အခန်း (၃၂၄)

လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိတ်လက်ပေါ့ပါး လန်းဆန်းသွားလေသည်။

သူသည် 'အင်ပါယာ မြေပုံ' မှတစ်ဆင့် တိုင်းပြည်၏ အခြေအနေကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ အရာရာတိုင်းမှာ စည်ပင်ထွန်းကား တိုးတက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်အားရနေမိ၏။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် ထူးခြားသော အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဟမ်... ဒါက ဘာလဲ၊ မရင်းနှီးတဲ့ 'ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်' တစ်ယောက်က မဟာရှရဲ့ မြို့တော်ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဦးတည်လာနေတာပါလား"

လင်းပိုင်ဖန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားခန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူသိထားသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးမျှ မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အင်ပါယာနိုင်ငံကြီးများ သို့မဟုတ် နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းဂဏများမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

"သူက ဘယ်ဂိုဏ်းဂဏနဲ့မှ မပတ်သက်တဲ့ လေလွင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်" လင်းပိုင်ဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မြင့်တက်လာသည်။

သူ့တိုင်းပြည်အတွက် ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်များစွာ လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ဤပညာရှင်ကိုသာ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လျှင် တိုင်းပြည်၏ အင်အားမှာ တစ်ရှိန်ထိုး တောင့်တင်းလာပေလိမ့်မည်။

သူသည် အနီးကပ် ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထိုသူစိမ်း၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ တွေ့နေရသဖြင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

"သူက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မဟာရှကို ပြဿနာလာရှာတာလား"

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း - "ဒါတွေကို ခဏထားလိုက်ဦး၊ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး အကဲခတ်ကြည့်မယ်၊ အကယ်၍ သူက မဟာရှအတွက် အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ရှင်းပစ်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့"

နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ပိုးကတ္တီပါ ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ သူဌေးသားလေးတစ်ဦးအသွင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဓားအဘိုးအို နှင့် 'မိန်းမစိုးလျှိုတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူစည်ကားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုသူသည် တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်နေ၏။ ဘေးတစောင်း ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် အသက် ၈၀၊ ၉၀ အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း၊ ရှေ့တည့်တည့်မှ ကြည့်လျှင်မူ အရေးအကြောင်း ကင်းစင်ပြီး ချောမွေ့သော အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်စူးရှလှပြီး အသက် ၅၀၊ ၆၀ ခန့်သာ ရှိဦးမည့်ပုံပေါ်သည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာလည်း တောင့်တင်းသန်မာပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးများမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးမားကာ အသားမာများ တက်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ရိုးရှင်းလှရာ သာမန် တောသားတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

စားပွဲပေါ်တွင်မူ အိမ်ထဲ၌ လျှို့ဝှက်စွာ သိမ်းဆည်းထားသော ဓားမော့ကြီးတစ်လက် ရှိနေသည်။ ဤသူကား လင်းပိုင်ဖန် စောင့်ကြည့်နေသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသော်လည်း ထိုသူမှာ ခေါင်းမဖော်ဘဲ အရက်ကိုသာ ဆက်သောက်နေပြီး - "ဒီနေရာမှာ လူရှိတယ်" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ကျုပ်က ခင်ဗျားကို အထူးတလည် လာရှာတာပါ" လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လာရှာတာ" ထိုသူမှာ အံ့ဩသွားပြီးမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားသော လူသုံးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမတစ်ဦးမှာ စကားပြောနေသည့် အသက် ၂၀ ခန့် လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သူတစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် အလွန်အမင်း ချောမောလှပလွန်းလှသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာလည်း သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာစေသည့် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကျန်နှစ်ဦးမှာ အဘိုးအိုများ ဖြစ်ကြပြီး သိုင်းပညာ အခြေခံရှိပုံရသည်။ တစ်ဦးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါ ရှိသော်လည်း၊ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ အသွင်အပြင် ရိုးရှင်းပြီး အသက်ကြီးလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေလောက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။

သူသည် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤလောကတွင် သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရအောင် လုပ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သူနှင့် အဆင့်တူ ပညာရှင်များမှလွဲ၍ သူ့ကို မည်သူက ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဦးမည်နည်း။ ဤသူသည်လည်း ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသလော?

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ထိုအဘိုးအိုကို သေချာစွာ ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ ကျောပေါ်တွင် ဓားအိမ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိ၏။ ထိုဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။ ဤဓားက သူ့ကို တကယ်ပင် ဒုက္ခပေးနိုင်သည်လား။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူသည် မစဉ်းစားဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည် - "မင်းက ဒီနယ်မြေရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ဓားသမား 'ဓားအဘိုးအို' လား၊ မင်းကျောပေါ်က ဓားက မဟာရှရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် 'ရွှမ်ရှောင်ဓား' ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို အနားမှာ ထားနိုင်တာဆိုရင်... မင်းက မဟာရှရဲ့ ဧကရာဇ် 'လင်းပိုင်ဖန်' ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး - "မှန်တယ်... ငါကိုယ်တော်က လက်ရှိ မဟာရှရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ"

သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များ တက်လာပြီး စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ ဧည့်သည်အားလုံးကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားအဘိုးအိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည် - "မဟာရှမှာ ဓားသိုင်း အကျော်အမော် တစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ တွေ့ရတာ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ထက်မြက်တာပဲ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်တော့လောက် လက်ရည်စမ်းကြမလဲ"

