မြင်းရိုင်းကျိုးပွဲ (သို့) မြန်မြန်ပြေးနိုင်ရင် ဝမ်းနည်းမှုတွေ ငါ့နောက် မလိုက်နိုင်တော့ဘူး
Vol. 1 Ch. 11
~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးထက်ဝယ် နေရောင်ခြည်မှာ ရဲရဲတောက် ဖြာကျနေ၏။ နံနက်ခင်း၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ကစားသမားများမှာ တစ်မဟုတ်ချင်း သူဌေးဖြစ်သွားကြသော လူကုံထံများပမာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။
ကစားသမားများသည် သုံးယောက်တစ်စု ငါးယောက်တစ်ဖွဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကာ အနားယူနေကြ၏။ အချို့ကလည်း အသစ်လဲလှယ်ထားသော လက်နက်များကို ကိုင်တွယ်ကာ စမ်းသပ်နေကြ၏။ ဆိုင်ထဲတွင် အချိုဆုံးဖြစ်သည့် သံချေးတက်ဓားများသာ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သတ္တုလက်နက်များ ဖြစ်လာပြီ မဟုတ်ပါလော။ အချို့ကမူ မိမိတို့၏ စုဆောင်းမှတ်များကို ကြည့်ကာ ပေါင်နှစ်ရာရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦးပမာ ပြုံးပျော်နေကြ၏။
“ဟေ့လူတို့... ငါ့မှာ စုဆောင်းမှတ် (၁၂၀၀) တောင် ရှိနေပြီဗျို့...”
ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူ၏ ဗိုက်ပူကြီးကို ရှေ့သို့ပင့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြွားဝါလိုက်၏။
“ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ရောက်လာတာနဲ့ ငါ အဆင့်မြင့် သိုင်းကျမ်းတစ်စောင်ကို လဲပြီး ကျင့်တော့မယ်။ အဲဒီကျရင် ငါက မန္တန်ဆရာကြီး ဖြစ်ပြီသာ မှတ်တော့...”
“ဟင်း... တစ်ထောင်ကျော်လေးနဲ့များ...”
စနစ်ကပေးသော အဝတ်အစားသစ်ကို လဲဝတ်ထားသည့် သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ စောစောက ပစ္စည်းတွေ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ရင်နာနေသော်လည်း၊ ယခုအခါ ပြင်ပငွေကြေး ယွမ်များဖြင့် စုဆောင်းမှတ်များကို ထပ်မံဝယ်ယူထားသဖြင့် သူသည် ပြန်လည် မာန်တက်နေချေပြီ။
“ကျွန်တော်ကတော့ ‘ချီ လမ်းညွှန် သိုင်းကျမ်း’ လဲဖို့ ပိုက်ဆံ စုပြီးသား။ ချီစွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သွင်းနိုင်တာနဲ့ ကျွန်တော်က တကယ့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီ။ အဲဒီကျရင် မင်းတို့ကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးမယ်...”
လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြွားဝါနေကြစဉ်မှာပင်...
“ဟီး...”
ရင်ပြင်အစွန်းဆီမှ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မြင်းဟီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
အားလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ‘လေမည်းတောင်ကုန်း’ ဓားပြများထံမှ သိမ်းဆည်းရမိသော စစ်မြင်း (၁၀) ကောင်ကျော်ကို တိုင်လုံးများတွင် ဖြစ်သလို ချည်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မြင်းများမှာ တစ်နေကုန် အစာငတ်နေသဖြင့် မြေကြီးကို ကုတ်ကာ နှာမှုတ်နေကြ၏။
စောစောက ပစ္စည်းလုပွဲနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခွဲဝေပွဲတွင် လူတိုင်း အာရုံရောက်နေသဖြင့် ဤသက်ရှိ သတ္တဝါကြီးများကို မေ့လျော့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုမှသာ အားလုံး သတိရသွားကြတော့၏။
“သောက်ကျိုးနည်း... မြင်းတွေဟ...”
“စီးတော်ယာဉ်တွေကွ... ငါတို့ ဒါတွေကို မေ့နေတာပဲ...”
ဤသည်မှာ (၁၀၀) ရာခိုင်နှုန်း အစစ်အမှန် ခံစားရသော ဂိမ်းထဲမှ စီးတော်ယာဉ်များ ဖြစ်ပေသည်။ အလိုအလျောက် လမ်းကြောင်းရှာပေးသည့် မြင်းရုပ်ကြီးများ မဟုတ်ဘဲ၊ အသက်ပါသော တကယ့် မြင်းအစစ်ကြီးများ ဖြစ်၏။ ဤမြင်းများကို စီးရမည်ဆိုပါက ဘယ်လောက် အထာကျလိုက်ပါမည်နည်း။
“ဝုန်း...”
ကစားသမား တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ကစားစရာအသစ်ကို တွေ့လိုက်ရသော ကလေးငယ်များပမာ မြင်းများအနားသို့ တိုးဝှေ့ပြေးသွားကြ၏။
“ဒီမြင်းက တကယ့်ကို သန်မာတာပဲဗျာ... သူ့ကြွက်သားတွေကို ကြည့်ဦး... ကြည့်ရတာ အားကစားနည်းပြတွေထက်တောင် ပိုကြမ်းမယ့်ပုံပဲ...”
“ငါကတော့ ဒီမြင်းအမည်းကြီးကို ကြိုက်တယ်။ တကယ့်ကို အလန်းစားပဲ။ သူ့နာမည်ကို ‘အရိပ်မဲ့’ လို့ ပေးမယ်...”
“ဟို မြင်းအနီကြီးက ငါ့ဟာနော်... ကြည့်ရတာ လာဘ်ရွှင်မယ့် ပုံပဲ...”
လူတိုင်းက မိမိတို့နှစ်သက်ရာ မြင်းများကို အလုအယက် ရွေးချယ်နေကြ၏။ ဝမ်သဲ့ဖာသည် အကြီးဆုံးနှင့် အလိမ္မာဆုံး ဖြစ်သော မြင်းဝါကြီး တစ်ကောင်ကို မျက်စိကျသွား၏။
“ဟီးဟီး... မြင်းညီလေး... ဒါ အစ်ကိုကြီးတို့ ရေစက်ပဲ...”
ဝမ်သဲ့ဖာသည် ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်း မြင်းနှင့် ရင်းနှီးမှုရရန် သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် မြင်း၏ လည်ဆံမွေးကို သွားရောက် ပွတ်သပ်လိုက်၏။
“နောက်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးတို့က ပါတနာတွေပေါ့။ ငါ့နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ။ မင်းကို အကောင်းဆုံး ကျွေးထားမယ်...”
သို့သော်လည်း... ဤမြင်းများမှာ ဇရပ်ထဲတွင် မွေးမြူထားသော မြင်းလိမ္မာများ မဟုတ်ချေ။ ဓားပြများ ကျွေးမွေးထားသော သွေးနံ့ရသည့် စစ်မြင်းများ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏ ဒေါသမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှ၏။
ဝမ်သဲ့ဖာ၏ လက်ဖဝါးကြီး ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...
မြင်းဝါကြီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးကြီးများထဲတွင် “ငါ့ကို လာမထိနဲ့” ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ နောက်ခြေထောက် ကြွက်သားများ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ၊ နောက်ပြန် ကန်ချက်တစ်ချက်ကို စံပြအဖြစ် ပြသလိုက်တော့သည်။
“ဒုန်း...”
