နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ (သို့) ကြွက်ဘုရင်ကြီး ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် စတုတ္ထကပ်ဘေးတို့၏ ညစ်ပတ်သော ဗျူဟာ
Vol. 2 Ch. 22
~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်နောက်ဘက် မိုင်းတွင်းဟောင်း။ အနက်ဆုံးသော နေရာ၌ ဖြစ်၏။
လူအုပ်ကြီးသည် မှိန်ဖျော့၍ အနံ့အသက်ဆိုးဝါးလှသော မိုင်းတွင်းလမ်းကြားမှနေ၍ မီတာ (၅၀၀) ခန့် ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ လေထုထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းသော အပုပ်နံ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး၊ အသက်ရှူရသည်မှာပင် ခက်ခဲလာတော့၏။
ရုတ်တရက် ရှေ့ရှိ လမ်းကြောင်းမှာ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ ဘောလုံးကွင်းတစ်ဝက်စာခန့် ရှိသော သဘာဝ လိုဏ်ဂူကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ မျက်နှာကြက်ထက်တွင် ချွန်ထက်သော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲကြီးများ တွဲလွဲကျနေပြီး၊ ဓားသွားများဖြင့် စီချထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပါသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော မိစ္ဆာကောင် အရိုးစုများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ လိုဏ်ဂူ၏ အလယ်တွင်မူ အရိုးခြောက်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် အမွေးအမှင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အသိုက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။
ထိုအသိုက်ကြီးပေါ်တွင်... ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခု ဝပ်နေ၏။
ဝမ်သဲ့ဖာ၏ လက်ထဲမှ မီးလုံးလေးက ထိုအရိပ်မည်းကြီးကို ထိုးပြလိုက်သောအခါ... ကစားသမား အားလုံး ပြိုင်တူ အသက်ရှူ မှားသွားကြရ၏။
“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါ ကြွက်တဲ့လား... ဝက်ကြီး ဖြစ်နေပြီဟ...”
(၃) မီတာကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီး ဖြစ်သည်။ သံကွင်းဆက် ကြာပွတ်နှင့် တူသော အမြီးကြီးကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ဤမျှ ကြီးမားနေပြီ ဖြစ်၏။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် သတ္တုရောင် တောက်ပနေသော အမွေးကြမ်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ကျောပေါ်တွင် ချွန်ထက်သော အရိုးဆူးတောင်များ တန်းစီနေ၏။ ပါးစပ်မှ ဓားကောက်ကြီးများနှင့် တူသော အစွယ် (၂) ချောင်းမှာ ပြူးထွက်နေပြီး၊ အစွယ်ကြားတွင် အသားစများ ကပ်ငြိနေသေးသည်။
အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ သူ၏ မျက်လုံးများပင်။ သာမန် ကြွက်များကဲ့သို့ မျက်လုံးသေးသေးလေးများ မဟုတ်ဘဲ၊ ပန်းကန်လုံးလောက် ရှိသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် မျက်လုံးကြီးများ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုနှင့် ဉာဏ်ရည်ရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
[ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် ဘုရင် (ဗီဇပြောင်း ဘော့စ်)]
[အဆင့် - ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ် (ချီ စုစည်းမှု အဆင့် ၉ နှင့် ညီမျှသည်)]
[အခြေအနေ - ဒေါသထွက်နေသည် (နယ်မြေကျူးကျော်ခံရခြင်း၊ အိပ်စက်နေစဉ် နှောင့်ယှက်ခံရခြင်း)]
“ချီ... ချီ စုစည်းမှု အဆင့် (၉) တဲ့လား...”
ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် ဘော့စ် ခေါင်းပေါ်မှ ခရမ်းရင့်ရောင်နှင့် ဦးခေါင်းခွံပုံ ပါရှိသော အမည်စာတန်းကို ကြည့်ကာ ခြေထောက်များ တုန်ရီလာသည်။
“ငါတို့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်က (၂) ပဲ ရှိသေးတာလေ... ကွာခြားချက်က မများလွန်းဘူးလား... ဒီ ဂိမ်းရေးတဲ့ကောင်တွေ လူစိတ်ကော ရှိကြသေးရဲ့လား...”
