တောင်တံခါးကြီး ပြီးစီးပြီ (သို့) ဒါကိုမှ အနုပညာလို့ ခေါ်တာလား

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်တွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

တစ်နေကုန် ဖုန်လုံးကြီးများကြားတွင် ရုန်းကန်ပြီးနောက်၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက် (နှင့် စုဆောင်းမှတ် တစ်သိန်း) ကို သယ်ဆောင်ထားသော တံခါးမကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံပေါ်လာချေပြီ။

ဝန်ခံရမည် ဆိုလျှင်၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်းသည် တကယ်ကို ဆရာကျသူ ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးက ကြမ်းတမ်းခဲ့သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ အလွန် ခိုင်ခံ့လှသည်။ လေမည်းတောင်ကုန်းမှ လှူဒါန်းထားသော (သိမ်းဆည်းထားသော) လူ (၃) ယောက်ဖက် သံသားပင်စည် နှစ်ခုကို မြေကြီးထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးပြီး စိုက်ထား၏။ အပေါ်ဘက်တွင်လည်း ကြီးမားလှသော သစ်သားတန်းကြီးကို ကျောက်တုံးပမာ ခိုင်မာသော သစ်ဆက်နည်းဖြင့် ချိတ်ဆက်ထား၏။

ဆေးသုတ်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အရောင်အဆင်း မရှိသော်လည်း၊ ဓားပြစခန်း တံခါးဝနှင့် တူနေသော်လည်း၊ လေးလံခိုင်ခံ့မှုနှင့် ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော အငွေ့အသက်များကတော့ သိသာထင်ရှားနေပေသည်။

ဦးလေးကျန်းသည် တံခါးအောက်တွင် ရပ်လျက် တိုင်လုံးကြီးကို ကျေနပ်စွာ ပုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဘဝ၏ အအောင်မြင်ဆုံး လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“အုတ်မြစ် ခိုင်ခံ့တယ်... ဖွဲ့စည်းပုံ ပြီးပြည့်စုံတယ်... ငလျင်လှုပ်ရင်တောင် ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ကွ...” သူသည် ယစ်မူးစွာ ကြေငြာလိုက်၏။

သူသည် သူ့နောက်တွင် ပင်ပန်းပြီး ခွေးသေကောင်များလို ဖြစ်နေသော်လည်း စုဆောင်းမှတ်များကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြသော ကစားသမားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဟမ်း... နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ အသက်သွင်းခြင်း အဆင့်ပဲ... ပန်းပုထုခြင်းနဲ့ ကမ္ပည်းတင်ခြင်း...”

“ဒီမှာ အနုပညာ နောက်ခံ ရှိတဲ့သူ ပါလား... ဒါမှမဟုတ် လက်ရေးလှ သင်ဖူးတဲ့သူ ရှိလား... ဒါက ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာစာနော်... လက်မငြိမ်တဲ့ သူတွေ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့...”

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။

အနုပညာ အရည်အချင်း ဟုတ်လား။ မူကြိုတုန်းက ပန်းပွင့်နီလေး ရဖူးတာကို ထည့်တွက်လို့ ရမလား။

လက်ရေးလှ ဟုတ်လား။ ငါက အနုပညာလက်မှတ် ထိုးတတ်တယ်လေ... ဘယ်သူမှ ဖတ်လို့မရတဲ့ ပုံစံမျိုး...

ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိသော အဖြေများကြားတွင်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အနုပညာရှင်ဟု ခံယူထားသော ကစားသမား အချို့ ရှေ့ထွက်လာကြသည်။

ထိုအထဲတွင် စိုက်ပျိုးရေး ဝါသနာရှင် ‘ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်’ နှင့် အိုင်ဒီ ‘ဝိညာဉ်ပန်းချီဆရာ’ ဟု အမည်ရသော စိတ်ကူးယဉ် အနုပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ပါဝင်၏။

“စိတ်ချပါ ဖိုမင်ကြီးကျန်း... ကျွန်တော်တို့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်...”

