အခန်း (၆၅၅-၆၅၆)
Vol. 66 Ch. 655-656
အခန်း ၆၅၅ - လပြည့်တာအိုဂိုဏ်းမှ ဟဲ့ကျုံးရှု၊ အာရူးသွပ်ဘုရင်အား ဂါရဝပြုခြင်း
မုန့်ထျန်းရှူးက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟဲ့ကျုံးရှုက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူသည် ချန်ဟော့ဟန်နှင့် အဖွဲ့သားများကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရေရွတ်နေသည့်အလား
"ဒီကောင်တွေ ကြည့်ရတာ ဘာမှလည်း ထူးထူးခြားခြား ရှိပုံမရပါဘူး မင်းက သူတို့အတွက်နဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ တန်လို့လား မုန့်ထျန်းရှူး တခြားသူတွေက မင်းရဲ့ နတ်မျိုးစေ့ ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကြောက်ချင်ကြောက်မှာပါ ငါကတော့ မကြောက်ဘူး"
"နတ်မျိုးစေ့ အချင်းချင်း ပြိုင်ကြပြီပေါ့ ဟဲ့ကျုံးရှုက အသာစီးရမှာ သေချာတယ် လပြည့်တာအိုဂိုဏ်းက တာအိုတံခါးဂိုဏ်းထက် အများကြီး ပိုအင်အားကြီးတာကိုး"
ဟု ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက တွေးတောနေကြသည်။
နန်ကုန်းနှင့် အစောင့်များမှာလည်း ထိုကိစ္စတွင် ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဤနတ်မျိုးစေ့ နှစ်ဦး၏ အားပြိုင်မှုကိုသာ ကြည့်နေတော့မည်။
သူတို့လို လူများ ဘာပြောပြော ဤပါရမီရှင်နှစ်ဦးက ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သဖြင့် စကားပြောရသည်မှာ အာညောင်းရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
မုန့်ထျန်းရှူး ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချန်ဟော့ဟန်က ဟဲ့ကျုံးရှုကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံးဖြင့်
"ဪ... လပြည့်တာအိုဂိုဏ်းက ဟဲ့ကျုံးရှုကိုး မင်းအကြောင်း ငါကြားဖူးပါတယ် မင်းတို့ဂိုဏ်းက မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ပြီးခဲ့တဲ့တုန်းက ဂိုဏ်းအသီးသီးက မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကို ဖြတ်တောက်နေကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်သလိုပဲ"
ဝမ်ဟူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်
"အခုကျတော့လည်း ညီအစ်ကိုတွေလိုမျိုး ချစ်ကြည်ပြနေကြတာလား"
ဟဲ့ကျုံးရှုနှင့် လင်းဟိုင်တို့၏ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။
ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း နှင့် မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းတို့အကြား ပြဿနာများမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်သဖြင့် လူအတော်များများ သိကြပေသည်။
"ကတိမတည်တဲ့ကောင် ငါက ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ကျစ်ဓားတောင်ထွတ်က တပည့် ချန်ဟော့ဟန်ပဲ အခု မင်းကို ဓားနဲ့ စိန်ခေါ် မယ်"
ချန်ဟော့ဟန်၏ အကြည့်က လင်းဟိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဟင်လင်းပြင်... ထာဝရဓားဂိုဏ်း
အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် မယုံနိုင်စရာ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထိုလူစုက ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းက ဓားကျင့်ကြံသူတွေလား ထိုဓားရူးတွေက ငါးမျှားရတာကိုလည်း ဝါသနာပါကြတာလား
နန်ကုန်းမှာမူ အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားကာ ချန်ဟော့ဟန်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ရိုင်းပျပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် စည်းကမ်းရှိလှသည့် ထိုမိတ်ဆွေက... ကြောက်စရာကောင်းသည့် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် ယခင်က ချန်ဟော့ဟန်ကို နောက်ပြောင်ခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်တွေးမိကာ ချွေးစေးများ ပြန်လာတော့သည်။
