ပထမဆုံး ထောင်ချောက်စခန်း (သို့) အမှောင်ထဲက သွေးရောင်မျက်လုံးများ

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်နောက်ဘက်။ မေ့လျော့ခံထားရသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုအောက်တွင် ဖြစ်၏။

ကျန်းချန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နွယ်ပင်များနှင့် ကျောက်တုံးများ ပိတ်ဆို့ထားသော ဂူပေါက်ကြီး တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေ၏။

အနားသို့ မရောက်ခင်မှာပင် နေရောင်မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အေးစက်စိုစွတ်သည့် အနံ့ဆိုးတစ်ခု လွင့်ပျံလာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာလည်း အခြားနေရာထက် ဒီဂရီအနည်းငယ် လျော့ကျနေသည်ကို ခံစားရ၏။

“တော်တော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝှက်ထားတာပဲ...”

ကျန်းချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ဂူပေါက်ဝမှ အတားအဆီးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှင်းလင်းလိုက်၏။

မဲနက်နေသော ဂူပေါက်ဝကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သားကောင်ကို စောင့်ကြိုနေသော ဘီလူးပါးစပ်ပေါက်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ လေတိုးသံများမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းအောင် မြည်ဟီးနေပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ဖြင့် ဂူအတွင်းပိုင်းကို အကြမ်းဖျင်း စစ်ဆေးလိုက်သည်။

မိုင်းတွင်းလမ်းကြောင်းများမှာ ဝင်္ကပါ တစ်ခုပမာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် စိုစွတ်သော ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရေစက်များ တောက်တောက် ကျနေ၏။ အထဲတွင် အဆင့်နိမ့် ‘ဝိညာဉ်ဝါးကြွက်’ အမြောက်အမြား ရှိနေသည့်အပြင်၊ အတွင်းပိုင်း နက်နက်တွင် အရိပ်ကြိုက်သော ရှားပါးသတ္တုများပါ ပေါက်ဖွားနေပုံ ရသည်။

“ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်... ထူထပ်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေ... ပြီးတော့ လျှို့ဝှက် ဆုလာဘ်တွေ...”

ကျန်းချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သဘာဝ အစပြု ထောင်ချောက်စခန်း ပဲ။ ဒီ ဖန်ပေါင်းချောင်ထဲက ပန်းပွင့်လေးတွေကို သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...”

သူသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကာ၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ပွက်လောရိုက်သွားစေမည့် အရေးပေါ် တာဝန်ကို ရေးသား ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။

*

(၁၅) မိနစ် ကြာပြီးနောက်... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်။

ကစားသမားများသည် အုပ်စုလိုက် စုဝေးနေကြပြီး၊ သူတို့၏ မန္တန်သုံးရင်း လွဲချော်ခဲ့သော ရယ်စရာ အဖြစ်အပျက်များကို ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

“တီ..တီ..”

ပြတ်သားသော အသိပေးသံ တစ်ခုကြောင့် အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အနီရောင် တာဝန်ပေးချက် ဇယားကွက်ကြီး တစ်ခု လူတိုင်း၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

[ဂိုဏ်း အရေးပေါ် စူးစမ်းရှာဖွေရေး တာဝန် - စွန့်ပစ်မိုင်းတွင်းဟောင်း]

[ဖော်ပြချက် - တောင်နောက်ဘက်တွင် မေ့လျော့ခံထားရသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မိုင်းတွင်းဟောင်း တစ်ခုကို ဂိုဏ်းချုပ်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အတွင်းထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရာများ ခိုအောင်းနေပုံ ရသော်လည်း၊ အမည်မသိသော ရတနာသိုက်များ (ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ) လည်း ရှိနေနိုင်သည်။]

[ရည်မှန်းချက် - မိုင်းတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မိစ္ဆာကောင်များကို ရှင်းလင်းပါ။ မြေပြင်အနေအထားကို စူးစမ်းပါ။ အရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေ စုဆောင်းပါ။]

[ဆုလာဘ် - သတ်ဖြတ်နိုင်သော မိစ္ဆာကောင် အရေအတွက်နှင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ပစ္စည်း တန်ဖိုးအပေါ် မူတည်ပြီး စုဆောင်းမှတ်များ ပေးအပ်မည်။ (ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးရိုင်းများနှင့် ရှားပါးသတ္တုများ ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း ရှိသည်)]

“သောက်ကျိုးနည်း... မြေပုံအသစ်ဟေ့...”