"ကျုပ်ကတော့ ဘယ်အချိန်မဆို အဆင်သင့်ပါပဲ" ဓားအဘိုးအိုကလည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မိမိနှင့် အဆင့်တူ ပညာရှင်တစ်ဦးကို တွေ့ရဖို့ဆိုသည်မှာ အလွန် ခဲယဉ်းလှရာ၊ တွေ့ဆုံခိုက် လက်ရည်မစမ်းရလျှင် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ရဲ့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးအချို့ကို ရှင်းပြီးလို့ စိတ်အေးသွားပြီဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားနဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သွားမှာပါ" ဟု ထိုပညာရှင်က ပြောလိုက်သည်။

ဓားအဘိုးအိုက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ရပ်နေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားအဘိုးအိုက ရပ်နေပြီး လင်းပိုင်ဖန်က ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုပညာရှင်ကြီးမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အတွေးထဲတွင် ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်ဆိုသည်မှာ မည်သူ့အောက်တွင်မှ မရှိသင့်ဘဲ ဧကရာဇ်ကိုပင် ဦးညွှတ်ရန် မလိုဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာအဆင့်နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာ ဂုဏ်သိက္ခာအရ ထိုင်ခုံတစ်ခု ရသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ထိုပညာရှင်ကြီးက ဘေးက ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြရင်း - "ဒီမှာ နေရာလွတ် ရှိသားပဲ၊ ဘာလို့ မထိုင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဓားအဘိုးအိုက - "ဆရာက ထိုင်နေတာကို တပည့်ဖြစ်သူက ဘယ်လိုလုပ် ထိုင်လို့ ရမှာလဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာ? တပည့်?"

ထိုပညာရှင်ကြီးသည် ဓားအဘိုးအိုကို တစ်လှည့်၊ လင်းပိုင်ဖန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည် - "မင်းက ဒီလူငယ်လေးကို မင်းရဲ့ ဆရာလို့ ပြောနေတာလား၊ သူက ကြည့်ရတာ ကြက်တစ်ကောင်တောင် သတ်နိုင်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ မင်းကို သင်ပေးဖို့ သူက ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ၊ ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား"

ဓားအဘိုးအိုက ရိုသေစွာဖြင့် - "ကျုပ်ဆရာ သင်ပေးနိုင်တာတွေက အများကြီးပါ၊ သူရဲ့ ဓားသိုင်းအပေါ် နားလည်မှုရော၊ သိုင်းပညာအပေါ် ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကပါ သာမန်လူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ်။ ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုသာ မရှိရင် ကျုပ်လည်း ဒီနေ့လို ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုပညာရှင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြုံးနေသော လင်းပိုင်ဖန်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည် - "သူ့မှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလို အရည်အချင်း ရှိတာလား၊ ငါတော့ မယုံဘူး"

ဓားအဘိုးအိုက ထပ်ပြီး ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ ကြုံဖူးလွန်းလှသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြရသည်မှာ ပျင်းစရာ ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဓားအဘိုးအို၏ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုပညာရှင်ကြီးမှာ အနည်းငယ် စတင် ယုံကြည်လာမိသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦးသည် အမှန်တရား မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့ သိက္ခာကျမည့် စကားမျိုးကို ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် လင်းပိုင်ဖန်ကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည် - "မဟာရှ ဧကရာဇ်... ဓားအဘိုးအိုက မင်းကို သူ့ဆရာလို့ ပြောနေတယ်။ မင်း သူ့ကို ဘာတွေ သင်ပေးခဲ့တာလဲ"

"ငါကိုယ်တော် သိသမျှ အကုန်လုံး သင်ပေးခဲ့တာပေါ့" လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘာတွေ သိတာလဲ?" ထိုသူက ဆက်မေးသည်။

"ငါကိုယ်တော်က အရာရာကို အနည်းငယ်စီပဲ သိတာပါ" လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မံ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လေကြီးလှချည်လား" ထိုပညာရှင်ကြီးက လင်းပိုင်ဖန်ကို အထင်သေးသလို ကြည့်လိုက်သည်။

'အရာရာ' ဆိုသော စကားလုံးမှာ အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ် ကျယ်ပြန့်လှသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကဲ့သို့ မပြောဝံ့ပေ။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်လေးက မည်သို့ ပြောဝံ့ရသနည်း။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက အရာရာကို သိတယ်လို့ ပြောသလို၊ ဓားအဘိုးအိုကလည်း မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းအမြင်က သာလွန်တယ်လို့ ပြောနေမှတော့... ငါတို့ 'ဓား' အကြောင်း ဆွေးနွေးကြည့်ကြမလား၊ မင်းမှာ တကယ် အရည်အချင်း ရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိဘဲနဲ့ လျှောက်ပြောနေတာလားဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့" ဟု ထိုပညာရှင်က စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း - "ဓားသိုင်းအကြောင်းကတော့ ပြောရတာ များလှပြီ၊ ကျုပ်တို့ 'ဓားမော့' အကြောင်းပဲ ဆွေးနွေးကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

ထိုအခါ ပညာရှင်ကြီး၏ လင်းပိုင်ဖန်အပေါ် ကြည့်သော အကြည့်များမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ဓားမော့ကို အသုံးပြုသူမှန်း သိလျက်နှင့် ဓားမော့အကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ပြောခြင်းမှာ... ဒါဟာ သိသိသာသာ စိန်ခေါ်စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။