ဆိုးသွမ်းမှုကို ဖောက်ထွင်းခြင်း (အပိုင်း ၁) - ဆေးနည်းမရှိရင်လည်း ကိုယ့်စိတ်ကူးနဲ့ကိုယ် လုပ်မှာပေါ့

~နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း အခါသမယ။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဆေးဖော်ဆောင်ရှေ့။

မနေ့က ရွှံ့အိုင်ထဲ လူးပြီးနောက်၊ ဒီနေ့ ကစားသမားများ၏ မျက်နှာတွင် (အချို့က ဒဏ်ရာများ ရှိနေသေးသော်လည်း) ထူးခြားစွာ တက်ကြွနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

မနက်စောစောစီးစီးတွင် သစ်သားနံ့၊ ဆေးမြစ်နံ့သင်းနေသော အသစ်စက်စက် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် ဆေးဖော်ဆောင်ရှေ့၌ လူတန်းကြီး ရှည်လျားစွာ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

“နောက်ဆုံးတော့ ဆေးဖော်လို့ ရပြီဟေ့... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အိပ်မက်တွေ ပြည့်စုံသွားပြီ...”

“ငါ ကြားတာတော့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို စုဆောင်းမှတ် အများကြီး ရောင်းရတယ် ဆိုပဲ... ငါတော့ သူဌေးဖြစ်ပြီ...”

လူတိုင်း လက်ဖဝါးများကို ပွတ်သပ်ကာ၊ မျက်လုံးများထဲတွင် ပညာလိုလားသော (ပိုက်ဆံလိုချင်သော) အရောင်များ တောက်လောင်နေကြသည်။

သို့သော် ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားသော ကစားသမား အုပ်စုသည် အတွင်းရှိ ဗလာဖြစ်နေသော စာအုပ်စင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အမ်းသွားကြ၏။

“ဟိုလေ... အစ်ကိုကြီး NPC ရေ (စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ရည်ရွယ်သည်)... ဆေးနည်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ‘အခြေခံ ဆေးဖော်ခြင်း နိဒါန်း’ တို့... ‘ဆယ်နှစ် ဆေးဖော်၊ သုံးနှစ် စာမေးပွဲ’ တို့ ဘယ်မှာလဲ...”

[စနစ် အသိပေးချက် - လက်ရှိ သိုင်းကျမ်းဂေဟာတွင် ဆေးဖော်နည်း မှတ်တမ်းများ မရှိသေးပါ။ တပည့်များ အနေဖြင့် မိမိတို့ဘာသာ စူးစမ်းလေ့လာပြီး ဆေးပညာ လမ်းစဉ်၏ အနှစ်သာရကို ရှာဖွေကြပါ။]

ကစားသမားများ (၃) စက္ကန့်မျှ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက်၊ လူအုပ်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ခွေးစီမံခန့်ခွဲသူတွေ... ဒါ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ကိုယ့်ဘာသာ စူးစမ်းရမယ် ဟုတ်လား... ငါ့အသက်နဲ့ ရင်းပြီး စူးစမ်းရမှာလား...”

“ဒါက ဒယ်အိုးနဲ့ မီးပဲ ပေးပြီး၊ ဟင်းချက်နည်း မပေးဘဲ မန်ချူး ခေတ် နန်းတွင်းဟင်းပွဲ ချက်ခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပဲလေ...”

သို့သော် ‘စတုတ္ထကပ်ဘေး’ များသည် အခက်အခဲ (ပြဿနာရှာခြင်း) ကို အကြောက်ဆုံး မဟုတ်ပေ။ ခဏတာ ညည်းညူပြီးနောက်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ‘သေချင်သော စိတ်ဓာတ်’ ဟူသည့် မီးတောက်များ တောက်လောင်လာကြသည်။

“ဆေးနည်း မရှိတာ ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ... ငါတို့က ကစားသမားတွေလေ... ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်က စိတ်ကူးဉာဏ်ပဲ...”

