စိန်ခေါ်မှုများ

ကျန့်ရှောင်မြို့ကို အနိုင်ရရှိခဲ့သည့်သတင်းသည် တင့်ထျန်းမြို့တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွား၏။ အင်မော်တယ်မြို့သူမြို့သားများမှာလည်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေကြတော့သည်။ သူတို့သည် ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်ရက်မျှသာရှိသေးသည့် မြို့စားမင်းအသစ်ကို လျှပ်စီးကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်ထောက်ခံလာ၏။ မြို့စားမင်းအဟောင်းအကြောင်းကိုဖြစ်စေ၊ မြို့စားမင်းအသစ်ကို မကောင်းပြောသူကိုဖြစ်စေ ဝိုင်းဝန်းကန့်ကွက် ဝေဖန်ကြတော့သည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး လူတိုင်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်သောဘဝဆီသို့ ဦးဆောင်နိုင်သည်မှာအမှန်ပင်။

မြို့အတွင်းရှိ စည်းမျဉ်းစွမ်းအားများနှင့် အင်မော်တယ်အနှစ်သာရများတိုးပွားလာခြင်းမှာ သက်သေပင်။ အတွင်း၌ကျင့်ကြံနေကြသော ပညာရှင်များမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်စွာအဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ကြပြီး တစ်နေကုန် မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းသည် နောက်ထပ်ကြီးကျယ်သောဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းကို စဉ်းစားနေသည်။ သူ့ကလေးနှစ်ယောက် အသားစားနိုင်ရန် (အနှစ်သာရများကို ဝါးမြိုရန်) အတွက် ပထမပွဲစဉ်နှစ်ခုတွင် တစ်ခုကိုသေချာပေါက်အရှုံးပေးရမည်။ မဟုတ်ပါက တတိယပွဲစဉ်အထိ ရောက်ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ သုံးပွဲတွင်နှစ်ပွဲနိုင်စနစ်ကြောင့် စောစီးစွာပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် မြို့စားမင်းဖြစ်သူ သူကိုယ်တိုင် အလုပ်ပိမည်ဖြစ်သည်။ ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာရောက်ရန်အတွက် သူသည် ရာနှင့်ချီသောပွဲစဉ်များကို အနိုင်ယူရမည်။

မြို့စားမင်းကျန်းသည် သူ့ဘဝတွင် ဤမျှလောက်များပြားသောတိုက်ပွဲများကို တစ်ခါမျှမတိုက်ခိုက်ဖူးကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ အထူးသဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ၁၀ ဆတိုက်ခိုက်မှုတစ်ကြိမ်သာ သုံးနိုင်သည်ဆိုပါက ပွဲ ၁၀၀ ပြည့်ရန် ရက်ပေါင်း ၁၀၀ ကြာမည်မဟုတ်ပါလား။

တိုက်ပွဲမှရရှိသောပစ္စည်းများမှာ အသုံးပြုလိုက်ရသောအမှတ်များထက် အဆပေါင်းများစွာပြန်လည်ရရှိနိုင်သော်လည်း အလွန်ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင်စဉ်းစားသော်လည်း အင်အားချွေတာနိုင်မည့်နည်းလမ်းကောင်းကို မတွေ့ရှိသေးပေ။

“ဟင်း... ငါကတော့ တကယ့်ကို အလုပ်ကြမ်းလုပ်ဖို့ကံပါလာတာပဲ”

ဤစကားများကို အခြားမြို့များကြားပါက အကြီးအကျယ်ဒေါသထွက်ကြပေလိမ့်မည်။ ငါတို့မှာ နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး လူပေါင်းသောင်းနဲ့ချီ နည်းမျိုးစုံနဲ့ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တာတောင် နိုင်ပွဲဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲရသေးတာ။

အချို့မြို့ဆိုရင် အရှုံးမှတ်တမ်းတောင်ရှိသေးတယ်။ မင်းကတော့ တစ်နေ့တစ်ပွဲနဲ့ ရက် ၁၀၀ အတွင်း နိုင်ပွဲ ၁၀၀ ရနိုင်တာကိုတောင် မကျေနပ်နိုင်သေးဘူးလား။

ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်၏ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သည့်ကြာချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အဆင့်တက်ခြင်းစာရင်းကို ထပ်မံဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နိုင်ပွဲ ၆ ကြိမ်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

မြို့အတွင်း၌ ထပ်မံ၍ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြန်သည်။

“မြို့စားမင်းက နောက်တစ်ပွဲတိုက်ခိုက်တော့မှာလား”

“ဒီတစ်ခါက ထိပ်ဆုံးတစ်သန်းစာရင်းဝင် အင်အားကြီးတဲ့ကုနျူးမြို့ပဲ”

“သူတို့ဘက်မှာ မြင့်မြတ်အင်မော်တယ်ကိုးယောက်တောင်ရှိတာ... ငါတို့ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ”

“မြို့စားမင်းက ဘယ်လောက်ပဲအစွမ်းထက်ပါစေ... ဒါကတော့မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။ ဒုတိယပွဲကို ငါတို့သေချာပေါက်တောင့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

သာမန်မြို့သူမြို့သားများမှာမူ မြို့စားမင်းကျန်းသည် ဒုတိယပွဲကို တိုက်ရိုက်အရှုံးပေးရန် စီစဉ်ထားသည်ကို မသိရှိကြသေးပေ။ အကယ်၍သာ သိရှိသွားပါက သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

“မြို့စားမင်းက အဘက်ဘက်ကတော်ပေမဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ နည်းနည်းကြီးလွန်းတယ်”

“ဟုတ်တယ်... စိန်ခေါ်မှုက တဖြည်းဖြည်းချင်းပဲဖြစ်သင့်တာ။ အခု ငါတို့မှာ ၃ ကြိမ်နိုင်ထားတော့ နိုင်ပွဲ ၀ ရှိတဲ့ မြို့ကိုပဲ ရွေးသင့်တာပေါ့။ ဒါမှ သေချာပေါက်နိုင်မှာလေ”

အဆင့်တက်ခြင်းစစ်တလင်းတွင်မူ မြို့သားများ၏ဆွေးနွေးမှုများကြား၌ တိုက်ပွဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထုံးစံအတိုင်း မြို့စားမင်းကျန်းက ဦးဆောင်ကာ ၁၀ ဆ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကိုအသုံးပြုပြီး ပထမပွဲကိုအနိုင်ယူလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ပစ္စည်းများကိုလည်း အကုန်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ဒုတိယပွဲကို အရှုံးပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အဝါလေးနှင့် အဖြူလေးတို့ တက်လာကြပြီး မောင်နှမနှစ်ယောက်ပေါင်းကာ နောက်ထပ်နိုင်ပွဲရယူပေး၏။

ယခုတစ်ကြိမ်ထူးခြားချက်မှာ သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ယခင်ပွဲထက် များစွာပိုမိုသန်မာလာခြင်းပင်။ ကျန့်ရှောင်မြို့၏အနှစ်သာရကိုဝါးမြိုလိုက်ခြင်းက သူတို့ကို ပိုမိုသန်မာစေပုံရသည်။ ဤကုနျူးမြို့နှင့် တိုက်ပွဲတွင်လည်း သူတို့သည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပြိုင်ဘက်၏အနှစ်သာရကို ထပ်မံဝါးမြိုလိုက်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏အစွမ်းမှာ ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ကုနျူးမြို့မှာမူ ကံဆိုးစွာဖြင့် သမိုင်းတစ်လျှောက် အဆင့်တက်စင်မြင့်ပြိုလဲသွားသည့် ဒုတိယမြောက်အင်မော်တယ်မြို့ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤနိုင်ပွဲကိုရရှိပြီးနောက် တင့်ထျန်းမြို့၏နိုင်ပွဲမှာ ၄ ကြိမ် ဖြစ်လာ၏။ နိုင်ပွဲနည်းပါးသောအဆင့်များတွင် အမှတ်တူသောမြို့များစွာရှိနေသဖြင့် နိုင်ပွဲ ၁ ကြိမ် တိုးလာခြင်းက အဆင့်နှစ်သန်းကျော်အထိ ခုန်တက်သွားစေခဲ့သည်။