“ဒန်ဂျင် ပွင့်ပြီကွ... ညီအစ်ကိုတို့... ငါ ပြောသားပဲ ဒန်ဂျင် ရှိကို ရှိရမယ်လို့...”

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးရိုင်း ဟုတ်လား... ဒါ ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား... သွားကြမယ်ဟေ့... နောက်ကျရင် ဟင်းရည်တောင် သောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သွေးနံ့ရသော ငါးမန်းအုပ်ကြီးပမာ ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် တောင်နောက်ဘက်သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးထွက်သွားကြ၏။

‘အိမ်ဖျက်ဆီးရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး’ ဦးလေးကျန်းသည် တံခါးမကြီးပေါ်မှ ပြောင်းဖူးရုပ်ကို ဘယ်လို ချောမွတ်အောင် ထုရမလဲ စဉ်းစားနေရင်း၊ “ရှားပါးသတ္တုများ” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆောက်ကို ပစ်ချပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မြေတူးထားလွန်းသဖြင့် ပြောင်လက်နေသော ဂေါ်ပြားကြီးကို ကိုင်ထားလျက်...

“ဖယ်ကြစမ်း... ငါက ပညာရှင်ကွ... မိုင်းတူးတဲ့ ကိစ္စကို ငါ ဦးဆောင်မှ ဖြစ်မှာ...”

......

တောင်နောက်ဘက် မိုင်းတွင်းဝ ဝယ်..

ပထမဆုံး ရောက်လာသော ကစားသမားများ အမောတကော ရောက်ရှိလာကြ၏။

အေးစက်သော လေများကို မှုတ်ထုတ်နေသည့် မဲနက်သော ဂူပေါက်ဝကြီးကို မြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့သွားကြ၏။

ဂူပေါက်ဝသည် သဘာဝ လေအေးပေးစက် ပေါက်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ မြေနံ့၊ ငါးညှီနံ့၊ ရေပုပ်နံ့နှင့် တိရစ္ဆာန် မစင်နံ့များ ရောနှောနေသော အနံ့ဆိုးကြီးကြောင့် မြို့ကြီးသားများမှာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အသက်အောင့်ထားကြရ၏။

“အော့... အနံ့ကလည်း ဆိုးလိုက်တာ... ဆော့ဖ်ဝဲလ် ကုမ္ပဏီက အထဲမှာ ဝက်မွေးထားတာလား...”

“ပြီးတော့ မှောင်လိုက်တာလည်း ကမ်းကုန်ပဲ... အလင်းရောင် တစ်စက်မှ မရှိဘူး... သရဲကား ရိုက်ကွင်း ကျနေတာပဲ... သရဲတွေများ ရှိမလား...”

သတ္တိနည်းသော ကစားသမား အချို့မှာ နောက်တွန့်သွားကြသည်။

“ဘာ ကြောက်စရာ ရှိလဲကွ... ငါတို့က စတုတ္ထကပ်ဘေးတွေလေ... သေရင် ပြန်ရှင်ဖို့ စောင့်ရုံပဲ ရှိတာ... ဝင်ကြစမ်း...”

