ကမ္ဘာကြီးအပေါ် အမြင်များ ပြိုလဲခြင်း (သို့) ဒါကိုမှ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တာလား
Vol. 3 Ch. 37
~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်။ (၁၅) မိနစ်ခန့် အကြာတွင်။
“အင်း...”
နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံ တစ်ခုနှင့်အတူ၊ မေ့လဲနေသော တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူလေး ‘လုရန်ကျား’ သည် လေးလံနေသော မျက်ခွံများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။
သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ငရဲဘုံ၏ မြင်ကွင်း မဟုတ်သလို၊ ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာရုပ်များလည်း မဟုတ်ချေ။ ထို့အစား ထူထပ်လှသော၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန် နီးကပ်လွန်းလှသော မျက်နှာကြီးများသာ ဖြစ်နေ၏။
လူ (၁၀၀) ကျော်မှာ စက်ဝိုင်းပုံ ဝိုင်းထားကြပြီး၊ အခုမှ ပေါက်စ အကောင်လေး တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေကြသကဲ့သို့ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
“နိုးပြီဟေ့... အန်ပီစီ ပြန်ပွင့်လာပြီ ...”
“မြန်မြန်... ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေကို ယူခဲ့ကြ... ငါ သူ့ကို ဈေးရောင်းချင်ပြီ...”
လုရန်ကျား ထိတ်လန့်သွားပြီး ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လှုပ်၍မရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အကြောင်းမှာ သူသည် “စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့်” ထပ်မံ မေ့မလဲသွားစေရန် (ကစားသမားများ၏ အဆိုအရ)၊ စိတ်အားထက်သန်သော ခွန်အားလိုင်း ကစားသမား အချို့က ခိုင်ခန့်သော လျှော်ကြိုးကြီးများဖြင့် သူ့ကို ‘ထမင်းထုပ်’ ပုံသဏ္ဌာန် ပညာသားပါပါ ချည်နှောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းလေး တစ်လုံးသာ ပြူးထွက်နေတော့၏။
“ခင်... ခင်ဗျားတို့...”
ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရူးသွပ်နေကြသော “မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ” များကို ကြည့်ကာ၊ လုရန်ကျား၏ အသံမှာ လေထဲမှ သစ်ရွက်လေးပမာ တုန်ရီနေတော့သည်။
“အရှင်တို့... ကျွန်တော့်မှာ တကယ် ပိုက်ဆံ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော့် အသားတွေကလည်း ချဉ်စုတ်စုတ်နဲ့ စားလို့ မကောင်းပါဘူးဗျာ...”
“အို... ကောင်လေးရာ... မင်းကလည်း အတွေးလွန်နေပြီ... ငါတို့က လူမစားပါဘူး...”
နူးညံ့သော အသံ တစ်ခုက သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
လုရန်ကျား မော့ကြည့်လိုက်ရာ စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသည့် လူလတ်ပိုင်းကြီး [ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း] ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဦးလေးကျန်းသည် ကြင်နာသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လုရန်ကျား၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါတို့က တရားဝင် ဂိုဏ်းတစ်ခုပါကွာ... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တဲ့... ငါက ဒီမှာ ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာချုပ် ပေါ့... မကြောက်ပါနဲ့...”
လုရန်ကျား ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားသည်။
တရားဝင် ဂိုဏ်း ဟုတ်လား။
သူသည် အဝေးမှ ‘ပီဇာ မျှော်စင်’ လို စောင်းနေသော နံရံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဘေးနားတွင် တစ်ကိုယ်လုံး အစိမ်းရောင် တောက်ကာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော ကစားသမားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
နောက်နေတာလား။ ဘယ်တရားဝင် ဂိုဏ်းက ဒီလို စတိုင်လ်မျိုး ရှိလို့လဲ။
သူ စဉ်းစားလို့ မဆုံးခင်မှာပင် ကစားသမားများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက သူ့ကို ထပ်မံ လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။
“ဦးလေးကျန်းရဲ့ အပိုစကားတွေကို နားမထောင်နဲ့တော့... လူလေး... ငါတို့ အလုပ်အကြောင်း ပြောရအောင်...”
ဝမ်သဲ့ဖာသည် ဦးလေးကျန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ တုံးနေသော ကြွက်သွား ဓားမြှောင်ကို လုရန်ကျား၏ နှာခေါင်းဝသို့ ထိုးပြလိုက်၏။
“ဒါကို ကြည့်စမ်း... ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ် မိစ္ဆာသားရဲ ‘ဝိညာဉ်ဝါးကြွက် ဘုရင်’ ရဲ့ ရှေ့သွားကွ... ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် သွေးထားတာ... သံကို ဖြတ်ရင် ထောပတ်ကို လှီးသလိုပဲ... မင်းရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ထူးခြားတာ ငါ မြင်လို့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းမယ်... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀) တည်း... ဘယ်လိုလဲ...”
လုရန်ကျားသည် ပုံပျက်ပန်းပျက်နှင့် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အရိုးစလေးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာ၏။
“ဒါ... ဒါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀) တန်တယ် ဟုတ်လား...”
“ဈေးကြီးလို့လား... ကောင်းပြီလေ... ငါ့ဆီမှာ ပိုကောင်းတာ ရှိသေးတယ်...”
[ရှန်နွန် ဆေးမြစ်စမ်းသပ်သူ] သည် မီးခိုးအမည်းများ ထွက်နေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရောက်လာပြန်သည်။
“ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် နတ်ဆေးလုံးကွ... တစ်လုံးစားရင် စိတ်လန်းဆန်းမယ်... နှစ်လုံးစားရင် နတ်ဘုရား ဖြစ်မယ်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံးတည်း... ငါတို့ သူငယ်ချင်း လုပ်ကြရအောင်လေ...”
