တန်ဖိုးရှိသော နံနက်ခင်း (သို့) ဘဝသရုပ်ဖော် ကစားသမားများ ထကြွခြင်းနှင့် မြေအောက်မှ အရိပ်

~နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော၊ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်။

ညလုံးပေါက် ပွဲတော်ပြီးနောက်၊ ရင်ပြင်ကြီးသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲ အငွေ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေ၏။ ငြိမ်းသွားသော မီးပုံများမှ မီးခိုးငွေ့များ တလူလူ လွင့်ပျံနေပြီး၊ အရိုးခြောက်များနှင့် မှောက်ခုံလဲနေသော ဝိုင်အိုးကြီးများ မြေပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေ၏။

ကစားသမား အများစုမှာ အိပ်ပျက်ညများအတွက် ပြန်လည် အနားယူရန် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်နေကြပြီး၊ ပင်ပန်းသည်ကို မသိသော ‘ဂိမ်းစွဲသူ’ အချို့နှင့် နှာခေါင်းပါးသော ‘ပညာရှင်’ အချို့သာ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိနေကြ၏။

ရင်ပြင်အလယ်တွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုပမာ ကြီးမားလှသော ဗီဇပြောင်း ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် ဘုရင်ကြီး၏ အလောင်းကောင်ကြီးမှာ ထင်ရှားစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချန်သည် ဤအလောင်းကို ဂိုဏ်းဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ (စတိုင်ထုတ်ရန်အတွက်) သိမ်းဆည်းခဲ့သော်လည်း၊ ယနေ့မနက်တွင် ‘ပစ္စည်းများကို တပည့်များ ကိုယ်တိုင် စီမံနိုင်ရန်’ (တကယ်တော့ သူ ပျင်းလို့) ပြန်လည် ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ အလောင်းကြီး၏ ဘေးတွင် ‘၆၆၆’ ဟု အော်ဟစ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြသော ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ မရှိတော့ချေ။ ထို့အစား ကိရိယာမျိုးစုံ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေသော ဘဝသရုပ်ဖော် ကစားသမားများသာ ဝိုင်းအုံနေကြ၏။

သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ခန္ဓာကိုယ် ခွဲစိတ်ပွဲကြီး စတင်နေပြီ ဖြစ်၏။

“ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြ... မဆိုင်တဲ့လူတွေ နောက်ဆုတ်နေကြ... သွေးစင်ကုန်မယ်...”

သိပ္ပံပညာရှင် ကစားသမား ‘ဇီဝဗေဒ ခွေးပေါက်လေးရဲ့ ဘွဲ့ယူ စာတမ်း’ သည် ကိုယ်တိုင်ထွင်ထားသော မျက်မှန်ကြီးကို တပ်ဆင်ကာ ကွင်းဆင်း ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူနေ၏။ သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ထားပြီး၊ စနစ်ဆိုင်မှ ဝယ်ထားသော ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ကာ အမိန့်ပေးနေ၏။

“ကြွက်ဘုရင်ရဲ့ သားရေက ဗီဇပြောင်းထားလို့ အရမ်း မာကျောနေပြီ... သာမန်ဓားတွေနဲ့ လှီးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အားနည်းချက်ကို ရှာရမယ်... ‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’ နဲ့ အဖွဲ့ ဘယ်ရောက်နေလဲ... ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ကြွက်သားအားလည်း ရှိတယ်၊ ကိရိယာလည်း စုံတယ်... ပုဆိန်တွေ၊ လွှတွေ ယူပြီး အဆစ်နေရာတွေကနေ ဖြတ်တောက်ပေးကြ... အရိုးတွေကို မထိခိုက်စေနဲ့နော်...”

“စိတ်ချ... အသားခုတ်တယ် ဆိုတာ သစ်ပင်ခုတ်တာနဲ့ သဘောတရားချင်း အတူတူပဲ... ငါတို့ တာဝန်ထား...”

ဦးလေးကျန်းသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို တံတွေးဆွတ်လိုက်ပြီး၊ သစ်ခုတ်ပုဆိန်ကြီးနှင့် လူနှစ်ယောက်ဆွဲ လွှကြီးကို ကိုင်ကာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အတူ ဝင်ရောက် နေရာယူလိုက်၏။ အရိုးမှုန့်များ လွင့်ပျံသွားပြီး မြင်ကွင်းမှာ ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။

“လက်မှုပညာရှင် ‘မန်နျူရယ် ဂန်း’ဘယ်မှာလဲ... မင်းက ဘာမဆို ထွင်နိုင်တယ် ဆို... ဒီ အဖိုးတန် အကြေးခွံတွေက မင်းအပိုင်းပဲ... တစ်ခုချင်းစီကို အကောင်းပကတိ ခွာပေးရမယ်... တစ်ခုလောက် ပဲ့တာနဲ့ မင်းကို စံပြပစ္စည်းအဖြစ် ပြန်လုပ်ပစ်မယ်...”

ထိုအခါ၊ ကိရိယာမျိုးစုံ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဆံပင်ဖွာလန်ကြဲနှင့် ကစားသမား တစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာ၏။

“စိတ်ချပါ ဆရာကြီး... ညကတည်းက အကြေးခွံခွာတဲ့ မောင်းတံဓားကို ထွင်ထားပြီးသား... အားလုံး အလွယ်တကူ ကွာကျလာစေရမယ်...”