“ဝူး... ”
ကြွက်ဘုရင်ကြီးသည် ကျူးကျော်သူများကို တွေ့ရှိသွား၏။ သူသည် ကြွက်အော်သံနှင့် မတူဘဲ သားရဲကြီး တစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အသံလှိုင်းများမှာ လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေပြီး၊ မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များပင် ပြုတ်ကျလာရသည်။
“မညည်းနဲ့တော့... တိုက်ပွဲစပြီ... ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်မှု အတွက်ဟေ့...”
ပရိုကစားသမား ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ က အံကို ကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လူအုပ်ကို ပြန်လည် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူသည် သံရှည်ဓားကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။
“စစ်သည်တော်တွေ... ရှေ့ထွက်ပြီး အာရုံလွှဲထားကြ... လျင်မြန်မှုလိုင်းတွေ... ဘေးကနေ ပတ်ပြီး သူ့တင်ပါးကို ဓားနဲ့ ထိုးကြ... မှော်ဆရာတွေ... မှော်ဆရာတွေက နေရာလွတ် တစ်ခု ရှာပြီး ပုန်းနေကြ... မသေအောင် နေကြ...”
သို့သော်လည်း... လွန်ကဲသော အင်အားကွာခြားမှု ရှေ့တွင် ဗျူဟာများမှာ ဟာသတစ်ခု သဖွယ် ဖြစ်သွားရ၏။
ကြွက်ဘုရင်ကြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ပြသလိုက်ပြီး၊ အရိပ်မည်း တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ ကစားသမားများ၏ တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”
ဘိုးလင်းဘောလုံးနှင့် ပင်တိုင်များ ထိတွေ့သွားသကဲ့သို့ပင်။
ရှေ့ဆုံးမှ စစ်သည်တော် ကစားသမားများမှာ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ လွင့်ထွက်ကုန်ကြသည်။ ကျောက်နံရံများပေါ်သို့ သွားရောက် ရိုက်ခတ်မိပြီး၊ ချက်ချင်း အလင်းဖြူတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေတာလား...”
“သူ့ ခံနိုင်ရည် ကို ကြည့်ဦး... ငါ့ဓားနဲ့ ခုတ်တာ မီးပွားတောင် မထွက်ဘူး...”
သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ သည် ဒုတိယအဆင့် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ စွမ်းရည်ပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ သံကွင်းဆက် အမြီးကြီး ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။
“ဖြောင်း...”
သားရေချပ်ဝတ်ကြီး ကွဲအက်သွားပြီး၊ သူဌေးသားမှာ စက္ကူရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ပမာ (၁၀) မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားကာ လေထဲတွင် ဂျွမ်း (၃) ပတ်ခွဲ ပြန်ပြီးမှ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ သွေးတန်းမှာလည်း ချက်ချင်း ကုန်ခမ်းသွားလေ၏။
“ပြီးပြီ... မနိုင်တော့ဘူး... ဒါ ငါတို့ အဆင့်နဲ့ ယှဉ်လို့ရတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး...”
မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်မိနစ် အတွင်းမှာပင် ရှေ့တန်း (၂၀) ခန့်မှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီး၊ ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေကြ၏။
အားလုံး လက်လျှော့ပြီး မြို့ထဲတွင် ပြန်လည် ရှင်သန်ရန် စောင့်ဆိုင်းတော့မည့် အချိန်တွင်...
“မလန့်ကြနဲ့... ဘာလို့ ပြေးနေကြတာလဲ... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ...”
