ဒါကို ကြွက်လို့ ခေါ်တာလား (သို့) ဘီလူးသဘက်ကြီးပါဗျာ

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်ကျယ်ကြီး။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်။

ယနေ့ည၏ အမှောင်ထုသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ထူပိန်းနေသယောင် ရှိသော်လည်း၊ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ထက်ဝယ် နေ့ခင်းဘက်ပမာ လင်းထိန်နေ၏။

ကြီးမားသော မီးပုံကြီး (၁၀) ပုံကျော်ကို စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် စီစီရီရီ မွှေးထားကြသည်။ ရဲရဲတောက်နေသော မီးတောက်များသည် ညကောင်းကင်ယံကို လှမ်းလျက်နေသကဲ့သို့ တဖျစ်ဖျစ် မြည်ဟီးနေ၏။ အိပ်စက်ရန် လော့အော့ဖ် မလုပ်ကြသေးသော ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြ၏။ အစာကို စောင့်မျှော်နေသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးပမာ သူတို့အားလုံး လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ထားကြပြီး၊ တောင်နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ထားသော မှောင်မည်းနေသည့် လမ်းကလေးကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“လာပြီဟေ့... လာကြပြီ... ခြေသံတွေ ကြားနေရပြီ... တော်တော်လေး လေးလံမယ့်ပုံပဲ...”

“ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြ... ဆရာကြီးတွေ လာနေပြီ... ငါ့အမြင်ကွင်းကို မပိတ်နဲ့... ငါ ဗီဒီယို ရိုက်မှတ်တမ်းတင် လုပ်ထားတာ...”

လူအုပ်ကြီးသည် ဒီရေအလား ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ကွဲထွက်သွားပြီး ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

“ဒုန်း... ရှပ်... ဒုန်း... ရှပ်...”

လေးလံပြီး စည်းချက်ကျသော ခြေသံများနှင့်အတူ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ်တွင် အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခုကို တရွတ်တိုက် ဆွဲလာသော အသံကြီး တစ်ခုသည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မြေကြီးပင် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသယောင် ရှိပေသည်။

မျှော်လင့်ချက်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အသက်အောင့်ထားရလောက်အောင် တင်းမာနေသော လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင်...

ရွှံ့များ၊ သွေးစွန်းအကွက်များနှင့် ပေကျံနေပြီး၊ သူတောင်းစားများကဲ့သို့ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေကာ၊ အမည်စာတန်းများ ခရမ်းရောင် တောက်နေသော ကစားသမား (၂၀) ကျော်သည် မောဟိုက်သံ ပြင်းပြင်းဖြင့် စည်းချက်ဝါးချက် ညီညီ အော်ဟစ်လျက် မီးရောင်အောက်သို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

သူတို့၏ ပခုံးများပေါ်တွင်မူ... ကြောက်စရာ့

ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ကို စုပေါင်း ထမ်းပိုးထားကြသည်။

တုန်ခါနေသော မီးရောင်အောက်တွင် လူတိုင်းသည် ထိုအရာကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် အပြည့်အစုံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြရတော့သည်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။ (၃) စက္ကန့်တိတိ ကြာအောင် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့် တံတွေးမျိုချသံများမှလွဲ၍ ဘာသံမှ မကြားရချေ။

ထို့နောက်တွင်မူ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အမိုးကိုပင် လွင့်စင်သွားစေနိုင်လောက်သည့် အာမေဋိတ် အော်ဟစ်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

“ဒါ ကြွက်တဲ့လား... မင်းတို့ ဒါကြီးကို ကြွက်လို့ ခေါ်တာလား... ငါ့ရဲ့ ဇီဝဗေဒ သင်ခန်းစာကို အားကစား ဆရာက သင်ပေးလိုက်လို့ ငါ မသိတာလား...”

“ဒါ ဂေါ်ဇီလာ ပေါက်စကြီးပါကွာ... သူ့အရွယ်အစား၊ သူ့အကြေးခွံ၊ သူ့သွားတွေကို ကြည့်ဦး... ငါ့ကို တစ်လုပ်တည်းနဲ့ မျိုချလို့ ရတယ်...”

