အမှတ်တစ်သိန်းတန် စီမံကိန်းကြီး (သို့) ကြိုးစားကြစမ်း... လစာစား ဝန်ထမ်းတွေ
Vol. 2 Ch. 16
~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ထက်ဝယ် နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် အနည်းငယ် စူးရှနေ၏။
“စုဆောင်းမှတ် တစ်သိန်း (၁၀၀,၀၀၀) တဲ့လား...”
“ငါ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ဒါ ယွမ်တစ်သန်း (၁,၀၀၀,၀၀၀) တန် စီမံကိန်းကြီးလေ... ဂိမ်းကုမ္ပဏီက အမြတ်မယူတော့ဘူးလား...”
ကျန်းချန်က ‘ဂိုဏ်းတံခါးကြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်ရေး’ တာဝန်ကို ကြေငြာလိုက်ပြီးနောက်၊ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ခေတ္တမျှ စိုးမိုးသွား၏။
ထို့နောက်တွင်မူ... ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးထဲသို့ ရေခဲရေ တစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
လူ (၁၀၀) ကျော်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါ်လာသင်္ကေတ ($) များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး၊ အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပန်းဘဲဖိုများပမာ ပြင်းထန်လာကြ၏။
NPC ချောချောလေးကို ကြည့်ချင်သည်ဟု အော်ဟစ်နေကြသော ဖန်ဂဲလ်မလေးများပင်လျှင် ကျန်းချန်ကို မေ့လျော့သွားကြတော့သည်။
‘ရုပ်ချောတာကို စားလို့ရသလား။ မရဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ စုဆောင်းမှတ်တွေနဲ့ဆိုရင် ဂါဝန် အလှလေးတွေ ဝယ်လို့ရတယ်'.. (ဆိုင်ထဲမှာ မတင်ရသေးပေမယ့် ရောက်လာတော့မည်ဆိုတာ သူမတို့ သိနေကြသည်)။
“ညီမလေးတို့... ငေးမနေနဲ့တော့... ပိုက်ဆံရှာကြမယ်ဟေ့...”
“တိုက်ကြ... နေရာဦးကြ... နှေးရင် ဘာမှ မရဘဲ နေမယ်...”
ဘယ်သူက စတင်လိုက်မှန်း မသိရသော်လည်း၊ လူအုပ်ကြီးမှာ ကျိုးပဲ့သွားသော ရေကာတာကြီးပမာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကြလေတော့၏။
စစ်မြေပြင် (၁) - ကိရိယာ လုယက်ပွဲ
ရှေးစကားတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ပင် ‘လုပ်ငန်းတွင်ကျယ်ချင်လျှင် ကိရိယာ ထက်မြက်ရမည်’ ။ အလုပ်မလုပ်မီ ကိရိယာ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် မနေ့က ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဂေါ်ပြားများ၊ ပေါက်ပြားများနှင့် ပုဆိန်များ ပုံနေ၏။ စုစုပေါင်း (၃၀) သို့မဟုတ် (၄၀) ခန့်သာ ရှိ၏။
“ဟို ဂေါ်ပြားက ငါ့ဟာ... ငါ အရင်တွေ့တာကွ...”
“ဖယ်စမ်း... ငါက ခွန်အားလိုင်း ကစားတာ... ငါပဲ ဒီပေါက်ပြားကို ကိုင်နိုင်တာ... မင်းကိုင်ရင် နှမြောစရာကြီး...”
“မတိုးနဲ့လေ... ဘယ်ကောင် ငါ့ဖိနပ်ပါးကို နင်းတာလဲ...”
ခြေဗလာနှင့် ဘောင်းဘီတို ဝတ်ထားသော လူသစ်အုပ်ကြီးမှာ ကျိုးပဲ့နေသော ကိရိယာအနည်းငယ်အတွက် ထိုးကြိတ်မလို ဖြစ်နေကြတော့သည်။ ဖုန်များ ထလာပြီး ဆဲဆိုသံများလည်း ညံနေလေ၏။
ထိုအချိန်တွင် ဝါရင့်တို့၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ ပေါ်လာတော့သည်။
ဖက်တီး ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် သူ့အင်္ကျီအောက်တွင် ဝှက်ထားသော သံပေါက်ပြားသစ်ကြီးကို အေးအေးလူလူ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူသည် လေချွန်လိုက်ပြီး လုယက်နေသော လူသစ်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။
“ဟဲ... ကြက်ပေါက်စလေးတွေ... အခွင့်အရေးဆိုတာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လူတွေဆီပဲ လာတာကွ...”
သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ ကတော့ ကိရိယာ တန်းစီခြင်းကို လုံးဝ ကျော်ဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် ဆာဗာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော အမှတ် (၈၀၀) တန် သံရှည်ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရင်ပြင်ဘေးရှိ ပေါင်လုံးလောက်ရှိသော သစ်ပင်ကြီးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
“ပုဆိန် မရှိရင် ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံနဲ့ စတိုင် ရှိတယ်... ကြည့်ထား... ငါ့ရဲ့ ‘တောင်ဖြိုခုတ်ချက်’ ကို...”