‘ဝိညာဉ်ပန်းချီဆရာ’ သည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ဆောက်နှင့် တူကို ကိုင်ကာ ရင်ဘတ်ကို ထုပြလိုက်သည်။ “ဒီတံခါးကြီးကို အနုပညာ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်...”

ဦးလေးကျန်း သံသယ ဝင်သွားသော်လည်း၊ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ဘယ်လောက် ဆိုးသွားမှာ မို့လို့လဲ... တိမ်ပုံလေး ဘာလေးလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ...’

“ကောင်းပြီလေ... လုပ်ကြ... ငါ ဒီနားမှာ ခဏ ထိုင်လိုက်ဦးမယ်... ဒီနေ့ အရမ်း ပင်ပန်းသွားပြီ...”

သူသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်... ညနေစောင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

“ဖိုမင်ကြီးကျန်း... ပြီးပြီဗျို့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရာမွန်ကို လာကြည့်ပါဦး...”

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အော်သံများကို ကြားရသဖြင့် ဦးလေးကျန်း မျှော်လင့်တကြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးသစ်ကြီးဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ...

သူ၏ အပြုံးများ အေးခဲသွားတော့သည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှာ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်အောင် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာသည်။

သွေးပေါင်ချိန်များ ထိုးတက်လာပြီး မျက်လုံးရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါ... ဒါက မင်းတို့ ပြောတဲ့ မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်တွေနဲ့ မင်္ဂလာရှိသော သားရဲတွေလား...”

သူသည် ဘယ်ဘက် တိုင်လုံးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ လက်ချောင်းများမှာ ပါကင်ဆန် ရောဂါသည်ပမာ တုန်ရီနေတော့၏။

တစ်ချိန်က ချောမွတ်နေသော သံသားတိုင်လုံးကြီးမှာ ယခုအခါ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော ရုပ်ပုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

တိမ်တိုက်လည်း မရှိ... သားရဲလည်း မရှိ...

ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့နေရသည်မှာ... ကိုယ်ထက် ကြီးသော ဓားကြီးကို ကိုင်ထားသည့် တုတ်ချောင်း လူရုပ်ပုံ တစ်ခုနှင့် အောက်တွင် ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ဒီကို ရောက်ခဲ့သည်’ ဟူသော စာတန်း ကောက်ကွေးကွေး တစ်ခု ဖြစ်၏။

တုတ်ချောင်း လူရုပ် အောက်တွင်... လေးထောင့်အပေါက် ပါရှိသော ဧရာမ ဒင်္ဂါးပြားကြီး တစ်ခုနှင့် ‘ငွေဝင်ပါစေ... တစ်နေ့ တစ်သောင်း’ ဟူသော ရိုးရှင်းပြတ်သားသည့် ဆုတောင်းစာ တစ်ခု။

အောက်ဘက်တွင်မူ... နားမလည်နိုင်သော ရုပ်ပုံများ... မီမီ မျက်နှာများ... ‘ရှူးဂါး မာမီ ရှာဖွေနေသည်’ ... ‘အစမ်းသပ် ကစားပွဲ အမှတ်တရ ၂၀၂၄...’

ဦးလေးကျန်း အသက်ရှူကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ညာဘက် တိုင်လုံးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ညာဘက်က ပိုဆိုး၏။

ဂိုဏ်း၏ ရှင်သန်မှုကို ပြသရန်အတွက် ‘ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်’ သည် ဧရာမ ပြောင်းဖူးကြီး တစ်ဖူးကို ထုလုပ်ထား၏။

ဟုတ်ပါသည်။ ဖောင်းကားပြီး သဘာဝကျသော ပြောင်းဖူးကြီး တစ်ဖူးက တိုင်လုံးတစ်ဝက်လောက် နေရာယူထားပြီး... ထုလုပ်ထားသည်မှာလည်း ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လက်ရာမြောက်နေသေးသည်။

