ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း - ဒါကိုမှ အင်ဂျင်နီယာစီမံကိန်းလို့ ခေါ်တာကွ

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးထက်ဝယ် ညနေခင်း နေခြည်နုနုတို့ ဖြာကျနေ၏။

'စုဆောင်းမှတ် (၁) မှတ် လျှင် ယွမ် (၁၀) ခန့်' ဟူသော လဲလှယ်နှုန်းထားမှာ ကစားသမားများကြားတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိပင် ဖြစ်တော့၏။ ဤအခိုက်အတန့်၌ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်သည် မြင့်မြတ်သော ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းတော်နှင့် မတူတော့ဘဲ၊ လူတိုးမပေါက်အောင် စည်ကားလှသော ပျံကျဈေးကြီးတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူနေ၏။

“ဖယ်စမ်း... ဒီကျောက်တုံးက ငါ အရင်တွေ့တာကွ...”

“ဟေ့လူ... လမ်းဖယ်... ကျွန်တော့် ပေါက်ပြားမှာ မျက်စိမပါဘူးနော်...”

ကစားသမား တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များပမာ ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်နေကြ၏။ အချို့ကလည်း အမြတ်ကြီးစားလိုသော ဇောဖြင့် ပေါင်တစ်ရာကျော်လေးသော သစ်သားတိုင်ကြီးများကို ပခုံးထက် ထမ်းထားကြ၏။ ခြေလှမ်း (၂) လှမ်း လှမ်းလိုက်၊ ခေတ္တနားလိုက်နှင့် မောလွန်းသဖြင့် လျှာတောင် ထွက်နေချေပြီ။

ကျန်းချန်သည် ခန်းမဆောင် လှေကားထစ်ထက်တွင် ထိုင်လျက်၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေမိသည်။ လူတိုင်းကတော့ စိတ်အားထက်သန်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ မြေကြီးပေါ်က ပိုက်ဆံများကို ကောက်နေရသကဲ့သို့ မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အမှိုက်သိမ်းနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ဤပုံစံအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက အိမ်ဆောက်ဖို့ နေနေသာသာ၊ ပြိုကျတော့မည့် အန္တရာယ်ရှိသော အဆောက်အဦးအိုကြီးများသာ ရလာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

'စနစ်... ငါ ဖိုမင် တစ်ယောက်လောက် ငှားမှ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်...'

ကျန်းချန် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ တွေးလိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စီမံရန် စဉ်းစားနေခိုက်မှာပင်...

“ရပ်လိုက်စမ်း... အားလုံး ငြိမ်နေကြ...”

ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်များတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အော်ဟစ်ခဲ့သော လူတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ဆူညံသံများကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ထိုအသံတွင် ပါဝင်သော အမိန့်အာဏာကြောင့် ကစားသမားတိုင်း တုန်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ၊ နံရံအိုကြီးထက်တွင် အိုင်ဒီ 'ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း' ဆိုသော လူလတ်ပိုင်း ကစားသမားကြီး တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လက်ထဲတွင် သံချေးတက်နေသော ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေ၏။ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... ဟမ်...”

“အဲဒါက အမိုးကို ထိန်းထားတဲ့ တိုင်ကွ။ အဲဒီလိုမျိုး မြေကြီးပေါ် ပစ်ချရလား။ ကျိုးသွားရင် မင်းတို့ လျော်နိုင်မှာလား...”

“ပြီးတော့ ဟိုကောင်... ဘယ်သူက မင်းကို အုတ်ကျိုးတွေနဲ့ သစ်သားတွေကို ရောထားခိုင်းလို့လဲ။ နောက်မှ ပြန်ခွဲနေရင် အချိန်မကုန်ဘူးလား...”

“အစီအစဉ်လည်း မရှိ၊ စနစ်တကျလည်း မရှိ... တွေ့ကရာကို ထုရိုက်နေကြတာပဲ။ မင်းတို့က ဂိုဏ်းဆောက်နေတာလား၊ အမှိုက်တွေ ထုတ်လုပ်နေတာလား...”

တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွား၏။ လူငယ်များမှာမူ အော်ဟစ်နေသော ဦးလေးကြီးကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြရ၏။ ဝမ်သဲ့ဖာကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သဖြင့် ပြန်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးကြီးက ဘယ်သူမို့လို့လဲဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က ဂိမ်းဆော့ရင်း အုတ်သယ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတာလေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဇီဇာကြောင်နေရတာလဲ...”