၎င်းသည် (၃) မီတာကျော် ရှည်လျားသော (ကြာပွတ်နှင့် တူသည့် အမြီးကို မပါသေးချေ)၊ သတ္တုရောင် တောက်ပနေသည့် အမွေးကြမ်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ အလောင်းကောင် ဖြစ်ပေသည်။ ကျောပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရိုးဆူးတောင်များ ရှိနေပြီး၊ ဓားကောက်ကြီးများနှင့် တူသော အစွယ် (၂) ချောင်းမှာ ပြူးထွက်နေ၏။ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသော ရက်စက်မှု အငွေ့အသက်နှင့် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များကြောင့် အနီးနားရှိ ကစားသမားများမှာ အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကုန်ကြတော့သည်။

[ဗီဇပြောင်း ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် ဘုရင် (အလောင်း)]

အလောင်းကောင် အပေါ်တွင် ပေါ်နေသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် စာလုံးကြီးများက လူတိုင်း၏ အာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်လိုက်၏။

“ဘော့စ် ... သူတို့ တကယ်ကြီး ဘော့စ် ကို သတ်ခဲ့တာပဲ...”

ဘယ်သူက စအော်လိုက်မှန်း မသိသော်လည်း၊ လူအုပ်ကြီးမှာ ရေကာတာ ကျိုးသကဲ့သို့ တိုးဝှေ့လာကြပြီး အောင်ပွဲခံ အဖွဲ့သားများနှင့် ကြွက်ဘုရင် အလောင်းကြီးကို တိုးမပေါက်အောင် ဝိုင်းထားလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှု အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ လူသားတို့၏ နားလည်ရခက်သော အပြုအမူ ပြပွဲကြီး တစ်ခုဟုပင် ဆိုရပေမည်။

မိန်းကလေးဆန်သော အိုင်ဒီ ရှိသည့် ကစားသမား အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

“အား... ကြီးလိုက်တာ... ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် မိုက်နေရတာလဲ... ဒါ အရိုင်းသဘာဝရဲ့ အလှတရား ဆိုတာလား...”

အိုင်ဒီ ‘အလှပြုပြင်ခြင်း အဆင့် (၁၀)’ ဟူသော အမျိုးသမီး ကစားသမားလေးသည် ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ ပါးစပ်မှ စီးကျနေသော အနံ့ဆိုးထွက်သည့် သွားရည်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူမ၏ ခေါင်းထက်ကြီးသော အစွယ်ကြီးဘေးသို့ အတင်းတိုးကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချစ်စရာကောင်းသော (V) ပုံစံ လက်နှစ်ချောင်းထောင်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်၏။

“ချစ်တို့ရေ... ဓာတ်ပုံ ရိုက်ပေးကြပါဦး... ငါရော သူ့သွားကြီးရော ပါမယ့် ထောင့်လေး ရွေးပေးနော်... ငါ့ရဲ့ ‘မိုမန့်’ မှာ တင်မလို့... ‘ဒီနေ့ ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်’ ဆိုပြီး စာရေးတင်မလို့...”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မျက်မှန်တပ်ထားသော (ဂိမ်းထဲတွင် ပြုလုပ်ထားသော)၊ အိုင်ဒီ ‘ဇီဝဗေဒ ခွေးပေါက်လေးရဲ့ ဘွဲ့ယူ စာတမ်း’ ဟူသော အမျိုးသား ကစားသမားသည် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် တိုးဝင်လာ၏။ သူသည် ညစ်ပတ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ အေးစက်သော အကြေးခွံများပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား နေကာ၊ ကိုင်ကြည့်လိုက်၊ ပုတ်ကြည့်လိုက်၊ ထိုးကြည့်လိုက်နှင့် အရူးတစ်ယောက်လို ရေရွတ်နေတော့သည်။

“မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒီ အကြေးခွံ မာကျောမှုက... ဦးချိုလွှာတွေက သတ္တုစပ်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့ ရတယ်... ပြီးတော့ ဒီ ကြွက်သားမျှင် သိပ်သည်းဆက... ဗီဇပြောင်းလဲမှုက တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတာပဲ... ဒါကိုသာ ကမ္ဘာမြေကို ယူသွားပြီး အသားစ ဖြတ်တောက် စစ်ဆေးနိုင်ရင်... ငါ့ရဲ့ ဘွဲ့ယူစာတမ်းက သေချာပေါက် ဂုဏ်ထူးရမှာ... ‘နေချား’ မဂ္ဂဇင်းမှာတောင် ဖော်ပြခံရနိုင်တယ်...”

