အခန်း (၃၂၈)

ထိုအချိန်တွင် ဟန်တာ့ရှန်က လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာ ပျက်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏ - "ညီလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား"

လင်းပိုင်ဖန်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း - "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ကျုပ်တူမလေးနဲ့ သူသဘောကျတဲ့သူကို တွေ့ရတော့မယ်ဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရင်တုန်နေလို့ပါ"

ဟန်တာ့ရှန်က စားပွဲကို ဒုန်းကနဲ မြည်အောင် ထုလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် - "သူက ငါ့သမီး သဘောကျတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့သမီးကို ခိုးယူသွားတဲ့ အောက်တန်းစား သူခိုးကောင်ပဲ"

လင်းပိုင်ဖန် : "..."

"အဲဒီလို သူခိုးမျိုးကို တွေ့လို့ကတော့ ဒီအဖိုးကြီးက ခြေထောက်တွေ အကုန်ရိုက်ချိုးပစ်မယ်"

လင်းပိုင်ဖန် : "..."

"ညီလေး... ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"

လင်းပိုင်ဖန်မှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ - "အစ်ကိုကြီးရာ... ခွင့်လွှတ်သင့်တာကို ခွင့်လွှတ်ရမှာပေါ့။ သူတို့က လူငယ်တွေပဲလေ၊ လူငယ်ဆိုတာ မရင့်ကျက်သေးတာ သဘာဝပဲ။ သူတို့ကို အခွင့်အရေးလေး ထပ်ပေးလိုက်ပါဦး"

ဟန်တာ့ရှန်က ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး - "လူငယ်ဖြစ်တိုင်း စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ လုပ်လို့ရလား။ လူငယ်ဖြစ်တိုင်း ငါ့သမီးကို လှည့်စားလို့ရလား။ သူ့ကိုသာ မိလိုက်လို့ကတော့ ငါ့သမီးကို ထပ်ပြီး မဖြားယောင်းနိုင်အောင် လျှာကိုဖြတ်၊ ပါးစပ်ကို ရိုက်ခွဲပစ်မယ်"

လင်းပိုင်ဖန် : "..."

လင်းပိုင်ဖန်က အားယူပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည် - "အစ်ကိုကြီး... သူတို့က တကယ်ပဲ အမှန်တကယ်ကြီး ချစ်နေကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

ဟန်တာ့ရှန်က လက်ခါပြလိုက်ရင်း - "ချစ်တာ မချစ်တာ ငါ့အရေးမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီသူခိုးရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးရမှ ဖြစ်မယ်။ အလယ်က တတိယခြေထောက်ကိုရောပဲ... အကုန်ချိုးပစ်မယ်၊ ဒါမှ နောက်တစ်ခါ အကျင့်မပျက်ရဲအောင်လို့"

လင်းပိုင်ဖန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားပြီး - "အစ်ကိုကြီး... အဲဒါက နည်းနည်းတော့ မရက်စက်လွန်းဘူးလား"

"ရက်စက်ရမယ်။ မရက်စက်ရင် ငါ့ရင်ထဲက အပူတွေ ငြိမ်းမှာမဟုတ်ဘူး"

လင်းပိုင်ဖန် : "..."

ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲလာပြီး - "အစ်ကိုကြီး... ကျုပ်မှာ တခြား အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်လေးတွေ ရှိသေးလို့ အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး။ နောက်မှ အားတဲ့အခါ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ဟန်တာ့ရှန်က လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ကို ဆွဲထားလိုက်ပြီး - "ညီလေး... မသွားနဲ့ဦးလေ။ ငါ့သမီးနဲ့ အဲဒီနှလုံးသား သူခိုးကောင် ရောက်တော့မယ်။ ငါတို့အတူတူ ဖမ်းပြီး နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲပြီးတော့ ရိုက်နှက်ကြတာပေါ့"

လင်းပိုင်ဖန်က ရုန်းကန်ရင်း - "ဒါပေမဲ့... ကျုပ်မှာ တကယ်ပဲ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ..."

"ဘာကိစ္စက အဲဒီလောက် အရေးကြီးနေလို့လဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် - "တိုင်းပြည်ရဲ့ အရေးကိစ္စတွေ၊ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေး ကိစ္စတွေကို သွားပြီး ဖြေရှင်းရမှာမလို့ပါ"

"မလောပါနဲ့ ညီလေးရာ... ခဏလေး နောက်ကျသွားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်လက် ရုန်းကန်ရင်း - "နေပါဦး... ကျုပ် တကယ်ပဲ အိမ်သာ သွားချင်လာလို့ပါ..."