သားအဖသုံးယောက် တင့်ထျန်းမြို့သို့ပြန်ရောက်လာသောအခါ အောက်ခြေရှိလူများမှာ ဆွေးနွေးနေကြဆဲပင်။ လူအများအပြားမှာ တစ်ပွဲရှုံးနိမ့်သွားပါက စည်းမျဉ်းစွမ်းအားများ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဆင့်တက်စင်မြင့်သည် မြို့သို့ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

လူတိုင်းသည် စည်းမျဉ်းစွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းတိုးလာပြီး အင်မော်တယ်အနှစ်သာရ သိပ်သည်းဆမှာလည်း ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာသည်ကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် တင့်ထျန်းမြို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယခုအခါ အောက်အင်မော်တယ်လောကတွင် ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာအတွင်း ပါဝင်နေလေပြီ။ အခြားမြို့များမှာ နိုင်ပွဲတစ်ကြိမ်လျှင် စည်းမျဉ်းစွမ်းအား ၁ ရာခိုင်နှုန်းသာတိုးသော်လည်း သူတို့မှာ တစ်ကြိမ်တွင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိတိုးလေသည်။

ဤမျှကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုကြောင့် လူတိုင်းမှင်တက်သွားကြ၏။

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင်ထပ်တိုးလာတာလဲ”

“ငါတို့ထပ်နိုင်ပြန်ပြီလား”

“နိုင်သွားပြီ... တကယ်ပဲနိုင်သွားပြီ”

“အဆင့်တက်ခြင်းစာရင်းမှာ ငါတို့တင့်ထျန်းမြို့က ၄ ကြိမ်နိုင်ပြီး အဆင့် ၂,၅၈၅,၃၄၃ ကို ရောက်သွားပြီ”

“ဘုရားရေ... ဒါက တကယ့်ကိုခုန်တက်သွားတာပဲ”

“အံ့ဩစရာပဲ... နိုင်ပွဲ ၆ ကြိမ်ရှိတဲ့မြို့ကိုတောင် ငါတို့အနိုင်ယူနိုင်တယ်”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိုင်သွားတာလဲ”

သူတို့ မည်သို့စဉ်းစားစေကာမူ အဖြေရှာမရပေ။ သူတို့၏လူအင်အားမှာ မြို့စားမင်းဟောင်း၏စစ်တပ်ထက်ပင် အားနည်းနေပါလျက်နှင့် နိုင်ပွဲ ၆ ကြိမ်ရှိသောမြို့ကို မည်သို့အနိုင်ယူနိုင်ပါသနည်း။

“ဘယ်လိုနိုင်နိုင်ဂရုမစိုက်ဘူး... နိုင်ဖို့ပဲအရေးကြီးတယ်”

“ဟုတ်တယ်... နိုင်ရင်ပြီးတာပဲ... မြို့စားမင်း သက်တော်ရာကျော်ရှည်ပါစေ”

မြို့တစ်မြို့လုံး ထပ်မံ၍စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ အဆင့်တက်စင်မြင့်အတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေသူများမှာလည်း မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကာ အံ့အားသင့်မှုအပြည့်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြတော့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက နောက်တစ်ပွဲကို ထပ်ပြီးအနိုင်ယူလိုက်ပြန်ပြီ။

အောက်လောက၏နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များဖြစ်ကြသည့် ပိချန်၊ ကွေ့ချန်း သို့မဟုတ် ရွှေနဂါးဘုရင်တို့မှာ မူလကတည်းက မာန်မာနကြီးသူများဖြစ်၏။ ဤကဲ့သို့ တစ်ဖက်သတ်အကူအညီယူနေရခြင်းမှာ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းဖြစ်နေပါက အသုံးမကျသူများဟုခံစားရစေသည်။

ဤအချက်က သူတို့၏သိက္ခာကို အကြီးအကျယ်လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်သွား၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့အပြင်ထွက်မကြည့်တော့ဘဲ တစ်ဦးချင်းစီတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများရှိနေကြသည်။ ဤလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုရူးသွပ်စွာကျင့်ကြံကြလေ၏။

