စစ်နိုင်ပစ္စည်းများ ခွဲဝေခြင်း (သို့) ဒါကိုမှ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတော်ကြီးလို့ ခေါ်တာလား

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးထက်ဝယ် နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်တို့က ဖျော့တော့စွာ ကျရောက်နေ၏။

တိုက်ပွဲကတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ စောစောကမှ မာန်မာနတွေ တက်ကြွနေခဲ့သော ‘လေမည်းတောင်ကုန်း’ ဓားပြစခန်း၏ တတိယခေါင်းဆောင် ဝမ်မျက်နှာပေါက်မှာမူ ယခုအခါ အပျက်အစီးပုံများကြားတွင် အေးစက်စွာ လဲလျောင်းနေရှာသည်။ သူ၏ သေဆုံးပုံမှာလည်း တကယ့်ကို သနားစဖွယ်ပင်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ထုံးမှုန့်များ ဖြူဖွေးနေပြီး၊ သူ အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော သားရေချပ်ဝတ်မှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေချေပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ခြေရာများ၊ အုတ်ခဲရာများနှင့် အကိုက်ခံထားရသော အမှတ်အသားများက ဗလပွပင် ရှိနေ၏။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ခဏတာ စိုးမိုးသွား၏။ ကစားသမား တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ထားသော အနေအထားအတိုင်းပင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြ၏။ သူတို့မှာ မီတာ (၁၀၀၀) အပြေးပြိုင်ပွဲကို အားကုန်လွှဲ ပြေးထားရသည့် ခွေးအိုကြီးများပမာ အသက်ကို အငမ်းမရ ရှူနေကြရ၏။

“ဟူး... ဟူး... သေ... သေသွားပြီလားဗျ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားကာ၊ အဆုတ်များ ပေါက်ထွက်တော့မတတ် ခံစားနေရ၏။ စောစောက စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ်တွင် မသိသာခဲ့သော်လည်း၊ ယခု စိတ်လျော့လိုက်သည့် အခိုက်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးအဆစ်များက နာကျင်ကိုက်ခဲလာတော့၏။

“သေလောက်ပါပြီကွာ... ငါ့လက်တွေတောင် မမြှောက်နိုင်တော့ဘူး...”

နယူတန်၏ အခေါင်းဖုံးသည် သူ၏ နှာခေါင်းပေါ်မှ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ဟန် ပြုလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိဿာချိန် (၃၀) ခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို မကာ အားကုန် ထုနှက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ငါတို့... တကယ်ကြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့တာလား...”

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်းသည် အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သော ဂေါ်ပြားကြီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေလျက်၊ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှ လူလတ်ပိုင်း မိမိအနေနှင့် အင်မော်တယ် ကမ္ဘာတွင် လက်နက်ကိုင် ရန်ပွဲတစ်ခု၌ ပါဝင်ခဲ့သလော.. မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

အားလုံးက သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ခံစားနေခိုက်မှာပင်...

“ဝင်း...”

သာယာသော အသံလေးတစ်ခုနှင့်အတူ ဝမ်မျက်နှာပေါက်၏ အလောင်းပေါ်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းတန်းလေးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ စစ်နိုင်ပစ္စည်းများ၏ အရောင်အဝါပင် ဖြစ်၏။ ထိုအလင်းရောင်မှာ ပြင်းထန်သော အားဆေးတစ်ခွက်ကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။

“အိုးဂေါ့ဒ်... ပစ္စည်းတွေ ထွက်လာပြီဟေ့...”

တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ပွဲတုန်းကထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ‘လူသတ်ပွဲ’ တစ်ခု ပြန်လည် ဖြစ်ပွားလေတော့သည်။

“ငါ့ဟာကွ... နောက်ဆုံးတစ်ချက် ငါ ထုလိုက်တာ... ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ စနစ် အသိပေးချက် ပေါ်တယ်...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် တည်ငြိမ်လှသော်လည်း၊ ယခုမူ ဆာဗာ၏ ပထမဆုံးသော လူသားခေါင်းဆောင်ထံမှ ထွက်လာသည့် ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပညာရှင်အရှိန်အဝါများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ဗိုက်ဆာနေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ပမာ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

“မဟုတ်တာ... ငါသာ ထုံးမှုန့်နဲ့ မပက်ရင် မင်းတို့ အကုန် ဂွကျနေပြီ... အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်သူက ငါကွ...”