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ပရိုကစားသမား ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ က ရှေ့ထွက်လာသည်။ သူသည် ဓားသိုင်း အသစ်စက်စက်ကို သင်ယူထားသဖြင့် လူကြားသူကြားတွင် ဆရာကြီးလုပ်ချင်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရင်ကို ကော့လိုက်ပြီး ကာဗွန်သံမဏိ ရှည်ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဦးဆောင် ဝင်ရောက်လိုက်၏။

“ငါ လမ်းပြမယ်... စစ်သည်တော်တွေ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့... မီးကျည်ဆန် မန္တန် တတ်တဲ့ မှော်ဆရာတွေ... အလယ်ကနေ မီးထွန်းပေးထား... လူမကွဲစေနဲ့...”

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် စောစောက အရှက်ကွဲထားသော်လည်း၊ ယခုအခါ သိက္ခာပြန်ဆယ်ရန်အတွက် လူအုပ်အလယ်သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုးဝင်လာ၏။

“ငါ့ကို ကြည့်ထား... လူသား မီးလုံးကြီး လာပြီဟေ့... မီးကျည်ဆန် မန္တန်ရဲ့ တကယ့် အသုံးဝင်ပုံကို ပြမယ်...”

သူသည် မျက်နှာကြီး နီရဲလာသည်အထိ အားစိုက်ကာ ဂူနံရံဘက်သို့ မီးကျည်ဆန် မန္တန် တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဖူး...”

ရင်းနှီးနေသော စားပွဲတင် တင်းနစ်ဘောလုံး အရွယ်အစား မီးလုံးလေး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ စွမ်းအားမှာ ရယ်စရာ ကောင်းသော်လည်း၊ ဤမျှ မှောင်မိုက်နေသော မိုင်းတွင်းထဲတွင်မူ ထိုအလင်းရောင်လေးသည် အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်နေ၏။

မီးရောင် တုန်ခါသွားသောအခါ လူများ၏ အရိပ်များမှာ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်သွားပြီး၊ အစွယ်ငေါငေါ အမွေးဖားဖား သတ္တဝါကြီးများ ကနေသကဲ့သို့ ပို၍ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

အဖွဲ့ကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

မိုင်းတွင်းလမ်းမှာ လျှောက်ရ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် ကျင်းချိုင့်များနှင့် ရေအိုင်များ၊ ကျောက်တုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျောက်နံရံများမှ ရေစက်များ စီးကျနေပြီး၊ စမ်းသပ် ကိုင်ကြည့်လိုက်လျှင် ချွဲကျိကျိနှင့် မှိုများ ပေါက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

“အား... ဘယ်ကောင် ငါ့ခြေဖနောင့်ကို နင်းတာလဲ... ဖိနပ်အသစ်ကွ...”

“ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါကွ... ကြမ်းပြင်က ချောလိုက်တာ... ငါ ပေါင်ကားသွားတော့မယ်...”

“ရှူး... နားထောင်ကြည့်စမ်း... ပဲ့တင်သံတွေ ကြားရလား... ဒီနေရာက တော်တော် ကျယ်မယ့်ပုံပဲ...”

ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပိတ်လှောင်နေသော နေရာဖြစ်သဖြင့် အသံများမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကစားသမားများ၏ ခြေသံများ၊ အသက်ရှူသံများနှင့် ရေစက်ကျသံများမှာ မိုင်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ ပြောမပြတတ်သော တင်းမာမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

မီတာ (၂၀၀) ခန့် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်...

ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ ပိုမို ကျဆင်းလာသည်။ လေထုမှာ ထူပိန်းနေပြီး ရေညှစ်ချလိုက်လျှင် ရေထွက်လာတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ရှေ့ဆုံးမှ သွားနေသော ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဓားကိုင်ထားသော လက်များမှာ ဖြူဖျော့နေ၏။

“ရပ်...”

သူသည် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း အသံများ တုန်ရီနေသည်။

“ရှေ့မှာ... တစ်ခုခု ရှိတယ်... အခြေအနေ မကောင်းဘူး...”

