လုပ်ငန်းအဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း (သို့) ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ပထမဆုံးသော ‘အရသာပြင်းပြင်း အသားကင်’

လျူယွမ် ဈေးတန်း၏ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများ ကုန်သွယ်မှု ဧရိယာ၌ ဖြစ်၏။ (၁၅) မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ဟူသော အဖိုးတန် ငွေသားများကို မျက်လုံးစိမ်းများ တောက်နေသည့် လူ (၁၀၀) ကျော်က ချက်ချင်းပင် ခွဲဝေယူလိုက်ကြ၏။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝမှာ ရက်စက်လွန်းလှပေသည်။

တစ်ယောက်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးပင် ပြည့်အောင် မရရှိကြသဖြင့်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀) တန်သည့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကြီးကို ခါးမှာ ချိတ်လိုသော အိပ်မက်မှာ လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် ဝေးနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

“သောက်ကျိုးနည်းဗျာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ အရမ်း နှေးနေပြီ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူ၏ လက်ထဲမှ သနားစရာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ အဝေးတွင် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များ တချွင်ချွင်နှင့် လမ်းလျှောက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ မနာလိုစိတ်ကြောင့် အသည်းများပင် ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေ၏။

“ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ ဖက်တီး တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ဆရာကြီး စတိုင် ထုတ်နိုင်မှာလဲ...”

“လူလိမ်တာနဲ့ ခြိမ်းခြောက်တာက ရေရှည်အတွက် အဆင်မပြေဘူး...”

ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ က တည်ငြိမ်စွာပင် အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြ၏။

“ဒီက ဇာတ်ကောင် တွေက အရူးလုပ်လို့ လွယ်တယ် ဆိုပေမယ့် အကုန်လုံးကတော့ ငတုံးတွေ မဟုတ်ကြဘူး... ဟို ဆေးဆရာ အဘိုးကြီးဆိုရင် အစောင့်တွေကို သွားခေါ်နေပြီလေ... ငါတို့ တကယ် ခိုင်မာတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ရှာမှ ဖြစ်မယ်...”

လူတစ်စုမှာ ဈေးဆိုင်ခန်း အနောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြလေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင်... တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည့် ဗိုက်ဆာသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဂွီ... ဂွီ...”

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စားဖိုမှူး ကစားသမား ‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ ၏ ဗိုက်ထဲမှ မြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဟီးဟီး... နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလာလို့ပါ...”

ကျောက်ကပ်ကြော်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဂိုဏ်းမှာတင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကင်လာခဲ့သော ‘ဝိညာဉ်ဝါးကြွက်သား’ အသားတု တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။

“အင်း... နှမြောစရာပဲ... ငါသာ ဇီရာမှုန့်နဲ့ ငရုတ်သီးမှုန့်တွေ ယူလာခဲ့ရင်၊ ဒီအသားကင်က တကယ့်ကို ရှယ်ဖြစ်မှာ...”

ထိုစကားတစ်ခွန်းမှာ လူတိုင်းကို အိပ်မက်မှ နိုးထစေခဲ့လေပြီ။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ပေါင်ကို ‘ဖြောင်း’ ခနဲ မြည်အောင် ရိုက်လိုက်ရာ သူ၏ အဆီများမှာလည်း တုန်ခါသွားတော့သည်။

“အို... ကျောက်ကပ်... မင်းက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲဟေ့... ငါတို့ ဒီမှာ အစားအသောက် ရောင်းလို့ ရတာပဲ...”

“လူဆိုတာ စားဖို့က အဓိကလေ... ကျင့်ကြံသူတွေလည်း စားရတာပဲ မဟုတ်လား... ဒီက စားသောက်ဆိုင်တွေက ဈေးကလည်း အလွန်ကြီးတယ်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့မှ ရတာလေ... ငါတို့က လက်တွေ့ဆန်တဲ့ အရသာပြင်းပြင်း အသားကင်တွေ လုပ်ရောင်းရင် သေချာပေါက် ဈေးကွက်ရမှာပဲ...”