မမျှော်လင့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’ ပင် ဖြစ်၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် မိုင်းတူးခြင်းနှင့် အိမ်ဆောက်ခြင်းကိုသာ နားလည်သော ဤလူလတ်ပိုင်းကြီးသည် ယခုအခါ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး၊ ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ထားလျက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖျက်ဆီးလိုသော ဉာဏ်ပညာ အရောင်များ တောက်လောင်နေ၏။
“သူက ကြီးတယ် မဟုတ်လား... သူ့အကြေးခွံတွေက မာတယ် မဟုတ်လား... သူက မြန်တယ် မဟုတ်လား...”
ဦးလေးကျန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာကြက်ထက်မှ တွဲလွဲကျနေသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲကြီးများနှင့် ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ ခြေထောက်အောက်မှ ပျော့ပျောင်းသော မြေသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့က ဘာအလုပ် လုပ်တာလဲ... ငါတို့က အင်ဂျင်နီယာတွေလေ...”
“ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လို့ မရရင်... ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသုံးချရမှာပေါ့... သူ့ကို ‘စံချိန်မမီတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး’ ဆိုတာ ဘာလဲ ပြလိုက်ကြစမ်း...”
အားလုံး ကြောင်သွားကြပြီး၊ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်၊ မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်နှင့် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... ဦးလေးကျန်း... ခင်ဗျား တကယ် ယုတ်မာတယ်ဗျာ... ဒါ ညစ်ပတ်တဲ့ နည်းလမ်းကြီးလေ...”
“ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုက်တယ်... ဟီးဟီး...”
“လုပ်ကြမယ်... လုပ်ကြမယ်... အင်ဂျင်နီယာကြီး ကျန်းရဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက်ကို လိုက်ကြ...”
ဗျူဟာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်ပြီး အသေခံကာ အာရုံလွှဲခြင်း မပြုကြတော့ချေ။
အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော ကစားသမားများမှာ ဖြန့်ခွဲလိုက်ကြပြီး၊ လိုဏ်ဂူကို စတင် ဖျက်ဆီးကြတော့သည်။
ခွန်အားလိုင်း ကစားသမားများက ပေါက်ပြားများကို ယူကာ၊ မျက်နှာကြက်နှင့် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများ ဆက်စပ်နေသော နေရာများကို အသည်းအသန် ထုနှက်ကြတော့သည်။
“ရှစ်ဆယ်... ရှစ်ဆယ်... ရှစ်ဆယ်... ပြုတ်ကျစမ်း...”
စည်းချက်ကျသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ကျောက်သားများ ကွဲအက်လာပြီး၊ ကြီးမားသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲကြီးများမှာ ယိုင်နဲ့လာကြတော့သည်။
လျင်မြန်မှုလိုင်း ကစားသမားများမှာမူ ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ နောက်ဘက်သို့ ပတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ၊ ဂေါ်ပြားများဖြင့် ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေသားများကို အသည်းအသန် တူးဆွကာ ထောင်ချောက်များ ဆင်ကြတော့သည်။
“တူး... သူ့အတွက် ကျင်းတူးပေးလိုက်... ခြေခေါက်လဲပါစေ...”
ဝမ်သဲ့ဖာနှင့် အခြား မှော်ဆရာများလည်း အားမနေကြချေ။
“မီးကျည်ဆန် မန္တန်... သူ့ အသိုက်ကို မီးရှို့ပစ်...”
မီးကျည်ဆန်လေးများမှာ ကြွက်ဘုရင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ (ပစ်လည်း မတိုးသည်ကိုး)၊ အရိုးခြောက်များနှင့် အမွေးအမှင်များဖြင့် လုပ်ထားသော အသိုက်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။
“ဝူး...”
အသိုက်ကြီးမှာ မီးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားတော့သည်။ မီးတောက်များ မြင့်တက်လာပြီး အနံ့ဆိုးများ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။
“ဝူး... ”
အိမ်မီးလောင်သွားသဖြင့် ကြွက်ဘုရင်ကြီး လုံးဝ ရူးသွပ်သွားတော့သည်။ သူသည် ကိုယ်ကို လှိမ့်ကာ မီးငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားရင်း၊ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသော ပိုးမွှားလေးများကို နင်းချေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
သို့သော် သူ့ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေသားများ ရုတ်တရက် ကျွံကျသွားတော့သည်။
ကစားသမားများ တူးထားသော ကျင်းများက အလုပ်ဖြစ်သွားချေပြီ။ ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ယိုင်နဲ့သွားပြီး၊ ရှေ့ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျွံဝင်ကာ လဲကျမလို ဖြစ်သွား၏။
အရေးကြီးသော ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...