“အား... ”
ဝမ်သဲ့ဖာမှာ ဝက်သတ်သံထက်ပင် ပိုမို စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ ဘောလုံးတစ်လုံးပမာ လွင့်ထွက်သွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် (၅) ပတ် (၆) ပတ်ခန့် လိမ့်သွားကာ တိုင်လုံးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သူသည် ဗိုက်ကိုဖိကာ မျက်နှာကြီး ပြာနှမ်းလျက် ပြန်မထနိုင်တော့ချေ။
“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီမြင်းရဲ့ ကန်ချက်က... အရမ်းပြင်းတာပဲ... ငါ့အူတွေ ပြတ်သွားပြီလား မသိဘူး...”
“ဟားဟားဟား... ဖက်တီး... မင်းကတော့ အသုံးမကျလိုက်တာ...”
ဘေးနားရှိ ကစားသမားများမှာ ခွက်ထိုးထွက်လန် ရယ်နေကြ၏။
“ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ထား...”
သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ က ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က မြင်းစီးကလပ်များတွင် သင်ယူဖူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်နေ၏။ သူသည် အခန့်ညားဆုံး မြင်းနီကြီးအနားသို့ သွားကာ၊ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စတိုင်ကျကျ ခုန်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
“တက်ပြီဟေ့...”
သို့သော်လည်း... သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသွားခဲ့လေပြီ။ ဤဂိမ်းထဲမှ သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်၏ အားနည်းပုံကို သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ခြေတစ်ဖက် နင်းကွင်းထဲ ရောက်နေသော်လည်း၊ ကျန်ခြေတစ်ဖက်မှာ မြင်းကျောပေါ်သို့ လုံးဝ မကျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် မြင်းဘေးတွင် ကပ်လျက် တောက်တောက် တောက်တောက်ဖြင့် ခုန်ပေါက်နေရရှာ၏။
မြင်းနီကြီးမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ နှာမှုတ်ကာ ရှေ့သို့ (၂) လှမ်းခန့် တိုးလိုက်သောအခါ...
“ဟေ့... ဟေ့... မလှုပ်နဲ့လေ... ငါ့ခြေထောက်... ငါ့ခြေထောက် ကျိုးတော့မယ်...”
‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ မှာ မြင်းနောက်သို့ (၂) မီတာခန့် တရွတ်တိုက် ပါသွားပြီးနောက်၊ မြေကြီးပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖုန်များ ဝင်သွားတော့သည်။
နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်တွင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်၌ လူရယ်စရာ ပြဇာတ်ကြီးတစ်ခုကို ကစားသမားများက ကပြနေကြ၏။
အချို့မှာ မြင်းပေါ်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တက်နိုင်သော်လည်း၊ မြင်းစပြေးသည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား မြင်းလည်ပင်းကို ဖက်ကာ အော်ဟစ်နေကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြရ၏။
အချို့ကမူ အစားအသောက်ဖြင့် မျှားသော်လည်း လက်ကိုပင် အကိုက်ခံရမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
နယူတန်၏ အခေါင်းဖုံးကမူ မြေကြီးပေါ်တွင် အားသက်ရောက်မှု ပုံစံများကို ရေးဆွဲကာ မြင်းစီးရန် အကောင်းဆုံး ထောင့်ချိုးကို တွက်ချက်နေ၏။
ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေသည်။ အောက်ဘက်တွင် မြင်းများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသော တပည့်များကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။
မြင်းစီးချင်တာလား... အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးလေ။
မြင်းစီးခြင်းအတတ်မှာလည်း နည်းပညာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်က မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် စီးနိုင်ရန် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ကျန်းချန်က သူတို့ကို တစ်လလုံး လေ့ကျင့်ခိုင်းရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။ ဘာပဲပြောပြော ဤ ‘စတုတ္ထကပ်ဘေး’ များက သူ့အတွက် ပစ္စည်းများ လုယူပေးရဦးမည် မဟုတ်ပါလော။
'စနစ်...'