အားလုံး အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။ အမှောင်ထုထဲမှ ထောင့်ချိုးကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ မည်သူမျှ အသံကျယ်ကျယ် မရှူရဲကြတော့ချေ။

“ကျွီ... ကျွီ...”

“ရှပ်... ရှပ်...”

ကျောက်နံရံကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေသော အသံပေါင်း များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လူတိုင်းကို ကြက်သီးမွှေးညှင်း ထသွားစေတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...

ဝမ်သဲ့ဖာ၏ မီးလုံးလေးမှ အလင်းရောင် ဖျော့တော့တော့ အောက်တွင်... အမှောင်ထုထဲမှ အနီရောင် အစက်ကလေး (၂) စက် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာ၏။

ထို့နောက် ဒုတိယ (၂) စက်... တတိယ (၂) စက်... စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာပင် ပဲစေ့ခန့်ရှိသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာသည် အမှောင်ထုထဲတွင် လင်းလက်လာတော့သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် လောဘနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူတို့နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်လာသော အသားတုံး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များကို စိုက်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဘုရား... ရေ...”

အပေါက်ပါသော အရာများကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူ (Trypophobia) များမှာ နေရာတွင်ပင် မူးမေ့လဲချင်သွားကြသည်။

“ကြွက်တွေ... ဗီဇပြောင်း ကြွက်ကြီးတွေ... များလိုက်တာကွာ...”

မီးရောင်အောက်တွင် သတ္တဝါများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြရသည်။ အိမ်မွေးကြောင် တစ်ကောင်စာခန့် ကြီးမားသော ကြွက်မည်းကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပ်များကဲ့သို့ စူးရှသော အမွေးအမှင်များ ရှိနေပြီး၊ ဓားသွားလို ထက်မြက်သော ရှေ့သွား (၂) ချောင်းမှာ ပြူးထွက်နေကာ သွားရည်များ ယိုစီးကျနေ၏။

[ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် (အဆင့် ၃)]

၎င်းတို့သည် မြေအောက်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ကြသဖြင့် အသံနှင့် အလင်းရောင်ကို အလွန် အာရုံခံစားလွယ်ကြသည်။ စောစောက ကစားသမားများ၏ ဆူညံသံများက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကျွီ...”

ခေါင်းဆောင် ကြွက်ကြီးက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ကြွက်အုပ်ကြီးသည် ရေမည်းကြီး တစ်ခုပမာ ကျောက်နံရံများ၊ ကြမ်းပြင်များနှင့် မျက်နှာကြက်များပေါ်မှနေ၍ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထဲရှိ ကစားသမား အုပ်စုဆီသို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

“အား... လာကုန်ပြီဟေ့... ခုန်အုပ်ကုန်ပြီ...”

“မလန့်ကြနဲ့... နေရာယူထား... ရှေ့တန်းက လူတွေ ထိုင်... နောက်တန်းက လူတွေ တိုက်... တန်းမပျက်စေနဲ့...”

‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ က အော်ဟစ် အမိန့်ပေးနေပြီး၊ ကျဉ်းမြောင်းသော မြေပြင်အနေအထားကို အသုံးပြုကာ ခံစစ်ဆင်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

သို့သော် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အစွန်းရောက် အခြေအနေမျိုးတွင် လူသစ်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ပုံ ရသည်။

ပိတ်လှောင်နေသော နေရာ၊ တိုးဝင်လာသော ကြွက်အုပ်ကြီးနှင့် ဆိုးရွားလှသော အနံ့ဆိုးတို့ကြောင့် လူသစ် အများစုမှာ ချက်ချင်း စိတ်လွတ်ကုန်ကြတော့သည်။

“အမေရေ... ငါ့ဘောင်းဘီစကို မကိုက်နဲ့လေ... အား... နာတယ်ကွ...”

“ဘယ်ကောင် ငါ့ခေါင်းကို မီးကျည်ဆန်နဲ့ လာပစ်တာလဲ... ကြည့်ပစ်လေကွာ... ငါက မင်းတို့ဘက်ကလေ...”