အောက်တွင် သပ်ရပ်သော စာလုံးသေးသေးလေးများဖြင့် ‘သိပ္ပံနည်းကျ စိုက်ပျိုးရေးသည် ကျွန်ုပ်မှ စတင်သည်’ ဟု ရေးသားထားလေ၏။

“ဒါ လက်သမား ပညာရပ်ကို စော်ကားလိုက်တာပဲ... ”

ဦးလေးကျန်း နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ငါ အလှဆင်ခိုင်းတာကွ... ဂရပ်ဖစ်တီ နံရံ လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းရဲ့ တံခါးပေါက်ကွ... ဘယ်ဘက်က ပိုက်ဆံတောင်းနေတယ်... ညာဘက်က ပြောင်းဖူး စိုက်နေတယ်... ငါတို့က လယ်တောအိမ် အပန်းဖြေစခန်း ဖွင့်နေတာလားဟ...”

သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားရသောအခါ ကစားသမားများမှာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

‘ဝိညာဉ်ပန်းချီဆရာ’ က တရားမျှတစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဖိုမင်ကြီးကျန်း... ခင်ဗျား နားမလည်ပါဘူး... ဒါက ခေတ်လွန် အနုပညာ လေ... ကျင့်ကြံခြင်း ဘဝကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမြင်နဲ့ ဖော်ပြထားတာ...”

“ဟုတ်တယ်...” ‘ငါ စိုက်ပျိုးရေးကို ချစ်တယ်’ က ထောက်ခံလိုက်သည်။ “အစားအစာက အဓိကပဲလေ... ပြောင်းဖူးက ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒါက စစ်မှန်တယ်...ကျွန်တော်တို့ စတုတ္ထကပ်ဘေးတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ဖော်ပြနေတာပဲ...”

ဦးလေးကျန်းက ဂေါ်ပြားကို ဆွဲပြီး ဂိုဏ်းကို သန့်စင်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

“ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ...”

အေးစက်သော အသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာ၏။

ကျန်းချန်သည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ခန်းမဆောင်ကြီးမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာ၏။ သူသည် ပြီးစီးသွားသော တံခါးမကြီးကို လာရောက် စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်၏။

လရောင်အောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဧရာမ ပြောင်းဖူးကြီးနှင့် မီမီ ပြခန်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ...

ရွှေအမြုတေအဆင့် တည်ငြိမ်မှု ရှိသော သူပင်လျှင် ခြေခေါက်လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

တိတ်ဆိတ်ခြင်းက သေမင်းပမာ လွှမ်းမိုးသွား၏။

ကစားသမားတိုင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ NPC က တံခါးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး သူတို့၏ အမှတ် (၁၀၀,၀၀၀) အငွေ့ပျံသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ကျန်းချန် အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်... မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်... (၃) စက္ကန့် ရေတွက်လိုက်သည်။

'စိတ်အေးအေးထား... ကျန်းချန်... စိတ်အေးအေးထား...'

'ဒီ စတုတ္ထကပ်ဘေးတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ခေါ်ထားတာလေ... မျက်ရည်ကျနေရင်တောင် ဆက်ပြီး ဦးဆောင်ရမှာပေါ့...'

အရုပ်ဆိုးတယ်... ရိုင်းစိုင်းတယ်... စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အလကား လုပ်ပေးထားတာလေ...

သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာထားမှာ ခံစားချက်မရှိဘဲ နက်နဲသော ပုံစံ ပေါက်နေ၏။

သူသည် ပြောင်းဖူးကြီးကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး...”

“အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်က ရိုးရှင်းခြင်းမှာ ရှိတယ်... မူလသဘောကို ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်းပေါ့...”

“ဒီပြောင်းဖူးက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို မြေကြီးထဲက ဖောက်ထွက်လာတဲ့ မျိုးစေ့တစ်စေ့အဖြစ် တင်စားထားတာပဲ... အမြဲတမ်း သစ်လွင်နေပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အသီးအနှံတွေ ဝေဆာနေမယ့် သဘောပေါ့... အမြော်အမြင် ရှိသားပဲ...”

