အခန်း (၆၁၇-၆၁၈)

အခန်း ၆၁၇ - အဖြူရောင်အမြုတေ

ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝင်းလက်နေသော အမြုတေကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်၏ တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာကြောင့် သူက

"ဖြူလေး မည်းလေး... ငါ့ရဲ့ အမြုတေမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်သည် ဖန့်ချန်၏ ဓားအမြုတေ ကို အနီးကပ် လေ့လာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းစွာ တင်းမာနေပြီး

"အရှင်... ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး... ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိဘူး..."

ဟု ရေရွတ်ရင်း ရွှေအမြုတေကို အကြိမ်ကြိမ် ပတ်ချာလည်ကြည့်ကာ ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်လာပုံရသည်။

"ဒီရွှေအမြုတေက အပေါ်ယံကြည့်ရင် အဖြူရောင်အမြုတေဘ ဖြစ်နေသလိုပဲ"

ဟု အနက်ရောင်စက္ကူရုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်၊ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဆက်ပြောရန် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"အဖြူရောင်အမြုတေဆိုတာ ရွှေအမြုတေတွေထဲမှာ အောက်တန်းအကျဆုံးနဲ့ အရည်အသွေး အညံ့ဆုံး အမျိုးအစားပါ"

" များသောအားဖြင့် ပါရမီ လုံးဝမရှိတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ရှေ့ဆက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ သက်တမ်းကုန်ခါနီးမှ အသည်းအသန် အဆင့်တက်တဲ့သူတွေပဲ ဒီလိုအမြုတေမျိုးကို ရတတ်ကြတာပါ..."

အနက်ရောင်စက္ကူရုပ်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆက်ပြောပြသည်မှာ

"အဖြူရောင်အမြုတေကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူဟာ အနာဂတ်မှာ အဆင့်မြင့်တက်လှမ်းဖို့ လမ်းစ ပိတ်သွားတတ်ပါတယ်"

" အလွန်ဆုံးရှိလှ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့်အထိပဲ ရောက်နိုင်တော့မှာဖြစ်သလို သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကလည်း သာမန်ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိတာပါ အတိတ်က ပညာရှင်တွေကတော့ ဒါကို ရွှေအမြုတေတု လို့တောင် ကဲ့ရဲ့ပြီး ခေါ်ခဲ့ကြတယ်"

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဖန့်ချန်၏ ပါရမီကို သိထားသဖြင့် ထိုအမြုတေမှာ သာမန်အဖြူရောင်အမြုတေ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း၊ တာအိုသုံးထောင်ကျင့်စဉ်၏ ထူးခြားမှုကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ မြင်တွေ့နေရခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြန်လည်အားပေးနေကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် စက္ကူရုပ်များ၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် မိမိ၏ စကြဝဠာမှန်ချပ် ကို စိတ်ထဲမှ ဆက်သွယ်ကာ ဓားအမြုတေနှင့် ကျော်ကြားလှသော ကိုးဆင့်ရွှေအမြုတေ တို့၏ အဆင့်အတန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကိုးဆင့်ရွှေအမြုတေဟာ အောက်ဘုံမှာ အစွမ်းထက်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားကြပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ အဲဒီထက်မနိမ့်တဲ့ အမြုတေမျိုးတွေ ရှိပါသေးတယ်"

" အစ်ကိုရဲ့ ဓားအမြုတေ ဟာ ကိုးဆင့်ရွှေအမြုတေနဲ့ အဆင့်အတန်းတူညီရုံတင်မကဘဲ အထက်ဘုံံရဲ့ အမြင်မှာတောင် အလွန်မြင့်မားတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်"

ဟု မှန်ချပ်က အဖြေပေးလိုက်သည့်အခါမှ ဖန့်ချန် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူ၏ အခြေခံ ခိုင်မာနေသရွေ့ ကျန်သည်မှာ အရေးမကြီးပေ။