ဟဲ့ကျုံးရှုနှင့် လင်းဟိုင်တို့မှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ကြသည်။
"မုန့်ထျန်းရှူးက သူတို့ကို ဟင်လင်းပြင်က ဓားသမားတွေမှန်း သိနေလို့ အသားယူဖို့ ကြိုးစားနေတာကိုး"
ဟဲ့ကျုံးရှုက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ ဤဓားသမားများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှသဖြင့် သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်လျှင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
"ကတိမတည်တဲ့ကောင် ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်နေတာလေ၊ မင်း ဘာမှမပြောရင် ငါ အရင်တိုက်မှာနော်"
ချန်ဟော့ဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
လင်းဟိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် နောင်တရနေသည်။
ဤလူစုက ဟင်လင်းပြင်ကမှန်း သိလျှင် သူ လုံးဝ ရန်စမိမှာ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နောင်တရလည်း မထူးတော့ပြီ။ မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်း၏ မျက်နှာကိုလည်း အပျက်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။
ထို့ကြောင့် လင်းဟိုင်က တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ
"မင်း စိန်ခေါ်တိုင်း ငါက ပြိုင်ပေးရမှာလာ ငါက အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တဲ့သူပဲ၊ တိုက်ခိုက်ရတာ ဝါသနာမပါဘူး မင်း တိုက်ချင်ရင် တာအိုမိတ်ဆွေ ဟဲ့ကျုံးရှုကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်"
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ မျက်နှာပေးမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
ဟင်လင်းပြင်၏ ဓားဖြင့်စိန်ခေါ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးသည့် အသုံးအနှုန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။
တိုက်မတိုက်ဆိုသည်မှာ မင်းအပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့အပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။
လင်းဟိုင် ကြောက်သွားသည်မှာ သိသာလှသော်လည်း ဟဲ့ကျုံးရှု ရှိနေသေးသဖြင့် ဟင်လင်းပြင်ကလည်း အသာစီးရဖို့ မလွယ်ဟု လူအများက တွေးနေကြသည်။
ဟဲ့ကျုံးရှုသည် လင်းဟိုင်က ပြဿနာကို သူ့ဆီ လွှဲလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ချန်ဟော့ဟန်ကို ကြည့်ကာ
"ဟုတ်တယ် မင်း တိုက်ချင်ရင် ငါနဲ့ပဲ ပြိုင် မင်းရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငါ လက်ခံတယ်"
ထို့နောက် သူက မုန့်ထျန်းရှူးကိုပါ လှောင်ပြောင်လိုက်သေးသည်။
"လောကမှာ မုန့်ထျန်းရှူးက အရိုးမာတယ် အင်အားကြီးသူတွေကို မကြောက်ဘူးလို့ ပြောကြပေမဲ့ အခုတော့ ဓားဂိုဏ်းကို မျက်နှာချိုသွေးနေရပြီပေါ့ မုန့်ညီလေး မင်း အတော်လေး နိမ့်ကျသွားပြီပဲ"
မုန့်ထျန်းရှူးကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေသည်။
သို့သော် သူ၏ အကြည့်မှာ ဟဲ့ကျုံးရှုကို သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ကောင်အလား ကြည့်နေခြင်းပင်။
"မင်းနဲ့ ငါ စိန်ခေါ်ရမယ် မင်းက နတ်မျိုးစေ့လေ ငါက အရူးလား"
ချန်ဟော့ဟန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး
"ငါက ဒီကောင့်ကိုပဲ စိန်ခေါ်မှာ မင်းနဲ့ ပြိုင်ဖို့ကတော့ ညီလေးဖန့်ကိုပဲ ခိုင်းလိုက်မယ်"
"သူ"
ဟဲ့ကျုံးရှုက ဝမ်ဟူကို လက်ညှိုးထိုးကာ လှောင်ပြုံးဖြင့်
"သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က မင်းထက်တောင် နိမ့်သေးတယ် ငါ့ကို စိန်ခေါ်မယ်ဆိုရင် ရှုံးမှာ သေချာနေတာပဲ မဟုတ်လား"
"ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ်ဟူပါ"