“ပိုက်ဆံရှာတာ ဟုတ်လား...”

ဦးလေးကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နံရံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှာခေါင်းပေါ်တွင် မရှိသော မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ဟန် ပြုလိုက်ရင်း...

“ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် တစ်ခေါက်သယ်ဖို့ (၁၀) မိနစ်လောက် ကြာမယ်။ တစ်နာရီလုပ်မှ စုဆောင်းမှတ် (၆) မှတ်လောက်ပဲ ရမှာ။ ဆေးလိပ်ဖိုး ရဖို့တောင် မနည်းလုပ်နေရတာကိုး။ ငါပြောတာ နားထောင်ရင် စွမ်းဆောင်ရည်ကို နှစ်ဆ တိုးပေးမယ်။ တစ်နာရီကို (၁၅) မှတ် ရဖို့ဆိုတာ အိမ်မက် မဟုတ်ဘူးကွ...”

“နှစ်ဆ” နှင့် “(၁၅) မှတ်” ဆိုသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ငြင်းဆန်နေသော ကစားသမားများ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားကြတော့သည်။

“တကယ်လား ဦးလေးကြီး... ဦးလေးက ပညာရှင်လား...”

“နှစ်ဆ ဟုတ်လား... ဒါဆို တစ်နေ့ကို တစ်ထောင်ကျော် ရမှာပေါ့...”

ဦးလေးကျန်းက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းချန်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းချန်နှင့် (၃) မီတာအကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ဝဝ ရှူလိုက်၏။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အားနာဟန် ရှိသော်လည်း အပြည့်အဝ ရိုသေမှုဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်... တပည့် ဦးလေးကျန်းဟာ ဂိုဏ်းကို မဝင်ခင်က ဆောက်လုပ်ရေး ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီရင်ပြင်မှာ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရပါတယ်။ ဂိုဏ်းတူ မောင်လေးတွေ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဆော့နေရင် အချိန်တွေ ကြန့်ကြာပြီး အန္တရာယ်တွေလည်း ကြုံရနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းတော် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို တပည့်ရဲ့ လက်ထဲကို အပ်နှင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုအပ်ပါတယ်...”

ကျန်းချန်သည် ဖုန်ပေနေသော ထိုလူကြီးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေးညွတ်သွား၏။ ရောက်လာပြီပဲ။

သူ တကယ် လိုအပ်နေသည့် ပညာရှင်။ နားမလည်သောသူက ပရမ်းပတာ လုပ်နေသည်ထက် စာလျှင်၊ နားလည်သောသူက စနစ်တကျ အုပ်ချုပ်သည်က ပိုကောင်းပေမည်။

ကျန်းချန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး၊ ချီးကျူးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ...”

“မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် အပြည့်အဝ အသုံးချစမ်း။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီရင်ပြင် ပြင်ဆင်ရေးနဲ့ တပည့်သစ် အိပ်ဆောင်တွေ ဆောက်လုပ်ရေးကို မင်းကို အာဏာအပြည့် အပ်နှင်းလိုက်မယ်...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျန်းချန် လက်ညှိုးတစ်ချက် ခါလိုက်၏။ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဦးလေးကျန်း၏ နဖူးထဲ စိမ့်ဝင်သွားတော့၏။

[တီ..တီ... ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ကစားသမား ‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’... ယာယီရာထူး ‘ဖိုမင်’ ကို ရရှိသွားပါပြီ။]

လုပ်ပိုင်ခွင့်များ ပွင့်သွားခြင်း -

(၁)။ နယ်မြေအတွင်း အသံချဲ့စက်ဖြင့် အော်ဟစ်နိုင်ခြင်း။

(၂)။ ‘ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တာဝန်များ’ ပေးအပ်နိုင်ခြင်း။

