အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း (၁၂၁) - စုပေါင်းအား

ယန်ချီရှောင်း၏ ဓားချက်မှာ မျောက်အိုကြီး၏ ခါးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်မိသွားသည်

မျောက်အိုကြီးမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် နင်းမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရဟန်းအိုတစ်ပါးထံသို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်သွားတော့သည် အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

စုန့်ချန် မြို့မှ လာကြသော တာအိုဆရာနှစ်ဦးမှာ လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ အဝါရောင် ကြိုးနှစ်ချောင်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရစ်ပတ်မိသွားသည်။

ချီး ချီး ချီး

မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမျှင်များဆီမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမွေးလောင်သည့် အနံ့ဆိုးကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဤနှစ်ဦးမှာ ဆရာတပည့် နှစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူတို့ ကျင့်ကြံထားသော ထိုမှော်ပညာမှာ မိစ္ဆာချည်နှောင်ကြိုး ဟု အမည်ရပြီး ထိုကြိုးထဲတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် သာမန် ဝိညာဉ်ဆိုးများ အဖမ်းခံရပါက မည်သို့မျှ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နှစ်ရှည်လများ အတူတူ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သူများဖြစ်ရာ အပေးအယူ အလွန်မျှတလှပြီး၊ အစွမ်းပြလိုက်သည်နှင့် အားအင်ကြီးမားလှသော ထိုမျောက်အိုကြီးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ဆရာတပည့် နှစ်ဦးလုံးက လက်မှ မန္တန်စာလုံးများ ပြုလုပ်ကာ အဝါရောင် ကြိုးများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထိန်းထားလိုက်ရာ မျောက်အိုကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

မျောက်အိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ဝူသရဲအို က သူ၏ လက်ချောင်းများမှ ထက်မြက်ပြီး မည်းနက်သော လက်သည်းများကို ထုတ်ကာ မျောက်အိုကြီး၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ထိုးစိုက်ရန် ခုန်ဝင်လာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းအိုတစ်ပါးကလည်း လက်ထဲမှ ပုတီးစေ့များကို ဝေ့ယမ်းကာ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဆရာမား ကလည်း လက်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော မန္တန်စာလုံးများ ထွင်းထုထားသည့် ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ကိုင်ကာ မျောက်အိုကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မျောက်အိုကြီးမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်

"ဟုန်း "

မျောက်အိုကြီးက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်၊ မာန်မာနကြီးမားလှပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ မိုးထိမတတ် မြင့်တက်လာသည် လက်ထဲမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်မှာ ရုတ်တရက် အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းကို အနောက်သို့ ဖိနှိပ် တိုက်ထုတ်လိုက်သည် သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် အဝါရောင် ကြိုးနှစ်ချောင်းမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

မျောက်အိုကြီးက ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထက်ရှိ စင်မြင့်မြင့်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်သွားသည်။

လူတိုင်းမှာ လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး မျောက်အိုကြီးမှာ ဆယ်လံခန့် ဝေးသော လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ရှုူး

ဓားအလင်းတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာရာ မျောက်အိုကြီးက လက်ထဲမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ခုခံလိုက်သည် သို့သော် ထိုဓားအလင်းမှာ ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းကွေ့သွားပြီး မျောက်အိုကြီး၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးဝင်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်၊ သူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် ထိုဓားပျံသိုင်း မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်အာရုံကို အသုံးချကာ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မျောက်အိုကြီး၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိစ္ဆာကို သုတ်သင်စမ်း "

ပိုင်ဟုန်းထူက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဓားပျံမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက လက်ဖြင့် ကိုင်ထားသကဲ့သို့ပင် အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

ဒေါင်

မျောက်အိုကြီး၏ ရင်ဘတ်ဆီမှ သံချင်းထိခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။

အနီရောင် ဖြစ်အောင် ဖုတ်ထားသော သံတုံးကို တူကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်မှာ တစ်ခဏ တန့်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဓားပျံမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်နေသည်။

