ကြီးမားသော အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေး ခေတ်ကြီး (သို့) စုဆောင်းမှတ် လုံလောက်ရင် မိစ္ဆာဘုရင် အုတ်ဂူကိုတောင် ဖြိုပေးမယ်

~(၁၅) မိနစ် ကြာပြီးနောက်... တောင်နောက်ဘက် မိုင်းတွင်းသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင်။

ပုံစံမကျဘဲ ဆန်းကြယ်လှသော လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်သည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ချီတက်နေ၏။

မနေ့က သူတို့သည် သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် လျှော်တေအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဒုက္ခသည်များသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ... ကြီးမားသော တာဝန်ပေးချက်ကြီးက သူတို့ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီး၊ ပစ္စည်းပြုပြင်ရေး ဂေဟာမှ ထောက်ပံ့ထားသော ပစ္စည်းကိရိယာများဖြင့် ‘အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း၏ တပ်မတော်’ (သူတောင်းစား အဆင့်လောက်တော့ ရှိပေသည်) ပုံစံ ပေါက်နေကြ၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) ဖြစ်၏။ သူသည် ဆီသုတ်ထားသကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေသော မဲနက်သည့် သားရေချပ်ဝတ် တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ၎င်းမှာ ကြွက်ဘုရင်၏ အမာဆုံးသော သားရေဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် စံချိန်မီ ‘ကြွက်သားရေ ချပ်ဝတ်’ (အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်) ဖြစ်ပေသည်။

စနစ်က အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လက်ရာမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သားရေအိတ်ကြီး တစ်ခု စွပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဝမ်သဲ့ဖာ၏ မာန်မာနကိုမူ လျှော့ချနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြွက်ဘုရင်၏ ရှေ့သွားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ‘ကြွက်သွား ဓားမြှောင်’ ကို ကိုင်ထားပြီး၊ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်တိုင်း လေထဲသို့ ထိုးလိုက်၊ ခုတ်လိုက် လုပ်နေ၏။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန် မိုက်နေသည်ဟု သူ့ဘာသာသူ ထင်မှတ်နေ၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... အမီလိုက်ခဲ့... တန်းမပျက်စေနဲ့...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ သားရေချပ်ဝတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်ရာ ‘ဘုန်း... ဘုန်း...’ ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါတို့က အခု ပစ္စည်းအပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားတဲ့ စနစ်ကျတဲ့ တပ်မတော် ဖြစ်နေပြီကွ... ဒီ ကာကွယ်ရေး နဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် (၁၀) ကောင်လောက် ဝိုင်းကိုက်ရင်တောင် သွေးတစ်စက် ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

လူ (၁၀၀) ကျော်သည် ပစ္စည်းအပြည့်အစုံ (အများစုက ဂေါ်ပြားနှင့် ပေါက်ပြားများ ဖြစ်သော်လည်း) ကိုင်ဆောင်ကာ မိုင်းတွင်းထဲသို့ ဟိန်းဟောက် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလုပ်ကြမ်း လုပ်မည့်သူများနှင့် မတူဘဲ၊ ဘဏ္ဍာတိုက် ဖောက်မည့် ဓားပြများကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မြေအောက် (၃၀၀) မီတာ အကွာ၊ မိုင်းတွင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ။

ကျန်းချန် အသက်ပျောက်မလို ဖြစ်ခဲ့ရသော အေးစက်သည့် လိုဏ်ဂူကြီးထဲသို့ လူအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ လူတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလိုအလျောက် တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။

ဤနေရာရှိ အပူချိန်မှာ အပြင်ထက် (၁၀) ဒီဂရီလောက် ပို၍ နိမ့်ကျနေပြီး၊ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရ၏။ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ဖက်ပဲ့နေသော ယဇ်ပလ္လင်နက်ကြီးသည် တစ္ဆေဆန်သော အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ ကျူးကျော်သူများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော လူသားစား ဘီလူးကြီး၏ မျက်လုံးတစ်လုံးပမာ ရှိနေ၏။