ဝမ်ဟူက ပြုံးလျက်
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖန့်က ဟိုမှာ ငါးမျှားနေတာ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ စီနီယာက ငါးမျှားတာ တကယ့်ဆရာကြီးဆိုတော့ ခဏလေး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတာနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်လို့လေ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့ဆီက စိန်ခေါ်မှုကို တောင်းဆိုနေမှတော့ စီနီယာဖန့်ကိုပဲ ခိုင်းရတော့မယ် ငါတို့ကတော့ နတ်မျိုးစေ့ နဲ့ ပြိုင်ဖို့ အင်အားမရှိဘူးလေ"
ဝမ်ဟူက ဖန့်ချန် ရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဝမ်ဟူ၏ စကားအရ ဤလူငယ်က နတ်မျိုးစေ့ ကို စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ပေါ့ သူကရော ဟင်လင်းပြင်ရဲ့ နတ်မျိုးစေ့ လား ဒါပေမဲ့ ဟင်လင်းပြင်မှာ ဒီခေတ် ရွှေအမြုတေ အဆင့်ထဲမှာ နတ်မျိုးစေ့ ရှိတယ်လို့ မကြားဖူးပါဘူး...။
လင်းဟိုင်မှာလည်း အံ့သြသွားသည်။
ထိုကောင်က နတ်မျိုးစေ့ နဲ့ ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လို့လား ဒါကြောင့်လည်း နဂါးနက်ငါးတွေ ဒီလောက်မိတာကိုး။
သို့သော် သူ စိတ်မပူပေ။ နတ်မျိုးစေ့ ဆိုသည်မှာလည်း အဆင့်တူတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူများ မဟုတ်ပါလား။ ဟဲ့ကျုံးရှုကတော့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။
ဟဲ့ကျုံးရှုသည် ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာလူငယ်တစ်ဦးသည် ငါးမျှားခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး ထိုနေရာမှ ကိစ္စများကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲလို့လား သူက ဒီဘက်က အခြေအနေတွေကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတာ ကြည့်ရတာ ကြောက်နေပုံပဲ"
ဟဲ့ကျုံးရှုက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူငယ်၏ ဘေးတိုက်ပုံစံက အတော်လေး ရင်းနှီးနေသဖြင့် သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင်... သူ့ကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးပါလိမ့်... ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ..."
ဟဲ့ကျုံးရှု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ခပ်တည်တည်ဖြင့်
"ဟေ့... မိတ်ဆွေ ဒီဘက်ကို တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့်စမ်း"
ထိုစဉ် ဖန့်ချန်က နဂါးနက်ငါး နောက်တစ်ကောင်ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ခြေရင်းသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ငါးစာကို ပြင်ဆင်ရင်း ဟဲ့ကျုံးရှုကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟဲ့ကျုံးရှု၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ပိတ်ဆို့နေသော အမှတ်တရများမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူ မှတ်မိသွားပြီ ထိုလူကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိသွားပြီ
"အားနာပါတယ် မိတ်ဆွေ ဆက်ပြီး ငါးမျှားပါဦး"
ဟဲ့ကျုံးရှု၏ လေသံမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် လင်းဟိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
"လောင်းကြေးထပ်ထားရင် ဘာလို့ ကတိမတည်တာလဲ မြန်မြန် ပေးလိုက်စမ်း ငါ ဗိုက်အရမ်းနာလို့ အခုပဲ သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်"
အားလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။
ထိုလပြည့်တာအိုဂိုဏ်းမှ နတ်မျိုးစေ့ က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ
လင်းဟိုင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့်
"တာအိုမိတ်ဆွေ ဟဲ့... မင်းက..."