စတုတ္ထကပ်ဘေးတို့၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြတော့၏။

ပျံကျဈေးတန်း၏ လေထုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။

မရောင်းရသေးသော အရိုးများနှင့် သားရေများကို အမြန်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြ၏။

ခွန်အားလိုင်း ကစားသမား အချို့မှာ ကျောက်ပြာတုံးကြီး အချို့ကို အပင်ပန်းခံ သယ်ယူလာပြီး လမ်းဘေးတွင် ယာယီ မီးဖိုတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။ လောင်စာအတွက်ကတော့ အဆင်သင့်ရှိနေသည့် ‘ပေါက်ကွဲပြီးသား မီးသွေးခဲ’ အကြွင်းအကျန်များကို အသုံးပြုလိုက်ကြ၏။

‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ သည် သဘာဝအတိုင်းပင် စစ်သေနာပတိချုပ် (အဲ... စားဖိုမှူးချုပ်) ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ အမှတ်တံဆိပ် ဖြစ်သော ဒယ်အိုးမည်းကြီးကို မီးဖိုပေါ် တင်လိုက်ပြီး၊ ဘယ်ကရမှန်းမသိသော ထူးဆန်းသည့် အရောင်စုံ ဟင်းခတ်မှုန့်များကို ယူကာ သူ၏ အစွမ်းများကို စတင် ပြသတော့သည်။

“ရှဲ...”

အဆီနှင့် အသား မျှတစွာ ပါဝင်သော ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ဝါးကြွက်သား တစ်တုံးကို ပူလောင်နေသော ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ဖိချလိုက်၏။

အဆီများမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ သကြားညိုနံ့နှင့် စပ်ရှားရှား အနံ့များ ရောနှောနေသော အလွန် ပြင်းထန်သည့် မီးခိုးငွေ့များကို ကောင်းကင်ယံသို့ လွှင့်ပျံသွားစေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အနံ့မျိုးမှာ ပေါ့ပျက်ပျက် ဝိညာဉ်စာနှင့် ဆေးလုံးများကိုသာ စားသုံးလေ့ရှိသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဇီဝလက်နက် တစ်ခုနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်... ဒါ ဘာအနံ့ကြီးလဲ... တစ်နေရာရာမှာ မီးလောင်နေတာလား...”

“ဒီမီးခိုးတွေက အရမ်း စူးတာပဲဗျာ... ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံတောင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသလိုပဲ...”

ဘေးနားမှ ဈေးသည်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြပြီး၊ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော မီးခိုးတိတ် ဆိုင်ခန်းကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

သို့သော်လည်း ကစားသမားများမှာမူ ထိုအရာများကို လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် သစ်သားပြားအကျိုး တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး မီးသွေးခဲဖြင့် စာလုံးကြီးကြီး ရေးလိုက်၏။

[ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ နံပါတ်တစ် အသားကင် - တစ်ခါစားရုံနဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထပြီး နတ်ပြည်ကို ရောက်သွားစေရမယ်…]

သူသည် ထိုဆိုင်းဘုတ်ကို ဆိုင်ရှေ့တွင် စိုက်ထူလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ဆီများ တရွှဲရွှဲနှင့် တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေသော အသားကင် (၂) တုံးကို ကိုင်ကာ အားတက်သရော ဈေးခေါ်တော့သည်။

“လာပါပြီဗျ ... ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရသာပြင်းပြင်း အသားကင်ဗျိုး...”

“ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ် မိစ္ဆာသားရဲသား စစ်စစ်ကိုမှ လျှို့ဝှက် ဆေးနည်းတွေနဲ့ စနစ်တကျ ကင်ထားတာပါ... အပြင်က ကျွတ်ကျွတ်၊ အထဲက နုနု... အရသာကတော့ ရှယ်ပဲဗျို့...”

“ဒါကို စားလိုက်တာနဲ့ လောကကြီးရဲ့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရစေမယ်... လူပြန်ဖြစ်သွားသလိုကို ခံစားရမှာ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတည်းနဲ့ (၃) တုံး ရမယ်... အရသာ မရှိရင် ပိုက်ဆံ မပေးနဲ့ဗျား...”