သူသည် ‘ငွေဝင်ပါစေ’ ဘက်ခြမ်းနှင့် အီမိုဂျီများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ “ဒီ အမှတ်အသားတွေက ကြမ်းတမ်းပေမယ့်... ရှင်သန်မှု အားအင်တွေနဲ့ ဓနဥစ္စာကို လိုလားတဲ့ ရိုးသားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်... ကျင့်ကြံသူတွေ လိုအပ်တဲ့ ‘ဓန၊ အဖော်၊ ပညာ၊ နယ်မြေ’ ဆိုတဲ့ သဘောတရားနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်...”

“မင်းတို့ တကယ်ကို နှလုံးသားနဲ့ လုပ်ထားကြတာပဲ...”

ကစားသမားများ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

တကယ်ကြီးလား... သူ အဲဒီလို လှည့်တွေးလိုက်တာလား...

ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ ဒါမျိုး ဖြစ်ရမှာပေါ့... သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မိုးထိအောင် မြင့်မားနေတာ... ငါတို့ သေမျိုးတွေနဲ့ အမြင်ချင်း အများကြီး ကွာခြားတာပဲ...

“တွေ့လား... ဒါ အနုပညာပဲ... ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို နားလည်တယ်...” ‘ဝိညာဉ်ပန်းချီဆရာ’ မှာ သူ့စိတ်ကို နားလည်ပေးသူ တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုကြွေးနေရှာသည်။

ဦးလေးကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ လေထဲတွင် ဆံပင်တွေ ဖွာလန်ကြဲကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာသည်။ သူ၏ ပညာရှင် မာနများမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းချန်သည် တံခါးအလယ် ဗလာဖြစ်နေသော ဆိုင်းဘုတ်အောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

“နောက်ဆုံးအဆင့်ကိုတော့... ဒီသခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဖြည့်စွက်ပေးမယ်...”

သူသည် သွယ်လျသော လက်ညှိုးကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ရေးဆွဲလိုက်၏။

“ဝင်း...”

ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် သစ်သားတန်းကြီးပေါ်သို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သစ်စများ လွင့်စင်သွားပြီး အလင်းရောင်များ တောက်ပလာ၏။

ခဏအကြာတွင်...

ဖျော့တော့သော တာအို စည်းချက်များ ပါဝင်နေသည့် အားကောင်းသော စာလုံးကြီး (၃) လုံး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

[ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း]

အမည်နာမ ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးမကြီး တစ်ခုလုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

မမြင်ရသော လှိုင်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး၊ စောစောက အရူးကွက်များနှင့် ပြောင်းဖူးကြီးမှာ ယခုအခါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရှေးဟောင်း ဂါထာမန္တန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

[စနစ် ကြေငြာချက် - ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဂိုဏ်း အဆောက်အဦး ‘တောင်တံခါး’ (မွမ်းမံထားသည်) ပြီးစီးသွားပါပြီ။ ဂိုဏ်းကံတရား အနည်းငယ် တိုးတက်လာပါသည်။ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်းသည် တံခါးဝအထိ တိုးချဲ့လိုက်ပါပြီ။]

[တာဝန် ‘တံခါးမကြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်ရေး’ ပြီးဆုံးပါပြီ။ စုဆောင်းမှတ် (၁၀၀,၀၀၀) ဆုကြေးကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပါပြီ။]

“ယေး... ”

“ပိုက်ဆံ ရပြီဟေ့... ပိုက်ဆံ ရပြီ...”

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

တံခါးကြီး အရုပ်ဆိုးရင်လည်း နေပါစေတော့... စုဆောင်းမှတ်တွေ ဝင်လာမှတော့ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင်၊ ကျန်းချန်သည် ခမ်းနားသလိုလိုနှင့် ရယ်စရာကောင်းနေသော ထိုအထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦးကြီးကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့် အပြုံးဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။

ဒါဟာ... စတုတ္ထကပ်ဘေး စတိုင်နဲ့ ကျင့်ကြံရေး ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။