ဝမ်သဲ့ဖာကလည်း အားကျမခံပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် လျင်မြန်စွာဖြင့် လူအုပ်ကြားထဲသို့ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်လုံး သုံးကာ တိုးဝင်သွား၏။

“မတိုးနဲ့လေဟ... ဘယ်ကောင် ငါ့လက်ကို နင်းတာလဲ...”

“ဒီတောက်ပနေတဲ့ ကျောက်တုံးက ငါ့ဟာ... ငါ အရင်ထိတာ... အိတ်ထဲတောင် ထည့်ပြီးပြီ...”

“ဟိတ်. အဲဒီစာအုပ်ကို ချလိုက်စမ်း... မဟုတ်ရင် အုတ်ခဲနဲ့ ထပ်ထုပစ်မယ်နော်...”

လူ (၁၀) ယောက်ကျော်မှာ ချက်ချင်းပင် သရဲစီးသွားကြတော့သည်။ အလင်းလုံးလေး အချို့ကို လုယူရန်အတွက် အင်္ကျီများကို ဆွဲ၊ ခြေထောက်များကို ဖမ်းကာ လက်ချောင်းများကို အတင်းဖြုတ်ယူနေကြ၏။ မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလှပြီး၊ စူပါမားကတ်တွင် ဈေးလျှော့ထားသော ကြက်ဥများကို လုနေကြသည့် အဘိုးအဘွားများနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှပေ၏။

ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူဆိုသော အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ဓားပြအုပ်စုထံမှ ရသော ပစ္စည်းများကို အညီအမျှ မခွဲဝေနိုင်သဖြင့် အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြသော လူမိုက်ဂိုဏ်းငယ်လေး တစ်ခုနှင့်သာ တူနေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

နေရာရွှေ့ပြောင်း အခင်းအကျင်းဆီမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ တိုက်ပွဲ၏ ပထမဆုံး စက္ကန့်မှာတင် အသတ်ခံလိုက်ရသော သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ သည် သူ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း ရေတွက်ချိန် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရင်ပြင်ပေါ်မှ သရဲအုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ မြေကြီးပေါ်တွင် ပိပြားနေသော ဝမ်မျက်နှာပေါက်၏ အလောင်းမှာ လူရုပ်ပင် မပေါ်တော့ချေ။

သူသည် ရုတ်တရက် အရေးကြီးသောအရာကို သတိရသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“နေကြဦး... လက်အောက် လျှော့ကြပါဦးဗျ...”

‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ သည် သွေးရောင်လွှမ်းသော စာဗူးတောင်းငှက် တစ်ကောင်ပမာ အော်ဟစ်ကာ ပြေးလာ၏။ သူသည် စနစ်က ပေးထားသော ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ထားသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ပေကျံနေသော သားရေချပ်ဝတ် အပိုင်းအစများနှင့် ဝမ်မျက်နှာပေါက်၏ ဗလာဖြစ်နေသော လက်ဖဝါးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ဓာတ်များ အကြီးအကျယ် ပျက်ပြားသွားရရှာသည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကော... ကျွန်တော့်ရဲ့ ချပ်ဝတ်ကော... ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲဗျာ...”

သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဖုန်ပေနေသော သားရေစလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်မပါဘဲ ငိုကြွေးနေတော့သည်။

“စောစောကတင် ကျွန်တော် သူနဲ့ ဈေးစကား ပြောထားတာလေ... စုဆောင်းမှတ် (၂၀၀၀) နဲ့ အကုန်ယူမယ်လို့ ပြောပြီးသား... ပိုက်ဆံတောင် လွှဲတော့မလို့ဟာကို... ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူ ငါ့ရဲ့ ချမ်းသာလမ်းကို ပိတ်လိုက်တာလဲ...”

ဘေးနားရှိ ကစားသမားများမှာ သူဌေးသား၏ စွပ်စွဲချက်များကို ကြားသည့်အခါ မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်ကြပြီး၊ မိမိတို့ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ထားသော ပစ္စည်းလေးများကို အင်္ကျီအတွင်းဘက်သို့ ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးထည့်လိုက်ကြ၏။

“အဟမ်း... သူဌေးလေးရာ... စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် လူအုပ်ကြားမှ ရင်ဘတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးဖြင့် ထွက်လာကာ၊ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက စစ်ပွဲလေဗျာ... စစ်ပွဲဆိုတာ ရက်စက်တတ်တာပဲ... တစ်ခါ လွဲချော်သွားတဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရတော့ဘူးလေ...”