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်း ၏ နယ်မြေအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း သူဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ခရီးလမ်းမှာ သွေးညှိနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မသေမျိုးချင် မျိုးနွယ်စုနှင့် လန်ယာ မျိုးနွယ်စုတို့၏ အာဏာလုပွဲကြောင့် ကျင့်ကြံသူများသာမက၊ အပြစ်မဲ့သော သာမန်အရပ်သားများနှင့် လူသားစစ်သည်များပါ မြေစာပင် ဖြစ်နေကြရသည်။

ဖန့်ချန်သည် ပျက်စီးနေသော ကျေးရွာများနှင့် စစ်တလင်းများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ရက်စက်သော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ လန်ယာမျိုးနွယ်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုလား"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်မှ ငှက်ရဲများကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး၊ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရောပြွမ်းနေသည်။

"ငါက တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းက ဖန့်ချန်ပါ မင်းတို့က မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းက လူတွေလား"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် မေးလိုက်သည်။

တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ ထိုသူတို့၏ ရန်လိုမှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အက်ကွဲရှရှအသံဖြင့်

"ငါတို့က ခရမ်းရောင်မြူအသင်း ကပါ ဂိုဏ်းဝင်တွေ မဟုတ်ပေမဲ့ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းလိုပဲ ဒီနယ်မြေကို ကာကွယ်ဖို့ ရောက်နေတာပါ"

ဟု ဆိုကာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖေချင်းဖုန်း၏ သတင်းဆိုးကို ပြောပြတော့သည်။

"စီနီယာဖေလား သူကတော့ လန်ယာမျိုးနွယ်က အသက်ချန်မထားဘူးဆိုရင် သေပြီးလောက်ပါပြီ"

ဟု ထိုလူက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။

သူ၏ ပြောပြချက်အရ လွန်ခဲ့သောရက်ပိုင်းက လန်ယာမျိုးနွယ်ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရာတွင် ရန်သူက ကြိုတင်သိရှိနေသဖြင့် အထိနာခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်က ဖေချင်းဖုန်းသည် အခြားသူများ လွတ်မြောက်စေရန်အတွက် ရန်သူကို တစ်ယောက်တည်း ခုခံရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ယခုတိုင် သတင်းမရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဖန့်ချန် ပို၍ စိတ်ပူသွားသည်မှာ လီတောက်ယဲ့၏ သတင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အဖော် လီဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လည်း အခု ဒုက္ခရောက်နေတယ် မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းက သခင်လေးက သူ့ကို သူလျှိုဆိုပြီး စွပ်စွဲကာ ဖမ်းဆီးထားတယ် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ လီတောက်ယဲ့ကို လူသိရှင်ကြား ကွပ်မျက်တော့မယ်လို့ ကြားတယ်"

ဖန့်ချန်သည် အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ အမြန်ဆုံး ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတလျှောက် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးလျှံတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တောင်ခြေရှိ စစ်ဆေးရေးဂိတ်၌ ဂိတ်စောင့်များက ဖန့်ချန်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုမူကြသည်။

သူသည် တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ သူတို့က လျိုတုန်း ဟု ခေါ်သော တပည့်ငယ်လေးတစ်ဦးကို ခေါ်ထုတ်လာပေးသည်။

လျိုတုန်းမှာ ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့်

"ဘိုးဘေး"

ဟု ဟစ်အော်ကာ အားကိုးတကြီးဖြင့် ငိုယိုကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

လျိုတုန်း၏ အခြေအနေမှာ ကြည့်မကောင်းလှပေ။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တစ်ဖက်မှာ ပြတ်တောက်နေပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ကုသမှုမခံရသဖြင့် ပြည်တည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ဒဏ်ရာတွေကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားရတာလဲ"

ဖန့်ချန်၏ လေသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

ဂိတ်စောင့်တစ်ဦးက ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့်

"ဒီလို အသေးအဖွဲ ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးဖို့ ငါတို့မှာ အားမအားဘူး အခု မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်နေတာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက မင်းတို့လို တပည့်လေးတွေကို လိုက်ပြုစုနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး"