“မတိုးနဲ့... နောက်ကနေ မတိုးနဲ့... ရှေ့မှာ နေရာမရှိတော့ဘူး... လူပိသေကုန်တော့မယ်...”

မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော မိုင်းတွင်းလမ်းမှာ ကစားသမားများအတွက် အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာ၏။ လူတိုင်းမှာ တိုးဝှေ့နေကြပြီး၊ စွမ်းရည်များကို တွေ့ကရာ ပစ်ခတ်နေကြသဖြင့် ကြွက်ကို မထိဘဲ ကိုယ့်လူကိုယ် ထိခိုက်ကုန်ကြတော့သည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ဆူညံနေလေ၏။

အရေးကြီးသော ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

လူအုပ်အလယ်၌ အညှပ်ခံထားရပြီး အသက်ရှူကျပ်မလို ဖြစ်နေသော ဝမ်သဲ့ဖာသည် ပြည့်သိပ်နေသော ကြွက်အုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွား၏။

“ဒီလောက် သိပ်သည်းနေတာ... ငါ့အတွက် သက်သက် ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ပစ်မှတ်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား... ချိန်စရာတောင် မလိုဘူး...”

သူသည် အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ရှိသမျှ အားအင်များကို စုစည်းကာ ကြွက်အုပ် အထူထပ်ဆုံး နေရာသို့ မီးကျည်ဆန် မန္တန် တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

“လောင်ကျွမ်းစမ်း... ငါ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝရေ... ဖက်တီးအတွက် သေပေးကြစမ်း...”

“ဝူး...”

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ပင်ပေါင်ဘောလုံးလောက်သာ ရှိသော မီးကျည်ဆန်လေးသည် ရှင်သန်လိုစိတ် ပြင်းပြမှုကြောင့် လက်သီးဆုပ်လောက် အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလာပြီး၊ ကြွက်အုပ်အလယ်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ပျံသန်းသွား၏။

“ဘုန်း...”

ပေါက်ကွဲသံ သဲ့သဲ့လေးနှင့်အတူ အမှောင်ထုထဲတွင် မီးရောင်များ လင်းလက်သွား၏။

စွမ်းအား သိပ်မကြီးသော်လည်း၊ မီးကြောက်ပြီး အမွေးထူကာ ပူးကပ်နေသော ဝိညာဉ်ဝါးကြွက်များအတွက်မူ ကပ်ဘေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ...”

ကြွက် (၄) (၅) ကောင်မှာ ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ ရွေ့လျားနေသော မီးလုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကြွက်အုပ်ထဲတွင် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေကြသဖြင့် အခြားကြွက်များကိုပါ မီးကူးကုန်ကြတော့သည်။ မိုင်းတွင်းထဲတွင် အမွေးတူးနံ့များ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွား၏။

မူလက ရန်လိုနေသော ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဖက်တီးက အစွမ်းပြပြီဟေ့... သူ တကယ် လုပ်ပြလိုက်ပြီ...”

“ဒါမှ တကယ့် မှော်ဆရာကွ... ဧရိယာလိုက် ထိခိုက်စေတာ ... မီးခြစ်လည်း သူ့နေရာနဲ့သူ အစွမ်းထက်တာပဲ...”

“ညီအစ်ကိုတို့... သူတို့ ရှုပ်ထွေးနေပြီ... အခွင့်အရေးပဲ... ပြန်တိုက်ကြဟေ့... ကြွက်သတ်ပွဲ စပြီ...”

စိတ်ဓာတ်များမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ကစားသမားများသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားလိုက်ကြပြီး၊ လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

အော်ဟစ်သံများ၊ ရယ်သံများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ‘မြေအောက် လူနှင့်ကြွက် စစ်ပွဲကြီး’ တရားဝင် စတင်လေတော့သည်။