"အောင့်ထားလိုက်စမ်းပါ"

ဟန်တာ့ရှန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် - "ငါ့သမီး လာနေပြီ၊ ဒီနားတင် ရောက်နေပြီ"

ထိုအချိန်မှာပင် နုနယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် ထွားကြိုင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုတို့က လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်လာကြသည်။ နုနယ်သော ပုံရိပ်လေးမှာ ဟန်တာ့ရှန်က လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ကို ဒေါသတကြီး ဆွဲကိုင်ထားသည်ကို တွေ့သွားလေ၏။ လင်းပိုင်ဖန်၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

သူမသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို ဖြုတ်ချလိုက်ကာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ရှေ့တွင် ဝပ်စောင့်နေသော ကြက်မ မေမေကြီးကဲ့သို့ ကာကွယ်ရပ်တည်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "အဖေ... တော်တော့။ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပြုဘူး။ တစ်ခုခု ပြောချင်ရင် သမီးကိုပဲ ပြောပါ"

ဟန်တာ့ရှန်မှာ မှင်တက်သွားလေသည်။ မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူမှာ ခုနတင် တွေ့ထားသော ညီလေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကာကွယ်ပေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ လိမ္မာလှသော သမီးနှင့် သူမနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေသော လင်းပိုင်ဖန်ကို ကြည့်ရင်း အခြေအနေ အားလုံးကို ဟန်တာ့ရှန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူ့မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း မည်းမှောင်သွားလေသည်။ လင်းပိုင်ဖန်က အနေရခက်စွာ ရယ်မောရင်း - "အစ်ကိုကြီး... ကျုပ် စကားကို နားထောင်ပါဦး..."

ဟန်တာ့ရှန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - "ဘယ်က အစ်ကိုကြီးလဲ။ ငါ့မှာ မင်းလို ညီမျိုးမရှိဘူး။ မင်း ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ထပ်မခေါ်နဲ့တော့"

လင်းပိုင်ဖန်က အပြစ်မကင်းသလို ခံစားချက်ဖြင့် - "အစ်ကိုကြီးလို့ မခေါ်ရင်... ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ"

ဟန်တာ့ရှန်က အော်ပြောလိုက်သည် - "ယောက္ခမလို့ ခေါ်စမ်း"

လင်းပိုင်ဖန် : "ဗျာ..."

ဟန်တာ့ရှန်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် - "မင်းက ငါ့သမီးနဲ့ ခိုးရာလိုက်ပြေးထားတာပဲ၊ ငါက မင်းယောက္ခမ မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး - "အစ်ကိုကြီးပဲ အရင်က ပြောတော့ လောကကြီးမှာ ဒီလို ကိစ္စလေးတွေကို ထည့်မတွက်ဘူး၊ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ပဲ နေကြမယ်ဆို"

"အဲဒါနဲ့ ဒါနဲ့ တူမလား" ဟန်တာ့ရှန် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲပြန်သည် - "မင်းက ငါ့သမီးကို ခိုးသွားတာလေ၊ ဒါတောင် ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချပြီး မင်းကို ညီလေးလို့ ဆက်ခေါ်နေရမှာလား။ ငါ့ကို အရူးမှတ်နေလို့လား"

လင်းပိုင်ဖန် : "..."

"လာစမ်း... ယောက္ခမလို့ တစ်ခွန်းလောက် ခေါ်စမ်းပါဦး"

လင်းပိုင်ဖန် : "..."

အလယ်မှာ ရပ်နေသော ဟန်ချူးချူးမှာလည်း မှင်တက်နေလေ၏။ ကိစ္စရပ်တွေက ထူးဆန်းသော ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရန်မဖြစ်အောင် လာတားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့က လုံးဝ ရန်မဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ 'ညီအစ်ကို' အဆင့်မှ 'ယောက္ခမနှင့် သမက်' အဆင့်သို့ တန်းတက်သွားခြင်းပင်။ မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုက ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ရသွားတာလား။

ဟန်ချူးချူးမှာ ရှက်သွေးဖြာရင်း - "အဖေ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ သမီးက သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောမတူရသေးဘူးလေ"

ဟန်တာ့ရှန်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး - "သူ့ကို မယူရင် ဘယ်သူ့ကို ယူမှာလဲ။ နေ့ရောညပါ သူ့ကိုပဲ လွမ်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာ မဟုတ်လား။ အခုလည်း ကိုယ့်ချစ်သူနောက်ကို မဟာရှနိုင်ငံအထိ လိုက်လာခဲ့တာပဲ၊ ဟားဟားဟား..."