သာမန် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဆိုလျှင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်နှင့် ခြေထောက်များ တုန်ရီကာ ထွက်ပြေးကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ရောက်လာသူများမှာ ‘စတုတ္ထကပ်ဘေး’ များ ဖြစ်ကြသည်။ ဆုလာဘ်ရမည် ဆိုလျှင် အသက်ကိုပင် ပဓာန မထားသူများ ဖြစ်၏။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဘုရားရေ... ဒါ တာဝန် နေရာလား... လေထုက ရှယ်ပဲကွ... အလင်းအမှောင်တွေက သေလောက်တယ်...”

“အဲဒီ အနီရောင် အလင်းတွေ... အဲဒီ အအေးဓာတ်တွေ... ပြီးတော့ နောက်ခံတေးဂီတ (တကယ်တော့ မရှိပါ) တွေ... ဒါ သေချာပေါက် အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်မြေပုံ ပဲ...”

“စကားများမနေနဲ့... တာဝန်အချိန်က ကုန်နေပြီ... စုဆောင်းမှတ် (၅၀၀,၀၀၀) က ငါတို့ကို လက်ပြနေတယ်... လှုပ်ရှားကြ...”

ဖိုမင်ကြီး ‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’ ၏ အက်ကွဲကွဲ အော်ဟစ်သံအောက်တွင်၊ ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် တွင်ကျန်ရစ်မည့် ဆောက်လုပ်ရေး ရူးသွပ်မှုကြီး စတင်လေတော့သည်။

“ခွန်အားလိုင်းတွေ... ရှုခင်းကြည့်မနေနဲ့... ဟို သယ်လာတဲ့ ကျောက်ပြာတုံးတွေကို ယဇ်ပလ္လင် ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှစ်မြှောင့်ပုံစံ စီလိုက်... ဖြည်းဖြည်းကိုင်နော်... ခြေထောက်ပေါ် ပြုတ်ကျရင် မင်းတို့ကိုပါ ထုပစ်မယ်...”

“လျင်မြန်မှုလိုင်းတွေ... မျဉ်းကြိုးတွေ ယူပြီး တန်းညှိကြ... တစ်လက်မလောက် စောင်းတာနဲ့ မင်းတို့ကို ယဇ်ပလ္လင်ထဲ ပစ်ထည့်ပြီး ယဇ်ကောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

ကြီးမားသော ဆုလာဘ်၏ မောင်းနှင်မှုကြောင့် ကစားသမားများမှာ ရူးသွပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို လျစ်လျူရှုကာ၊ သာမန် လုပ်ငန်းခွင် အတားအဆီး တစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သက်ရှိများ၏ အငွေ့အသက်ကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်မှ မဲနက်သော မိစ္ဆာအခိုးအငွေ့များ မှုတ်ထုတ်လိုက်တတ်သည်။

ထိုအငွေ့များနှင့် ထိတွေ့မိသော ကစားသမားများမှာ အသားများ ပူလောင်သွားပြီး သွေးတန်းများ လျော့ကျသွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကြရသည်။

သာမန်လူဆိုလျှင် ကြောက်လန့်ပြီး သေးထွက်သွားလောက်ပေသည်။

သို့သော် ကစားသမားများ၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ...

“အား... သွေးလျော့သွားပြီ... ဒီမြေပြင် အနေအထား က တော်တော် ကြမ်းတာပဲ... ကုသသူ ရေ... ‘သေခါနီးသူကို ကယ်တင်ခြင်း’ (Rejuvenation အသစ်သင်ထားသော မိန်းကလေး) ရေ... ငါ့ကို ဆေးကုပေးပါဦး... အလုပ်မခိုနဲ့... ငါ့မှာ သယ်စရာ အုတ်တွေ ရှိသေးတယ်...”

“လာပါပြီ... လာပါပြီ... ဆေးကုသမှုက အချိန်စောင့် နေလို့... ဆေးရည် အရင် သောက်ထားလိုက်...”

