နောက်ဆုံး အုပ်စုပွဲ (သို့) လူဆိုးတွေချည်း စုနေကြပါလား... ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ရွှံ့အိုင်ကြီး ဖြစ်သွားပြီ

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်။ မွန်းတည့်ချိန်။

နေမင်းကြီးမှာ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့် ရောက်နေသဖြင့် အပူရှိန် မြင့်မားနေသော်လည်း၊ ရင်ပြင်ပေါ်မှ ကစားသမားများ၏ စိတ်ခံစားမှုများလောက် မပူပြင်းသေးချေ။

စက်ဝိုင်းအတွင်း၌ ဆယ်ကျော်သက် စိတ်ကူးယဉ် ရောဂါသည် လုံအော့ထျန် နှင့် ဓားမြှောင်ကောင်လေး တို့သည် ခူကောင်ကြီး (၂) ကောင်ပမာ မြေကြီးပေါ်တွင် လုံးထွေးနေကြပြီး၊ ဆံပင်ကို အပြန်အလှန် ဆွဲထားကာ ဘယ်သူမှ လက်မလွှတ်ကြသေးချေ။

“လွှတ်စမ်း... ငါ့ဆံပင်ပုံစံ အသစ်ကွ...”

“မင်း အရင်လွှတ်... မင်း ဆက်ညှစ်ထားရင် ငါ တကယ် ကိုက်လိုက်တော့မှာနော်...”

သိုင်းကွက် ဟူ၍ စိုးစဉ်းမျှ မပါသော ဤ “ကျွမ်းကျင်သူချင်း ပြိုင်ပွဲ” ကြီးသည် မီးရှူးမီးပန်းပမာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ကြည့်ရှုနေသူများ၏ ငြိမ်သက်နေသော စိတ်နှလုံးများကို လုံးဝ မီးတင်ရှို့လိုက်၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ကြည့်ရတာ တစ်စက်မှ အားမရဘူး...”

လူအုပ်အပြင်ဘက်မှ ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် စိတ်မရှည်နိုင်စွာ ကြည့်နေ၏။ သူသည် တန်ဖိုးကြီးသော ကြွက်သားရေ ချပ်ဝတ်ကို အနည်းငယ် ကျပ်အောင် စည်းလိုက်ရာ၊ အကြေးခွံများ အောက်မှ အဆီများ တုန်ခါသွား၏။

“ဒါကို ရန်ဖြစ်တယ်လို့ ခေါ်တာလား... ဒုတိယတန်း ကျောင်းသားဘဝက အစပ်ချောင်းလုစားတုန်းက ရန်ပွဲလောက်တောင် မကြမ်းဘူး...”

“ဟုတ်ပါ့... နှေးကွေးလိုက်တာ...” ဘေးနားမှ ခွန်အားလိုင်း ကစားသမား ဗလကြီး တစ်ယောက်က လက်ချောင်းများကို ‘ဂျွတ်’ ခနဲ ချိုးလိုက်သည်။ “ကြည့်ရင်းနဲ့ လက်တွေ ယားလာပြီ... တက်ပြီး တစ်ယောက် တစ်ချက်လောက် ကန်လိုက်ချင်တယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ဓားမြှောင်ကောင်လေးသည် အလွန် ယုတ်မာသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို သုံးလိုက်၏။ “ပေါင်ကြားကန်ချက်...”

“ဖောင်း...”

“အူး... မင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘူးလားကွ... ခါးအောက်ပိုင်း မတိုက်ခိုက်ရဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ...” လုံအော့ထျန်သည် ပုစွန်ထုပ်ကွေး ကွေးသွားပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စည်းကမ်းတွေ ဘာတွေ မသိ... နိုင်ရင် ပြီးတာပဲဟ...”

ထို ကန်ချက်သည် ပန်ဒိုရာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဖောင်းတယ်ဟေ့...”

“ဖောင်းတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ရန်ဖြစ်တာ စည်းကမ်း ရှိလို့လား... ညီအစ်ကိုတို့... ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... ငါလည်း ဝင်ချမယ်...”

