မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ ရောက်လာပြီ.. အသားကင်ဆိုင်လေးကို အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ကြစို့

~လျူယွမ် ဈေးတန်း၏ အချက်အချာ လမ်းမကြီး။ မွန်းလွဲ (၃) နာရီ။

ဤအချိန်တွင် ဈေးတန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ ၏ အသားကင်ဆိုင်မှာ အလွန် ရောင်းကောင်းနေ၏။ ကျောက်မီးဖိုလေးပေါ်တွင် မည်းနက်သော မီးခိုးလုံးကြီးများ အမြဲတမ်း လွင့်ပျံနေ၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ မီးခိုးနဂါးကြီးသည် လမ်းချိုးတစ်ခုကို ကွေ့ပြီး ဘေးနားရှိ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးဆိုင် ‘ဆေးမွှေးဂေဟာ’ ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဆိုင်အတွင်းဝယ် တာဝန်ခံ ချန်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဧည့်သည်တော်ကြီး တစ်ဦးကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုနေ၏။ ထိုသူမှာ အခြေခံအုတ်မြစ် အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီး ဖြစ်ပေသည်။

စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်... ဆီညှော်နံ့၊ မီးတူးနံ့နှင့် ငရုတ်သီးနံ့ ပြင်းပြင်းကြီးက သူတို့ဆီသို့ ဝေါခနဲ ရောက်လာတော့သည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...”

ဧည့်သည်တော်ကြီးမှာ အငိုက်မိသွားပြီး သီးကုန်ရှာသည်။ မျက်ရည်များပင် ထွက်လာလေ၏။

“လခွမ်း... ဒါ ဘာအနံ့ကြီးလဲ...”

“မင်းတို့ ဆေးဆိုင်က ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ရှိနေတာလား... တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်...”

ကျင့်ကြံသူကြီးမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းကာ နှာခေါင်းကို ပိတ်လျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရတော့မည့် စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းကြီးမှာ လက်လွတ်သွားရချေပြီ။

ဧည့်သည်တော်ကြီး ထွက်သွားသည်နှင့် တာဝန်ခံ ချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အဆီများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ မီးခိုးတလူလူ ထွက်နေသော အသားကင်ဆိုင်ကို စူးစူးဝါးဝါး.. ကြည့်လိုက်၏။

သူ ဆိုင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။

“ဘယ်က လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေလဲ... မင်းတို့ရဲ့ ဒီ အညစ်အကြေးတွေကို အခုချက်ချင်း ဖယ်စမ်း...”

“ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည်တော်ကြီးကို မင်းတို့ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ... လျော်နိုင်လား ဟမ်...”

ကစားသမားများကမူ ထိုလူ၏ ဒေါသကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် ပိုက်ဆံကောက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူ ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဦးလေးကလည်း... စိတ်ကို လျှော့ပါဦး... စီးပွားရေးဆိုတာ ပြိုင်ဆိုင်မှု ရှိတာပဲလေဗျ...”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ လေး မြည်းကြည့်မလား... ဦးလေးအတွက် (၂၀) ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်လေ...”

“ထွီ... မင်းတို့ရဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဘယ်သူက စားမှာလဲ...”

တာဝန်ခံ ချန်မှာ ဒေါသကြောင့် သွေးတိုးသွားရသည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ အချက်ပြ မန္တန်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ချေဖျက်လိုက်တော့၏။

“ကောင်းပြီ... စကားနဲ့ပြောလို့ မရမှတော့ ခံပေတော့... အစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေ အခု ရောက်လာလိမ့်မယ်...”

(၁၅) မိနစ်ခန့် အကြာတွင်...

လေးလံသော ခြေသံများ စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြ... အစောင့်တပ်ဖွဲ့ လာပြီ...”

အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်များကို ညီညီညာညာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူ (၁၂) ယောက် ရောက်ရှိလာ၏။ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ‘ငရဲမင်း ဇောင်’ ဟု ကျော်ကြားသော တပ်မှုး ဇောင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီ စုစည်းမှု အဆင့် (၈) ရှိ၏။

သူသည် ရှုပ်ပွနေသော အသားကင်ဆိုင် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးစက်သော အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။

“ခွင့်ပြုချက်မဲ့ လမ်းဘေးဈေးရောင်းခြင်း... မီးခိုးငွေ့ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညစ်ညမ်းစေခြင်း... ဈေးတန်း စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း...”

“တရားမဝင် ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းမယ်... တစ်ယောက်ကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံးစီ ဒဏ်ရိုက်မယ်... အခုချက်ချင်း လုပ်ဆောင်စမ်း...”

သူ စကားအဆုံးတွင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အစောင့် (၂) ယောက်မှာ ကျောက်မီးဖိုကို တွန်းလှန်ရန်နှင့် ဒယ်အိုးမည်းကြီးကို သိမ်းယူရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြ၏။

ဤအပြုအမူက ‘စတုတ္ထကပ်ဘေး’ တို့၏ အာရုံကြောကို တည့်တည့် ဆွဲဆိတ်လိုက်သည့်နှယ်။

“ရပ်လိုက်စမ်း...”

ဝမ်သဲ့ဖာက ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး မီးဖိုရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်၏။

“ဘာလို့ သိမ်းမှာလဲဗျ... ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ရှာစားနေတာလေ...”

“ဒါ အာဏာသုံးပြီး နှိပ်စက်တာပဲ... ခင်ဗျားတို့ကို တိုင်ပစ်မှာနော်...”

“တိုင်မယ် ဟုတ်လား... လျူယွမ် ဈေးတန်းမှာ ငါ ပြောတာက စည်းကမ်းပဲ... လုပ်ကြစမ်း...”

ထိုခဏချင်းမှာပင်...

မိမိ၏ ဒယ်အိုးကို အသက်ထက် မြတ်နိုးသော စားဖိုမှူး ‘ကျောက်ကပ်ကြော်’ ပေါက်ကွဲသွားချေပြီ။

“ငါ့အိုးကို ဘယ်သူ ထိရဲလဲ...”

သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ ဆီများ ပေကျံနေသော ယောက်မကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ တိုးလာသော အစောင့်၏ လက်ကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်၏။

“ဖြောင်း...”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထို ယောက်မ ရိုက်ချက်သည် စစ်ပွဲစတင်ရန် အချက်ပေးလိုက်သည့်နှယ်။

“သောက်ကျိုးနည်း... မြို့သူမြို့သားတွေက လူ စ ရိုက်ပြီဟေ့...”

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ ဆိုင်ကို လာဖျက်နေပြီ... လက်နက်တွေ ယူကြစမ်း... ပြန်ချမယ်ဟေ့...”

ဈေးတန်း၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းမပေါ်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားပါတော့သည်။

ကျောက်ကပ်ကြော်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အိုးကို ကာကွယ်ကာ၊ အခြားလက်ဖြင့် ‘ယောက်မသိုင်း ကိုးကွက်’ ကို ထုတ်သုံးနေ၏။ အစောင့်များမှာ သူ့အနားသို့ မကပ်ရဲကြချေ။

‘ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း’ မှာလည်း အုတ်ခဲများကို ကာကွယ်ရန် “သံဦးခေါင်း သိုင်းကွက်” ဖြင့် အစောင့်တစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

စက်ရုပ်အက ကသူများမှာလည်း ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တိုက်ကွက်များကို ရှောင်တိမ်းရင်း ကိုယ်ပိုင် နောက်ခံတေးဂီတသံများကို အော်ဟစ်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖက်တီး ဝမ်သဲ့ဖာကမူ လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ရင်း၊ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ တပ်မှူး ဇောင်၏ ခါးမှ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ဖြတ်ယူရန် ကြိုးစားနေ၏။

လမ်းမတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော ဈေးတန်း လမ်းမကြီးမှာ၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော စစ်တလင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့၏။