“ဂျွတ်...” သစ်ပင်က မလဲဘဲ ဓားသွားသာ ပဲ့သွား၏။ သူဌေးသားမှာ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း စုဆောင်းမှတ်အတွက် အံကြိတ်ကာ ဆက်ခုတ်နေရှာ၏။
စစ်မြေပြင် (၂) - အရင်းအမြစ် လက်ဝါးကြီးအုပ်ခြင်း
တစ်ဦးချင်း ကစားသမားများ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေစဉ်၊ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားသော ဂိုဏ်းသားများကမူ ရက်စက်စွာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။
‘ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ’ ၏ ခေါင်းဆောင် စတားကေ သည် ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းစကားပြောခန်း မှတစ်ဆင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကြယ်တာရာ အဖွဲ့သားတွေ... နားထောင်ကြ...”
“အဖွဲ့ (၁) နဲ့ (၂)... အနောက်ဘက်က ကျောက်တောင်ကို သိမ်းပိုက်ထား... အဲဒီမှာ ထုံးကျောက် အကောင်းစားတွေ ရှိတယ်... လူတံတိုင်း လုပ်ပြီး ပိတ်ထား... ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်မခံနဲ့...”
“အဖွဲ့ (၃)... တောစပ်ကို သွား... နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေကိုပဲ ရွေးခုတ်... အပင်ပေါက်လေးတွေကို ကျော်လိုက်...”
“ငါတို့က ဒီတာဝန်ရဲ့ (၄၀) ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို ရအောင် ယူရမယ်... လှုပ်ရှားကြ...”
ဘောင်းဘီတို တူညီဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော လူ (၂၀) ခန့်မှာ လက်ချင်းချိတ်ကာ လူတံတိုင်းကြီး ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အကောင်းဆုံး ကျောက်တောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိနေသော လူသစ် သတ္တုတူးသမား အချို့မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်လာကြ၏။
“ဟေ့လူတွေ... ဘာလို့ ပေးမဝင်တာလဲ... ခင်ဗျားတို့ ပိုင်တဲ့နေရာမို့လို့လား...”
စတားကေ သည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့မှာ လူအင်အားရှိတယ်... စည်းကမ်းရှိတယ်... ဦးသူယူ စနစ်ပဲ... မကျေနပ်ရင် မင်းတို့လူတွေ သွားခေါ်လာခဲ့...”
သူ၏ ဓနရှင်ဆန်သော မာန်မာနကြောင့် ကဲ့ရဲ့သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ မည်သူမျှ ထိုတံတိုင်းကို မဖောက်နိုင်ကြချေ။
စစ်မြေပြင် (၃) - ပညာရှင်တို့၏ နွေဦးကာလ
လုယက်မှုများကြားတွင် လူတစ်ယောက်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပညာရှင်ပီသစွာ ရှိနေ၏။
သူကား ‘အိမ်ဖျက်ဆီးရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး’ ဘွဲ့ရ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ပင် ဖြစ်၏။
သူသည် ကိရိယာ လုပွဲကိုလည်း မပါဝင်၊ နယ်မြေလုပွဲကိုလည်း စိတ်မဝင်စားချေ။ ထို့အစား သူသည် လေမည်းတောင်ကုန်းမှ ဖြုတ်ယူလာသော တံခါးရွက်ကြီး (၂) ချပ်ကို မေးထောက်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေ၏။
“ဂိုဏ်းတံခါးကို ပြန်ဆောက်မယ် ဆိုတော့... ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာစာပဲ... ကလေးကစားသလို ဆောက်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး...”
သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
တစ်သက်လုံး ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်လာသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ မိမိလက်ရာ အဆောက်အဦးတစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲရခြင်းထက် ပို၍ ပျော်စရာကောင်းသော အရာ မရှိတော့ချေ။
“သစ်သားဆက် နည်းစနစ်တွေ... အပေါ်ကော့တက်နေတဲ့ အမိုးစွန်းတွေ... တကယ့် ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ဂိတ်ဦးပေါက်ကြီး ဖြစ်ရမယ်...”
“လေမည်းတောင်ကုန်းက သစ်သားတွေက အမျိုးအစား ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ဓားပြဆန်လွန်းတယ်... ပြန်ပြီး ထွင်းထု ပွတ်တိုက်ရဦးမယ်...”
စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ချောင်းဖြင့် သဲပြင်ပေါ်တွင် ပုံကြမ်းများ အသည်းအသန် ဆွဲနေတော့သည်။
“ဒီနေရာမှာ ဒေါက်တိုင် ထည့်မယ်... ဟိုနေရာမှာ အဆက် ထည့်မယ်... ဖိအားသက်ရောက်မှု အမှတ်ကို ပြန်တွက်ရဦးမယ်...”
သူသည် ပုံစံကြမ်းထဲတွင် စီးမျောနေပြီး နည်းပညာ စကားလုံးများကို ရေရွတ်နေ၏။
ကိရိယာ မရလိုက်သော လူသစ်အချို့မှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။
“ဝါး... အင်ဂျင်နီယာ ပုံစံကြမ်းတွေပါလား...”
