မသတ်ဘူးဆိုပြီးတော့

ခဏအကြာတွင် မိစ္ဆာကြီး၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဆက်လက်မတည်တံ့နိုင်တော့ဘဲ အဖြူရောင်အလင်းလုံးအဖြစ်ပြောင်းလဲသွား၏။ ထို့နောက် အားလုံး၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးက ထိုအလင်းလုံးဆီသို့ပြေးဝင်သွားပြီး လုယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အလင်းလုံးကိုနှစ်ခြမ်းခွဲကာ အသီးသီးဝါးမြိုလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပိုမိုသန်မာလာသကဲ့သို့ခံစားရပြီး တင့်ထျန်းမြို့၏တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

တတိယအချီပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ ရလဒ်မှာ နှစ်ချီနိုင်၊ တစ်ချီရှုံးဖြင့် တင့်ထျန်းမြို့က အနိုင်ရရှိသွားသည်။

ကျန့်ရှောင်မြို့မှလူများမှာ ဤရလဒ်ကိုလုံးဝလက်မခံနိုင်ကြ။ ပထမအချီတွင် သူတို့မြို့စားအသတ်ခံရသည်၊ ဒုတိယအချီတွင် တိုက်ပွဲမရှိဘဲနိုင်သည်၊ တတိယအချီတွင် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ကာ နှစ်ယောက်ပေါင်းတိုက်ခံရသည်။

ထိုစဉ် သူတို့ခြေထောက်အောက်ရှိ တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်မှာ စတင်ပြိုကွဲပျက်စီးလာ၏။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ငါတို့စင်မြင့်က ဘာလို့ပျက်စီးသွားတာလဲ"

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုံးနိမ့်လျှင် စည်းမျဉ်းစွမ်းအားအချို့သာ လျော့နည်းသွားရမည်ဖြစ်ပြီး စင်မြင့်ပျက်စီးလေ့မရှိပေ။

"ဒုက္ခပဲ... အနှစ်သာရဝိညာဉ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ပဲ"

အနှစ်သာရဝိညာဉ်သည် စင်မြင့်၏အုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး ယခုမူ ၎င်းကို အဝါလေးနှင့် အဖြူလေးတို့က ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြလေပြီ။ ထို့ကြောင့် စင်မြင့်မှာ ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကျန်းချန်သည် တင့်ထျန်းမြို့သို့ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် နှမြောတသဖြစ်နေသည်။ အနိုင်ရလျှင် ရန်သူ့စင်မြင့်ထံမှ စည်းမျဉ်းအရှိန်အဝါများကိုစုပ်ယူရမည်ဟု သူကြားထားသော်လည်း ယခုတော့ စင်မြင့်ကပြိုကျသွားလေပြီ။

"ငါ ရှုံးသွားတာလား"

သူက မေးစေ့ပွတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။

သို့သော်လည်း သူသတိထားမိလိုက်သည်မှာ တင့်ထျန်းမြို့၏ တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်မှာ အရင်ကထက် များစွာသန်မာလာခြင်းပင်။ စည်းမျဉ်းအရှိန်အဝါမှာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အင်မော်တယ်ချီသိပ်သည်းဆမှာလည်း သိသိသာသာမြင့်တက်လာသည်။

"ဒါ မင်းတို့နှစ်ယောက်လက်ချက်လား"

သူက ကလေးနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် နိုင်လျှင် ၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာတိုးတက်သော်လည်း ယခုမူ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့"

အဖြူလေးက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်ကမှ မပြေးတတ်တာ။ ပါးစပ်နားရောက်လာတဲ့ အသားကိုမှမစားရင် ကောင်းကင်ကမိုးကြိုးပစ်လိမ့်မယ်"

အဝါလေးက သူ့ကို သနားသလိုကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မောင်လေးရာ... နင်က တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် အူကြောင်ကြောင်နိုင်တာပဲ"

ကျန်းချန်ပြုံးလိုက်၏။ ၎င်းသည် အင်မော်တယ်လောကသမိုင်းတွင် တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသေးသော ထူးခြားချက်ပင်။ အဝါလေး၏တည်ရှိမှုကြောင့်သာ တစ်ဖက်ဝိညာဉ်မှာ ထွက်ပြေး၍မရခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။

"မသတ်ဘူးဆိုပြီးတော့"

ကျန်းချန်က သူမကိုစနောက်လိုက်သည်။

"ခုနကတော့ တော်တော်လေး ရက်ရက်စက်စက်လုပ်နေတာ တွေ့လိုက်တယ်နော်"

အဝါလေးက ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ ရယ်လိုက်၏။

"မေမေကလည်း... သူက သက်ရှိမှမဟုတ်တာ"

ကျန်းချန် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်အတွင်းကျင့်ကြံနေသောပညာရှင်များမှာ အပြင်သို့ပြေးထွက်လာကြ၏။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲကြောင့်လန့်နိုးလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ စည်းမျဉ်းစွမ်းအားများ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် လန့်နိုးလာကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ဓားသူတော်စင်ကွေ့ချန်းမှာ တစ်ရက်အတွင်း အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်အဆင့် ၂ ရောက်သွားသော်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်။

ကျန်းချန်က ဆရာကြီးစတိုင်ဖြင့် လက်ကိုခါယမ်းလိုက်၏။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါနည်းနည်းပျင်းနေတာနဲ့ မြို့တစ်မြို့ကိုသွားဖျက်ဆီးပြီး အောင်ပွဲတစ်ခုယူလာတာပါ"

အားလုံးမှင်သက်သွားကြသည်။

"ဘာ... နိုင်သွားပြီလား။ ဘယ်အချိန်ကလဲ"

"မြို့တစ်မြို့လုံးကို တစ်ယောက်တည်း သွားတိုက်တာလား"

ကျန်းချန်က ပြုံးလျက်...

"ဒီဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်တည်း တိုက်တာပါ။ တက်လှမ်းခြင်းစစ်ပွဲက တကယ်တော့အေးဆေးပါပဲ"

လူတိုင်းဆွံ့အကုန်၏။ သူတို့က နောက်နှစ်ပေါင်းတစ်သန်းကြာမှတိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အပြင်းအထန်ကျင့်ကြံနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကျင့်ကြံနေဆဲမှာပင် ကျန်းချန်က တစ်ယောက်တည်းတိုက်ခိုက်အနိုင်ယူခဲ့လေပြီ။

"ဒါဆို... အုပ်စုလိုက်တိုက်ရမယ့်အချီမှာကော ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲ"

"အဲဒါက ဘာခက်လို့လဲ။ အဲဒီတစ်ချီကိုတော့ ငါအရှုံးပေးလိုက်တာပေါ့။ ကျန်တဲ့နှစ်ချီနိုင်ရင်ရပြီလေ"

ဤစကားက အားလုံး၏နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်းချန်အတွက် သူတို့မှာ လုံးဝမလိုအပ်သကဲ့သို့ဖြစ်နေ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... စိတ်ချပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အသက်နဲ့လဲပြီးကျင့်ကြံပါ့မယ်။ ခင်ဗျားအတွက် အားကိုးရတဲ့လက်ထောက်တွေဖြစ်လာအောင် အမြန်ဆုံးကြိုးစားပါ့မယ်"

ကျန်းချန်မှာ မတတ်သာသလိုသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မင်းတို့ ဒီလောက်အပင်ပန်းခံစရာမလိုပါဘူးကွာ... ငါတစ်ယောက်တည်း ဟန်ထုတ်ခွင့်ရအောင်ပဲ လမ်းဖယ်ပေးကြပါ...