ထို ဆေးနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသောအခါ လုရန်ကျား နောက်တစ်ခါ မေ့လဲချင်သွားပြန်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နောက်ထပ် ကစားသမားများစွာ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး၊ မိမိတို့၏ “ရတနာ” များကို ထုတ်ပြကြတော့သည်။
“အမှိုက်တွေ ဝယ်လား... ငါ့မှာ ကျိုးနေတဲ့ ဓားတစ်လက် ရှိတယ်... လိုချင်လား...”
“ဟေ့ ညီအစ်ကို... မင်းဝတ်ရုံလေးက မဆိုးဘူးပဲ... ချွတ်ပေးလိုက်ပါလား... ဒီ တောက်ပနေတဲ့ မှိုနဲ့ လဲမယ်လေ...”
“ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အလှဆုံး နတ်သမီးလေးတွေ ဘယ်မှာ ရှိလဲ သိလား... ငါ့ရဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေအတွက် မေးပေးတာပါ...”
လုရန်ကျားကား.. လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားချေပြီ။
ဒါ မိစ္ဆာဂိုဏ်း မဟုတ်။ ဒါ အရူးတွေနှင့် လူလိမ်တွေ စုနေသော ဓားပြဂူကြီးပင်။
သူတို့က သူ့အသက်ကို မလိုချင်၊... သူ့ပိုက်ဆံကို လိုချင်နေကြသည်... ထို့ပြင်၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးနေကြသည်ပင်။
“တော်ကြပါတော့... ကျွန်တော် ဝယ်ပါ့မယ်... ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ ဝယ်စရာ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ပါ... အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို ကျွန်တော့်ကို မပြပါနဲ့တော့...”
လုရန်ကျားသည် မျက်ရည်၊ နှာရည်များဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးကြပါ... ကျွန်တော် လျူယွမ် ဈေးတန်းကို သွားပြီး ဆေးမြစ်တွေ ရောင်းကာ ဆန်ဝယ်ရမှာပါ... အိမ်က ဝက်မကြီးကလည်း အစာ စောင့်နေရှာမှာဗျ...”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်...
ဆူညံနေသော ရင်ပြင်ကြီးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ မျက်လုံးပေါင်း (၁၀၀) ကျော်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရောင်တောက်လာကြပြီး၊ ယခင်ကထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“လျူယွမ်... ဈေးတန်း ဟုတ်လား...”
ဝမ်သဲ့ဖာသည် အရေးကြီးသော စကားလုံးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကြီးကို လုရန်ကျား၏ မျက်နှာနားသို့ အတင်းတိုးကပ်ကာ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာ၏။
“အဲဒါ ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ... အန်ပီစီ တွေ အများကြီး ရှိလား... ဆိုင်တွေရော ရှိလား... ပစ္စည်း သွားရောင်းလို့ ရလား...”
လုရန်ကျားမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... လျူယွမ် ဈေးတန်းက မိုင် (၅၀၀) ပတ်လည်မှာ အကြီးဆုံး တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူတွေ စုဝေးရာ နေရာပါ... ရတနာဂေဟာ ရဲ့ ဌာနခွဲလည်း ရှိတယ်... ဆိုင်တွေ၊ ဆိုင်ခန်းတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်...”
အိုး... ။
ကစားသမားများ အားလုံး ပြိုင်တူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။
“မြေပုံအသစ်ဟေ့... ဒါ သေချာပေါက် မြေပုံအသစ်ပဲ...”
“ဈေးတန်းမြို့တော်... အဲဒါ မြို့တော် မဟုတ်လား... နောက်ဆုံးတော့ မြို့ထဲ ဝင်ရတော့မယ်...”
“အဲဒီမှာ ပိုက်ဆံချမ်းသာပြီး အရူးလုပ်လို့ ရမယ့် NPC တွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ... ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ဆေးလုံးတွေ ဈေးကွက် ရပြီဟေ့...”
လူတိုင်းသည် သူတို့ရှေ့မှ သနားစရာ ကျင့်ကြံသူလေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပိုမို ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီး (နှင့် ပိုက်ဆံများ) အတွက် တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“မြန်မြန်... သူ့ကို ကြိုးဖြည်ပေးလိုက်...”
“ညီလေး... အဲဒီ ဈေးတန်းကို ဘယ်လို သွားရမလဲ... ဝေးလား... ဝင်ကြေး ပေးရလား...”
“လမ်းပြပေးဖို့ စိတ်ဝင်စားလား... ငါတို့ မင်းကို ငှားမယ်လေ... လုပ်ခ အနေနဲ့... အင်... မဟာ ခွန်အားတိုး ဆေးလုံး တစ်ဝက် ပေးမယ်...”
ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ဖော်ရွေလာပြီး၊ သူနှင့် “သူငယ်ချင်း” လုပ်ချင်နေကြသော ဤအရူးအုပ်စုကို ကြည့်ကာ၊ လုရန်ကျားမှာ သူ၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် အမြင်များမှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲကျေသွားပြီး ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ထဲမှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော ကျန်းချန်သည်လည်း “လျူယွမ် ဈေးတန်း” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားတော့သည်။
အချိန်ကျပြီ။
ဒီ ပြဿနာကောင်တွေကို ကမ္ဘာကြီးထဲ လွှတ်ပြီး ပြဿနာ ရှာခိုင်းရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။