ချီယွဲ့မြို့၏တုံ့ပြန်မှု

တင့်ထျန်းမြို့တွင်မူ အစ်ကိုကြီးချန်သည်လည်း အားနေခြင်းမရှိချေ။ တက်လှမ်းခြင်းစစ်ပွဲတွင် တစ်ကြိမ်ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် သူသည် သေချာပေါက်ပြန်လည်စိန်ခေါ်ခံရလိမ့်မည်ကိုသိထားသဖြင့် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာကျင့်ကြံရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အဓိကစည်းမျဉ်းအားလုံးမှာ အခြေခံအဆင့်သို့ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အဆင့် ၈ ကံစမ်းမဲကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ ကံစမ်းမဲတစ်ကြိမ်နှိပ်လျှင် အမှတ်ဘီလီယံတစ်ရာကုန်ကျသော်လည်း အဆင့် ၃ စည်းမျဉ်းအပိုင်းအစများကိုရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိသည်။

စည်းမျဉ်းအပိုင်းအစတစ်ခုသည် စည်းမျဉ်း ၁၀ ခုကို ကျွမ်းကျင်အဆင့် သို့မဟုတ် စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းကို ကြီးမားသောအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိစေနိုင်သည်။

ကျွမ်းကျင်အဆင့်ရှိသောစည်းမျဉ်းများသည် ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ သူ၏အဓိကစည်းမျဉ်း ၉၉၂ ခုလုံး ထိုအဆင့်သို့မရောက်မချင်း ရွှေအင်မော်တယ်ဖြစ်မလာနိုင်ချေ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းသည် စည်းမျဉ်းများစွာကိုပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဤမျှမြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် တက်လှမ်းနေခြင်းမှာ ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသောအဖြစ်အပျက်ပင်။

တပည့်များထံမှရရှိသောအမှတ်များနှင့် သူသိမ်းဆည်းထားသောပစ္စည်းများကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ သူ့တွင် အမှတ် ၇၅၀ ဘီလီယံရှိနေလေပြီ။ အကြိမ် ၇၀ ကံစမ်းမဲဖောက်ရာတွင် စည်းမျဉ်းအပိုင်းအစ ၉ ခု ရရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စတုတ္ထအဆင့် အင်မော်တယ်ရတနာနှစ်ခုနှင့် ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့်ရှိသော သိုင်းကျမ်းတစ်စောင်စီကိုလည်းရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအကြိမ် ၇၀ အတွင်း အဖိုးတန်ဆုံးဆုမှာ ထိုက်ရွှီအင်မော်တယ်ကျက်သရေတစ်ခုပင်။ ၎င်းသည် အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်နှင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တို့၏နယ်ပယ်နှင့်ကိုက်ညီပြီး တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သောအရာဖြစ်၏။ ၎င်းကိုအသုံးပြုပြီးနောက် သူ၏တာအိုနှလုံးသားအတွင်းရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါးသိုင်းတာအိုမှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားတော့သည်။

နက်နဲသောအသိအမြင်များစီးဝင်လာပြီး အင်မော်တယ်မြို့အတွင်း၌ ပန်းမိုးရွာသွန်းလာကာ ဖြစ်ရပ်ဆန်းများ နေရာအနှံ့ပေါ်ပေါက်လာ၏။ မြို့သူမြို့သားများ အပြင်ထွက်လာကြပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသောထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေကြတော့ပြီး ကျန်းချန်အဆင့်တက်ခြင်းပြီးဆုံးသွားမှသာ ထိုဖြစ်ရပ်များပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဟင်း... ရှေ့ဆက်လေ ပိုခက်လေပဲ”

“ဒီအမှတ်တွေက အများကြီးလို့ထင်ရပေမဲ့ ဘယ်တော့မှမလောက်ဘူး”

သူသည် တိုက်ပွဲများနှင့် ကံစမ်းမဲများမှ ဆေးလုံးပုံကြီးများကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ နိုင်ပွဲအကြိမ်တစ်ရာကျော်နှင့် ကံစမ်းမဲအကြိမ်တစ်ထောင်၏ ရလဒ်များပင်။

အခြားအင်မော်တယ်တစ်ဦးသာဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းများဖြင့် ရွှေအင်မော်တယ်အများအပြားကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်လောက်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ ကောင်းကင်အင်မော်တယ်အဆင့် ၇ မှ မြင့်မြတ်အင်မော်တယ်အဆင့် ၁သို့ ရောက်နိုင်ရုံလေးသာ။

နောက်တစ်နှစ်မှာ အေးချမ်းစွာကုန်ဆုံးသွားသည်။ အကာအကွယ်ပေးသည့်ကာလဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှမနှောင့်ယှက်နိုင်ချေ။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာလည်း နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေဆဲ။