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ကျန်းချန်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်မှာ အေးစက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် ဤပြဇာတ်တစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင် တင်းမာလှသော တိုက်ပွဲမှသည်၊ နောက်ပိုင်းတွင် လူမိုက်ဆန်ဆန် ဝိုင်းရိုက်ကြပုံ၊ ယခုအခါ၌မူ ရှုပ်ထွေးလှသော ပစ္စည်းလုပွဲနှင့် လမ်းဘေးတွင် ငိုယိုနေသော သူဌေးသား...

သူသည် နားထင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်မိပြီး၊ ခေါင်းတောင် ကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှက်ဖို့ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ဒါတွေက ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် စတုတ္ထကပ်ဘေး ဆိုတာ တကယ်ပဲလား။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်... စာမတတ်ပေမတတ် တောဓားပြအုပ်စု တစ်စုနဲ့ပဲ တူနေတာလေ။

နောင်တစ်ချိန်ကျလျှင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းဟု လူတွေ ခေါ်ကြမှာကို သူ တကယ်ကြီး စိုးရိမ်မိနေတော့သည်။

သို့သော် ညည်းတွားနေရုံနှင့် မပြီးချေ။ ကစားသမားများ လုယူထားသော ပစ္စည်းများမှ ဖျော့တော့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူ ထွက်ပေါ်လာရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချန် သိလိုက်၏။

ထိုအရာများမှာ အဆင့်နိမ့် သိုင်းပညာရပ်များနှင့် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိ ကစားသမားများအတွက် ထိုအရာများက လုံးဝ အပိုအလုပ်များသာ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ချီ အာရုံခံခြင်း အဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးသဖြင့် ထိုအရာများကို ကိုင်ထားသည်မှာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ချေ။ ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး၊ တွန့်ကြေနေသော သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူကို ပြန်၍ ဆွဲဆန့်ကာ မျက်နှာထားကို ပြင်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါ (သို့မဟုတ် လိမ်ညာနိုင်စွမ်း) ကို ပြသရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်ပါလော။

“ဝူး...”

သူသည် ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အသံကို ဟိန်းထွက်စေပြီး အဝေးဆီမှ ပဲ့တင်သံ တစ်ခုပမာ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်၏။

“ဒီလောက်ဆို တော်ကြတော့မလား...”

အသံက မကျယ်လှသော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုအသံတွင် ပါဝင်သော အေးစက်မှုက လူတိုင်းကို ရိုသေကြောက်ရွံ့သွားစေတော့၏။

ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွား၏။

အားလုံးမှာ တောင့်ခဲသွားကြပြီးမှ ဘေးနားတွင် တကယ့် ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်ကို သတိရသွားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကစားသမားများမှာ အချင်းချင်း၏ လည်ပင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လွှတ်လိုက်ကြပြီး၊ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိထားသော မူကြိုကျောင်းသားများပမာ ကျန်းချန် လှေကားထစ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို ငြိမ်၍ ကြည့်နေကြတော့သည်။

ကျန်းချန်သည် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လူအုပ်အလယ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။ သူသည် စစ်နိုင်ပစ္စည်းများကို မကြည့်ဘဲ၊ ကစားသမားများ၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေများကိုသာ ဦးစွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး၊ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်လျက် ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရထားကြ၏။

“သေမျိုး ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ပဲ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ သတ္တိ (ထုံးမှုန့်နဲ့ အုတ်ခဲ) ကို အသုံးပြုပြီး ချီ စုစည်းမှု အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်...”

ကျန်းချန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ကစားသမားများ၏ နားထဲတွင်မူ အသိအမှတ်ပြုခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအောင် မလုပ်ခဲ့ကြဘူး...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကစားသမားများ၏ စိုးရိမ်စိတ်များမှာ ဂုဏ်ယူမှုများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူတို့၏ ခါးများမှာလည်း သိသိသာသာ မတ်သွားကြ၏။

“ဟီးဟီး... ဂိုဏ်းချုပ်က ကျုပ်တို့ကို ချီးကျူးတယ်ဗျို့...”