ဟု ရိုင်းပျစွာ ပြန်ဖြေသည်။

လျိုတုန်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း

"ဘိုးဘေး ဦးလေးလီကို သူတို့ နှိပ်စက်နေကြတယ် သူတို့က ဦးလေးလီကို သူလျှိုလို့ စွပ်စွဲပြီး သတ်ဖို့ ပြင်နေကြတယ် ဦးလေးလီကို ကယ်ပါဦး"

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် မိမိ၏ လူများကို နှိပ်စက်နေသော မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းကို ပညာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း ၆၁၈ - သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း

"တကယ်တော့ မင်းက ဒီကိစ္စအတွက်တင် ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးမလား မင်းတို့ တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးက သစ္စာဖောက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ"

"အခု အဲ့ဒီ လီ ဆိုတဲ့လူတင် သေဒဏ်ပေးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး မင်းတို့အားလုံးကိုလည်း ငါ သံသယရှိတယ် ငါတို့ သခင်လေးက ဘာမှမပြောသေးပေမဲ့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းတို့အားလုံးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားတယ်"

တောင်စောင့်တပည့်က အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့က မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ တာအိုဂိုဏ်းလို့ ကြွေးကြော်နေကြတာ မဟုတ်လား ဖြောင့်မတ်တဲ့ဂိုဏ်းမှာ ဒီလောက် သစ္စာဖောက်တွေ များနေတာ ရှက်ဖို့မကောင်းဘူးလား"

လျိုတုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ

"ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ အဲ့ဒီတိုက်ပွဲမှာ အသက်တောင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာ အခုချိန်ထိ သူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာတောင် မသိရသေးဘူး မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ ဦးလေးလီကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲရတာလဲ"

"အိုးဟိုး... အခု အားကိုးရာ ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ရောက်လာတာနဲ့ မင်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲလာပြီပေါ့လေ မင်း ဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးတောင်းတုန်းက ငါ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တာတွေကို မေ့သွားပြီလား"

ထိုတပည့်က အသံကိုမြှင့်ကာ လျိုတုန်းကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက အကောင်သေးလေးပဲ မင်းတို့ ဘိုးဘေး သေလား၊ ရှင်လားဆိုတာတောင် မသေချာဘူး ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မင်းတို့ အပြစ်လွတ်အောင် ဟန်ဆောင်နေတာ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီ လီ ဆိုတဲ့လူရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေမှာ မင်းတို့ ဘိုးဘေးပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့"

"မင်းက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဓားပြတိုက်နေတာ အဝါရောင်အဆင့် အလတ်စား နှင်းဖြူဆေးလုံး တစ်လုံးကို မူရင်းဈေး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၄၀ ပဲ ရှိတာကို မင်းက ၂၀၀ တောင်းခဲ့တာ ဒါက လူသတ်တာပဲ"

လျိုတုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲရွှီက တိုက်ပွဲမှာ ဒဏ်ရာရထားတာ မင်းတို့က ချင် မျိုးနွယ်က ပေးထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ဆီကနေ အဆမတန် ဈေးတင်ရောင်းနေကြတာ"

"မျိုးရိုးလျိုဘ တော်တော့ မင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ် သတိထားဦး၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အရိုးပြာတောင် ရှာမတွေ့ဘဲ ဖြစ်သွားဦးမယ်"

တောင်စောင့်တပည့်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဖန့်ချန်ကို ဘေးတစောင်း ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း

"မင်းတို့ဂိုဏ်းက ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ရောက်လာတာနဲ့ မင်းနောက်မှာ အားရှိပြီလို့ မထင်နဲ့ ဖေချင်းဖုန်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်းမမြင်ဘူးလား.

" ဒီလိုအချိန်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာတောင် ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ ငါတို့ မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်း ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ် မဟုတ်ရင်တော့... ဟဲဟဲ"

"ဆက်ပြောပါဦး... ငါတို့က မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်ကို မနာခံရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုတပည့်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"မင်း ကောင်းကောင်း သိသားပဲ"

ဖြောင်း

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော လက်ဝါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖန့်ချန်၏ လက်ဝါးချက်က ထိုတပည့်၏ ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ ထိုသူမှာ နေရာတင် လေးငါးပတ်ခန့် လည်ထွက်သွားကာ မြေပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။

သူသည် မူးဝေနေသော ခေါင်းကို ကိုင်ကာ၊ ရောင်ကိုင်းနေသော ပါးကို ပွတ်ရင်း

"မင်း... မင်း..."