ပြင်းထန်လှသော အနံ့နှင့် အော်ဟစ်သံများကြောင့် သိက္ခာရှိသော ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ နောက်တွန့်သွားကြသော်လည်း၊ လူတစ်စုကိုတော့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

ဥပမာအားဖြင့်... အစာဖြတ်ဆေးလုံး များကိုသာ စားသုံးလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ထဲတွင် ဘာအရသာမှ မရှိတော့သော တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ လူငယ်လေးများပင် ဖြစ်၏။ သူတို့သည် မကြုံစဖူးသော ထို အသားကင်နံ့ကို ရလိုက်သည့်အခါ အလိုအလျောက်.. တံတွေး မျိုချလိုက်မိကြတော့သည်။

ဝမ်သဲ့ဖာ၏ အတင်းအဓမ္မ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်ဦးမှာ ဆွဲဆောင်မှုကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ထုတ်ပေးကာ (၃) တုံး ဝယ်ယူလိုက်၏။

သူသည် သတိထားကာ အသားတစ်လုပ်ကို မြည်းကြည့်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

စပ်ရှားရှား၊ သကြားညိုနံ့နှင့် ဆီအိအိ အရသာများ ပေါင်းစပ်ထားသော ထိုအရသာမှာ၊ ထုံထိုင်းနေသော သူ၏ လျှာဖျားပေါ်တွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့်နှယ်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲဗျာ...”

“အရသာမရှိတဲ့ ချီစွမ်းအင် ဆေးလုံးတွေထက် အဆပေါင်း သိန်းချီ သာတယ်... ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် အတုံး (၂၀) ဖိုးလောက် ထပ်ပေးပါဦး...”

ပထမဆုံးသော ‘ဖောက်သည်ဟောင်း’ ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။ အသားကင်ဆိုင် ရှေ့တွင် လူတန်းကြီး တစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အိတ်ထဲသို့ တပြုတ်ပြုတ် ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ကျောက်ကပ်ကြော်၏ ယောက်မကိုင်ထားသော လက်မှာလည်း မီးပွားများ ထွက်မတတ် မြန်ဆန်လာလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟင်းချက်ပါရမီ မရှိသော ကစားသမားများလည်း အ,အားမနေကြချေ။

‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’ သည် ပိုက်ဆံရှာရန်အတွက် သူ၏ ဗလကောင်းသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်အတူ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တွင် “စွမ်းရည်ပြပွဲ ဧရိယာ” တစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်၏။

“ရွာသူရွာသားတို့... လာကြည့်ကြပါဦး... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ သံမဏိ ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်ပြပွဲဟေ့... ဟေး... သံဦးခေါင်း သိုင်းကွက်...”

ဦးလေးကျန်းသည် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ၊ အုတ်ခဲတစ်ချပ်ကို သူ၏ ဦးခေါင်းဖြင့် ‘ခွပ်’ ခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ခွဲပြလိုက်သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးကြပြီး၊ ကြေးပြားအချို့ကို ပစ်ချပေးကြ၏။

“ဒါနဲ့တင် မရသေးဘူးလား... ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကို ပြလိုက်စမ်း...”

ထိုအခါ၊ အရင်က အဆိပ်ဆေးစားပြီး ထူးဆန်းသော အက တတ်မြောက်သွားသည့် ကစားသမား အချို့မှာ ခုန်ထွက်လာကြ၏။

သူတို့သည် တန်းစီလိုက်ကြပြီး၊ မိမိတို့ဘာသာ နောက်ခံတေးဂီတသံများ ပြုလုပ်လျက်၊ ဈေးတန်း လမ်းမပေါ်တွင် တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ကွေးကွေးကောက်ကောက် ‘စက်ရုပ်အက’ များကို ကပြကြတော့သည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ဤကဲ့သို့သော မကြုံစဖူး၊ ပြုစားခံထားရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အကစတိုင်ကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာ အားလုံး မှင်သက်ကာ ရပ်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ဈေးတန်း စီမံခန့်ခွဲရေး အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူတို့ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

*

ဘယ်ဘက်တွင် မီးခိုးတလူလူနှင့် အသားကင်ဆိုင်။

ညာဘက်တွင် အင်္ကျီချွတ် ဗလကြီးများက ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တင်ထုပြနေပြီး၊ အချို့က နတ်ဝင်သကဲ့သို့ ကခုန်နေကြသည်။

ထိုကြားထဲတွင်မူ ထူးဆန်းလှသော ဈေးခေါ်သံများမှာ ဆူညံနေလေ၏။

တစ်ချိန်က အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး သပ်ရပ်လှသော လျူယွမ် ဈေးတန်းကြီးမှာ၊ ယခုအခါ ဤလူအုပ်ကြီးကြောင့် မြို့စွန်မြို့ဖျားရှိ ဘုရားပွဲဈေးတန်း တစ်ခုပမာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပါတော့၏။