သတ္တိကောင်းသော ခွန်အားလိုင်း ကစားသမား တစ်ယောက်သည် အုတ်မြစ်ချရာတွင် ကျောက်တုံး တစ်တုံး အံမကျသဖြင့်၊ ပေါင် (၂၀) လေးသော သံဂေါ်ပြားကြီးကို မကာ ယဇ်ပလ္လင်၏ မဲနက်သော ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ‘ဒေါင်’ ခနဲ ရိုက်ချလိုက်၏။

“ဝင်း...”

ပုရွက်ဆိတ်လေး၏ စော်ကားမှုကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်ကြီး ဒေါသထွက်သွားပြီး၊ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ယှက်ဖြာသွားကာ စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဟေ့ရောင်... မင်းက ငါ့ကို ပြန်ကြည့်နေသေးတာလား...” ထိုကစားသမားသည် ခေါင်းမူးသွားသော်လည်း ခါလိုက်ပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဂေါ်ပြားကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်၏။ “ငါ မင်းကို တူးထုတ်ပြီး ငါ့အိပ်ရာ ကုတင်ခေါင်းရင်း လုပ်ပစ်လိုက်ရမလား... ကြည့်စမ်း... ထပ်ကြည့်ဦးလေ...”

ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းမှနေ၍ ရေကြေးမုံပြင်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော ကျန်းချန်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး မျက်လုံးများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားရ၏။

မသိနားမလည်သူတွေက တကယ်ကို ဘာမှ မကြောက်ကြပါလား... ဒီ အရူးတွေ...

သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးပွေလီပြီး၊ စည်းကမ်းမရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း တက်ကြွနေသော ရှင်သန်မှု အားအင်များ (ခွေးသွေး ပုံးလိုက် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့) ကြောင့်ပင် ယဇ်ပလ္လင်၏ မိစ္ဆာသဘာဝကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး ပေါက်ကွဲမထွက်လာစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တိုးတက်မှုမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ နေ့တစ်ဝက် အတွင်းမှာပင် ကျောက်ပြာတုံးများနှင့် မိုးကြိုးပစ် သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော (၂) မီတာခန့် မြင့်သည့် ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကျောက်စေတီ’ အုတ်မြစ် (၈) ခုသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ယဇ်ပလ္လင်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သီးခြား ခွဲထုတ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

[တီ..တီ.. ဆာဗာတစ်ခုလုံး ကြေငြာချက် - ဇာတ်လမ်း တာဝန် ‘မိစ္ဆာဂူကို နှိမ်နင်းခြင်း’ (ပထမအဆင့်) တိုးတက်မှု - (၅၀) ရာခိုင်နှုန်း။]

[အဆင့်လိုက် ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ တပည့်အပေါင်းတို့ စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြပါ။]

ညနေခင်း။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်။

တစ်နေကုန် ကျောက်တုံးသယ်ပြီးနောက်၊ ကစားသမားများသည် အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်ကာလ (လစာထုတ်ရက်) အတွက် ရင်ပြင်သို့ ပြန်ရောက်လာကြ၏။

ပထမအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆင်းရဲမွဲတေနေသော ကစားသမားများအတွက်မူ ဤဆုလာဘ်မှာ ကြီးမားလှပေသည်။ လူတစ်ယောက်လျှင် ပျမ်းမျှ စုဆောင်းမှတ် (၈၀၀) မှ (၁၅၀၀) အထိ ရရှိကြ၏။

“ချမ်းသာပြီဟေ့... သူဌေးဖြစ်ပြီ...”

“ဒီတာဝန်က ရှယ်ပဲကွ... နေ့တစ်ဝက်လောက် အုတ်သယ်လိုက်တာနဲ့ သာမန် အလုပ်ကြမ်း (၃) ရက်စာလောက် ရတယ်...”