မျက်နှာကြက်ထက်မှ ကျိုးပဲ့သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဂျွတ်... ဒုန်း...”
ခွန်အားလိုင်း ကစားသမားများ၏ မမောမပန်း ကြိုးစားမှုကြောင့် ပေါင်ရာချီ လေးလံသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ (၁၀) ခုကျော်မှာ ပြုတ်ကျလာကြတော့သည်။ လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပြစ်ဒဏ်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသော ကြွက်ဘုရင်ကြီး အပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျလာကြတော့သည်။
“အီး... ”
ကြွက်ဘုရင်ကြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
အကြေးခွံများ မာကျောသော်လည်း၊ ဤမျှ များပြားသော ကျောက်တုံးကြီးများ၏ ဒဏ်ကိုမူ မခံနိုင်ချေ။ သူ၏ ကျောကုန်းကြီးမှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ အရိုးဆူးတောင် တစ်ချောင်းပင် ကျိုးပဲ့သွား၏။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် သူသည် ခေတ္တမျှ မူးဝေသွားရရှာ၏။
“အခုပဲ... သူ မူးနေပြီ... လုပ်ကြ...”
‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ သည် တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်သည်။
သူသည် လေပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ သံရှည်ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျန်ရှိနေသေးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ဓားထဲသို့ စီးဆင်းစေလိုက်သည်။
ပစ်မှတ်ကား... ဒဏ်ရာရထားပြီး အကြေးခွံများ ကွဲအက်နေသော ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ မျက်လုံးတည့်တည့်ပင် ဖြစ်၏။
“ဖပ်...”
သံရှည်ဓားမှာ မျက်လုံးထဲသို့ ဓားရိုးထိအောင် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
“ဝူး... ”
ကြွက်ဘုရင်ကြီးသည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ (၂) ချက် (၃) ချက်မျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက်၊ မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားကာ ဖုန်လုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ကစားသမားများ၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့် မီးလောင်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
“ငါတို့... ငါတို့ နိုင်သွားပြီလား...”
ဝမ်သဲ့ဖာသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ သူတို့ ‘ဉာဏ်ဆင်’ သတ်ဖြတ်လိုက်သော ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
“တကယ်ကြီးလား... အဆင့် (၁) ကောင်တွေက အဆင့် (၉) ဘော့စ် ကို သတ်လိုက်နိုင်တာလား...”
တစ်စက္ကန့် အကြာတွင်...
မိုင်းတွင်းတစ်ခုလုံး အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... ပထမဆုံး ဘော့စ် သတ်ဖြတ်မှုဟေ့... ရှယ်ပဲကွ...”
“ဦးလေးကျန်းက အမ်ဗွီပီ (MVP) ပဲ... ဗျူဟာက တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ... ပညာတတ်တာ တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲဗျာ...”
“မြန်မြန်... မြန်မြန်... ပစ္စည်းရှာကြ ... ဒီကောင်ကြီးဆီက ပစ္စည်းကောင်းတွေ ကျမှာ သေချာတယ်... ငါ သူ့အစွယ်ကို လိုချင်တယ်...”
အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ‘ပစ္စည်းဝေစုခွဲရန်’ ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ အလောင်းနားသို့ ပြေးသွားကြတော့သည်။
မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်သော အရာတစ်ခု ရှိနေ၏။
ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ အလောင်းအောက်၊ တူးဆွထားသော မြေကြီးများကြားတွင်... ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံး ပလ္လင်တစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းလေး တစ်ခုကို ဖျော့တော့စွာ တွေ့မြင်နေရခြင်းပင်…