“ဖိုမင်” ဆိုသော ရွှေရောင်ဘွဲ့ထူးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဦးလေးကျန်း၏ နေလောင်ထားသော မျက်နှာကြီးမှာ နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် အင်ဂျင်နီယာလောကထဲ ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ အနှစ် (၂၀) ရှိပြီ ဖြစ်၏။ အလုပ်ရှင်များ၏ ဆဲဆိုခြင်းကို ခံရ၊ အထက်လူကြီးများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဂိမ်းတစ်ခုထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရာထူးရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းပြင် အင်မော်တယ် တစ်ပါးက သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး အလုပ်အပ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ အရှိန်အဝါက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ကစားသမားများကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် ဝမ်းစာအတွက် ရုန်းကန်နေရသော လူလတ်ပိုင်း ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။ သူသည် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဓိက အင်ဂျင်နီယာချုပ်ကြီး ဖြစ်၏။

“အားလုံး ကြားလိုက်ကြတယ်မလား။ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို အာဏာအပ်လိုက်ပြီ...”

ဦးလေးကျန်းက သူ့ဂေါ်ပြားကို မြေကြီးထဲ စိုက်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။

“ပိုက်ဆံရှာချင်တဲ့သူမှန်သမျှ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြစမ်း...”

“ခွန်အား (၅) ထက် ကျော်တဲ့သူတွေ ရှေ့ထွက်။ မင်းတို့က ဘယ်ဘက်ကိုသွားပြီး ကျောက်တုံးကြီးတွေကို သယ်။ အတင်းအဓမ္မ မသယ်နဲ့။ တောထဲကိုသွားပြီး သစ်တုံး နှစ်တုံးလောက် ခုတ်လာခဲ့၊ မောင်းတံ လုပ်မယ်။ မောင်းတံ နိယာမ ဆိုတာ မင်းတို့ အလယ်တန်း ရူပဗေဒမှာ မသင်ခဲ့ကြဘူးလား...”

“လျင်မြန်မှု များတဲ့သူတွေ ညာဘက်ကိုသွားပြီး အုတ်ကျိုးတွေကို ရှင်း။ အရွယ်အစားအလိုက် ခွဲထား။ အကောင်းတွေကို လမ်းခင်းဖို့ သုံးမယ်၊ အကျိုးတွေကို ကျင်းဖို့ သုံးမယ်...”

“ပြီးတော့ မင်း... ဟို သူဌေးလေး... အဲ... ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’... မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေက ကောင်းတယ်၊ သွားပြီး သစ်ပင်ခုတ်စမ်း။ (၃၀) စင်တီမီတာလောက် ပတ်လည်ရှိတဲ့ သစ်တုံး (၂၀) လိုချင်တယ်။ တစ်တုံး လိုရင် ဒီည မင်း ထမင်းငတ်မယ်သာ မှတ်တော့...”

ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ပရမ်းပတာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို စနစ်ကျသွားတော့သည်။ အလုပ်ရုံ တစ်ခုပမာ လည်ပတ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

ကစားသမားများ အံ့သြသွားကြသည်။

ဦးလေးကျန်း၏ အမိန့်ကို နားထောင်ခြင်းမှာ စည်းကမ်းများ များလာပေမယ့်၊ တကယ်တော့ အားစိုက်ရသည်မှာ ပို၍ သက်သာသွားသည် မဟုတ်ပါလော။

အရင်က ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို သယ်ရန် (၁၀) မိနစ်လောက် အတင်းရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခု ဦးလေးကျန်းက သစ်သားလုံးများကို အောက်မှခံပြီး လှိမ့်ခိုင်းလိုက်သောအခါ (၃) မိနစ်နှင့် တစ်ခေါက် ပြီးသွားတော့သည်။

စနစ်၏ အသိပေးသံများကလည်း တရစပ် မြည်လာတော့၏။

[တီ..တီ... သန့်ရှင်းရေး တာဝန် ပြီးမြောက်ပါသည် - စုဆောင်းမှတ် (၁) မှတ်။]

[တီ..တီ... အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှု အပိုဆု - စုဆောင်းမှတ် (၀.၅) မှတ်။]

“ဟိုက်ရှားပါး... မြန်လိုက်တာကွာ...”

“ဦးလေးကျန်းနဲ့ ဆက်နေမှ ဖြစ်တော့မယ်။ တစ်နေ့ကို ထမင်း (၉) နပ် စားရတော့မှာဟေ့...”