သို့သော် အဆင့်တက်စင်မြင့်အတွင်းရှိပညာရှင်များမှာမူ အံ့ဩဖွယ်နှုန်းဖြင့်တိုးတက်နေကြသည်။ ကွေ့ချန်းနှင့် ရွှေနဂါးမင်းအပါအဝင် ထိပ်တန်းပညာရှင်ရာနှင့်ချီ၍ ကောင်းကင်အင်မော်တယ်များဖြစ်လာကြပြီး အင်အားအကောင်းဆုံးဖြစ်သော ပိချန်းမှာ အဆင့် ၄ သို့ပင် ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဖေးရှန်ဂိုဏ်းဘက်တွင်မူ လန်ယီ၊ ကျိလင်းဟန်နှင့် လင်းနင်တို့မှာ ကောင်းကင်အင်မော်တယ်အဆင့် ၃ များ ဖြစ်လာကြသည်။ အစ်ကိုကြီးချန်သည် တစ်နေ့လျှင်တစ်ဦးနှုန်းဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခြင်းကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ ဒုတိယနှင့် တတိယမျိုးဆက်တပည့်အားလုံးမှာ အဆင့် ၂ ပါရမီရှင်များဖြစ်လာကြပြီး ယခုအခါ ကောင်းကင်အင်မော်တယ်များဖြစ်နေကြလေပြီ။ စတုတ္ထမျိုးဆက်တပည့်များမှာလည်း အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်များဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူတက်လှမ်းလာသူတစ်သိန်းကျော်အနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ အင်မော်တယ်များ ဖြစ်လာကြ၏။

ယနေ့ခေတ်တင့်ထျန်းမြို့သည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ပိုမိုအင်အားတောင့်တင်းလာပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်မပါလျှင်ပင် အင်မော်တယ်လောက၌ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်လေပြီ။

ထိုနေ့တွင် တစ်နှစ်ကြာအကာအကွယ်ပေးသည့်ကာလ ကုန်ဆုံးသွား၏။ အောက်အင်မော်တယ်လောကရှိ လူပေါင်းများစွာမှာ အဆင့်တက်ခြင်းစာရင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံးငြိမ်သက်နေခြင်းက တင့်ထျန်းမြို့အင်အားကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏အနှစ်သာရများမှာ အမှန်တကယ်ပျက်စီးသွားပြီဟု ယူဆနေကြသည်။

အချိန်စေ့သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မီးအိမ်နှစ်ခုမြို့တော်၊ ငွေခေါင်းလောင်းမြို့နှင့် ချီယွဲ့မြို့တို့မှာ စိန်ခေါ်မှုခလုတ်ကို ပြိုင်တူနှိပ်ကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်ခုနစ်နေရာမှ ချီယွဲ့မြို့ မြို့စားမင်းက လက်အမြန်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် စိန်ခေါ်ခွင့်ကိုရယူသွားနိုင်ခဲ့ပြီး အခြားမြို့နှစ်မြို့မှာ နောင်တကြီးစွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ခံရခြင်းမှာ အစ်ကိုကြီးချန်အတွက် မျက်နှာပျက်စရာပင်။ သူသည် သူတို့မျက်စိထဲတွင် အသားတိုးဝက်ကြီးဖြစ်နေပြီထင်သည်။ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှမမေ့နိုင်မည့်သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရပေလိမ့်မည်။

နှစ်ဖက်စလုံး စိန်ခေါ်မှုစစ်တလင်းတွင်ပေါ်လာသောအခါ ချီယွဲ့မြို့မှလူများမှာ စိတ်သက်သာရာရသွား၏။ သတင်းများအတိုင်းပင် တင့်ထျန်းမြို့သည် ကျန်းချန်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန်စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူမည်မျှအစွမ်းထက်ပါစေ ပထမပွဲကိုသာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ နောက်နှစ်ပွဲမှာမူ သူတို့အတွက် အလိုအလျောက်အောင်ပွဲများပင်။

“ကျန်းချန်... မင်းကိုစိန်ခေါ်ဖို့ ငါတို့မြို့စားမင်းကို ယဇ်ပူဇော်ရမှာကြောက်နေမယ်လို့ထင်နေတာလား”

“ငါအရှင်းဆုံးပြောပြမယ်... မင်းရဲ့အစွမ်းက ငါတို့ကိုမတားဆီးနိုင်ဘူး”

ချီယွဲ့မြို့စားမင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာပြောလိုက်သည်။ ဒုတိယပွဲအတွက်ပြင်ဆင်ထားသော စစ်တပ်ကြီးမှာလည်း ရယ်မောနေကြ၏။ သူတို့သည် တုံ့ပြန်မည့်နည်းဗျူဟာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းမှာ ပြောစရာစကားမရှိ...

“ငါ ဒီလိုမျိုးလို့မထင်ထားဘူး...”