စားဖိုမှူး ကစားသမား ‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ သည် ပထမဆုံး ရှေ့ထွက်လာသည်။ ခါးတွင် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားမကြီးကို ထိုးထားပြီး၊ ခေါင်းပေါ်တွင် လေမည်းတောင်ကုန်းမှ ခိုးလာသော ဒယ်အိုးမည်းကြီးကို ဆောင်းထားလျက် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ နားလည်သလောက်တော့ ဆေးဖော်တယ် ဆိုတာ အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်တာနဲ့ အတူတူပဲ... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မျှတမှုနဲ့ မီးအပူချိန် ထိန်းညှိမှုပဲ လိုတာ... မနေ့က ငါ တောင်နောက်ဘက်မှာ တောမှိုတွေ အများကြီး ခူးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကင်းခြေများ အကောင်ကြီးကြီးတွေလည်း ရခဲ့တယ်... အဲဒါတွေကို ပေါင်းပြီး ‘အဆိပ်ငါးမျိုး အားတိုးဟင်းရည်’ ချက်လို့ ရမယ် ထင်တယ်... စားလိုက်ရင် သေချာပေါက် ခွန်အားတွေ တိုးလာမှာ...”

သူ စတင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်လူများ၏ အတွေးအမြင်များလည်း ပွင့်လင်းသွားကြတော့သည်။

“ဟုတ်သားပဲ... ဆေးဖော်ရင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေပဲ သုံးရမယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ...”

‘ဇီဝဗေဒ ခွေးပေါက်လေးရဲ့ ဘွဲ့ယူ စာတမ်း’ သည် မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး၊ သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ယောက်၏ ရူးသွပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒြပ်ထု တည်မြဲမှု နိယာမ နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လောကရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သီအိုရီတွေအရ... ကုန်ကြမ်းတွေမှာ စွမ်းအင် ပါဝင်နေသရွေ့၊ သီအိုရီအရ ဘာမဆို ပေါင်းစပ်လို့ ရနိုင်တယ်...”

စကားအဆုံး၌၊ သူက ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝတ်အိတ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ရတနာ ပြသသကဲ့သို့ ဖွင့်ပြလိုက်၏။ အတွင်းတွင် မဲနက်နေသော အမှုန့်များနှင့် သွေးစ ပေလူးသော သွားအချို့ ရှိနေသည်။

“ကြည့်စမ်း... ဒါ ငါ စုဆောင်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် သွားမှုန့်တွေ... ကယ်လ်စီယမ်နဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေ ကြွယ်ဝတယ်... ပြီးတော့ ဒါက (ဦးလေးကျန်းဆီက ခိုးလာတဲ့) နှစ်တစ်ရာ သစ်ခေါက်... အပင်အမျှင်တွေ ကြွယ်ဝတယ်... ငါ ထင်တာတော့... ဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ် လိုက်ရင် ကာကွယ်ရေး တိုးစေမယ့် ‘သံသားရေ ဆေးလုံး’ ရနိုင်လောက်တယ်...”

“ငါရောပဲ... ငါရောပဲ...” ကျင့်ကြံခြင်း ဝတ္ထုတွေ ဖတ်ရတာ ကြိုက်တဲ့ ကစားသမား တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ထောင်လိုက်သည်။

“စာအုပ်တွေထဲမှာတော့ ယင် နဲ့ ယန် မျှတဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောထားတယ်... ငါ့မှာ နေရောင်ရတဲ့ တောင်စောင်းမှာ ပေါက်တဲ့ နေကြာမြက် ... ပြီးတော့ မိုင်းတွင်းအနက်က တူးလာတဲ့ အေးစက်သော ယင်ကျောက်တုံး ရှိတယ်... ဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းလိုက်ရင် သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲ... အဲ... မဟုတ်ဘူး... သေချာပေါက် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆေးလုံး ထွက်လာမှာ...”