မြို့စားမင်းကျန်းသည် ခန်းမဆောင်အတွင်း ခေတ္တမျှစောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း သူ၏အောင်ပွဲအတွက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လာရောက်ချီးကျူးခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူအနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွား၏။ ၎င်းအစား ကလေးနှစ်ယောက်ကသာ သူ့ဘောင်းဘီစကို ဘယ်ဘက်တစ်ဖက်၊ ညာဘက်တစ်ဖက် ဆွဲနေကြသည်။

“ဖေဖေ... နောက်တစ်ပွဲကို မြန်မြန်စရအောင်”

“မေမေ... ပြိုင်ဘက်ရဲ့အနှစ်သာရက သမီးတို့အတွက် အရမ်းအထောက်အကူဖြစ်တယ်...”

အဝါလေးနှင့် အဖြူလေးတို့မှာ တိုက်ခိုက်ရသည်ကိုစွဲလန်းနေကြပြီး နောက်တစ်ပွဲကို အမြန်ဆုံးစတင်ရန် တောင်းဆိုနေကြသည်။ မြို့စားမင်းကျန်းကမူ စိတ်ထဲမှရေရွတ်လိုက်မိသည်...

ငါ့ရဲ့ ၁၀ ဆတိုက်ခိုက်မှုက တစ်နေ့တစ်ခါပဲသုံးလို့ရတာကို မင်းတို့ကိုပြောပြရမှာလား။

သူသည် မူလက ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုကိုသုံးပြီးနောက် စနစ်ကိုအသုံးပြု၍ ပြန်လည်ရှင်သန်ကာ နောက်တစ်ပွဲအနိုင်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းမှာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာမန်တိုက်ပွဲမဟုတ်ပေ။ သူသေဆုံးသွားသည်နှင့် တိုက်ပွဲရလဒ်မှာ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာမည်ရာ ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းများက သူ့ဘက်မှရှုံးနိမ့်သွားသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပေလိမ့်မည်။ သူပြန်လည်ရှင်သန်လာလျှင်ပင် ရလဒ်ကိုပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူသည် ၁၀ ဆပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မနက်ဖြန်မှဆက်ပြောကြတာပေါ့”

အဖေမှာလည်း ကိုယ့်အခက်အခဲနဲ့ကိုယ်ရှိတာပေါ့။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင်စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

“ဟင်... မနက်ဖြန်အထိ ထပ်စောင့်ရဦးမှာလား”

“ဒီနေ့မရဘူးလား”

မြို့စားမင်းကျန်း၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး...

“အလုပ်နဲ့ အနားယူခြင်းကို မျှတအောင်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းတို့မသိဘူးလား။ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဆက်တိုက်တိုက်ခိုက်တာက ကြွက်သားတွေထဲမှာ လက်တစ်အက်ဆစ်တွေ အများကြီးစုပုံစေပြီး အနားမယူဘူးဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုထိခိုက်စေနိုင်တယ်...”

သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများကို အများကြီးပြောလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ကြောင်အသွား၏။ သူတို့၏အဖေမှာ အလွန်တော်ပြီး အရာရာကိုသိနားလည်သည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းမှာ အိပ်မက်လှလှမက်နေဆဲတွင် ကလေးနှစ်ယောက်၏လှုပ်နိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“ဖေဖေ... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲသွားလို့ရပြီလား”

“သမီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ”

“မြန်မြန်စိန်ခေါ်ရအောင်... သားတို့မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များပြင်းထန်နေ၏။ ၁၀ ဆ ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှု ပြန်လည်ရရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့စားမင်းကျန်းသည်လည်း ယုံကြည်မှုများပြန်လည်ရရှိလာပြီး သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး နိုင်ပွဲ ၇ ကြိမ်ရှိသော အင်မော်တယ်မြို့တစ်မြို့ကို ကျပန်းနှိပ်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် မြို့အတွင်း၌ ထပ်မံ၍ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်ဖက်သတ်စိုးရိမ်နေကြခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ လူအများအပြားမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စောင့်စားနေကြတော့သည်။