အမြဲတမ်း ဖြတ်လမ်းနည်းများကိုသာအားကိုးလာသူဖြစ်ရာ ရန်သူ၏စိတ်ဓာတ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေရန်အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

“ဟင်း... မင်းငြင်းနေလည်းအပိုပဲ။ ဒီပထမပွဲကငါတို့ပွဲပဲ”

“ဒီဂိမ်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာကစားဖို့ ငါတို့မှာ နောက်ထပ်ကိုးနှစ်တောင်ကျန်သေးတယ်”

ချီယွဲ့မြို့စားမင်းလက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတော်စင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရှေ့ထွက်လာသည်။

“သွား... အထဲကိုဝင်စမ်း”

ထိုသူတော်စင်အဆင့်မှာ သာမန်အားဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန်အရည်အချင်းမပြည့်မီသော်လည်း အတင်းအဓမ္မခေါ်ထုတ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချီယွဲ့မြို့စားမင်းနှင့် သူ့လက်ထောက်များ တစ်နှစ်ပတ်လုံးကြံစည်ထားသော ထက်မြက်သည့်အစီအစဉ်ပင်။

“ကျန်းချန်... မင်းကပထမပွဲမှာ မြို့စားမင်းကို အမြဲသတ်တာမဟုတ်လား”

“ဒါဆိုရင် ငါတို့က ပထမပွဲမှာ မြို့စားမင်းကိုမလွှတ်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို အလဟဿဖြစ်အောင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကိုပဲလွှတ်လိုက်မယ်”

တက်လှမ်းခြင်းစစ်ပွဲတွင် ပထမပွဲမှာ တစ်ဦးချင်းတိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ သုံးပွဲနှစ်ပွဲနိုင်စနစ်တွင် ပထမပွဲမှာ ကျန်နှစ်ပွဲကဲ့သို့ပင် အရေးကြီး၏။ ထိုအရေးကြီးသောပွဲစဉ်တွင် အမှားအယွင်းမခံနိုင်သဖြင့် အမြဲတမ်း အသန်မာဆုံးသူကိုစေလွှတ်လေ့ရှိသည်။ မြို့စားမင်းသည်အသန်မာဆုံးဖြစ်သဖြင့် မြို့စားမင်းချင်းတိုက်ခိုက်ရခြင်းသာ။ သို့သော် မြို့စားမင်းမဟုတ်သူကိုစေလွှတ်ခြင်းမှာ စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

အသတ်ခံရတော့မည့် ထိုကံဆိုးသူ သူတော်စင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူမှာ...

“မြို့စားမင်းကြီး... ကယ်တော်မူပါ... ကရုဏာသက်တော်မူပါ...”

ငိုယိုကာ ဦးချတောင်းပန်နေတော့သည်။

“မင်းရဲ့ မိသားစုကိုငဲ့ကြည့်စမ်း... မင်းရဲ့မိသားစုကို”

“ချီယွဲ့မြို့တော်တစ်ခုလုံးအတွက် မင်းရဲ့ပေးဆပ်မှုက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်”

“မင်းသေသွားပြီးရင် မင်းရဲ့မိသားစုကို ငါကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်မယ်။ မြို့သူမြို့သားတိုင်းက မင်းကိုမှတ်မိနေမှာပါ”

ငြင်းဆန်ပါက မိသားစုဝင်များဒုက္ခရောက်မည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုပင်။ ချီယွဲ့မြို့စားမင်းမှာ အေးစက်လှသည်။ ကြီးမားသောရည်မှန်းချက်အတွက် လူတစ်ယောက်ကိုယဇ်ပူဇော်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက်အမြတ်ထွက်သည့် အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပင်။

ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအင်မော်တယ်များ၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် ထိုသူတော်စင်မှာ တုန်ယင်စွာဖြင့် စစ်မြေပြင်ထဲဝင်ရတော့သည်။ သူဝင်သွားသည်နှင့် ပထမပွဲအတွက် အချိန်ရေတွက်ခြင်းစတင်ပြီး လူတိုင်းမှာ ကျန်းချန်က ထိုသူအားသတ်ပစ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“မြန်မြန်သတ်လိုက်စမ်းပါ။ သူက မင်းသတ်ဖို့ဝင်လာတာလေ”

“ငါတို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခံရမယ့်နယ်ရုပ်ပဲဥစ္စာ”

သူတို့၏ပြဇာတ်ကိုကြည့်ပြီး အစ်ကိုကြီးချန် စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုမီးညှိလိုက်၏။ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကိုဖန်တီးကာ ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သရော်သည့်အနေဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့သရုပ်ဆောင်ချက်က တကယ်ကိုပြောင်မြောက်တာပဲ”

“ငါတောင်ကြည့်ရင်းနဲ့ငိုချင်လာပြီ”

သူ့ကိုယ်သူအရှက်မရှိဆုံးသူဟုထင်ခဲ့သော်လည်း ဤလူများနှင့်ယှဉ်လျှင် သူတော်စင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရန်အစီအစဉ်မရှိတော့ချေ။