"ဘာမင်းလဲ မရတော့ဘူး... ဗိုက်က တအား နာနေပြီ"
ဟဲ့ကျုံးရှုက ဗိုက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။
ချန်ဟော့ဟန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
"ညီလေးဖန့်ကို မှတ်မိသွားပြီလား မှတ်မိရင်လည်း ကောင်းကောင်းပြောပါ ဗိုက်နာချင်ယောင် ဆောင်မနေနဲ့"
ဟဲ့ကျုံးရှု၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး ချွေးစေးများ ပိုထွက်လာသည်။
ထို့နောက် သူက မုန့်ထျန်းရှူးကို လှည့်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။
"မုန့်ထျန်းရှူး မင်းက ငါ့ကို ရယ်စရာဖြစ်အောင် တမင် လုပ်တာလား ငါ ဟဲ့ကျုံးရှုက မင်းကို ဘာတွေ ပြစ်မှားထားလို့လဲ"
မုန့်ထျန်းရှူးက အစောကတည်းက ဘာကြောင့် ဝင်ပါနေသည်ကို သူ အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။
ထိုနေ့က သူသည် နတ်ဘုရားမင်းဆက် မှာ ကိုယ်တိုင် မရှိခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်လျှိုဝှက်မှန် ထဲကနေတော့ အကုန် မြင်ခဲ့ရသည်။
ထိုလူက. အရူးဘုရင် မဟုတ်ပါလား မသေမျိုး တွေကိုတောင် ပါးရိုက်ခဲ့တဲ့ အရူးဘုရင် သူကဲ့သို့ လပြည့်တာအိုဂိုဏ်းမှ နတ်မျိုးစေ့ တစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုကို ဘယ်လိုလုပ် ရန်စရဲပါ့မလဲ
လင်းဟိုင်ကမူ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့်
"ဟဲ့အစ်ကိုယ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဗျာ"
ဟဲ့ကျုံးရှုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လင်းဟိုင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖန့်ချန် ရှိရာဘက်သို့ အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
"လပြည့်တာအိုဂိုဏ်းမှ ဟဲ့ကျုံးရှု. ရူးသွပ်ဘုရင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဟဲ့ကျုံးရှုကိုပင် ထိုမျှအထိ ကြောက်လန့်သွားစေသည့် ဖန့်ချန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အဘယ်နည်း
လင်းဟိုင်၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားတော့သည်။
ရူးသွပ်ဘုရင် အတော်လေး ရင်းနှီးနေတဲ့ နာမည်ပါလား... ခဏနေဦး...။
သူ မှတ်မိသွားပြီ။
မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်း၏ နတ်မျိုးစေ့ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ သူ...။
ဖန့်ချန်ကမူ တည်ငြိမ်နေသော ရေပြင်ကိုသာ ကြည့်ရင်း ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... မင်း သူ့ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ရိုက်ကျိုးအောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေတော့ဘူး"
အခန်း ၆၅၆ - ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း
သူ့ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ရိုက်ကျိုးအောင် လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား
ဘယ်သူ့ကိုလဲ
ကျင့်ကြံသူအချို့ ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် ဟဲ့ကျုံးရှုသည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား လင်းဟိုင်၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လင်းဟိုင်မှာ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက် ကျိုးသွားချိန်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဟဲ့ကျုံးရှုကို ဒေါသတကြီးနှင့် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။
"တာအိုလင်း မတတ်သာလို့ပါ ခွင့်လွှတ်ပါ"
ဟဲ့ကျုံးရှု၏ အသံက လင်းဟိုင်၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းဟိုင် ဆွံ့အသွားပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ဖန့်ချန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"သူက... နတ်ဘုရားမင်းဆက် က အဲ့ဒီလူလား"
"ဟုတ်တယ်"
"..."
လင်းဟိုင်မှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်း၏ နတ်မျိုးစေ့ကိုတောင် သတ်ချင်သလို သတ်ခဲ့သည့် ထိုသူက ယခုအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ အေးအေးဆေးဆေး ငါးမျှားနေနိုင်သည်ကို တွေးမိသောအခါ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်အတွက် အလွန် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
"ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲကွာ..."
ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းနေကြသော်လည်း မည်သူမှ တိကျသော အဖြေကို မပေးနိုင်ကြပေ။
ကျော်ကြားလှသည့် လပြည့်တာအိုဂိုဏ်းမှ နတ်မျိုးစေ့ တစ်ယောက်က တစ်ဖက်လူ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်ရဲသည်အထိ ဖြစ်နေသည်။
ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းနှင့်တောင် ထိုမျှအထိ လုပ်နိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှသည် မဟုတ်ပါလား
အချို့က ဟဲ့ကျုံးရှု ခုနက ခေါ်လိုက်သည့် နာမည်ကို သတိရသွားကြသည်။
"ရူးသွပ်ဘုရင်"
"ရူးသွပ်ဘုရင်... ထူးဆန်းတဲ့ နာမည်ပဲ"
လူအများက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဤနေရာမှာ နဂါးနက်ဒေသ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားမင်းဆက်နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာလှသဖြင့် ထိုစဉ်က ဖြစ်ရပ်ကို သိသူမှာ လက်ချိုးရေတွက်ရုံမျှသာ ရှိပေသည်။
"ရူးသွပ်ဘုရင် ဒီလိုဆိုရင် အဆင်ပြေပြီလားခင်ဗျာ"
ဟဲ့ကျုံးရှုက ဖန့်ချန်ကို လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်း သွားလို့ရပြီ"
ဖန့်ချန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် နဂါးနက်ငါး တစ်ကောင်ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြန်သဖြင့် ဘေးမှ လူများမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။
အချို့က ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ သာမန်လူနှင့် မတူကြောင်းကို သတိထားမိသွားကြသည်။
"မျက်လုံးကျင့်စဉ် လား"
လူအများက တွေးတောနေကြသည်။
မျက်လုံးကျင့်စဉ် အမွေအနှစ် ရှိသူများ၏ နောက်ခံမှာ ဘယ်တော့မှ မနိမ့်ကျနိုင်ပေ။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
ဟဲ့ကျုံးရှုသည် တစ်ချက်မျှပင် မဆိုင်းမတွဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူ၏ နောက်လိုက်များမှာလည်း ကတိုက်ကရိုက် လိုက်သွားကြသည်။
"တာအိုလင်း... ဒါက ငါရှုံးထားတဲ့ အလတ်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂ တုံးပါ ဒီကိစ္စက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးနော် ငါလည်း သွားတော့မယ်"
လင်းဟိုင်၏ သူငယ်ချင်းက ကျောက်တုံးများကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ထိတ်လန့်တကြား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် နေရာမှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
လင်းဟိုင်ကလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ ကျောက်တုံးများကိုပါ ပေါင်းထည့်ကာ စုစုပေါင်း ၄၀ ကို ချန်ဟော့ဟန်ထံ ပေးလိုက်ပြီး
"ဒါ... ဒါက လောင်းကြေး ၄၀ ပါ"
"စောစောကတည်းက ပေးရင် ခြေထောက်နှစ်ဖက် ကျိုးမှာ မဟုတ်ဘူး"
ချန်ဟော့ဟန်က အေးစက်စွာဖြင့် ကျောက်တုံးများကို လက်ခံလိုက်သည်။
လင်းဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်ကာ
"စီနီယာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သွားလို့ ရပြီလား..."