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဆေးဖော်ဆောင် အရှေ့ နေရာသည် ထူးဆန်းသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ဖလှယ်ပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းသည် ပြီးခဲ့သော ရက်များက တောင်နောက်ဘက်၊ မိုင်းတွင်းနှင့် လမ်းဘေး ခြုံပုတ်များမှ စုဆောင်းထားသော “ရတနာ” များကို ထုတ်ပြကြ၏။ အရောင်တောက်လွန်း၍ အဆိပ်ရှိမှန်း သိသာနေသော မှိုများ၊ တွန့်လိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော အမည်မသိ ပိုးလောက်လမ်းများ၊ အနံ့ဆိုး ထွက်နေသော မြေကြီးမဲမဲများ ပါဝင်၏။ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားသော မလျှော်ရသေးသည့် ခြေအိတ်ကြီးကိုပင် (ထူးခြားသော ယောကျ်ားပီသသည့် ယန်ဓာတ် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကာ) လှူဒါန်းလိုက်သေးသည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကုန်ကြမ်းတွေ စုံပြီ...”

‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ သည် ဆေးဖော်ရေး စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။ သူသည် သူရဲကောင်း ဆန်ဆန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... မီးဖို ဖွင့်ကြဟေ့...”

ဆေးပေါင်းဖို (၂၀) ကျော်ကို တန်းစီထားလိုက်သည်။ မီးဓာတ် မှော်ဆရာ ကစားသမားများက မီးမွှေးခြင်းနှင့် အပူချိန် ထိန်းညှိခြင်းကို တာဝန်ယူကြ၏။ (သူတို့က မီးလုံးပဲ ပစ်တတ်သဖြင့် အပူချိန်က အတက်အကျ ကြမ်းနေသော်လည်း‌ပေါ့)။ ဓာတုဗေဒ စမ်းသပ်ခန်း ဝင်နေသကဲ့သို့ ကစားသမားများသည် သူတို့ ပြင်ဆင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် (သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းစွာ) မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။

“သွားမှုန့် အရင်ထည့်... ကယ်လ်စီယမ် အတွက်...”

“ပြီးရင် ကင်းခြေများ ထည့်... အရသာ အတွက်...”

“ရေနည်းနည်း ထည့်ဦး... မဟုတ်ရင် အိုးကပ်သွားမယ်...”

“မီးအရှိန်မြှင့်လိုက်... မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ချက်မှ အရသာ ပေါ်တာ မသိဘူးလား...”

ဆေးဖော်ဆောင် အတွင်းတွင် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော်လည်း ကြောက်စရာ ကောင်းသော လေထုကြီး လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ ထူးဆန်းသော အနံ့မျိုးစုံ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။ တူးနံ့၊ ညှီနံ့နှင့် နှာချေချင်စရာ ကောင်းသော စူးရှသည့် အနံ့များ ရောနှောနေ၏။

မီးဖိုများ အတွင်းမှ ဆူညံသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

အချို့ မီးဖိုများမှ အစိမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်လာသည်၊ အချို့က ရေဆူသကဲ့သို့ “ပွက်... ပွက်...” မြည်နေသည်၊ အချို့ကမူ အတွင်းမှ သတ္တဝါတစ်ကောင် ရုန်းကန်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန်သည် ‘ရေကြေးမုံပြင် မန္တန်’ ဖြင့် ဤအရာ အားလုံးကို ကြည့်ရှုနေပါ၏။

ထိန်းချုပ်၍ မရတော့သော ဆေးပေါင်းဖို (၂၀) ကျော်ကို ကြည့်ကာ၊ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအကွယ် တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အဝေးသို့ အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်မိသည်။

ဒီကောင်တွေ... တကယ်ကို ဘာမဆို ထည့်ရဲကြတာပဲ...

ဒီ ဆေးဖော်ဆောင်ရဲ့ အမိုးကို ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ ဆောက်ထားပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပေါ့။