“ပြီးတော့ ကလီစာတွေ... အဲဒါတွေက အပုပ်မြန်ဆုံးပဲ... စားဖိုမှူး ‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ ရေ... မင်း ဟို အသည်းကြီးနဲ့ နှလုံးကြီးကို လိုချင်သေးလား... မလိုချင်ရင် ငါ ဇီဝနမူနာ ယူလိုက်တော့မယ်...”

“လိုတာပေါ့ဗျာ... လိုတာပေါ့... အဲဒါတွေက အနှစ်တွေပဲ...”

ဆူဖြိုးသော စားဖိုမှူးကြီး ကျောက်ကပ်ကြော်သည် အသားခုတ်ဓားမကြီးကို ကိုင်ကာ တရွတ်တိုက် ပြေးလာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ကလီစာများကို ကြည့်ကာ အရောင်တောက်နေ၏။ “ဒါတွေက အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ သွေးနဲ့ အနှစ်တွေပဲ... ဒီည ဟင်းလျာ အထူးအစီအစဉ် ကတော့ ‘ကြွက်ဘုရင် ကလီစာကြော်’ ပဲ... စားလိုက်တာနဲ့ စွမ်းရည်တွေ တက်လာစေရမယ်...”

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော၊ သွေးသံရဲရဲနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပညာရှင်ဆန်သည့် လေထုကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် အုတ်သယ်ခြင်းကိုသာ နားလည်သော တိုက်ခိုက်ရေး ကစားသမားများမှာမူ ဘေးနားတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်ကြည့်နေကြရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်သော ဤဘဝသရုပ်ဖော် ကစားသမားများက ယခုအခါ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးများ ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

“အိုက်ယား... သားရေခွာတာက ပြတိုက်လက်ရာလောက်ကို ကောင်းနေတာပဲ... မော့ဘ်တွေ သတ်ရတာထက် ပိုခက်ဦးမယ်...”

“ပညာရှင်တွေက ကွာခြားပါပေတယ်ကွာ... ငါသာ ဝင်လုပ်ရင် အသားနုပ်တွေ ဖြစ်ကုန်မှာ... ကြည့်ရတာ ဒီဂိမ်းထဲမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တိုင်းအတွက် နေရာရှိတယ် ထင်ပါရဲ့...”

......

ထိုအချိန်တွင်... ခန်းမဆောင်ကြီး၏ စင်မြင့်ထက်၌...

ကျန်းချန်သည် ပုံမှန်လို လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ပွဲထိုင်ကြည့်မနေတော့ချေ။

သူသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ အောက်ဘက်မှ အလုပ်ရှုပ်နေသော တပည့်များကို ကြည့်နေသယောင် ရှိသော်လည်း၊ သူ၏ အာရုံများမှာ ရင်ပြင်ကို ကျော်လွန်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော တောင်နောက်ဘက် မိုင်းတွင်းဟောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

သူ၏ အင်္ကျီလက်စ အတွင်း၌ ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ မနေ့ညက လာရောက်အပ်နှံထားသော အမည်းရောင် ကျောက်တုံး အပိုင်းအစလေး တစ်ခု ရှိနေ၏။

ထို ကျောက်တုံးစလေးသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး၊ အဝတ်စကို ဖောက်ထွင်း၍ပင် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် ရွှေအမြုတေ အတုအယောင် ဖြစ်သော ကျန်းချန်ကိုပင် နေရခက်စေ၏။

'ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဂိတ်ပေါက်ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်...'

သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှားပါးလှသော တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။

တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော စနစ်မှတ်တမ်းများအရ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက ချန်ဝူတောင်တန်းသည် ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းများနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ စစ်မြေပြင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ မြေအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အန္တရာယ်များ ခိုအောင်းနေနိုင်ပေသည်။

ကြွက်ဘုရင်ကြီးမှာ မိုင်းတွင်းနက်ကြီးထဲတွင် နေထိုင်ရင်း၊ ထိုယဇ်ပလ္လင်မှ စိမ့်ထွက်လာသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကြောင့် ဗီဇပြောင်းလဲကာ ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း ကြီးထွားလာခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

'အငွေ့အသက်လေး နည်းနည်း စိမ့်ထွက်လာတာနဲ့တင် အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် နီးပါးရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်တယ် ဆိုတော့ကာ..'

'ယဇ်ပလ္လင်သာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး၊ တံဆိပ်ခတ်ထားတာတွေ ပျက်စီးသွားရင်... မြေအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အကောင်တွေ ထွက်လာကြလိမ့်မယ်...'

ကျန်းချန် ဆက်မတွေးရဲတော့ချေ။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ လက်ရှိ လူသစ်လေးများ (အမြင့်ဆုံး အဆင့် (၃)၊ (၄) လောက်သာ ရှိပြီး၊ သားရေအင်္ကျီလေး တစ်ထည်လောက် ရတာနဲ့ ပျော်နေကြသူများ) အတွက်တော့ ထိုအကောင်များမှာ အဆာပြေ သရေစာလောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

'ငါ ကိုယ်တိုင် သွားပြီး တံဆိပ်ကို စစ်ဆေးမှ ဖြစ်မယ်...'

သူသည် ‘ခန္ဓာကိုယ် ခွဲစိတ်ပွဲတော်’ ဆင်နွှဲနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမထားမိကြချေ။

ထို့နောက် ကျန်းချန်သည် ဖျော့တော့သော အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊(တကယ်တော့ စွမ်းအင်ချွေတာရန် အမြန်ပြေးသွားခြင်း ပါ) တောင်နောက်ဘက် လမ်းကြားထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။