ဘယ်သူက စလိုက်မှန်း မသိသော်လည်း၊ ကစားသမား တစ်ယောက်သည် ထူးဆန်းသော အော်သံကြီး ပေးကာ စက်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ မျက်နှာပေးတင်းနေသော ဓားမြှောင်ကောင်လေး၏ တင်ပါးကို ဝင်ကန်လိုက်၏။

“အား... ဘယ်ကောင် ကန်တာလဲ...”

“မင်း အဘိုးကွ...မင်းကို ကြည့်မရတာ ကြာပြီ...”

အခြေအနေ အားလုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။

“ငါလည်း ပါမယ်... ဟို ဘောင်းဘီနီ ဝတ်ထားတဲ့ကောင်ကို ကြည့်မရတာ ကြာပြီ...”

“ချကြ... ရပ်မနေကြနဲ့... အကောင့်ရှင်းကြဟေ့... အငြိုးတွေ ဖြေကြ...”

“ဝုန်း...”

စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ပရိသတ် (၁၀၀) ကျော်သည် ကျိုးပဲ့သွားသော ရေကာတာပမာ တိုးဝင်လာကြပြီး၊ အချင်း မီတာ (၂၀) သာ ရှိသော သနားစရာ သစ်တုံးကွင်းလေးထဲသို့ တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။ ဦးလေးကျန်း အပင်ပန်းခံ ဆောက်ထားသော သစ်တုံး တားမြစ်နယ်မြေလေးမှာ တမုဟုတ်ချင်း.. နင်းချေခံလိုက်ရလေ၏။

ပထမအကြိမ် သိုင်းပြိုင်ပွဲသည် “လူတစ်ရာ ရင်ပြင် ရန်ပွဲကြီး” အဖြစ် တရားဝင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေ၏။ မန္တန်တွေ၊ ဓားသိုင်းတွေ၊ နေရာယူတာတွေ... ဘာမှ မရှိတော့ချေ။ အားလုံးသည် ရှေးခေတ် လူသားများ ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့၊ အရိုးရှင်းဆုံးသော (ကာယပိုင်းဆိုင်ရာ) နည်းလမ်းဖြင့် ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေကြတော့သည်။

ဖက်တီး ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူ၏ လူကောင်ထွားမှုကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်၏။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး၊ ထူထဲသော ကြွက်သားရေ ချပ်ဝတ်ကို အားကိုးကာ လူအုပ်ထဲသို့ အသားတုံး ဘိုးလင်းဘောလုံးကြီး တစ်လုံးပမာ ပစ်ဝင်လေတော့သည်။

“ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြ... ဖက်တီး ကားဘရိတ်ပေါက်နေပြီ...”

ပိန်လှီသော လျင်မြန်မှုလိုင်း ကစားသမား အချို့မှာ သူနှင့် တိုက်မိပြီး ဘိုးလင်းပင်တိုင်များပမာ လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။

သူဌေးသား ‘ပိုက်ဆံမရှားပါ’ သည်လည်း ရှုပ်ထွေးနေသော ကြားမှ ကြွားဝါရန် မမေ့ချေ။ လူ (၂) ယောက် ဝိုင်းထားခြင်း ခံရသဖြင့် အကျပ်ရိုက်နေစဉ်၊ လောင်းကစားဝိုင်းမှ နိုင်ထားသော ကြေးပြား တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပန်းကြဲသကဲ့သို့ ကြဲချလိုက်၏။

“ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ကြည့်ထား... ပိုက်ဆံ ဒုံးပျံများ...”

သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသော (၂) ယောက်မှာ ချက်ချင်း အာရုံလွဲသွားပြီး၊ ပိုက်ဆံကောက်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။ သူဌေးသားသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ သူတို့၏ တင်ပါးကို တစ်ချက်စီ ကန်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

စည်းကမ်းများက တားမြစ်ထားသော်လည်း၊ ဒေါသထွက်နေကြပြီဖြစ်ရာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။ ရန်ပွဲကြားထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒီအရှင့်ရဲ့ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လျှို့ဝှက်ဆေးကို ရှုစားကြလော့...”