“ငါ ပြောသားပဲ... ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အပြတ်အသတ်ပဲလို့။ ဒါကိုမှ ဗျူဟာလို့ ခေါ်တာကွ...”

လေထုက အတော်အတန် အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းချန်သည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်နှင့် ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ဖောင်းကားနေသော အိတ်ကပ်ဆီသို့ ကျရောက်သွား၏။

“သို့သော်ငြားလည်း...”

ကျန်းချန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လေသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်လာ၏။

“တောဓားပြတွေဆီက ရတဲ့ ဒီဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေမှာ သွေးစွန်းနေတဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ အများကြီး ပါဝင်နေတယ်...”

“မင်းတို့က အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ကို မတက်လှမ်းရသေးတဲ့ သေမျိုး ခန္ဓာကိုယ်တွေပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့နားမှာ အတင်းအကျပ် ထားရှိမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ဝါးမြိုသွားလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ချီ သွေဖယ် ရလိမ့်မယ်... အဆိုးဆုံးကတော့...”

ကျန်းချန်သည် ဆက်၍ မပြောတော့ဘဲ၊ အဓိပ္ပာယ်ပါပါနှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကစားသမားများ၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြတော့၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးလည်း ရှိသေးတာလား...”

“ပစ္စည်းတွေက အမြဲတမ်း ကျိန်စာသင့်နေတာလား... ဒါဆို ငါ့ရဲ့ စိတ်ခိုင်ခံ့မှုတွေ လျော့သွားမှာပေါ့...”

“အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး... ဒီကျောက်တုံးကို ကိုင်ထားတုန်းက ကျောထဲ စိမ့်စိမ့်သွားတာ... မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကြောင့်ကိုး...”

အရူးလုပ်ခံလိုက်ရသော ကစားသမားများကို ကြည့်ကာ ကျန်းချန် စိတ်ထဲမှ ရယ်လိုက်မိသော်လည်း၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ ‘တပည့်များအတွက် အလွန် စိုးရိမ်နေသော’ ဆရာကောင်း တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းထား၏။

“ထားလိုက်ပါတော့လေ...”

ကျန်းချန်သည် တပည့်များအတွက် ဘေးအန္တရာယ်ကို မိမိကပင် တာဝန်ယူပေးမည့် ဟန်ပန်ဖြင့် အင်္ကျီလက်စကို ခါလိုက်၏။

“မင်းတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက်၊ ဒီဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို ဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ခဏ သိမ်းဆည်းပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေကို သန့်စင်ပေးထားမယ်။ နောင်တစ်ချိန် မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ တိုးတက်လာပြီး ဒီအငွေ့အသက်တွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့အခါကျမှ ပြန်လည် လဲလှယ်ခွင့် ပေးမယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတော်အနေနဲ့ တပည့်တွေရဲ့ စစ်နိုင်ပစ္စည်းတွေကို ဒီအတိုင်း အလကား ယူမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျန်းချန်သည် နောက်ဆုံးပိတ် ငါးစာကို ချလိုက်တော့သည်။

“ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ တပည့်တိုင်းကို၊ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှု အနည်းအများ မခွဲခြားဘဲ... ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ဂိုဏ်း စုဆောင်းမှတ် (၁၀၀) စီ ပေးအပ်မယ်...”

“ပြီးတော့ မိမိဆန္ဒအလျောက် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို လာရောက် အပ်နှံတဲ့သူတွေကိုတော့ အဲဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးအလိုက် အပိုဆောင်း အမှတ် (၅၀၀) ကနေ (၁၀၀၀) အထိ ထပ်ပေးဦးမယ်...”

“ဝုန်း...”