"ဆက်ပြောလေ ငါတို့က မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းကို မနာခံရင် ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ"

ဖန့်ချန်က ဘာမှမဖြစ်သလို အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

ထိုတပည့်သည် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်အချက်ပေးလိုက်ရာ၊ ခဏအတွင်းမှာပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဦးဆောင်သော တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ရောက်လာသော ခေါင်းဆောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖန့်ချန်နှင့် လျိုတုန်းကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

တောင်စောင့်တပည့်၏ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဦးလေးလေး ဒီလူက တာအိုတစ်ထောင်ဂိုဏ်းကပါသူက ငါတို့ဂိုဏ်းကို အခြေအမြစ်မရှိ စွပ်စွဲနေတာ ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြန်ချေပဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူက ကျွန်တော့်ကို အင်အားသုံးပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့တာပါ"

ဟု ထိုတပည့်က ဒေါသတကြီး တိုင်တန်းလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း"

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက်...

ဖြောင်း

နောက်ထပ် လက်ဝါးရိုက်သံတစ်ခု။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုခေါင်းဆောင်မှာ မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးရာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် တပည့်များမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

သူတို့သည် ရှေ့ကလူ၏ စွမ်းအားမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ကြသဖြင့် မည်သူမျှ ရှေ့မတိုးရဲကြတော့ပေ။

"ဦးလေး"

တောင်စောင့်တပည့်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ ဖန့်ချန်၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် သူပါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သေမသွားသော်လည်း ဒဏ်ရာမှာတော့ မသေးလှပေ။

"မင်း... မင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းကို လာတိုက်ခိုက်တာလား"

တပည့်တစ်ဦးက အားယူကာ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ လျိုတုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲရွှီ ဘယ်မှာလဲ ငါတို့လူတွေ ဒီမှာ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသေးလဲ လမ်းပြစမ်း"

"ဘိုး... ဘိုးဘေး... ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

လျိုတုန်းသည် အံ့ဩလွန်း၍ ဆွံ့အနေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး၊ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားတော့သည်။

သူသည် စိုးရိမ်စိတ်ရှိသော်လည်း၊ မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်း၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အချိန်အတော်ကြာ အောင့်အည်းလာရသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ဘိုးဘေးက ပညာပြလိုက်သည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကျေနပ်နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျန်ရစ်သော တပည့်များမှာ တားဆီးရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ တပည့်တစ်ဦးက

"ဘာလို့ သူတို့ကို မတားကြတာလဲ"

ဟု အော်ဟစ်ကာ သတိလစ်နေသော ခေါင်းဆောင်နှင့် တောင်စောင့်တပည့်ကို သွားရောက် ထူမလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခေါင်းဆောင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ငါ ဘာလို့ ငါ့အိပ်ခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ"ာ

သူသည် ခဏမျှ ကြောင်အအ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသော တပည့်တစ်ဦးကို ဒေါသတကြီး ပါးရိုက်လိုက်သည်။

အခြေအနေကို ပြန်လည်ကြားသိရသောအခါမှ သူသည် ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒါ ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့သူမှ ငါ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အလဲထိုးနိုင်မှာ"

သူသည် ဖူးရောင်နေသော ပါးကို ပွတ်ကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့က သူ့ရင်ထဲတွင် လောင်မြိုက်နေသည်။

"သူတို့ တောင်ပေါ်တက်သွားပြီလား တကယ်ပဲ သေရမှာ မကြောက်တဲ့သူတွေပဲ လူတချို့ကို လွှတ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို အကြောင်းကြားလိုက် ကျန်တဲ့သူတွေ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့၊ ဒီကျူးကျော်သူကို သွားတားမယ်"

