ပထမဆုံး အလဲအလှယ်လုပ်ခြင်း (သို့) အုတ်သယ်တာ တကယ်ကြီး ချမ်းသာနိုင်တာပဲ

~အခြားကမ္ဘာတစ်ခု၊ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း။ နေ့လယ်ခင်း အချိန်။

နေရောင်ခြည်သည် ပါးလွှာသော တိမ်စိုင်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး၊ ချန်ဝူ တောင်တန်းကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျနေကာ၊ "သန့်ရှင်းရေး အကြီးအကျယ် လုပ်ပြီးစ" ဖြစ်သော ဤဂိုဏ်းပျက်ကြီးကို ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းထား၏။

ကျန်းချန် ခန်းမဆောင်ကြီး ရှေ့ရှိ ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ စနစ်၏ နောက်ကွယ် ဇယားကွက်တွင် ပေါ်နေသော နေရာလွတ် (၁၀) ခုကို ကြည့်ကာ ဒူးခေါင်းကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်နေမိသည်။

“ပထမ အစမ်းသပ် ကာလက လူထုအသံတွေ ကောင်းကောင်းကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီ...”

“အခု ဖိုရမ်ထဲမှာ အကောင့် လိုချင်လို့ တောင်းပန်နေတဲ့သူတွေ အပြည့်ပဲ... ‘ငတ်မွတ်စေသော ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး’ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီ...”

ကျန်းချန် ဒီတစ်ခေါက် ရွေးချယ်မည့် စာရင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းကို ဘက်စုံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေဖို့ အတွက်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူက တွေ့ကရာလူကို ရွေးတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ "အသုံးဝင်မည့်" ကစားသမား အချို့ကို သေချာ ရွေးထုတ်လိုက်၏။

"ပိုင်ဆိုင်မှု သန်း (၁၀၀) ကျော်" ဟု ဖြည့်သွင်းထားသော ငွေဖြည့် သူဌေးသားများ ပါသည်။

"အဆင့် (၁) မှတ်ပုံတင် ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာ"ဟု ဖြည့်သွင်းထားသော ပညာရှင်များ ပါသည်။

"နယူးအိုရီယမ်တယ် ဟင်းချက်သင်တန်းကျောင်း ဆင်း" ဟု ဖြည့်သွင်းထားသော စားဖိုမှူး တစ်ယောက်ပင် ပါသေးသည်။

“ဒုတိယ အစမ်းသပ် ခေါ်ယူခြင်း... စတင်လိုက်...”

“ဝူး...”

ရင်ပြင် အလယ်ရှိ ရှေးဟောင်း အခင်းအကျင်းကြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် လည်ပတ်လာ၏။

စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများ ကြားမှ၊ ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးနှင့် ကစားသမားသစ် (၁၀) ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

“ဒါ ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းစဉ် ဆိုတာလား... ဘုရားရေ... ဒီ လေထု အရည်အသွေးကို ကြည့်စမ်း... တစ်ချက် ရှူလိုက်တာနဲ့တင် အဆုတ်ကို ဆေးကြောပေးလိုက်သလိုပဲ...”

“ဟို ခန်းမဆောင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်... ပျက်စီးနေပေမယ့်... အဲဒီ သမိုင်းဝင် အငွေ့အသက်ကြီးက... မော်ဒယ်ဆွဲတဲ့ ကောင် က နတ်ဘုရားလား...”

ပထမ အသုတ်တုန်းက (၅) ယောက်လိုပင်၊ ကစားသမားသစ်များသည် ရောက်ရောက်ချင်း အော်ဟစ်ကြပြီး၊ တိုင်လုံးတွေကို ကိုင်ကြည့်၊ ကြမ်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတွေကို ထိုးကြည့်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ထိုအချိန်၌...

"ဝါရင့် ကစားသမား" ကြီးများ ဖြစ်သော ဝမ်သဲ့ဖာ (အိုင်ဒီ - ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) နှင့် အခြားသူများသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကြ၏။

မနေ့ညက ကျန်သော ဝံပုလွေသားကင် (စားမကုန်လို့ သိမ်းထားတာ) ကို ကိုင်ရင်း၊ "ငါတို့က ဆရာကျပြီးသား" ဆိုသော စီနီယာ အစ်ကိုကြီး စတိုင် ဖမ်းကာ၊ ပြုံးစစ မျက်နှာပေးများဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

“ကျွတ်.. ကြည့်စမ်းပါဦး... လောကအကြောင်း မသိသေးတဲ့ ကြက်ပေါက်စလေးတွေ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ အသားကင်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး ပလုံးပထွေး ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ (တကယ်တော့ မနေ့ကတင်) တုန်းက... ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့ကွာ...”

[ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်] သည် သူ အခုလေးတင် လဲလှယ်ထားသော သံချေးတက် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်၏။

“ကဲ... ပိုမနေနဲ့တော့... အလုပ် မြန်မြန် လုပ်ကြ... ငါ ဟို ‘ချီ လမ်းညွှန် သိုင်းကျမ်း’ လဲဖို့ စုဆောင်းမှတ် အမှတ် (၂၀) လိုသေးတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ကစားသမားသစ်များသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန် ကို သတိထားမိသွားကြသည်။

ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လောကကြီးကို ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားနှင့် ထို NPC သည် တစ်ကွင်းလုံး၏ အာရုံစိုက်စရာ ဖြစ်နေ၏။

“ဟိုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်... ကျန်းချန် အရှင်လတ်လတ်ဟေ့...”

“မြန်မြန်... မြန်မြန်... မစ်ရှင် သွားယူကြမယ်...”

ကစားသမားသစ်များ ပျားအုံလို ဝိုင်းအုံပြေးလာကြသော်လည်း၊ ကျန်းချန် နှင့် (၃) မီတာ အကွာတွင် မမြင်ရသော ‘ချီ တံတိုင်း’ တစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

ကျန်းချန် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှေးရေတွင်းဟောင်း တစ်ခုလို တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေသော တပည့်များကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

“ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ...”

“အင်မော်တယ် တံခါးကို ဝင်ရောက်လာပြီးမှတော့... ကိုယ့်အပြုအမူ ကိုယ် ဆင်ခြင်ကြ... ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုကြီးတွေ ဆီမှာ ကိရိယာတွေ သွားယူပြီး... ဟိုဘက်က ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သစ်ပုံကို အရင် သွားရှင်းလိုက်ကြ...”

ရိုးရှင်းသော စကား (၂) ခွန်းနှင့် ဖျော့တော့သော ဖိအားပေးမှုကြောင့်၊ ထို ကြက်ပေါက်စလေးများ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

သို့သော် မကြာမီ သူတို့၏ အာရုံသည် မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသော [ဂိုဏ်း စုဆောင်းမှတ် ဆိုင်]ဆီသို့ ရောက်သွားကြ၏။

[သံချေးတက်နေသော သံဓား] - စုဆောင်းမှတ် (၅၀) မှတ် (ကျိုးပဲ့နေပေမယ့် သတ္တု လက်နက်ပဲ)

[ဂိုဏ်းဝတ်ရုံ ကြမ်း] - စုဆောင်းမှတ် (၃၀) မှတ် (နောက်ဆုံးတော့ ဒီခွပြဲ ဘောင်းဘီကြီးကို လဲလို့ ရပြီ)

[ချီ လမ်းညွှန် သိုင်းကျမ်း (မပြည့်စုံ)] - စုဆောင်းမှတ် (၁၀၀) မှတ် (ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အသက်သွေးကြော)

[သံကျော ဝံပုလွေပြာ အသား] - စုဆောင်းမှတ် (၅) မှတ် (တစ်ခုတည်းသော ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဆေး)

“ဒီဂိမ်းက အစပြု လက်နက်တောင် မပေးဘူးလား...”

အိုင်ဒီ [ပိုက်ဆံ မရှားပါ] ဆိုသော ကစားသမား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လက်တွေ့ဘဝတွင် သူသည် စစ်မှန်သော သူဌေးသား တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းကစားရာတွင် သူ့၌ စည်းကမ်း တစ်ခုသာ ရှိ၏။ ‘ပိုက်ဆံနဲ့ ရှင်းလို့ ရရင် လက်ညှိုးတောင် မကွေးချင်ဘူး’ ဆိုတာပင်။

သူ ဝတ်ထားသော ဖုန်တက်ပြီး ဟိုပေါ်ဒီပေါ် ဖြစ်နေသည့် လျှော်အင်္ကျီကြမ်းကြီးကို ကြည့်လိုက်၊ ဆိုင်ထဲမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သပ်ရပ်သော ဝတ်ရုံကို ကြည့်လိုက်နှင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံး နေရခက်နေ၏။

“ငွေဖြည့်ပေါက်က ဘယ်နားမှာလဲ...”

[ပိုက်ဆံ မရှားပါ] စနစ် ဇယားကွက်ကို (၃) ခေါက်လောက် လှန်လှောရှာဖွေပြီး၊ ‘ဖောက်သည် ဝန်ဆောင်မှု’ ကို ခေါ်ဖို့တောင် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း၊ အေးစက်သော အသိပေးချက်သာ ရရှိလိုက်သည်။

[ငွေဖြည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဤဂိမ်းတွင် မရရှိနိုင်သေးပါ။ ကစားသမားများ ကိုယ့်ဘာသာ ရှာဖွေ လေ့လာကြပါ။]

“သောက်ကျိုးနည်း... ပိုက်ဆံ သုံးစရာ နေရာ မရှိဘူးလား...”

[ပိုက်ဆံ မရှားပါ] စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။

ငါ့ကို ဘေးနားက လူတွေလို အုတ်သယ်ခိုင်းမလို့လား...

ဟာသပဲ...ငါ့လက်တွေက ဖာရာရီ မောင်းဖို့ မွေးလာတာ... ကျောက်တုံးသယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး...

ထိုအချိန်တွင် သံချေးတက် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော ဝမ်သဲ့ဖာ ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဓားက သံချေးတက်နေသော်လည်း နေရောင်အောက်တွင် ဝင်းလက်နေသေးသည်။

ထို့ပြင် ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် ဘွဲ့ထူး တစ်ခု ရှိနေ၏။

[ပထမ အစမ်းသပ် ရှေ့ဆောင်]။

“ဟေ့... ဟို အစ်ကိုကြီး... ခဏလောက်ဗျ...”

[ပိုက်ဆံ မရှားပါ] က..ဝမ်သဲ့ဖာ ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးပြီး ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဝမ်သဲ့ဖာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဓားကို မြေကြီးပေါ် ထောက်ကာ ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူ ညီလေး အသစ်လား... ဘာကိစ္စလဲ... ငါ့ မစ်ရှင်ကို မနှောင့်နှေးစေနဲ့ကွာ... ငါ့အတွက် မိနစ်တိုင်းက စုဆောင်းမှတ်တွေပဲ...”

“အစ်ကိုကြီး... ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ပါ...”

[ပိုက်ဆံ မရှားပါ] ဝမ်သဲ့ဖာ လက်ထဲမှ ဓားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး၊ ဆိုင်စာရင်းကိုပါ ပြလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဒီဓားနဲ့ ဟိုအဝတ်အစား လိုချင်တယ်... စုစုပေါင်း အမှတ် (၈၀)... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အုတ်မသယ်ချင်ဘူး...”

ဝမ်သဲ့ဖာ ကြောင်သွားသည်။ “အုတ်မသယ်ချင်ရင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ...”

“ကျွန်တော်.. ခင်ဗျားရဲ့ စုဆောင်းမှတ်တွေကို ဝယ်ချင်တယ်...”

[ပိုက်ဆံ မရှားပါ] လေသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

“စနစ်က အလဲအလှယ် မဖွင့်သေးပေမယ့်... ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးပြီ... ဒီဓားကို မြေကြီးပေါ် ချ လို့ ရတယ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အစား ဝယ်ပြီး ချပေး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီ ပိုက်ဆံ လွှဲပေးမယ်...”

ဒီစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့်၊ ဘေးနားတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ဝါရင့် ကစားသမား အချို့၏ နားရွက်များ ချက်ချင်း စွင့်သွားကြသည်။

ဝမ်သဲ့ဖာ ရင်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကျန်းချန် ကို တိတ်တခိုး လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဂိမ်းထဲမှာ ပြင်ပငွေကြေးနဲ့ သီးသန့် အရောင်းအဝယ် လုပ်တာကို... ဒီ NPC က ဂရုမစိုက်ဘူးလား...

ကျန်းချန် သဘာဝကျကျ ကြားလိုက်ပါသည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မော့လိုက်၏။

ဂရုစိုက်ရမလား... ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ...

ငါ ကိုယ်တိုင် တရားဝင် ဈေးဝယ်စင်တာ မဖွင့်သရွေ့... ဒါက အတင်းအကျပ် သုံးစွဲခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ... ကစားသမား အချင်းချင်း လွတ်လပ်စွာ ကုန်သွယ်ခြင်း ဆိုတာ ဈေးကွက် စီးပွားရေးရဲ့ မလွဲမသွေ နိယာမ တစ်ခုပဲ...

ဒါ့အပြင်... စုဆောင်းမှတ်တွေကို လက်တွေ့ကမ္ဘာ ငွေကြေးနဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်မှသာ... ဒီ သိုးမိုက်လေးတွေ... အဲ... တပည့်တွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက တကယ် ပေါက်ကွဲလာမှာ...

ကျန်းချန် စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ စနစ် နောက်ကွယ်မှ [ပစ္စည်း စွန့်ပစ်ခြင်း / လက်ဆောင်ပေးခြင်း ခွင့်ပြုချက်] ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

NPC က ဘာမှ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်သဲ့ဖာ သတ္တိဝင်လာ၏။

သူ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး စမ်းသပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူငယ်ချင်း... မင်း တကယ် ပြောတာလား... ဒီ စုဆောင်းမှတ်တွေက ရှာရတာ အရမ်း ခက်တာကွ... ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး သယ်မှ (၁) မှတ်ပဲ ရတာ... (၁၀) မိနစ်လောက် ကြာတယ်...”

“ခင်ဗျား ရောင်းမှာလား မရောင်းဘူးလားသာ ပြောပါ...”

[ပိုက်ဆံ မရှားပါ] စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။

“ထျဲ့ပါး ဖိုရမ်မှာ တစ်ယောက်က ဈေးနှုန်း ခန့်မှန်းထားတာ တွေ့တယ်... စုဆောင်းမှတ် (၁) မှတ်ကို ယွမ် (၁၀)တဲ့... ဘယ်လိုလဲ...”

“ဒီဓားက (၅၀) မှတ်... အဝတ်အစားက (၃၀) မှတ်... စုစုပေါင်း (၈၀)... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယွမ် (၈၀၀) လွှဲပေးမယ်...”

“(၈)... (၈၀၀) ဟုတ်လား...”

ဝမ်သဲ့ဖာ အသံ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

ဧရာမ ပမာဏကြီး မဟုတ်သော်လည်း... ဒါက မနေ့က သူ ဂိမ်းဆော့ရင်း ရထားသည်လေ...။

ဂိမ်းကို အလကား ဆော့ရုံတင် မကဘူး... ဟိုင်ဒီလော ဟော့ပေါ့ တစ်နပ်စာပါ အမြတ်ထွက်လာတာလား...

“ရောင်းမယ်... သေချာပေါက် ရောင်းမယ်...”

နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ၊ ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စနစ်က ဖန်တီးပေးထားသော ဖုန်း မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး [ပိုက်ဆံ မရှားပါ] ၏ ဝီချက် ကို အပ်လိုက်သည်။

“တီ..တီ...”

[ဝီချက် ငွေဝင်ရောက်မှု - ၈၀၀.၀၀ ယွမ်။]

“ပြတ်သားတယ်ကွာ...”

ပိုက်ဆံ ရသည်နှင့် ဝမ်သဲ့ဖာ ချက်ချင်း ဆိုင် အလင်းတန်း ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ပင်ပင်ပန်းပန်း စုဆောင်းထားသော စုဆောင်းမှတ်များကို သုံးပြီး၊ ဝတ်ရုံ တစ်ထည်နှင့် ဓားအသစ် တစ်လက်ကို လဲလှယ်လိုက်ကာ [ပိုက်ဆံ မရှားပါ] အတွက် စွန့်ပစ် ပေးလိုက်၏။

“သူဌေး... ခင်ဗျား ပစ္စည်းတွေ... အင်မော်တယ် ခရီးလမ်း ဖြောင့်ဖြူးပါစေဗျာ...”

ထိုအခါ၊ [ပိုက်ဆံ မရှားပါ]သည် ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

အစပြု ပစ္စည်းတွေသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ခွပြဲ ဘောင်းဘီ ဝတ်ထားသော ကြက်ပေါက်စလေးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်... သူက ဒီလမ်းမပေါ်မှာ အလန်းဆုံးလူ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

“တန်တယ်ကွ... ဒီ ဂိမ်း အတွေ့အကြုံက တန်တယ်...”

ဒီမြင်ကွင်းက တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲ တစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ကျောက်သား အနေအထားကို လေ့လာနေသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် (အိုင်ဒီ - [ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်က ဦးလေးကျန်း]) သည် နှာခေါင်းပေါ်မှ AR မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံး အရောင်များ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

မူလက သားဖြစ်သူ တိုက်တွန်း၍သာ ဝင်ဆော့ကြည့်တာ ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် VR ဂိမ်း တစ်ခုလို့သာ ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်၊ စောစောက မြင်ကွင်းကြောင့် မတူညီသော အငွေ့အသက် တစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူ့ဘေးနားက ဧရာမ ကျောက်ပြာကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

စနစ်က ပြထားသည်မှာ... ဒီကျောက်တုံးကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ သယ်သွားပါက စုဆောင်းမှတ် (၁) မှတ် ရမည် တဲ့။

“စုဆောင်းမှတ် (၁) မှတ် = ယွမ် (၁၀)...”

“ဒီကျောက်တုံးက ပေါင် (၈၀) လောက် ရှိမယ်... နည်းနည်း လေးပေမယ့်... ဂိမ်းထဲမှာ ခံနိုင်ရည် ပြန်ပြည့်တာ မြန်တယ်...”

“ငါသာ ဒီလို ကျောက်တုံး (၁၀) တုံး သယ်လိုက်ရင်... ယွမ် (၁၀၀) လား...”

“တစ်နေ့ကို ကျောက်တုံး (၅၀) သယ်ရင်...”

ဦးလေးကျန်း ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာ၏။

တစ်နေ့ကို ယွမ် (၅၀၀)...

ဒါက လက်တွေ့မှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် ဝင်လုပ်တာထက်တောင် ပိုတွက်ခြေကိုက်နေပါရောလား... ပြီးတော့ ဒီမှာက လေကောင်းလေသန့် ရတယ်... ဖော်မလင် အန္တရာယ်လည်း မရှိဘူး...

ဦးလေးကျန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်။

ဘေးနားရှိ "အုတ်သယ်ရတာ ပင်ပန်းတယ်"၊ "အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး" ဟု ညည်းတွားနေကြသော အခြား ကစားသမားသစ်များလည်း မျက်လုံး အရောင်များ ပြောင်းသွားကြသည်။

ဒါက အပျက်အစီး ဟုတ်လား...

ဒါက မြေကြီးပေါ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ပြန့်ကျဲနေတာပဲ...

“ဖယ်ကြ... ဒီသစ်တုံးက ငါ့ဟာ...”

တက္ကသိုလ် ကျောင်းသား ပုံပေါက်သော ကစားသမား တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်မှ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်တုံး တစ်တုံးကို ဖက်ထားလိုက်၏။

“ဘယ်သူမှ မလုနဲ့... ဒါ ငါ့ရဲ့ ဒီည ညစာဖိုး...”

“ဟေ့... သူဌေး... ဒီမှာ စုဆောင်းမှတ် (၅) မှတ် ရှိတယ်... ယွမ် (၅၀) နဲ့ ယူမလား...”