“ဒီလူက ဝန်ပိအား တွက်ချက်နေတာလား... ဂိမ်းကို ဒီလို ဆော့လို့ ရတာလား...”
“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို တပည့်ခံပါရစေ... ကျွန်တော် နောက်က လိုက်မယ်...”
မကြာမီမှာပင် ရန်မဖြစ်လိုသော နည်းပညာသမား လူသစ်အုပ်စုလေးမှာ သူ့ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ပညာသင်ယူခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။
ဦးလေးကျန်းက ခေါင်းမမော့ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ့နောက် လိုက်မယ်ဆိုရင်... ဒီအရောင်ရှိတဲ့ ရွှံ့စေးတွေနဲ့ မာကျောတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို သွားရှာခဲ့... ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အမှိုက်တွေ မပါစေနဲ့... သွားကြ...”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဖိုမင်ကြီး ကျန်း...”
......
ခန်းမဆောင်ကြီး ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်ပြီး၊ စုဆောင်းမှတ် တစ်သိန်းအတွက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော တပည့်များကို ကြည့်နေ၏။
ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော လုပ်ငန်းခွင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။
ပုဆိန်ခုတ်သံများ၊ ကျောက်ဆစ်သံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် နေရာလုသော ဆဲဆိုသံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်နေပြီး၊ ဖုန်လုံးကြီးများလည်း တက်နေလေသည်... ဤသည်မှာ သူ အလိုချင်ဆုံးသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု (ပရမ်းပတာ ဖြစ်မှု) ပင် မဟုတ်ပါလော။
'ပြိုင်ဆိုင်မှု ရှိတာ ကောင်းတယ်... ကြိုးစားမှ အလုပ်ပြီးမှာ...'
သူသည် အထဲသို့ ဝင်ပြီး အနားယူရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
'စနစ်... စောင့်ကြည့်ထားဦး... တကယ်လို့ ကြယ်တာရာ ဂိုဏ်းက အရာအားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်မယ် ဆိုရင်...'
သူသည် ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ကျောက်တောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။
'... ‘မတော်တဆမှု’ လေး တစ်ခုလောက် စီစဉ်ပေးလိုက်... ဥပမာ - ရန်လိုတတ်တဲ့ တောဝက်အုပ်ကြီး ဝင်တိုက်တာမျိုးပေါ့... သူတို့ကို ဒုက္ခ နည်းနည်း ပေးလိုက်...'
'ငါးကြီးတွေကို မြှားထားရမယ် ဆိုပေမယ့်... ငါးလေးတွေအတွက်လည်း အစာကျန် ထားပေးရမယ်လေ... မျှတမှ ရေရှည် ရိတ်သိမ်းလို့ ရမှာ...'
ကျန်းချန် လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် တိုက်ရိုက်လွှင့်သူ ‘ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် မာန်တက်နေတာလဲ’ က သူ့ကို မြင်သွား၏။
သူသည် သစ်ကိုင်း ကင်မရာကို မြှောက်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို အနီးကပ် ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ကြည့်ရှုသူများကို အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အမျိုးတို့ရေ... ကြည့်လိုက်ကြစမ်း... သူက ပြဿနာ မီးမွှေးပေးပြီး အေးဆေး လမ်းလျှောက် ထွက်သွားတာလေ... တကယ့် ကြိုးကိုင်သူကြီး ပုံစံပဲဗျို့...”
“ဂိုဏ်းချုပ်က ယွမ်တစ်သန်းတန် တာဝန်ကို ချပေးတယ်... မီးတွေ မွှေးပေးတယ်... ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ထွက်သွားတယ်... ဘော့စ် အရှိန်အဝါကတော့ ရှယ်ပဲ...”
(တိုက်ရိုက်လွှင့်ခန်း မှတ်ချက်များ)
“အား... အဲဒီ ကျောပြင်ကြီးက ငါ့ကို သတ်နေတယ်...”
“ကစားသမားတွေက အမှိုက်လုနေကြပြီး... NPC က လက်ဖက်ရည်ထိုင်သောက်နေတယ်... လက်တွေ့ဆန်လိုက်တာ...”
“အရင်းရှင် လူတန်းစား ဆိုတာ ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”
“တင်ဆက်သူကြီး... စကားများမနေနဲ့... သွားတူးတော့လေ... နောက်ကျရင် ဟင်းရည်တောင် သောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လက်ဆောင်များနှင့် မှတ်ချက်များ တရစပ် တက်လာသည်ကို ကြည့်ပြီး၊ တိုက်ရိုက်လွှင့်သူမှာ ပြုံးလိုက်ကာ ကင်မရာကို သိမ်းလိုက်၏။
“စိတ်အေးအေးထားကြပါ ညီအစ်ကိုတို့... ခင်ဗျားတို့ ကောင်လေး ဘဝအစစ်ကို သွားခံစားလိုက်ဦးမယ်...”
သူသည် ဘယ်သူမှ မယူသေးသော သစ်သားတို တစ်ချောင်းကို ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
“အဲဒီ သစ်တုံးကို လွှတ်လိုက်စမ်း... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာကွ…”