ဤသို့ တန့်သွားချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခုမှာ ဘေးတိုက် တိုးဝင်လာသည်

လီယန်ချူသည် လျင်မြန်ပြီး ရက်စက်လှသော ဓားချက်တစ်ချက်ကို ခုတ်ချလိုက်ရာ ပူပြင်းလှသော လေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျိုယန် စွမ်းအင်များကို ကျန်ကျောင်းဓား အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားသဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမည့် အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။

မျောက်အိုကြီး လက်ထဲမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဓားပျံနှင့် လီယန်ချူ၏ ဓားဝိညာဉ်များကို တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ် တိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာ နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရပြီးမှ ကိုယ်ဟန်ချက်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။

စောစောက သူသည် ခိုင်မာပြီး တည်ကြည်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ၎င်းမှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော စွမ်းအားဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအမျိုးအစား မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်အတွင်း၌ လူကို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။

မျောက်အိုကြီးမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် သူ၏ ခြေအောက်တွင် ရုတ်တရက် သေးငယ်သော ကြိုးမျှင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ထိုကြိုးမျှင်များမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

နေရာအနှံ့အပြားမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အားနည်းပုံရသော ချန်အဘွားအို ဖြစ်နေသည်။

ထိုပြုံးချိုနေသော အဘွားအိုမှာ အစွမ်းပြလိုက်သည်နှင့် မျောက်အိုကြီးကို ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကိုလည်း အလွန်ပင် တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ဆန်းဆရာတော်နှင့် ယွမ်ယိတာအိုဆရာတို့ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကြသည်၊ ထိုမျောက်အိုကြီးမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးချင်နေသည်ဖြစ်ရာ၊ ကြေးနီခေါင်းတလားတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းမှု ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည် ထို့ကြောင့် သူ့ကို အပေါ်သို့ အရောက်မခံနိုင်ပေ။

ပြောရလျှင် ရှေးကျသော ကျင့်ကြံသူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် နည်းလမ်းရှိကြသည်။

ဗုဒ္ဓနှင့် တာအို နှစ်ဖက်လုံးမှ ဂုဏ်သရေရှိသော ထိုကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှစ်ဦးမှာ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။

မည်သည့် ကြွားဝါမှုမျှ မရှိပေ။

ယွမ်ယိတာအိုဆရာ၏ မှော်ဓားနှင့် ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော်။

အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည် ချန်အဘွားအို၏ ကြိုးမျှင်များဖြင့် အချည်ခံထားရသော မျောက်အိုကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ကြသည်။

မျောက်အိုကြီး လက်ထဲမှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်မှာ အပြာရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ခဏမျှသာ လင်းလက်ပြီးနောက် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော လက်ကြီးတစ်ဖက်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ထျန်းကန်းလက်ဝါး ကို အသုံးပြုကာ ကျွမ်းကျင်လှသော ဖမ်းဆွဲခြင်းပညာဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်၊ ၎င်းထဲတွင် ရွှေကိုဖောက်ကာ ကျောက်ကိုခွဲနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါးထဲတွင် မြင့်မားလှသော သိုင်းပညာ အမျိုးမျိုး ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

မျောက်အိုကြီးမှာ လက်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ လက်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်၊ နောက်တစ်ခဏတွင် မျောက်အိုကြီးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။

ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကော

လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လာစဉ်ကထက် ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ဟန်ချက်ညီစွာ ခုန်ထွက်သွားသည် လေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မျောက်အိုကြီးမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို လုယူခံလိုက်ရသည့် ထိတ်လန့်မှုမှ မထွက်နိုင်သေးခင်မှာပင်၊ ယွမ်ယိတာအိုဆရာနှင့် ရှန်ဆန်းဆရာတော်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဘုန်း

မျောက်အိုကြီးမှာ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော်ဖြင့် တိုက်ရိုက် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်စိများ ဝေသွားတော့သည်။