ထို့ပြင် ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ရောင်းချတတ်သော ‘ဈေးသည်’ ကစားသမား အချို့လည်း ရှိနေ၏။ သူတို့သည် မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်ကြပြီး၊ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်လေးများကို ကိုင်ကာ အလောင်းကောင်မှ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

“အို... ဒီ နှုတ်ခမ်းမွေးက မဆိုးဘူးပဲ... ရှည်လည်းရှည်တယ်၊ မာလည်းမာတယ်... စောင်းကြိုး လုပ်လို့ ရလောက်တယ်... တေးဆိုငှက် အတန်းအစားတွေအတွက် ဆိုရင် ဈေးကောင်း ရမှာပဲ...”

ကစားသမား တစ်ယောက်သည် လူလစ်တုန်း ကြွက်ဘုရင်ကြီး၏ မီတာဝက်လောက် ရှည်သော အပ်ချွန်ပုံသဏ္ဌာန် နှုတ်ခမ်းမွေးကို ဆွဲနှုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

“ဖြောင်း...”

သူ မလုပ်ရသေးခင်မှာပင်၊ သူ၏ လက်ဖမိုးကို ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း နီရဲ ရောင်ရမ်းသွားတော့သည်။

‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’ သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မီးခိုးအမဲများ ပေကျံနေသော်လည်း၊ အစာကို ကာကွယ်သော ကြက်မကြီးပမာ ထိုလူကို စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်နေ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အကျိုးပြုခဲ့သော ဂေါ်ပြားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။

“ဘာလုပ်တာလဲ... လက်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားစမ်း... ဒါ အများပိုင် ပစ္စည်းကွ... ဂိုဏ်းကို အပ်ရမယ့် ပစ္စည်း... ဘယ်ကောင်မဆို တစ်ခုခု ခိုးတာ တွေ့ရင် မိုင်းတွင်းထဲက အက်ကွဲကြောင်းတွေကြားမှာ မြှုပ်ပစ်မယ်...”

“ဦးလေးကျန်းကလည်းဗျာ... ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ... ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း ကြည့်ရုံပါ... ကိုင်တောင် မကိုင်ရဘူးလား...” ထိုကစားသမားမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ရရှာသည်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေ၏။ လူတိုင်းသည် ဤ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးအပေါ်တွင် ထားရှိသော အံ့သြမှု၊ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် လောဘများကို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းများဖြင့် ဖော်ပြနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အလောင်းကောင်ကို ထမ်းလာခဲ့သော သူရဲကောင်း (၂၀) ကျော်မှာမူ၊ ခွေးသေကောင်များပမာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခြေထောက်များ တုန်ရီနေသော်လည်း၊ ခေါင်းကို မော့ထားကာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံယူရင်း ပီတိဖြာနေကြ၏။

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် တုန်ရီနေသော ဗိုက်ပူကြီးကို အတင်း ရှေ့ကော့ထားပြီး၊ ရွှံ့များ ပေကျံနေသော နှာခေါင်းပေါက်များမှ တစ်ဆင့် ဘေးနားရှိ ပရိသတ်များကို ကြည့်ကာ၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ဆရာကြီး စတိုင် ဖမ်းလိုက်၏။

“အေးဆေးပါကွာ... အေးဆေးပါ... ဒါ သာမန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုပါပဲ... မင်းတို့ကလည်း မြင်ကွင်းကျယ်ကြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား...”

“ဘယ်လို တိုက်ခဲ့လဲ သိချင်လား... ငါ ဖက်တီးက မီးကျည်ဆန် မန္တန်နဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဘယ်လို ‘ကယ်’ ခဲ့လဲ သိချင်လား... ငါ့ကို သူငယ်ချင်း အပ် လိုက်... အလှူငွေ အမှတ် (၅၀) ပို့ပေး... မီးကျည်ဆန် မန္တန်နဲ့ ရန်သူကို ပတ်ပြေးတဲ့ နည်းစနစ် အပြည့်အစုံကို သင်ပေးမယ်... မတတ်ရင် ငွေပြန်အမ်းမယ်ကွာ...”

ထိုစဉ် အခိုက်အတန့်၌...

ခန်းမဆောင်ကြီးဆီမှ သာယာပြီး ခမ်းနားလေးနက်သော ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာကာ ရင်ပြင်မှ ဆူညံသံများကို ထိုးဖောက်သွား၏။

“ဒေါင်...”

လည်ပင်း အညှစ်ခံလိုက်ရသော ဘဲအုပ်ကြီးပမာ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

တကယ့် ‘ဆရာကြီး’ ဖြစ်သော ဂိုဏ်းချုပ် ကြွမြန်းလာတော့မည်ကို အားလုံး သိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။