လူတစ်ရာ ရောက်ရှိလာခြင်း (သို့) ဝါရင့်တို့၏ မာန်မာနနှင့် လူသစ်တို့၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ

~နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်အချိန်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ကြီးကား နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ထက်ပင် ပိုမို စည်ကားနေချေပြီ။

"ဝါရင့်" ကစားသမား အားလုံး (တကယ်တော့ လူသစ်တွေထက် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက်ပဲ စောရောက်သူများဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာ ချီ အာရုံခံခြင်း အဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးသူများ ဖြစ်၏) သည် သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ကြိုတင် ရရှိထားကြ၏။

၎င်းမှာ... ယနေ့တွင် လူတစ်ရာ ပါဝင်မည့် အစမ်းသပ် ကစားပွဲကြီး စတင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ဝါရင့် တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ သူတို့၏ အလုပ်များကို ပစ်ချကာ၊ စိုက်ပျိုးထားသော ခင်းများကိုလည်း စွန့်ခွာ၍ နေရာရွှေ့ပြောင်း အခင်းအကျင်းကြီး၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံ ရပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်လျက်၊ မေးကို အနည်းငယ် မော့ကာ "ငါတို့က ဆရာကြီးတွေကွ" ၊ "ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုကြီးတွေ" ဆိုသော အရှိန်အဝါမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူ၏ လျှော်တေအင်္ကျီ အဟောင်းလေးကို သေသေချာချာ ပြန်လျှော်ကာ ဝတ်ဆင်ထား၏။ အင်္ကျီတွင် အဖာရာ (၂) ခု ပါသော်လည်း သူကတော့ ဂရုမစိုက်။ သူသည် ဗိုက်ပူကြီးကို ရှေ့သို့ ပင့်လျက် ဘေးနားက လူများကို ဆရာကြီးလေသံဖြင့် သင်ကြားပေးနေတော့သည်။

“သေချာ နားထောင်ကြနော်... လူသစ်တွေ ရောက်လာပြီး ပေါက်ကရတွေ ပြောတဲ့အခါ မင်းတို့က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ နေရမယ်...”

“မျက်လုံးကို တစ်ဝက်လောက် မှေးထား၊ လေသံကိုလည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထားကြ။ ငါတို့က ပထမဆုံး လှိုင်းကွ... ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေလို ပြုမူရမယ်... သဘောပေါက်လား...”

သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ သည် ဘယ်ကရမှန်းမသိသော ယပ်တောင်စုတ်လေး တစ်ခုကို ခပ်မြန်မြန် ခါနေရင်း ရယ်လိုက်၏။

“စိတ်အေးအေးထားပါဗျာ... ကျွန်တော် အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးသား။ ကျွန်တော့်မှာ သံချေးတက် ဓားမြှောင် (၂) လက် ပိုနေတယ်။ အဲဒါကို လူသစ်တွေဆီမှာ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ပြန်ရောင်းပြီး... မျက်ရည်ကျလောက်အောင် မြတ်အောင် လုပ်ဦးမှာ...”

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ တိုက်ရိုက်လွှင့်သူ ‘ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် မာန်တက်နေတာလဲ’ ၏ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာ တစ်သန်း ကျော်သွားခဲ့လေပြီ။

“ညီအစ်ကိုတို့ရေ..ကျွန်တော်တို့ အခု သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ကို ကြည့်နေရတာဗျို့...”

သူသည် သူ၏ သစ်ကိုင်း ကင်မရာကို နေရာရွှေ့ပြောင်း အခင်းအကျင်းဆီသို့ ချိန်ထားပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အသံများပင် တုန်ရီနေတော့၏။

“လူသစ် (၁၀၀) ဆိုတဲ့ သိုးမိုက်လေးတွေ... အဲ... ကံကြမ္မာက ရွေးချယ်ထားတဲ့ အလုပ်သမား အသစ်တွေ... အခုပဲ ရောက်လာတော့မှာပါ...”

ခန်းမဆောင်ကြီး ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန်သည် လူသစ်များကို အရူးလုပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော သူ၏ တပည့်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။

ဂိုဏ်းရဲ့ လေထုကတော့ လုံးဝကို လမ်းမှား ရောက်နေပြီပဲ။

လမ်းမှားရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့လေ... သူတို့ အလုပ်လုပ်နေသရွေ့တော့ ဂိုဏ်းက သိက္ခာရှိရှိ နေလား၊ မနေလား ဆိုတာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။

ကျန်းချန် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

မွန်းတည့် (၁၂) နာရီ တိတိ။

'စနစ်... လူတစ်ရာ ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို စတင်လိုက်တော့...'

“ဝုန်း...”

ယခုအကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ယခင် (၂) ကြိမ်ထက် များစွာ ပို၍ ကျယ်လောင်လှပေသည်။

ရှေးဟောင်း အခင်းအကျင်းကြီးမှာ မြည်ဟီးသွားပြီး၊ ကျောက်စရစ်ခဲများမှာလည်း လေထဲတွင် ကခုန်နေကြ၏။ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသော အဖြူရောင် အလင်းတိုင်ကြီးမှာ တိမ်တိုက်များကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားသယောင် ရှိပေသည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကြောင့် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြရတော့၏။

(၁၀) စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

အလင်းတိုင်ကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဗလာဖြစ်နေသော အခင်းအကျင်းကြီးအတွင်းဝယ် ယခုအခါ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်က ပြည့်နှက်နေတော့၏။

တိတိကျကျ လူတစ်ရာ (၁၀၀) ပင် ဖြစ်၏။ စနစ်က ပေးထားသော ဘောင်းဘီတို (ယောကျ်ားလေး) နှင့် အင်္ကျီတို (မိန်းကလေး) များကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကစားသမားများမှာ မုန့်လုံးများပမာ တစ်ယောက်ပေါ် တစ်ယောက် ထပ်လျက်သား ကျရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အား... ဘယ်ကောင် ငါ့ခြေထောက်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာလဲ... ကျိုးတော့မယ်...”

“ဘုရားရေ... ဒီလေထု... ဒီနေရောင်ခြည်... ဒါ တကယ့် အစစ်ကြီးဟ... ငါ ဂိမ်းထဲ ရောက်လာပြီ...”

“မတိုးနဲ့လေဗျာ... ကျွန်တော်က ရှုခင်းကြည့်ဖို့ လာတာ... ဘယ်မှာလဲ ဇာတ်ကောင်တွေ ဘယ်မှာလဲ NPC)..”

လူတစ်ရာ ပြိုင်တူ စကားပြောနေသည့် အသံမှာ ဘဲတစ်ထောင် အော်နေသကဲ့သို့ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။ ရင်ပြင်ကြီးမှာ ရုံးဆင်းချိန် မြေအောက် ရထားဘူတာရုံ တစ်ခုပမာ ဖြစ်သွားချေပြီ။

အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ဝါရင့်များမှာမူ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဗလာ ဖြစ်နေသော လူသစ်များကို ကြည့်ကာ၊ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်၏ ကြင်နာသော (တကယ်တော့ အရူးဟု ထင်နေသော) အပြုံးများဖြင့် ပြုံးနေကြ၏။

“ဒီ ကြက်ပေါက်စလေးတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး...”

ဝမ်သဲ့ဖာ ပြောရင်း၊ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“လူငယ်ဘဝကတော့ လူငယ်တွေအတွက် အလဟဿ ဖြစ်နေတာပဲ...”

သို့သော်လည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်မှုက ကြာရှည်မခံခဲ့ချေ။

လူအုပ်ကြီးမှာ မကြာမီမှာပင် အုပ်စုများ ကွဲသွားကြတော့သည်။

အုပ်စု (၁) - ‘ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ’ ပရို ဂိုဏ်းသားများ။

ဘယ်ဘက်တွင် အိုင်ဒီ အမည်ချင်း တူသော ကစားသမား (၂၀) ကျော်မှာ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်လာသူ ‘စတားကေ’ ဆိုသော လူကောင်ကြီးမှာ လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံက ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့ဆီမှာ လာစုကြ...”

“အမည်ခေါ်မယ်... လူစုံအောင် နေကြ... လျှောက်မသွားနဲ့...”

သူတို့၏ စနစ်တကျ ရှိသော ပုံစံမှာ တစ်ဦးချင်း ကစားသူများထက် များစွာ ပို၍ အရှိန်အဝါ ရှိနေ၏။

အုပ်စု (၂) - ရုပ်ချောမှ တရားမျှတမှု ရှိသူများ (ဖန်ဂဲလ်များ)။

ညာဘက်တွင်မူ အမျိုးသမီး ကစားသမား တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး၊ စင်မြင့်ထက်ဆီသို့ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“အား... ဟိုမှာလေ... စင်ပေါ်က ဝတ်ရုံဖြူနဲ့ ချောချောလေး...”

“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချန်က တကယ့် အရှင်လတ်လတ်ကြီးဟ...”

“တိုက်ရိုက်လွှင့်ပွဲမှာ မြင်ရတာထက်တောင် ပိုချောသေးတယ်။ အဲဒီ အအေးဓာတ်လေးနဲ့ အရှိန်အဝါလေးကို ကြည့်ဦး... ချစ်လိုက်တာဟယ်..”