အပြာရောင်အလင်းများ လင်းလက်နေသော မှော်ဓားမှာလည်း သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးဝင်သွားသည် တစ်လက်မခန့် နစ်ဝင်သွားသည် သို့သော် ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သော တာအိုဘာသာ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စွမ်းအားများကြောင့် မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်မှာ တစ်ခဏအတွင်း တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"ဟုန်း "

မျောက်အိုကြီး၏ ဟောက်သံထဲတွင် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် နိုးထလာတော့သည်။

သူသည် ယွမ်ယိတာအိုဆရာကို လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးချလိုက်သည်။

ဘုန်း

ယွမ်ယိတာအိုဆရာမှာ ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွားပြီး အနောက်သို့ ပျံထွက်သွားတော့သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဆောင်စက္ကူမှာ ပြင်းထန်စွာ မီးလောင်သွားသည်။

အကယ်၍ စောစောက သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဤကာကွယ်ရေးအဆောင်ကို ကပ်မထားခဲ့လျှင်၊ မျောက်အိုကြီး၏ ထိုလက်သီးတစ်ချက်မှာ ယွမ်ယိတာအိုဆရာကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ယွမ်ယိတာအိုဆရာမှာ ဖူးးဟူသော အသံနှင့်အတူ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။

သွေးများက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကို နီရဲသွားစေသည်။

မျောက်အိုကြီးမှာ အရှုံးမပေးသော မိစ္ဆာနတ်မင်းကြီး အလား၊ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ဟောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထုလိုက်သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

စစ်ဗုံတီးသံကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော ထက်မြက်လှသည့် ကြိုးမျှင်များမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်စစီ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

"ဟုန်း "

မျောက်အိုကြီးက လူတိုင်းကို ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ပင်။

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အသံလှိုင်း များမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် မြေကြီးများ တုန်ခါသွားပြီး ဂူခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ သိမ့်သိမ့်တုန်သွားတော့သည်။

မျက်နှာကျက်ပေါ်ရှိ ကျောက်မျက်ရတနာများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြီး အချို့မှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာကြသည်။

ပလုံ

ပလုံ

ကျောက်မျက်ရတနာများစွာမှာ ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားပြီး ရေလှိုင်းများ ထပေါ်လာသည်။

ကျင့်ကြံသူ အတော်များများမှာ နား၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ထွက်လာပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကြသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများမှာလည်း အားနည်းသွားတော့သည်။

ဝမ်ယွင်ထင်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားကို သံတူဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ထွက်လာသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပုံစံ ပေါက်နေသည်။

လျောင်တုံး နယ်မှ နတ်မင်းကြီး ပင့်ဖိတ်သော ဆရာမား မှာမူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။

ဟု ၊ ဟွမ် ၊ ပိုင် ၊ လျို ၊ ဟွေး ဟု ခေါ်သော အဆိုပါ နတ်မင်းကြီး များမှာ အမှန်စင်စစ် တောတောင်နက်ထဲမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ သာ ဖြစ်ကြသည်။

အချို့က လူကို ဒုက္ခပေးသော်လည်း အချို့ကမူ ဒုက္ခမပေးကြပေ။

ဆရာမား သည် ထိုမျောက်အိုကြီး၏ အရှိန်အဝါအပေါ်တွင် တုံ့ပြန်မှု အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ သွေးတစ်လုပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။

မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့သွားပြီး လူမှာလည်း အချိန်မရွေး အသက်ထွက်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

မျောက်အိုကြီး၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ပင်။

"မင်းက အသေသင့်ဆုံးပဲ "

မျောက်အိုကြီးက လူစကားကို ပြောလိုက်သည်၊ အလွန်ပင် နာကျည်းနေသည့် ပုံစံဖြင့်

လီယန်ချူသည် အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက မိမိကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမုန်းတရားများကို အဝေးကပင် ခံစားနေရသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။

ထိုမျောက်အိုကြီးမှာ ယခုကဲ့သို့ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲလာနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မည်နည်း။

အခန်း (၁၂၂) - သောင်းကျန်းခြင်း

ဝှူး

မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်ထည်မှာ အမြင့်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ လူကိုပင် ကိုယ်ဟန်ချက် မမြဲစေတော့ပေ။

သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည် လူစကားပြောနိုင်သော ထိုမိစ္ဆာမျောက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခုအခါ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ တောက်လောင်နေသည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင် ကို ဖွင့်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခုက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူသည် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိပ်တိုက်ပင် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ရှုူး

သူသည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ကျန်ကျောင်းဓားဖြင့် လေထဲတွင် လခြမ်းကွေးပုံစံ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

လေထုပင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ဒေါင်

မျောက်အိုကြီး၏ လက်သီးမှာ လီယန်ချူ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်အကာအကွယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို ထုလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ဟိန်းထွက်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ ကျန်ကျောင်းဓားမှာလည်း မျောက်အိုကြီး၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ခုတ်မိသွားသည်။

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လေလှိုင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်ကားသွားတော့သည်။

မျောက်အိုကြီး၏ အားအင်မှာ တောင်ကိုရွှေ့ကာ ပင်လယ်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

လီယန်ချူမှာ ဂူခန်းမ၏ နံရံအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားတော့သည်။

ဝုန်း

ဂူခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

လီယန်ချူမှာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားပြီး ရင်ဘတ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ လက်မောင်းမှာလည်း ဆုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့ နာကျင်နေပြီး အရိုးနှင့် အကြောများ ကြေမွတော့မည့်အလားပင်။

သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော တာအိုဘာသာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အကြောများအတွင်း လှည့်ပတ်သွားပြီး မျောက်အိုကြီး၏ လက်သီးမှ ပါလာသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွမ်းအင်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပွက်ပွက်ဆူလာပြန်သည်။

ထိုမျောက်အိုကြီး၏ လက်ရှိစွမ်းအားမှာ သူ ယှဉ်နိုင်သည့် အနေအထားတွင် မရှိပေ၊ အကယ်၍ စောစောက သူသာ ရှောင်တိမ်းဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့လျှင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်။

ယခုမူ တိုက်စစ်ဖြင့် ခုခံခြင်း ကို သုံးလိုက်သဖြင့် မျောက်အိုကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ် တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျောက်အိုကြီးမှာ မိစ္ဆာစိတ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်အုပ်လာပြန်သည် သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှန်ဆန်းဆရာတော်နှင့် ယွမ်ယိတာအိုဆရာ အပါအဝင် ကျင့်ကြံသူများ အဖွဲ့မှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး မျောက်အိုကြီးကို ဝိုင်းရံကာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

မျောက်အိုကြီး၏ ယခုအရှိန်အဝါမှာ စောစောကနှင့် လုံးဝ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်တော့ပေ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူနှစ်ဦးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော်ကို အမြင့်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သပိတ်တော်မှာ ဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေသည်။

၎င်းသည် မျောက်အိုကြီးကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ အစိုင်အခဲအလား ကိုယ်ထည်မျက်နှာပြင်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူသည် ခဏမျှသာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သပိတ်တော်၏ အရှိန်အဝါနယ်ပယ်မှ ရုန်းထွက်ကာ ဘေးနားရှိ တာအိုဆရာတစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူသည် ဂူနံရံထဲမှ မည်သည့်အချိန်တွင် ထွက်လာမှန်းမသိဘဲ ထျန်းကန်းလက်ဝါး ဖြင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည် မျောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်မှာ အနည်းငယ် အတားအဆီး ဖြစ်သွားပြီး၊ လီယန်ချူ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိစ္ဆာစိတ်များ ပိုမို ပေါက်ကွဲလာကာ ထပ်မံ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို ဝူသရဲအိုနှင့် ယန်ချီရှောင်းတို့က စုပေါင်း တားဆီးလိုက်ကြသည်။

မျောက်အိုကြီး၏ လက်ရှိစွမ်းအားမှာ ဤနေရာရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်လျှင် အနိုင်ရရန် အာမခံချက် မရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် ဤမျောက်အိုကြီးမှာ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းပညာများတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် လူအများ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်သည့် ကြားတွင်ပင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်နေသည်။