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။ စောစောက စိုးရိမ်စိတ်နှင့် နှမြောစိတ်များမှာ လွင့်ပျယ်သွားချေပြီ။ အမှတ် (၁၀၀) ဆိုသည်မှာ ယွမ် (၁၀၀၀) နှင့် ညီမျှသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ လူတိုင်းရမည့် ဆုကြေး ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် ပစ္စည်းများကို အပ်နှံပါက နောက်ထပ် အမှတ် ထောင်ချီ၍ ရဦးမည် ဖြစ်၏။

ဘယ်လို သုံးရမှန်း မသိသည့် ‘ကျိန်စာသင့် ပစ္စည်း’ ကို ကိုင်ထားမည့်အစား၊ လက်တွေ့ ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်ခြင်းက ပို၍ မမြတ်ပေလော။

“ဂိုဏ်းချုပ်... တကယ်ကို ဖြောင့်မတ်လိုက်တာဗျာ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သူ ဖြစ်၏။ သူသည် ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၃) တုံးကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းတော်အတွက်ဆိုရင် ဒီတပည့် အသက်ကိုတောင် မနှမြောပါဘူး။ ဒီ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြေရှင်းပေးပါတော့ဗျာ...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်သည် ထိုသိုင်းကျမ်းကို နှမြောသယောင် ရှိသော်လည်း၊ အခြားသူများ အပ်နှံနေကြသည်ကို မြင်သည့်အခါနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ စကားများကို ကြားသည့်အခါ၌မူ သူလည်း မစွန့်စားရဲတော့ချေ။ သူသည် ‘တောင်ဖြိုဓားသိုင်း’ ဟု အမည်ရသော စာအုပ်ကို ရိုရိုသေသေ အပ်နှံလိုက်၏။

ငိုယိုနေသော သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ ပင်လျှင် စုဆောင်းမှတ် ရမည်ဟု ကြားသည့်အခါ ငိုသံရပ်သွားတော့သည်။ သူသည် မျက်နှာကို သုတ်ကာ ကျန်းချန်ဆီသို့ ဘောင်းဘီတိုနှင့်ပင် ပြေးလာခဲ့၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော် သေသွားခဲ့ပေမယ့်... အရင်ဆုံး ပြေးဝင်ပြီး ရန်သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်လည်း ဟို အမှတ် (၁၀၀) ရမှာ မဟုတ်လားဟင်...”

ကျန်းချန်သည် စောစောက ‘လောဘကြီးသော ဓားပြများ’ မှ ‘လိမ္မာသော တပည့်များ’ အဖြစ်သို့ တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားသော ကစားသမားများကို ကြည့်ကာ အသာပြုံးလိုက်မိ၏။ သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် သိုင်းကျမ်းကို အေးအေးလူလူ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူတိုင်း၏ အပေါ်သို့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာကျစေလိုက်၏။

[တီ..တီ... တာဝန် ပြီးမြောက်ပါသည်... ဂိုဏ်း စုဆောင်းမှတ် (၁၀၀) ရရှိပါသည်။]

[တီ..တီ... ပစ္စည်း အပ်နှံမှု အောင်မြင်ပါသည်... အပိုဆောင်း စုဆောင်းမှတ် (၈၀၀) ရရှိပါသည်။]

(ဝမ်သဲ့ဖာ၏ မြင်ကွင်း)

စနစ်၏ သာယာသော အသံများနှင့်အတူ မိမိတို့၏ အကောင့်ထဲမှ ဂဏန်းများ တိုးပွားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး၌ ပျော်ရွှင်စရာ

လေထုကြီး လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ပေးရင်း၊ စောစောက မိမိတို့၏ သူရဲကောင်းဆန်ပုံများကို ကြွားဝါနေကြတော့၏။

နေရောင်ခြည်က ပို၍ နွေးထွေးလာခဲ့လေပြီ။ ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်ထက်သို့ ပြန်လည် တက်လှမ်းသွားကာ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း တက်ကြွလှသော တပည့်များကို ကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်၏။

မဆိုးလှချေ။

သူတို့မှာ နည်းနည်းတော့ ဆူညံကြပေမယ့်၊ နည်းနည်းတော့ ရိုင်းကြပေမယ့်၊ နည်းနည်းတော့ ပိုက်ဆံမက်ကြပေမယ့်...

တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော ဤ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသည် နောက်ဆုံးတော့လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

[t.n: ချီ အာရုံခံခြင်း - ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်၏ အခြေခံဆုံး အဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စတင် သိရှိ အာရုံခံနိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

[ချီသွေဖယ်ခြင်း- ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်စီးကြောင်းများမှာ မှားယွင်းစွာ စီးဆင်းခြင်း သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်။]