

ဖန့်ချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်စွပ်ကို လီတောက်ယဲ့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ ဒါက မင်းရဲ့ ကံတရားလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့"

လီတောက်ယဲ့ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကွာ"

ဝက်လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် လီတောက်ယဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဖေချင်းဖုန်း နှင့် တခြားသူများသည် သတင်းရသည်နှင့် ခန်းမဆောင်တွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

ဖန့်ချန်က လီတောက်ယဲ့ကို ညွှန်ပြကာ

"ဒါက လီတောက်ယဲ့တဲ့ သူက ငါတို့ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်နေတယ်ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

ဖေချင်းဖုန်း အံ့သြသွားပြီး လီတောက်ယဲ့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် သူ့ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

တခြားသူများလည်း လီတောက်ယဲ့ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဦးလေးက မသေမျိုးချင်မျိုးနွယ်စုကနေ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ခေါ်လာရတာလဲဟု တွေးတောနေကြသည်။

ဖန့်ချန်က လီတောက်ယဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ

"ဖေချင်းဖုန်းက မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ် သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို သူက အကောင်းဆုံး ပျိုးထောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

လီတောက်ယဲ့က အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ဆရာတင်ပွဲကို ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

ဖေချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်လေး ပေါ်လာပြီး လီတောက်ယဲ့ကို ဂိုဏ်းဝင်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ရန် စာအုပ်နက်ကို ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။

"ကဲ အခု မင်းရဲ့ ဦးလေးကို ဂါရဝပြုလိုက်ဦး"

ဖေချင်းဖုန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဦးလေး ဟုတ်လား

လီတောက်ယဲ့ တစ်ယောက် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

ဖေချင်းဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"ဘာစောင့်နေတာလဲ၊ ဂါရဝပြုလေ"

"ဂါရဝပြုပါတယ်... ဦးလေးဖန့်..."

လီတောက်ယဲ့တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှာ နောင်တရစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်ရသည်။

သူက ဖန့်ချန်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဖန့်ချန်ထက် မျိုးဆက် ၃ ဆက်တောင် နိမ့်သွားရပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒီမှာပဲ အသားကျအောင် နေပါ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တာအိုကျမ်းအချို့ကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်တယ် ငါတော့ ခဏလောက် ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်နေတယ်"

ဟု ဖန့်ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူက ဖေချင်းဖုန်းကို မျက်ရိပ်ပြကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖေချင်းဖုန်းကလည်း အနောက်မှ အမြန်လိုက်လာသည်။

"မသေမျိုးချင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ လန်ယာမျိုးနွယ်စုတို့က မကြာခင် စစ်ဖြစ်တော့မယ် အဲဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ထားပါ"

ဟု ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ စစ်ဖြစ်တော့မှာလား"

ဖေချင်းဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး အမူအရာ တည်ကြည်သွားသည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ် တကယ်လို့ ကျွန်တော် မကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ပြဿနာမျိုး ကြုံလာရင်..."

"ငါ အနက်လေး ကို ကူညီခိုင်းထားလိုက်မယ်"

ဖေချင်းဖုန်းက အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဦးလေးရှစ်... ဦးလေးရှစ်က တစ်နေရာရာကို ခရီးထပ်ထွက်ဖို့ ပြင်နေတာလား"

"အခြေအနေပေါ် မူတည်တာပေါ့"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူသည် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန့်ချန် ကျင့်ကြံမည့်နေရာမှာ တစ်ချိန်က ဘိုးဘေး ဟုန်ချင်း နေထိုင်ခဲ့သည့် သီးသန့်ခြံဝန်းလေးဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် သီးသန့် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းနှင့် စိုက်ခင်းများရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ကြွယ်ဝလှသည်။

ဘိုးဘေးဟုန်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း ဖေချင်းဖုန်း အပါအဝင် မည်သည့်တပည့်မှ ထိုနေရာကို ဝင်ရောက်နေထိုင်ဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖန့်ချန်သည် ယွီလုံနှင့် ချင်နယဲ့တို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ထုတ်ယူကာ စတင် သန့်စင်လိုက်သည်။

ဝက်လခန့် ကြာပြီးနောက် လက်စွပ်များပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားများကို လုံးဝဖယ်ရှားပြီးနောက် အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ယွီလုံ၏ လက်စွပ်ထဲတွင် အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်းခန့်၊ အဝါရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု၊ ကျင့်စဉ်ကျမ်းအချို့နှင့် နေမင်းအသီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ချင်နယဲ့၏ လက်စွပ်မှာမူ ထူးခြားနေသည်။

အရေးမပါသော အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအပြင် အလယ်လတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးရာ အတိအကျ ရှိနေသည်။

ဒါ့အပြင် အဆင့်နိမ့် နက်နဲအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုပါ ပါဝင်နေသည်။

ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"ချင်နယဲ့က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းရဲ့ အရေးပေးမှုကို ခံရတယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ရှိတဲ့ ဟန်နဂါးစစ်သူကြီးထက်တောင် ပိုပြီး ကြွယ်ဝနေပါလား"

အလယ်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးရာကတော့ အချိန်ကိုက်ပင်။

အခုဆိုရင် ဖန့်ချန်မှာ အလယ်လတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ရာ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တာအိုသုံးထောင် နယ်မြေ ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။