စောစောက ချက်ချင်းဆိုသလို ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့သည့် သနားစဖွယ် အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ဆန်းဆရာတော်၊ ယွမ်ယိတာအိုဆရာ၊ ဟွေ့ကျိန်းရဟန်း၊ ခုန်းမင်ဆရာတော် ၊ ယွင်ဟဲတာအိုဆရာ ၊ မော့ဖိန်တာအိုဆရာ ၊ ချန်အဘွားအို၊ ယန်ချီရှောင်း၊ ဝူသရဲအို။

အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ ကိုးဦးမှာ မျောက်အိုကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ကျန်ရှိသော လူများမှာမူ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြရသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ဒဏ်ရာ အနည်းနှင့်အများ ရရှိထားကြသည်။

ထိုအထဲမှ ရဟန်းအိုတစ်ပါးမှာ အရှိန်အဝါများ ပျက်စီးနေပြီး အတွင်းကလီစာများတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ကုသဆေးများ သောက်သုံးထားသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ခုန်းမင်ဆရာတော်မှာ နတ်မျက်စိ ကျင့်စဉ် အောင်မြင်ထားသော ရဟန်းအို ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်နက်ရှိုင်းသည်။

မော့ဖိန်တာအိုဆရာမှာမူ ကြေးပြားဓားကို သုံးသော တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း ၊ ညာဘက်လက်တွင် ကြေးပြားဓား ကို ကိုင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လူတိုင်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကို ယခု တိုက်ပွဲတွင် ချက်ချင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လီယန်ချူမှာ မျောက်အိုကြီး၏ အထူးဂရုစိုက်မှုကို ခံနေရပြီး၊ ဆက်တိုက်ဆိုသလို တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ လက်ဦးမှု မယူနိုင်ခဲ့လျှင် ယခု ကျန်ရှိနေသော ကိုးဦးမှာ ဒဏ်ရာရရုံတင်မကဘဲ မျောက်အိုကြီး၏ လက်ထဲတွင် အသက်ပါ ပေးရနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

လျောင်တုံးနယ်မှ နတ်မင်းကြီးပင့်ဖိတ်သူ ဆရာမား၏ အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် အလွန်အားကောင်းလှသော်လည်း၊ သူ ပင့်ဖိတ်ထားသော နတ်မင်းကြီးမှာ မျောက်အိုကြီးနှင့် ရန်မဖြစ်လိုပုံ ရသည်။

ခဏမျှသာ ပေါ်လာပြီးနောက် ဆရာမား၏ ကိုယ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ပိုင်ကြီး မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် ကုသဆေးသောက်ပြီးနောက် အသက်ရှူနှုန်း ပြန်မှန်လာသော်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ် ဒီမျောက်အိုကြီးက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ ဒီလောက် လူအများကြီး ဝိုင်းတိုက်တာတောင် သူ့ကို မနိုင်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီမျောက်အိုကြီးရဲ့ စွမ်းအားက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် တိုးလာတာလဲ"

"ငါ ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို လုယူလိုက်တဲ့ ပြဿနာကြောင့်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

စောစောက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင် အလုခံရပြီးနောက် မျောက်အိုကြီးမှာ ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းလာကာ၊ တစ်ချက် ဟောက်လိုက်ရုံဖြင့် လူအတော်များများကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရှေးဦးသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဝါမှာ မိုးထိမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ အဲ့လို အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာ"

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ခေတ္တ တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေမိသည်။

မျောက်အိုကြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သော အရှိန်အဝါများမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက အစိုင်အခဲအဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အစပိုင်းနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရတော့ပေ။

"ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်က သူ့ရဲ့ လက်နက်ဖြစ်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း ပိတ်လှောင် ထားတာများလား "

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးမိလိုက်သည်။

ဤအတွေးမှာ လီယန်ချူအတွက် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း၊ မသိစိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ၎င်းကို ခံစားနေရသည်။

ထိုရှေးဟောင်းဂူထဲမှ မိစ္ဆာမျောက်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တံကျင်ကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ ထင်သလောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။