“ဝူး...”

ရင်းနှီးနေသော အဖြူရောင် အမှုန့်လုံးကြီး တစ်လုံး လူအုပ်အလယ်တွင် ပေါက်ကွဲသွား၏။

“အဟွတ်... အဟွတ်... ဘယ်ကောင် ထုံးမှုန့် ထပ်ပက်တာလဲကွ... ယုတ်မာလိုက်တာ...”

“အား... မျက်စိစပ်တယ်... မမြင်ရတော့ဘူး... ဘယ်သူ ငါ့ဖင် လာကိုင်တာလဲ...”

ရင်ပြင်အလယ် တစ်ခုလုံး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့ နယ်မြေ ဖြစ်သွားတော့သည်။

တိုက်ပွဲသည် (၁၅) မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့၏။ မူလက ညီညာပြန့်ပြူးနေသော ရင်ပြင်မြေသားသည် လူ (၁၀၀) ကျော် နင်းချေမှုကြောင့် ရွှံ့အိုင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ချွေးများ ရောနှောကာ လူတိုင်း ရွှံ့မျောက်များ ဖြစ်ကုန်ကြ၏။

အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေသည်၊ ဖိနပ်များ ကျွတ်ကုန်သည်၊ ဆံပင်များလည်း ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ဖိစီးမှုများ လျော့ကျသွားပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးများ ပေါ်နေကြခြင်းပင်။

“လန်းဆန်းသွားတာပဲ... တကယ့်ကို နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ...”

ကစားသမား တစ်ယောက်သည် အခြား တစ်ယောက်၏ အပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မောပန်းနေပြီး ရွှံ့များ ပေကျံနေသော်လည်း၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြ၏။

“ကိုယ့်လူ... မင်းရဲ့ ‘မျောက်က မက်မွန်သီး ခိုးယူခြင်း’ သိုင်းကွက်က တော်တော် ကျွမ်းကျင်သားပဲ...”

“ဟီးဟီး... မြှောက်လွန်းပါပြီဗျာ... ခင်ဗျားရဲ့ ‘မြည်းပျင်း လှိမ့်ခြင်း’ သိုင်းကွက်ကလည်း တော်တော် ချောမွတ်တာပါပဲ...”

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ စင်မြင့်ထက်တွင် ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်၏။ သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် ရွှံ့လူးနေကြသော တပည့်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ စင်မြင့် အစွန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဂိုဏ်း၏ တင်းကျပ်သော ပြိုင်ပွဲများကို ကြည့်ရသည်ထက် ဤအရာက ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် စနစ် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ (သူ့အတွက် မုန့်ဖိုးလောက်သာ ရှိသော) အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၂) တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဆုလာဘ်...”

သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၂) တုံးသည် အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ စစ်မြေပြင် အလယ်တွင် အပြင်းထန်ဆုံးနှင့် အရှက်မရှိဆုံး တိုက်ခိုက်နေသော ရွှံ့မျောက် (၂) ကောင် ရှေ့သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားပါ၏။

“ဒေါင်...”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်ကြီး တစ်စက္ကန့်မျှ အေးခဲသွားသည်။ အားလုံးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကျောက်တုံး (၂) တုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

“‌ဝိုး... ဂိုဏ်းချုပ်က ဆုချတယ်ဟေ့...”

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေပဲ…လုကြဟေး...”

မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သော လူအုပ်ကြီးသည် ဒုတိယအကြိမ် စွမ်းအင်လှိုင်းများဖြင့် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ လူပိပွဲကြီး တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

အောက်ဘက်မှ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းချန်သည် အင်္ကျီလက်စကို ခါလိုက်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

‘ငါ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပါတော့မယ်။’