“ဦးလေးကျန်းက တော်တော် ဆရာကျတာပဲ။ မြောင်းတူးထားတာ ဖြောင့်စင်းနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ အရမ်း ဇိမ်ရှိတာပဲ...”

(၃) နာရီခန့် ကြာသောအခါ...

နေဝင်ရီတရော အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

အမှိုက်ပုံလို ဖြစ်နေသော ရင်ပြင်ကြီးမှာ ပြောင်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မြေသားများကိုလည်း စနစ်တကျ ဖိညှိထားကာ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်သားများကိုလည်း အမျိုးအစားအလိုက်၊ အရွယ်အစားအလိုက် စီထားသည်မှာ သပ်ရပ်လွန်းလှသဖြင့် ကြည့်၍ပင် ကောင်းနေပါသေးသည်။

အရှေ့ဘက်တွင်မူ အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ပုံရိပ်က ပေါ်လာချေပြီ။ အုတ်မြစ်နှင့် တိုင်အချို့သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ တိကျလှသော ထောင့်ကွေးများက ပညာရှင်လက်ရာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေ၏။

ကျန်းချန်သည် ခန်းမဆောင် လှေကားထစ်၌ ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း အလုပ်တွင် စီးမျောနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

အလုပ်ကို ပညာရှင်များထံ၌သာ အပ်သင့်သည်မှာ မှန်ပေသည်။

သည်အတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မနက်ဖြန် ဆိုလျှင် တပည့်များ ခေါင်မိုးအောက် ရောက်တော့မည် ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်... သစ်ပင်ခုတ်နေသော သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ သည် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်သတ်လျက် တောထဲမှ ပြေးထွက်လာ၏။ ဆံပင်များမှာ ငှက်သိုက်လို ဖြစ်နေပြီး၊ အဝတ်အစားများမှာ ပြဲအာနေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေ၏။

သူ့လက်ထဲတွင်မူ ဝက်တစ်ကောင်လောက် ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးကို အသေချည်နှောင်ထားပြီး၊ ထိုသတ္တဝါကလည်း အတင်းရုန်းကန်နေသည်။

နားရွက်ရှည်ရှည်များကြောင့် ယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဦးလေးကျန်း... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ က အမောတကော ပြောလိုက်၏။

“သစ်ပင်ခုတ်ရင်းနဲ့ ဒီကောင်ကြီးကို တွေ့တာ။ သွေးတန်းတော့ မပေါ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အသားတော့ အများကြီးပဲ... ဒါကို စားလို့ ရမလား ခင်ဗျာ...”

ကျန်းချန် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်၏။ ‘လေဟုန်စီးယုန်’ ဖြစ်၏။ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်သော်လည်း၊ အရသာရှိသော အသားကြောင့် နာမည်ကြီးသော အကောင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းချန် ပြုံးလိုက်မိ၏။

အဆောက်အဦးကလည်း ဆောက်ပြီးပြီ၊ ဟင်းချက်စရာကလည်း သူ့အလိုလို ရောက်လာပြီ မဟုတ်ပါလော။ ဆာလောင်ပြီး ပင်ပန်းနေသော ကစားသမားများကို ကြည့်ကာ၊ သူတို့၏ စိတ်ကို ထပ်မံ သိမ်းပိုက်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ့အသံကို တစ်ရင်ပြင်လုံး ကြားအောင် ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက... လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါတယ်...”

“မင်းတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့...”

သူက ထို ဝဖီးသော ယုန်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း...

“ဒီည... အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲ လုပ်ကြမယ်...”

“ဟေး... ”

မိစ္ဆာကောင်ကို သတ်စဉ်ကထက် ပို၍ ကျယ်လောင်သော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံကြီး ရင်ပြင်၌ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ အစားအသောက်ကို မက်မောသော ဤကမ္ဘာမြေသားများ အတွက်မူ ‘အခြားကမ္ဘာမှ သဘာဝ တောရိုင်းသားကောင်’ ထက် ကောင်းသောအရာ မရှိတော့ချေ။

[ဘာသာပြန်သူ၏ မှတ်ချက် - ဤနေရာ၌ ယုန်သည် သာမန်ယုန်မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပါဝင်သော မိစ္ဆာသားရဲ မျိုးနွယ် ဖြစ်သဖြင့် စားသုံးပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်ပါသည်။]