"အဖေ... လျှောက်မပြောနဲ့၊ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး" ဟန်ချူးချူးမှာ ပို၍ ရှက်လာပြီး မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်ထားလိုက်တော့သည်။ သူမက နောက်ကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းပိုင်ဖန်က ခိုးပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်နေသည်ကို တွေ့သွားလေသည်။ ထိုအခါ ရှက်ရှက်နှင့် စိတ်တိုသွားပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ ခြေထောက်ကို စောင့်နင်းလိုက်လေသည်။

လင်းပိုင်ဖန် : "အား... အား... နာတယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဟန်တာ့ရှန်က ပို၍ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် - "သမီးရယ်... အဲဒီလူက သူဖြစ်နေမှန်း အစကတည်းက ပြောပါလား၊ ဒါဆိုရင် အဖေက ဘယ်တားပါ့မလဲ"

ဟန်ချူးချူးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ အလိုမတူရင် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်တတ်ပြီး သူမအပေါ် အလွန် အကာအကွယ်ပေးတတ်သော အဖေက ဘာကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်ကို ဒီလောက် သဘောကျနေရသလဲ သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒီသူခိုးကောင်က အဖေ့ကို တစ်ခုခု ပြုစားလိုက်တာလား။ သို့သော် သူမအတွက်တော့ ဤအခြေအနေမှာ အလွန် ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမ ချစ်ရသူနှင့် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တွဲနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလော။

"သမီးက... အဖေ စိတ်တိုမှာ ကြောက်လို့ပါ၊ ရိုက်နှက်မှာကို ပိုကြောက်လို့ မပြောရဲခဲ့တာ" ဟန်ချူးချူးက မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာ ဘာရှိလဲ။ ဒီလို သမက်ကောင်းမျိုးက မီးအိမ်ထွန်းပြီး ရှာရင်တောင် ရဖို့ခက်တယ်" ဟန်တာ့ရှန်က လင်းပိုင်ဖန်ကို လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အင်အားကြီး အင်ပါယာတစ်ခုရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပြီး၊ ဒါကလည်း အမွေရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကြိုးစားတိုက်ယူခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေထဲမှာ ဘယ်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဒီကောင်လေးက ဓားမော့သိုင်းပညာနဲ့ တခြား သိုင်းပညာရပ်တွေမှာလည်း ထူးချွန်နေသည်။ နောင်ကျရင် သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ သိုင်းပညာတွေ ဆွေးနွေးလို့ ရပြီဖြစ်သည်။ သူက ယောက္ခမ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ လင်းပိုင်ဖန်က ငြင်းရဲပါတော့မလား။

တကယ်ပင်... သမက်လောင်းကို ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပိုသဘောကျလေလေပင်။ လီနိုင်ငံက ကိုးယောက်မြောက် မင်းသားကိုတော့ စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ထိုင်ကာ မင်္ဂလာကိစ္စကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးကြတော့သည်။ ဟန်ချူးချူးကတော့ အလယ်မှာ ထိုင်ရင်း ငှက်ကုလားအုတ်လေးလို ခေါင်းငုံ့ထားကာ မျက်နှာလေးမှာလည်း သွေးရောင်လွှမ်းနေတော့သည်။

"ငါ့မှာ ဒီသမီး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို စနစ်တကျနဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား လက်ထပ်ပေးရမယ်" ဟန်တာ့ရှန်က ပထမဆုံး အချက်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး - "ဒါပေါ့... သေချာတာပေါ့"

"မင်းက ဧကရာဇ်ဆိုတော့ မိဖုရားတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ။ ငါ့သမီး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ပါလို့ ငါ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အဓိက ဇနီးဖြစ်ရမယ်။ ဆိုလိုတာက သူက မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်ရမယ်" ဟန်တာ့ရှန်က ဒုတိယ အချက်ကို တင်ပြလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ - "ဒီအချက်ကတော့ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ နည်းနည်း ခက်လိမ့်မယ်"

"ဘာလဲ... ငါ့သမီးက မိဖုရားခေါင် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား" ဟန်တာ့ရှန်က မကျေမနပ် မေးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး - "မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ ချူးချူးက မိဖုရားခေါင် ဖြစ်လာရင် သူက နန်းတွင်းက မိဖုရားတွေ အားလုံးကို ဦးဆောင်ရမယ်၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ စံပြ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက အမြဲတမ်း စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ရမှာ ဖြစ်သလို အမှားအယွင်း မရှိအောင် နေရမယ်။ နောက်ပြီး နန်းတွင်းက အရှုပ်အထွေး ကိစ္စတွေကိုလည်း စီမံခန့်ခွဲရမှာ ဖြစ်လို့ အရမ်း ပင်ပန်းလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို တာဝန်ကြီးကို ချူးချူးက တကယ်ပဲ ထမ်းဆောင်ချင်ပါ့မလားဆိုတာ ကျုပ် မသေချာလို့ပါ"

"ဒါကတော့..." ဟန်တာ့ရှန် တွန့်ဆုတ်သွားလေ၏။

သူ့သမီး အကြောင်းကို သူ အသိဆုံးပင်။ သူမက နည်းနည်း အလိုလိုက်ခံထားရပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်သူ ဖြစ်ရာ သူမကို စည်းကမ်းကြီးလှသော မိဖုရားခေါင်ကြီးနေရာမှာ ထားလိုက်ပါက အဆင်မပြေနိုင်ပေ။ အဆုံးသတ်မှာတော့ ပြဿနာတွေပဲ တက်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။