ဤတံကျင်မှာ သူနှင့် ပတ်သက်မှု အလွန်နက်ရှိုင်းသော မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဘုန်း ဘုန်း ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီး နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည် ယန်ချီရှောင်းနှင့် ခုုန်းမင်ဆရာတော်တို့မှာ ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လွင့်ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်၊ အသက်ရှိမရှိပင် မသေချာတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ခုုန်းမင်ဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်မှာ သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေပြီး လက်တစ်ဖက်မှာလည်း ပျော့ခွေနေသည်၊ ကျိုးသွားပြီမှာ သေချာလှသည်။

ဗုဒ္ဓတရား ကျွမ်းကျင်လှသော ဤရဟန်းအိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင်လည်း မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ သောင်းကျန်းနေသည်။

သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မြင့်မားသော စွမ်းအားများကို သုံးကာ ကိုယ်ထဲမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေရသည်။

ယန်ချီရှောင်းမှာမူ ပို၍ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှသည်၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နေရာအတော်များများတွင် ဖြူဖွေးသော အရိုးများပင် မြင်နေရပြီး၊ ဝမ်းဗိုက်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေကာ အတွင်းကလီစာများပင် မြင်နေရသည်။

လီယန်ချူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ မျောက်အိုကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ယန်ချီရှောင်း၏ ကိုယ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး၊ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးမှာ သွေးစွမ်းအင်များ လည်ပတ်မှုနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် စေ့စပ်လာနေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်တောင် သန်မာတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ မျိုးလား"

အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယန်ချီရှောင်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာတော့သည်။

ယန်မျိုးနွယ်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ သွေးမျိုးဆက်ထဲတွင် ထူးခြားသော စွမ်းအားများ ပါရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

မျောက်အိုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး အားအင်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်၊ ထို့အပြင် သူ၏ အကွက်တိုင်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော သိုင်းပညာများ ပါဝင်နေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှသည်။

အကယ်၍ ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော်ဖြင့် မျောက်အိုကြီးကို အဆက်မပြတ် အားမလျော့အောင် မလုပ်ထားလျှင်၊ လူတိုင်းမှာ ယခုထက် ပိုမိုကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ရပေလိမ့်မည်။

ဘုန်း

ဟွေ့ကျိန်းရဟန်းမှာလည်း မျောက်အိုကြီး၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။

ဒေါင်

သူ၏ လက်ထဲမှ လေးလံသော သံတောင်ဝှေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပြီး၊ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မာကျောသော လှေကားထစ်များမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကြေမွသွားသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မူလကပင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေခဲ့သည်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင် ဖြစ်သော ကွမ်းရှင်း ရဟန်းကြောင့် ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ယခုတိုင် အရှင်းမပျောက်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် ယန်ချီရှောင်းနှင့် ခုုန်းမင်ဆရာတော်တို့နောက်တွင် သူပါ ထပ်မံ၍ လွင့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဟွေ့ကျိန်းရဟန်းကို အမြန်ပင် ပြေးထူလိုက်သည်၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝေ မြို့တွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းစဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးသော သံယောဇဉ် ရှိခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဟွေ့ကျိန်းရဟန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်ဆေးများမှာ မျောက်အိုကြီး၏ အရိုက်ဒဏ်ကြောင့် ကွာကျကုန်ပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း အားနည်းနေသည်။

"ဆင်းရဲသားရဟန်း ငါကတော့ အသုံးမကျလှဘူး၊ ဒီမိစ္ဆာမျောက်က တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်"

ဟွေ့ကျိန်းရဟန်းက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ကျုပ် ဆရာတော်ကို ဘေးမှာ အရင်နားဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်"

လီယန်ချူသည် ဟွေ့ကျိန်းရဟန်းကို ဘေးနားရှိ လှေကားထစ်တစ်ခုပေါ်တွင် နေရာချပေးလိုက်ပြီး၊ လူတိုင်း တိုက်ခိုက်နေသည့် နေရာနှင့် ဝေးရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။