သူမတို့သည် တာဝန်များကိုလည်း ဂရုမစိုက်၊ ဝါရင့်များကိုလည်း စိတ်မဝင်စားဘဲ လှေကားထစ်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ သတင်းထောက်များပမာ ဓာတ်ပုံများ (စခရင်ရှော့) တရစပ် ရိုက်နေကြတော့သည်။

“ယောက်ျားရေ... ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မက အခုမှ ရောက်လာတဲ့ တပည့်လေးပါ... တာဝန်လေး တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး...”

စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန်သည် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ဦးရေပြားများပင် ရှိန်းရှိန်းမြမြ ဖြစ်လာရ၏။ သူသည် သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မျက်နှာသေဖြင့်သာ နေလိုက်ရ၏။

အုပ်စု (၃) - ဇီဇာကြောင်သူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်သူများ။

အရေအတွက် အများဆုံးမှာမူ တစ်ဦးချင်း ကစားသူများပင် ဖြစ်သည်။ အချို့က မြေကြီးကို လက်ဖြင့် ကောက်ယူကာ စမ်းသပ်နေကြပြီး၊ အချို့ကမူ ဂိမ်းအင်ဂျင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို စမ်းသပ်ရန် တိုင်လုံးများပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေကြ၏။

ထိုသူများထဲမှ အိုင်ဒီ ‘ယုတ္တိဗေဒ ဆရာကြီး’ ဟု အမည်ရသော လူတစ်ယောက်မှာ ရောက်ရောက်ချင်း ဝေဖန်တော့သည်။

“နေပါဦး... ဒီ အစပြု နယ်မြေက ပုံစံထုတ်ထားတာ အရမ်းညံ့တာပဲ။ လူတစ်ရာကို ဒီလောက် ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲ ထည့်ထားတာက လူနင်းမိဖို့ ဖန်တီးထားတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါတော့ ဒီ မော်ဒယ်ဆွဲတဲ့ သူတွေကို သွားတိုင်ရမယ်...”

သူသည် နံရံတစ်ခုကို ခေါင်းဖြင့် တိုက်ကြည့်ကာ ဖောက်ထွက်သွားခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမူးကာ မျက်လုံးပြာသွားရရှာ၏။

ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ အပြင်ဘက်မှ ဝါရင့်များမှာ စိတ်မရှည်တော့ချေ။

ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုကြီးတွေ အနေနှင့် ဒီ ကြက်ပေါက်စလေးတွေကို စည်းကမ်း သင်ပေးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။

ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာချုပ် ‘ဦးလေးကျန်း’ သည် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ၊ ပြောင်လက်နေသော ဂေါ်ပြားကို ကိုင်လျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“ပါးစပ် ပိတ်ထားကြစမ်း... အားလုံး ငြိမ်နေကြ...”

“ဒါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကွ... ပျံကျဈေး မဟုတ်ဘူး...”

“လူသစ်တွေ... သေချာ နားထောင်ကြ။ တာဝန် ယူချင်ရင် ဟိုဘက်မှာ တန်းစီပြီး ကိရိယာတွေ သွားယူကြ။ အလုပ်မလုပ်ချင်တဲ့ကောင်တွေကတော့ တောင်နောက်ဘက်ကို သွားပြီး ဝံပုလွေစာ သွားလုပ်ကြတော့...”

ဦးလေးကျန်း၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ လုပ်ငန်းခွင်မှ ဖိုမင်တစ်ဦး၏ အာဏာစက် ပါဝင်နေသဖြင့်၊ ဆူညံနေသော လူသစ်များမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကြ၏။

သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းသား ‘စတားကေ’ မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဦးလေးကျန်း၏ စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီကို ကြည့်ကာ ခပ်ထေ့ထေ့ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးကြီး... ခင်ဗျားလည်း ကစားသမားပဲ မဟုတ်လား။ အားလုံးက အခုမှ ဂိမ်းထဲ ဝင်လာကြတာလေ။ ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို ကျုပ်တို့ကို အမိန့်ပေးဖို့ အာဏာပေးထားလို့လဲ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ‘ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ’ မှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေ ရှိပြီးသား...”

“အာဏာ ဟုတ်လား...”

ဦးလေးကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဂေါ်ပြားကို မြေကြီးထဲ စိုက်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြီးစီးနေသော တပည့်အိပ်ဆောင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။

“မင်းတို့ ဒီည အိပ်ရမယ့် အဆောင်ကို ငါတို့ အဖွဲ့သားတွေက အုတ်တစ်ချပ်ချင်း သယ်ပြီး ဆောက်ထားတာကွ...”

“မင်းတို့ ခြေထောက်အောက်က မြေသားတွေကို ငါတို့ အဖွဲ့သားတွေက ညီအောင် လုပ်ထားတာ...”

“ငါ့အမိန့်ကို မလိုက်နာချင်ဘူးလား။ ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ဒီည အပြင်မှာပဲ အိပ်ကြပေါ့။ ညဘက်ဆိုရင် တောင်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက် အေးတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိသွားမှာပေါ့...”