“သူဌေး... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ သက်တော်စောင့် လုပ်ပေးမယ်... တစ်နေ့ကို စုဆောင်းမှတ် (၂၀) ပဲ ပေး...”

မူလက ပျင်းရိနေသော ရင်ပြင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဈေးခေါ်နေသော ဈေးတန်းကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ကစားသမားများသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သတိထားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြပြီး၊ အပျက်အစီးများကို လောဘတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ အုတ်သယ်သော လှုပ်ရှားမှုများပင် သွက်လက် လျင်မြန်လာကြ၏။

... ဘာပဲပြောပြော သယ်လိုက်တဲ့ အုတ်တစ်ချပ်တိုင်းက ပိုက်ဆံလေ...

ကျန်းချန် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

ဒါက သူ လိုချင်သည့် ရလဒ်ပဲ။

ပိုက်ဆံရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု အာနိသင်။

"ဂိမ်းထဲက လုပ်အား = လက်တွေ့က အမြတ်အစွန်း" ဆိုတာကို ကစားသမားတွေ သဘောပေါက်သွားတာနှင့်.. ဒီလူတွေ ထုတ်လွှတ်မယ့် ကုန်ထုတ်စွမ်းအား က ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ဒီအရာအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သော ကျန်းချန် အနေနှင့်... "စုဆောင်းမှတ်" ထုတ်လုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ထားရုံနှင့်... နောက်ကွယ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ပြီး ဒီလူတွေ သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံပင်။

“စနစ်...” ကျန်းချန် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

“ကစားသမားတွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု မြင့်တက်လာတာကို တွေ့ရတယ်... 'ဆောက်လုပ်ရေး မစ်ရှင်’ တွေရဲ့ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်နှုန်းကို သင့်တော်သလို တိုးမြှင့်လိုက်...”

“ပြီးတော့... ဟို 'ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်က ဦးလေးကျန်း' ဆိုတဲ့ လူကို အလုပ်ကြီးကြီး တစ်ခု ပေးလိုက်... စောစောက သူ အုတ်မြစ် ကို ကိုင်ကြည့်နေတာ တွေ့တယ်... သူက နားလည်တဲ့ပုံပဲ...”

ရင်ပြင်ပေါ်တွင် [ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်က ဦးလေးကျန်း] သည် ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို မပြီး သယ်မလို့ လုပ်တုန်း ရှိသေးသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် အာမေဋိတ် သင်္ကေတကြီး တစ်ခု လင်းလက်လာ၏။

[တီ..တီ... လျှို့ဝှက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မစ်ရှင်ကို စတင်လိုက်ပါပြီ။]

ဦးလေးကျန်း ခဏ ကြောင်သွားပြီးနောက်၊ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

လျှို့ဝှက် မစ်ရှင် ... အုတ်သယ်တာထက် ပိုပြီး တွက်ခြေကိုက်မှာလား...

ကျန်းချန် သည် ဦးလေးကျန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွား၏။

ပညာရှင်တွေကို ပညာရှင် အလုပ် ပေးခိုင်းမှ... အုတ်သယ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က... နှစ်ဆ တက်မှာပေါ့…

[ထျဲ့ပါး ဆိုတာ တရုတ်နိုင်ငံမှာ လူသုံးအများဆုံး အင်တာနက် ဖိုရမ် ကြီးတစ်ခုပါဗျ။ အလွယ်ပြောရရင်တော့ နိုင်ငံတကာက Reddit လိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ဆီက ဂိမ်းဝါသနာရှင်တွေ၊ ဝတ္ထုဖတ်သူတွေ စုဝေးရာ Facebook Group ကြီးတွေလိုမျိုးပေါ့။

VR/Systemထဲမှာဆိုရင် ကစားသမားတွေက ဂိမ်းထဲက အတွေ့အကြုံတွေ၊ ပစ္စည်းဈေးနှုန်းတွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အဲဒီ ထျဲ့ပါး ပေါ်မှာ တင်ပြီး အမြဲတမ်း ဆွေးနွေးလေ့ရှိကြပါတယ်။]