"မလောပါနဲ့ဦး မင်းကို မေးစရာ ရှိသေးတယ်"
ဖန့်ချန်က နက်မှောင်နေသော ကန်ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
လင်းဟိုင် ထိတ်လန့်သွားပြီး မုန့်ထျန်းရှူးကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် သူ့အတွက် စကားပြောပေးနိုင်သူမှာ မုန့်ထျန်းရှူး တစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။
"တာအိုမိတ်ဆွေ ငါတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်"
မုန့်ထျန်းရှူးက ပြုံးလျက် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။
ချန်ဟော့ဟန်နှင့် အဖွဲ့သားများကမူ ဘေးမှ လူများကို မောင်းထုတ်လိုက်ကြသည်။
"ကြည့်စရာ မရှိတော့ဘူး အကုန် ငါးပြန်မျှားကြတော့"
အားလုံးက ဤလူများမှာ ဟင်လင်းပြင်မှ ဓားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြသဖြင့် ဓားဖြင့်စိန်ခေါ်ခြင်း ကို ကြောက်ကာ အဝေးသို့ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
"တာအိုမုန့် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က ပိုပြီး တိုးတက်လာပုံရတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ လန်ယာဝင်ချိုးကလည်း မုန့်ထျန်းရှူးအတွက် ထိုင်ခုံကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး"
မုန့်ထျန်းရှူးက အားမနာဘဲ ဖန့်ချန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ
"တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ ဘေးဒုက္ခ သုံးပါး ထဲက ပထမဆုံး ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ ရွှေအမြုတေ အဆင့်မှာ အစစ်အမှန် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်သွားပါပြီ"
"ဒါကြောင့် နဂါးနက်ငါးတွေ စားပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေနဲ့ ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်နေတာပါ"
"ပထမဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီလား"
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ပထမဘေးဒုက္ခကမူ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ရောက်လာမလဲ သူ မသိသေးပေ။
မုန့်ထျန်းရှူးက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်
"အဲ့ဒီတုန်းက တာအိုမိတ်ဆွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဘေးဒုက္ခ ဖြစ်ခဲ့တာပါ မိတ်ဆွေရဲ့ အကြံပေးစကားတွေသာ မရှိရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ က ပျက်စီးသွားပြီး အခုလို ပြည့်စုံမှု ရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရွှေအမြုတေ အဆင့်မှာ အစစ်အမှန် ပြည့်စုံမှု မရှိလျှင် ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် မုန့်ထျန်းရှူးက နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
မထွက်ခွာမီ သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့်
"တာအိုမိတ်ဆွေသာ ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားလမ်း ဆီကို သွားကြည့်ဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ် အဲ့ဒီမှာ ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေတယ်"
"အခွင့်ရရင် သွားကြည့်ပါ့မယ်"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မုန့်ထျန်းရှူး ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ဟူက စောင့်နေရသည့် လင်းဟိုင်ကို ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။
"ငါ မင်းကို တစ်ခုခု မေးမယ် မင်း အဖြေကို ငါ ကျေနပ်ရင် သွားလို့ရမယ် မကျေနပ်ရင်တော့ မင်းကို ကန်ထဲ ပစ်ချပြီး ငါးစာ ကျွေးလိုက်မယ်"
ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
လင်းဟိုင်က အမြန်ပင်
"မေးပါ စီနီယာ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန် ပြောပါ့မယ်"
"ဟုန်ချင်း ဆိုတဲ့လူက မင်းတို့ မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းမှာ ရှိလား"
လင်းဟိုင်က နားမလည်စွာဖြင့်
"ကျွန်တော် အဲ့ဒီနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး သူက ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းက စီနီယာ တစ်ယောက်လား"
"မင်း သွားလို့ ရပြီ"
ဖန့်ချန်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ လင်းဟိုင်လည်း ဝမ်းသာအားရ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကြာပြီးနောက် ငါးမျှားသည့် အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်မှာ နဂါးနက်ငါး အကောင် ၂၀၀ ကျော်အထိ မိထားသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ အလွန် အားကျနေကြသည်။
နန်ကုန်း ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ဖန့်ချန်ကလည်း ငါးမျှားတံများကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
"ညီလေးဖန့် ဒီငါးတွေကို ဂိုဏ်းကို ပြန်သယ်သွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ရောင်းမှာလား"
ချန်ဟော့ဟန်က မေးသည်။
"တစ်ဝက်လောက် ရောင်းမယ်၊ ဂိုဏ်းက ဝယ်မှာလား"
"ဝယ်တာပေါ့ကွာ"
ချန်ဟော့ဟန်က ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။
အားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးနောက် နဂါးနက်ကန်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
၇ ရက်၊ ၈ ရက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူတို့အားလုံး ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ဆီသို့ ချောမောစွာ ဆိုက်ရောက်သွားကြပါတော့သည်။