သို့သော် သူ၏ အမိန့်အောက်တွင် တပည့်အများစုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့မည်ဟု အကြောင်းပြကာ နေရာတင် လူစုကွဲသွားကြသဖြင့်၊ သူ၏ ယုံကြည်ရသော တပည့်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ လေထုမှာ အနံ့အသက်မကောင်းလှပေ။

ထိုနေရာတွင် ယာယီဆောက်ထားသော သစ်သားတဲရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။

ထိုတဲများသည် လူနေအိမ်ထက် တိရစ္ဆာန်ခြံများနှင့် ပိုတူနေပြီး သစ်သားပြားများကြားမှ ဟောင်းလောင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အတွင်းမှ လူများကို မြင်နေရသည်။

တဲတိုင်းတွင် ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် ဖြူလျော်နေသော ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မကုသရသေးသော ဒဏ်ရာဟောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့အသက်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

"ဘိုးဘေး စစ်မြေပြင်ကနေ အသက်ရှင်ရက် ပြန်လာနိုင်တဲ့သူတွေကို ဒီမှာ ခုနစ်ရက်ကြာ အနားယူခွင့် ပေးပါတယ်"

"အဲ့ဒီ ခုနစ်ရက် ပြည့်တာနဲ့ ငါတို့က မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး လန်ယာမျိုးနွယ်ကို ပြန်တိုက်ရပြန်တာပဲ"

လျိုတုန်းက တိုးညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်။

"မူလကတော့ ခုနစ်ရက်ဆိုတာ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာဖို့ လုံလောက်ပါတယ် အထူးသဖြင့် ချင်မျိုးနွယ်က ပေးထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေရှိရင်ပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဆေးလုံးတွေကို မီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းက အကုန်သိမ်းကျုံးယူထားပြီး ငါတို့ကို ဈေးအဆမတန် တင်ရောင်းနေတာ အဆက်အသွယ်ရှိတဲ့သူတွေပဲ ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရကြတာပါ"

"ချင် မျိုးနွယ်နဲ့ လန်ယာမျိုးနွယ် စစ်ဖြစ်ကတည်းက ဆေးလုံးဈေးတွေက မိုးပေါ်ပျံနေတာ မူရင်းကျောက်တုံး ၄၀ တန်တဲ့ နှင်းဖြူဆေးလုံးကို အခု ၂ ဆ ပေးရင်တောင် ဝယ်လို့မရတော့ဘူး"

"ဒီဆေးတွေက ချင် မျိုးနွယ်က ငါတို့ကို ဝေပေးခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်ရက်နဲ့ ဒီမီးလျှံတာအိုဂိုဏ်းက သစ္စာမရှိတဲ့သူတွေက ငါတို့ဆီကနေ ၅ ဆ လောက် အမြတ်ထုတ်နေကြတာ သူတို့က တစ်ပြားမှ မစိုက်ဘဲ ငါတို့အပေါ်မှာ ဘုရင်လို နေထိုင်နေကြတာပါ"

စကားပြောရင်း လျိုတုန်းက ဖန့်ချန်ကို သစ်သားတဲတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။

သူတို့ ရောက်သွားချိန်မှာပင် တဲတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး၊ လူတစ်ဦးမှာ အရှိန်ဖြင့် လိမ့်ထွက်လာကာ ဖန့်ချန်၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်လာသည်။

"အချင်းချင်းတွေပဲ နားလည်မှုမလွဲပါနဲ့ ခင်ဗျား အပြင်မှာ ရှိနေမှန်း ကျွန်တော် မသိလိုက်လို့ပါ"

တဲအတွင်းမှ ထွားကျိုင်းသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က သူ့ခြေရင်းက လူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ဖြူလျော်ကာ မျော့မျော့သာ ကျန်တော့သော အကြီးအကဲရွှီ ပင် ဖြစ်သည်။

ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မိမိဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတစ်ဦးကို ထိုမျှအထိ နှိပ်စက်ထားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဖန့်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားတော့သည်။