‘စတားကေ’ မှာ တွေဝေသွားရ၏။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း လေလုံမည့် အိပ်ဆောင်ကို ကြည့်လိုက်၊ မိမိ၏ ဘောင်းဘီတိုလေးကို ကြည့်လိုက်နှင့် ကျောထဲ စိမ့်သွားရ၏။

ဂိုဏ်းဂုဏ်သိက္ခာထက် အသက်ရှင်သန်ရေးက ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့မှာ ယခုအခါ ဘာမှ မရှိသေးချေ။

“... ကောင်းပါပြီဗျာ။ ဦးလေးကြီးက ဖိုမင်ဆိုတော့လည်း ဦးလေးကြီး အမိန့်အတိုင်းပေါ့...”

သူသည် အံကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဂိုဏ်းသားများကို အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ... သွားပြီး ကိရိယာတွေ ယူကြစမ်း... အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ကြမယ်...”

ဝါရင့်များက စည်းကမ်းကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်နိုင်ပြီး၊ “အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာ” ဟူသော ဂိုဏ်း၏ အဓိက တန်ဖိုးကို ချပြနိုင်သည်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသည်။

မဆိုးဘူး... ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။ ဝါရင့်က လူသစ်ကို သင်ကြားပေးတဲ့ စနစ်က ပုံပေါ်လာပြီပဲ။

ကျန်းချန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ဤပြဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ကာ၊ ကြီးမားသော တာဝန်တစ်ခုကို ပေးအပ်ပြီး ထိုစွမ်းအင်များကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရန် အချိန်တန်လေပြီ။

“တိတ်ဆိတ်စေ...”

တိုးညှင်းသော စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွှေအမြုတေ အဆင့်ရှိသူ၏ ဖိအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် ဆူညံသံများအားလုံး (ဖန်ဂဲလ်များ၏ အော်သံများအပါအဝင်) ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ စင်မြင့်ထက်ဆီသို့ ရောက်သွားကြ၏။

ကျန်းချန်သည် လူသစ် (၁၀၀) ၏ မျက်နှာများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ ဝေးကွာသော နေရာမှ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက အခု အပျက်အစီးတွေကြားမှာ ရှိနေတယ်... ငါတို့မှာ မင်းတို့ရဲ့ အင်အားတွေ လိုအပ်တယ်...”

“ဂိုဏ်းတံခါးကို ဝင်ရောက်လာပြီးမှတော့ စည်းကမ်းကို လိုက်နာကြရမယ်။ အလုပ်ကြိုးစားသူတွေက အင်မော်တယ် ကံကြမ္မာကို ရရှိကြလိမ့်မယ်။ ပျင်းရိတဲ့သူတွေကတော့...”

သူသည် စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ၊ တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းချန်၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ၊ ကစားသမားတိုင်း၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်ပေးချက် ဇယားကြီး ပေါ်လာတော့၏။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းကပင် လူတိုင်းကို အသက်ရှူ မှားသွားစေခဲ့၏။

[ဂိုဏ်း ပင်မ တာဝန် - ဒုတိယအဆင့် - ဂိုဏ်းတံခါးကြီးအား ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်း]

[ဖော်ပြချက် - ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တံခါးမကြီးမှာ ပြိုပျက်နေသဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေပါသည်။ လေမည်းတောင်ကုန်းမှ သိမ်းဆည်းလာသော ပစ္စည်းများနှင့် သင်တို့ ရှာဖွေလာသော ကုန်ကြမ်းများကို အသုံးပြုကာ ခံ့ညားထည်ဝါသော ဂိတ်ဦးကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ကြပါ။]

[လိုအပ်ချက် - သစ်သားအမြောက်အမြား၊ ကျောက်တုံးများ... ၎င်းပြင် ပုံစံထုတ်မှုနှင့် လုပ်အား...]

[စုစုပေါင်း ဆုလာဘ် - စုဆောင်းမှတ် (၁၀၀,၀၀၀) (ကြိုးစားမှုအလိုက် ခွဲဝေပေးမည်)။]

စုဆောင်းမှတ် တစ်သိန်း (၁၀၀,၀၀၀) တဲ့လား။

ယွမ် တစ်သန်း (၁,၀၀၀,၀၀၀) တောင်ပဲ။

ထိုခဏ၌... ဝါရင့်ဖြစ်စေ၊ လူသစ်ဖြစ်စေ၊ ဂိုဏ်းသားဖြစ်စေ၊ ရှုခင်းကြည့်သူဖြစ်စေ... လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပနေသော အလင်းတန်းမှာ ပုံသဏ္ဌာန် တစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

၎င်းမှာ... ‘ပိုက်ဆံ’ ဟူသော ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်တော့၏။