ကျန်းချန်က စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ခေါ်လိုက်သည်။
'ဆိုင်ထဲမှာ "အခြေခံ မြင်းစီးအတတ်ပညာ လမ်းညွှန်" ကို တင်လိုက်တော့။ ဈေးကို သိပ်မတင်နဲ့... တစ်အုပ်ကို စုဆောင်းမှတ် (၅၀) ပဲ ထားလိုက်။ အနည်းငယ်စီနဲ့ မြန်မြန်ရောင်းရတာ ပိုကောင်းတယ်...'
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကစားသမားတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲ၌ အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
[တီ..တီ... ဂိုဏ်းဆိုင်တွင် ပစ္စည်းအသစ် ရောက်ရှိလာပါပြီ။]
[ပစ္စည်းအမည် - အခြေခံ မြင်းစီးအတတ်ပညာ လမ်းညွှန် (သေမျိုးများအတွက်)]
[ဖော်ပြချက် - မြင်းရိုင်းများကို ယဉ်ပါးအောင် စီးနင်းနိုင်သည့် နည်းစနစ်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ဖတ်ရှုပြီးပါက ‘အခြေခံ မြင်းစီးခြင်း’ စွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်မည် ဖြစ်သည်။]
[ဈေးနှုန်း - ဂိုဏ်း စုဆောင်းမှတ် (၅၀)။]
ကစားသမားများမှာ တစ်ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက်၊ ဝမ်းသာအားရ ဆဲဆိုလိုက်ကြ၏။
“သောက်ကျိုးနည်း... အမြတ်ကြီးစားတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲလ် အဖွဲ့သားတွေ...”
“ငါ ဘာလို့ မြင်းပေါ် တက်လို့မရတာလဲလို့ တွေးနေတာ... ဒီမှာ လာစောင့်နေတာကိုး...”
“စွမ်းရည်စာအုပ်ကို ပိုက်ဆံပေးဝယ်ရမယ် ဟုတ်လား... ဒါက တကယ့်ကို အစစ်အတိုင်းပဲဗျာ။ အတင်း ပိုက်ဆံ သုံးခိုင်းနေတာပဲ...”
ပါးစပ်ကသာ ဆဲနေကြသော်လည်း သူတို့၏ လက်များကမူ အလွန် ရိုးသားလှပေသည်။ လူတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံရွှင်နေကြသဖြင့် အမှတ် (၅၀) ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။
“ဝယ်မယ်ဗျာ... တစ်အုပ်ပေး...”
“ကျွန်တော်လည်း ဝယ်မယ်။ တတ်သွားတာနဲ့ ငါက နဂါးစီးစစ်သည် ဖြစ်ပြီသာ မှတ်တော့...”
“မတိုးနဲ့လေ... ငါ အရင် ဝယ်ပါရစေဦး...”
ခဏချင်းမှာပင် စာအုပ် (၁၀) အုပ်ကျော်မှာ ကုန်စင်သွားတော့သည်။ ကျန်းချန်သည် စုဆောင်းမှတ် ရာချီ၍ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်၏။
သိုးမွှေးကို သိုးဆီကပဲ ပြန်ရိတ်ရမှာပေါ့။
စာအုပ်ကို ဖတ်လိုက်သော ကစားသမားများမှာ ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားသွားကြသည်။ မြင်းစီးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများစွာမှာ သူတို့၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။ မြင်း၏ စိတ်ကို ဘယ်လို ငြိမ်အောင် လုပ်ရမည်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လို ထိန်းညှိရမည် စသည်ဖြင့်...
(၁၀) မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ၊ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် မြင်းကို အောင်မြင်စွာ စီးနင်းနိုင်သူ ဦးဆုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါသည်။
ထိုသူမှာ ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် မြင်းနက်ကြီးကို စီးလျက် ရင်ပြင်ကို ပတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေ၏။ သူ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသေးသော်လည်း မြေပေါ်သို့တော့ ပြုတ်မကျတော့ချေ။
“ရှယ်ပဲဗျာ... ဒီအမြင်က... ဒီအရှိန်က...”
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ထဲမှ သံဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပမာ ခံစားနေရ၏။
“ညီအစ်ကိုတို့... ငါကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အတော်ဆုံးပဲလို့ ခံစားနေရပြီဟေး...”
ဦးဆုံး အောင်မြင်သူ ရှိသွားသည်နှင့် ဒုတိယ၊ တတိယ လူများလည်း ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ မြင်းစီးပုံချင်း မတူကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မြင်းပေါ်တွင် မြဲနေကြပြီ ဖြစ်ပါ၏။
“ဟားဟားဟား... ဒီဖက်တီးလည်း စီးတော်ယာဉ် ရှိတဲ့ လူ ဖြစ်ပြီဟေ့...”
ဝမ်သဲ့ဖာသည် မြင်းဝါကြီးပေါ်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တက်နိုင်ခဲ့၏။ မြင်းကြီးမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေသယောင် ရှိသော်လည်း၊ ဝမ်သဲ့ဖာကတော့ ပေါင်နှစ်ရာ ရှိသော အရူးလေး တစ်ယောက်လို ပြုံးနေတော့သည်။
“သွားစမ်း... သွားစမ်း... မြန်မြန်ပြေးနိုင်ရင် ဝမ်းနည်းမှုတွေ ငါ့နောက် မလိုက်နိုင်တော့ဘူးကွ...”
ကစားသမား တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ မြင်းများကို စီးကာ ရင်ပြင်ငယ်လေးအတွင်း၌ ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်နေကြသဖြင့် ဖုန်လုံးကြီးများမှာလည်း တလိပ်လိပ် ထနေတော့သည်။ ကျန်းချန်သည် ဤ ‘မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့’ ကို ကြည့်ကာ အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။
သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွား၏။
“မင်းတို့အားလုံး မြင်းစီးအတတ်ကို တတ်မြောက်သွားကြပြီ ဆိုတော့...”
ကျန်းချန်သည် ‘လေမည်းတောင်ကုန်း’ ဓားပြများ လာရာလမ်းဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် တောင်အောက်ကို ဆင်းပြီး သွားကြည့်ကြပေါ့...”
“ဒီသခင်ကြီး ကြားထားတာကတော့... ‘လေမည်းတောင်ကုန်း’ မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ် ဆိုပဲ...”
ဤစကားမှာ ဓာတ်ဆီကန်ထဲသို့ မီးပွားတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ပင်။ ကစားသမားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားကြတော့သည်။ မြင်းစီးရသည်ကို ပျော်နေသဖြင့် ဤအချက်ကို သူတို့ မေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဓားပြများ၏ အင်အားမှာ ကုန်ဆုံးမတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ စခန်းမှာ ဗလာ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ အလကားရမည့် ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်၏။
“သောက်ကျိုးနည်း... အိမ်ဖျက်လုကြမယ်ဟေ့...”
“ညီအစ်ကိုတို့... ဒါက တကယ့် ပင်မတာဝန်ကြီးကွ...”
“ပိုက်ဆံတွေ လုမယ်... ရိက္ခာတွေ လုမယ်... နယ်မြေတွေ သိမ်းမယ်...”
“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ပထမဆုံး မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့... ရှေ့သို့ ချီတက်ကြစမ်း... ”
“ဝုန်း...”
စစ်မြင်း (၁၀) ကောင်ကျော်မှာ အော်ဟစ်နေသော ‘ဓားပြ’ အုပ်စုကြီးကို တင်ဆောင်လျက်၊ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂိတ်ဟောင်းကြီးမှနေ၍ တောင်အောက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဆင်းသွားကြလေတော့သည်။
ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်လျက် ဝေးကွာသွားသော ဖုန်လုံးကြီးများကို ကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်၏။
“သွားကြစမ်း... စတုတ္ထကပ်ဘေးတို့...”
“သွားပြီးတော့... ဒီသခင်ကြီးပိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ယူလာခဲ့ကြစမ်း...”