ပိုက်ဆံရပြီ ဆိုတော့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ စွမ်းအား မြှင့်တင်ရမှာပေါ့။

အရင်က မဝယ်နိုင်ခဲ့သော အခြေခံ ဓားသိုင်းကျမ်းများ၊ ကျော်သွားခဲ့ရသော ကိုယ်ဖော့အတတ်များ... ယခုအခါ အကုန် ဝယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ ပိုကောင်းသည်မှာ စုဆောင်းမှတ်များကို အသုံးပြုကာ ‘ချီ လမ်းညွှန် ကျင့်စဉ်’ ကို အရှိန်မြှင့်တင် ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းကြီး ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် တင်ပါးလွှဲ ထိုင်ကာ၊ စနစ် မျက်နှာပြင်များကို ဖွင့်ပြီး လေးစားကြည်ညိုဖွယ် (မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝသော) မျက်နှာပေးများဖြင့် တောက်ပနေသော [အဆင့်မြှင့်မည်] ခလုတ်ကို အသည်းအသန် နှိပ်နေကြတော့သည်။

“ဝင်း... ဝင်း... ဝင်း...”

ရွှေရောင် အဆင့်တက်ခြင်း အလင်းတန်းများသည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင် မီးပန်းပွဲတော်ကြီးပမာ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ညကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

[ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကစားသမား ‘ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား’ - ချီ စုစည်းမှု တတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။]

[ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကစားသမား ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ - ချီ စုစည်းမှု စတုတ္ထအဆင့် (အလယ်အလတ်အဆင့်) သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။]

[ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကစားသမား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ - ချီ စုစည်းမှု တတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။]

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ ပျမ်းမျှ အဆင့်မှာ ‘ချီ စုစည်းမှု ပထမအဆင့်’ (အစောပိုင်း) မှ ‘တတိယအဆင့်’ ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး၊ ထိပ်တန်း ကစားသမား အချို့မှာ ‘စတုတ္ထအဆင့်’ (အလယ်အလတ်) သို့ပင် ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားရင်း၊ လေးစားဖွယ်ကောင်းသော မှော်လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကစားသမားများမှာ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်လာကြတော့သည်။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး မီးကျည်ဆန် မန္တန် တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဝူး...”

ယခင်ကလို ပင်ပေါင်ဘောလုံး အရွယ်အစား မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဘတ်စကက်ဘောလုံးလောက် ကြီးမားသော မီးလုံးကြီး တစ်လုံး တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်ကာ ထွက်ပေါ်လာ၏။... ‘ဘုန်း’ ခနဲ ပေါက်ကွဲသွားရာ သစ်သားပျဉ်ပြား တစ်ချပ်မှာ ပြာမှုန့်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဟားဟားဟား... ဖက်တီးတော့ နေရာရပြီဟေ့...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ခေါင်းမော့ကာ ရယ်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရယ်သံကြီးမှာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ငါ့ကိုယ်ငါ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေပြီလို့ ခံစားရတယ်ကွာ... လေမည်းတောင်ကုန်း... ကြွက်ဘုရင်လား... (၁၀) ကောင်လောက် လာခဲ့စမ်းပါ... အကုန်လုံးကို မီးကင်ပစ်မယ်... ဘယ်သူ ရှိသေးလဲကွ...”

စင်မြင့်ထက်တွင် ကျန်းချန်သည် စွမ်းအားများ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာပြီး မိစ္ဆာများပမာ ကခုန်နေကြသော တပည့်များကို ကြည့်နေ၏။

သူ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွား၏။

ကောင်းတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တကယ့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တူလာပြီပဲ။

သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေ ခုန်တက်သွားပြီ ဆိုတော့... မိစ္ဆာဂူ နှိမ်နင်းရေး ဒုတိယအဆင့်ကို စတင်လို့ ရပြီပေါ့။

ကျန်းချန်၏ အကြည့်များသည် ဝေးကွာသော တောင်တန်းကြီးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားတွေ အများကြီး တိုးတက်လာပြီ ဆိုတော့... ပြင်ပလောကကို ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားစေရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလေ။