အခန်း (၆၈၇-၆၈၈)
Vol. 69 Ch. 687-688
အခန်း ၆၈၇ - ဆရာအဖြစ် လက်ခံခြင်း
ဟေးဝူစန်း၏ လက်ပါးစေ လူမိုက်များသည် သူတို့သခင် အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။
တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းဝါးကြသော်လည်း၊ အချို့က အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရှေ့သို့ တိုးလာရန် ကြိုးစားသည့်အခါတိုင်း ဟေးဝူစန်းထံမှ စူးရှသော နာကျင်မှု အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းတို့ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးကြည့်စမ်း ငါ တကယ်ပဲ ဟေးဝူစန်းကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာ ဆောင်းဦးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။
သူ၏ လက်မောင်းမှာ သံမဏိတိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာလှပြီး ဟေးဝူစန်း၏ လည်ပင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်မရအောင် ချုပ်ကိုင်ထားသည်။
"မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့အမိန့်မရဘဲ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ရပ်နေစမ်း"
ဟေးဝူစန်းက အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။
သူသည် ဖန့်ချန်၏ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော လက်မောင်းကြားမှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်
"မင်း... မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"
ကူရှန့်၊ ပုချင်ယွန်းနှင့် ကျန်သူများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
မျက်စိမမြင်သော မျက်ကန်းတစ်ယောက်၊ ၎င်းပြင် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ လုံးဝကင်းမဲ့နေသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဖန့်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မြင်တောင်မမြင်ရလောက်အောင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့အားလုံး မှင်တက်နေကြရသည်။
"ဒီလူက ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်ထဲ မဝင်ခင်က ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာ နေမှာပဲ"
ရှူခွေကျန့်ရန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အားကိုးရာ သတင်းကောင်းပင်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး ပါဝင်နေခြင်းက ထိုအစွမ်းမဲ့နေသည့် အခြေအနေတွင် သူတို့၏ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံချက် ပေးနိုင်ပေမည်။
"ငါ ဘာလိုချင်တာလဲ ဟုတ်လား မင်းရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး အခုချက်ချင်း ဒီနေရာက ထွက်သွားပါ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရဲရင်တော့ ငါ မင်းကို တကယ် သတ်လိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုစကားထဲတွင် ပါဝင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ ဟေးဝူစန်းကို တုန်လှုပ်စေသည်။
"ငါ ထွက်သွားပြီးမှ မင်းကို အငြိုးနဲ့ ပြန်ကလဲ့စားချေမှာကို မကြောက်ဘူးလား"
ဟေးဝူစန်းက အာဃာတမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ခြိမ်းခြောက်သည်
"မင်းက မျက်စိမမြင်တဲ့ကောင်ပဲ ငါ ဘယ်အချိန်မှာ အမှောင်ထဲကနေ လုပ်ကြံမလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုမှ ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"မင်း လောင်းကြေးထပ်ကြည့်ချင်ရင်လည်း ရတာပဲလေ ငါက မျက်စိမမြင်တဲ့ကောင် ငါ့အသက်ကလည်း ဘာမှ တန်ဖိုးရှိတာ မဟုတ်ဘူး မင်းလို နာမည်ကျော် ဟေးဝူစန်းကတောင် မကြောက်ရင် ငါက ဘာကြောက်စရာ ရှိမလဲ"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ လေသံမှာ မလှုပ်မယှက်ရှိသော ရေကန်ပြင်ကဲ့သို့ပင်။
ဟေးဝူစန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး သံသယဖြင့် မေးသည်
"မင်း... စစ်တပ်ထဲမှာ နေခဲ့ဖူးတာလား"
"အဲ့လိုပဲ ပြောလို့ရပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
ဟေးဝူစန်းသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် ကူရှန့်နှင့် ပုချင်ယွန်းတို့ကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ ငါ ဒီနေ့ လူတွေကို ခေါ်သွားမယ် ဒါပေမဲ့ ကူရှန့်ကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့လူက ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး သူက အရာရှိလင် ကို ရန်စထားတာ မင်းတို့ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ရင်တော့ သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"
ဖန့်ချန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဟေးဝူစန်းကို ခြံဝင်းအပြင်အထိ ချုပ်နှောင်ခေါ်ဆောင်သွားပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဟေးဝူစန်းသည် လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖန့်ချန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ သူ၏လူများကို ခေါ်၍ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
အိမ်နီးနားချင်းများမှာလည်း အံ့သြနေကြသည်။
ဤလူစိမ်းအုပ်စုထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးမှာ မျက်စိမမြင်သောသူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။
"ကျီးမိတ်ဆွေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ပုချင်ယွန်းက ဖုန်များကို ခါရင်း ဖန့်ချန်ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုသည်။
ကူရှန့်ကလည်း မချိပြုံးဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ရသည်။
"အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျုပ်တို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြတာပဲ"
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်
"ဟိုအရာရှိလင်ဆိုတာက ဘာလဲ ကူရှန့်က သူ့ကို ဘယ်လို ရန်စမိတာလဲ ဒီပြဿနာကို ရှင်းမှ ကျုပ်တို့ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရမှာ"
ပုချင်ယွန်းက သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြသည်
"အမှန်တော့ ကူရှန့်မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး အရာရှိလင်က ကုန်သည်ဆီက ပစ္စည်းတွေကို ခိုးယူဖို့ ကြံစည်နေတာကို ကူရှန့်က မြင်သွားပြီး အထက်ကို တိုင်လိုက်တာ ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးက ဘာမှအရေးမယူတဲ့အပြင် အရာရှိလင်က ကူရှန့်ကို အငြိုးထားသွားတာပဲ"
"ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းလို့ရရင် ဖြေရှင်းလိုက်ကြတာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင်... ရဲအရာရှိများ ရောက်လာပြီး ရှိချွမ်းခရိုင်တွင် လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း၊ အသတ်ခံရသူမှာ အရာရှိလင်ဖြစ်ပြီး ကူရှန့်မှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း လာရောက်မေးမြန်းကြသည်။
ကူရှန့်က လူသတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီဆိုသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ...
အိမ်နီးနားချင်း လင်မယားနှစ်ဦးက သူတို့၏ သားငယ်ကို ခေါ်ကာ ဘဲသားဟင်းတစ်အိုးဖြင့် ရောက်လာကြသည်။ ရှူခွေကျန့်ရန်က ဟင်းရည်ကို သောက်ရင်း
"နောက်တစ်ခါကျရင် ကြက်စွပ်ပြုတ် ချက်ခဲ့ပါဦး ဘဲသားက အရမ်းမာလို့ ငါ့သွားတွေနဲ့ မကိုက်နိုင်တော့ဘူး"
ဟု ဆိုသည်။
အိမ်နီးနားချင်း လင်မယားမှာ ပန်းပဲဆရာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏သား ကျောက်ဟူ ကို ဖန့်ချန်ထံတွင် ပညာသင်ခိုင်းချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကျီးသခင်လေး ကျွန်တော့်သားကို ဆရာကြီးဆီမှာ ကိုယ်ခံပညာ သင်ခွင့်ပေးပါဦး"
ပန်းပဲဆရာက တောင်းဆိုသည်။
ဖန့်ချန်က ကောင်လေး၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို စမ်းသပ်ကြည့်ကာ
"သူ့မှာ ပါရမီရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ တစ်လကို ငွေစ တစ်ကျပ် မင်းတို့ ပေးနိုင်ပါ့မလား"
"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဆရာကြီး ကျွန်တော် ပန်းပဲထုတာ တစ်လကို ၈ ကျပ် ၉ ကျပ်လောက် ရပါတယ်"
ငွေစ ၈ ကျပ် ၉ ကျပ် ရှူခွေကျန့်ရန်၊ ဖန့်ယွမ်မုန့်နှင့် ပုချင်ယွီတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တော်တော်များတာပဲ ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးမိသွားကြသည်။
ကျောက်ဟူက ဖန့်ချန်ကို ဆရာအဖြစ် ရိုသေစွာ ကန်တော့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှူခွေကျန့်ရန်က စဉ်းစားရင်း ပြောသည်
"မင်းတို့စဉ်းစားကြည့်ဦး ဒီပုံရိပ်ယောင်က အသိတရား တစ်ခုခုကို ရှာဖွေဖို့ စမ်းသပ်ချက်များလား ငါတို့သာ အဲ့ဒါကို နားလည်သွားရင် ချက်ချင်း နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်သွားမှာပဲ"
လူတိုင်း တွေးတောနေကြသည်။
"အသိတရား... ဓားအသိ၊ ဓားလက်နက်အသိ"
ရှူခွေကျန့်ရန်က ဆက်ပြောသည်
"နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်သွားရင်တော့ အထက်ဘုံကို ခေါ်ဆောင်ခံရမှာပဲ အဲ့ဒီမှာ နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့က လက်တစ်ကမ်းပဲ"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်ချန်၊ ဖန့်ယွမ်မုန့်နှင့် ပုချင်ယွီတို့ သုံးဦးစလုံး မျက်နှာပျက်သွားသည်။
အထက်ဘုံသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းက ပိတ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား
အခန်း ၆၈၈ - မေ့လျော့ခြင်း
ရှူခွေကျန့်ရန်သည် ကျန်ရှိနေသော လူသုံးဦး၏ မျက်နှာပျက်သွားမှုကို သတိမပြုမိဘဲ သူ၏ စကားကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေ၏
"ငါ ကြားဖူးတာကတော့ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလမ်းမှာ စုစုပေါင်း နတ်တံခါး ပေါင်း သုံးရာ ရှိတယ်တဲ့ အဲ့ဒီ သုံးရာသော နတ်တံခါးတွေက အထက်ဘုံမှာ ထိပ်တန်းက အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေပေါ့"
"ကျုပ်တို့သာ နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေက သာမန်တပည့်တွေထက် အများကြီး သာလွန်သွားလိမ့်မယ်"
"အတွင်းစည်းတပည့်၊တိုက်ရိုက်တပည့်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထက်ဘုံမှာ မွေးဖွားလာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတိုင်းဟာလည်း နတ်အသိ ကို အကုန်လုံး နားလည်တတ်မြောက်တာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"အဘိုး... အဲ့ဒီ နတ်တံခါး သုံးရာဆိုတာက ဘယ်ကနေ ဆင်းသက်လာတာလဲ အဘိုး ပြောပုံအရဆိုရင် အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေအကြောင်း တော်တော်လေး သိထားပုံပဲနော်"
ပုချင်ယွီက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဖန့်ယွမ်မုန့်ကလည်း ဂရုမစိုက်သလို ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ နားစည်များကမူ ရှူခွေကျန့်ရန်၏ အဖြေကို စောင့်စားနေမိသည်။
"ဒါကိုတော့ ငါလည်း ဘယ်လိုလုပ် သိပါ့မလဲ နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်သွားတဲ့သူတွေက အထက်ဘုံကို ရောက်သွားကြပြီလေ"
"နတ်မျိုးစေ့ မဖြစ်ခဲ့တဲ့သူတွေကတော့ ဒီနတ်တံခါးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားနဲ့ ကြားခဲ့ရတာပဲ ဘယ်အရာက အစစ်၊ ဘယ်အရာက အတုလဲဆိုတာကိုတော့ ကျုပ်တို့လိုလူတွေက ဖျော်ဖြေရေး သတင်းတစ်ခုလိုပဲ မှတ်ယူထားကြတာပေါ့"
ရှူခွေကျန့်ရန်က ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်
"မင်းတို့ သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်း နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်လို့ အထက်ဘုံကို ရောက်တဲ့အခါ အကုန်လုံးကို အသေးစိတ် သိရမှာပါ အခု ဒီမှာ ထိုင်ပြီး မှန်းဆနေတာထက်စာရင် အဲ့ဒါက ပိုကောင်းပါတယ်"
မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးက အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကြသည်
"ဟုတ်ကဲ့ပါ နောက်ပိုင်း အထက်ဘုံရောက်ရင်တော့ ကျုပ်တို့ အလိုလို သိသွားမှာပေါ့"
ရှူခွေကျန့်ရန်က သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် နွမ်းလျသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏
"အိုကြီးအိုမဆိုတော့ အိပ်ချင်လာပြီ ငါ သွားနားဦးမယ်"
သူသည် ယိမ်းထိုးနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
"ရှူခွေကျန့်ရန်ရဲ့ သက်တမ်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီ အခု ဒီနေရာမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ ကျွန်မ တို့သာ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်မထွက်နိုင်ရင် သူဟာ သက်တမ်းကုန်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်"
ဖန့်ယွမ်မုန့်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
ပုချင်ယွီကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထောက်ခံသည်
"မှန်တယ် ကျုပ်တို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်ရမယ် ကျုပ်တို့မှာ သက်တမ်းတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အချိန်ဖြုန်းနေတာကိုတော့ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ထို့နောက်တွင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးလည်း အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဖန့်ယွမ်မုန့်က ယခုအခါ သူဌေးအိမ်တစ်အိမ်တွင် အပ်ချုပ်အလုပ် လုပ်ကိုင်ကာ အိမ်အသုံးစရိတ်ကို ရှာဖွေပေးနေရသည်။
ပုချင်ယွီမှာလည်း ပိုက်ဆံရှာရန် နည်းလမ်းတစ်ခု တွေ့ထား၏။
သူမသည် ရှိချွမ်းခရိုင်ရှိ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းတွင် လူများကို ကံကြမ္မာဟောပေးနေသည်။
သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီး အနာဂတ်ဟောကိန်း အတတ်ပညာကိုလည်း အနည်းငယ် နားလည်ထားသဖြင့် သာမန်လူများကို လှည့်စားရန်မှာ သူမအတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။
ယခုအခါ လူအများက သူမကို ပုနတ်သမီးလေး ဟုပင် ခေါ်ဝေါ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အချိန်ကာလများ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ဖန့်ချန်၏ တပည့်လေး ကျောက်ဟူမှာ မိုးရွာရွာ၊ နေပူပူ မပျက်မကွက် ရောက်လာတတ်သည်။
နံနက်တွင် နှစ်နာရီ၊ ညနေတွင် နှစ်နာရီ ပညာသင်ယူ၏။
ဖန့်ချန်သည် ကျောက်ဟူကို လက်ဝှေ့ပညာ သင်ကြားပေးပြီးချိန်တိုင်း တစ်ကိုယ်တည်း ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာကာ ရှိချွမ်းခရိုင်၏ နေရာအနှံ့သို့ လှည့်လည်သွားလာတတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျောက်ဟူက သူ၏ လမ်းပြအဖြစ် လိုက်ပါပေးတတ်သည်။
ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးစိမ့်လာသည်။
ဖန့်ချန်သည် မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ထိမှန်သော အေးမြသည့် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ ဖြူဖွေးသော နှင်းပွင့်လေးများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာချေပြီ။
"ဆရာကြီး နှင်းတွေ ကျတော့မယ် အဖေ ပြောတာတော့ ဒီနှစ် ရာသီဥတုက ကောင်းတယ်တဲ့ နှင်းတွေကျရင် ကျွန်တော် တောင်ပေါ်တက်ပြီး နှင်းမြင်လက်ဖက် သွားခူးမယ် နောက်နှစ်ကျရင် ဒီလက်ဖက်က ဈေးအများကြီး ရမှာ"
ကျောက်ဟူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နေသည်။
အနီးနားရှိ ကလေးငယ်များစွာမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြ၏။
သူတို့အတွက် နှင်းကျခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်
"ဆောင်းတွင်းရောက်ပြီဆိုတော့ နောက်ပိုင်း မင်း မနက်ပိုင်း နှစ်နာရီပဲ လာတော့ ညနေပိုင်း လာစရာ မလိုတော့ဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး"
ခဏအကြာတွင် ပုချင်ယွီသည် လူအုပ်ကြားမှ ဖောက်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
"ကျီးမိတ်ဆွေ ဒီနေ့ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လား"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ပုချင်ယွီက သက်ပြင်းချကာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော နှင်းပွင့်လေးများကို ကြည့်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်
"လပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီနော်..."
"သွားကြစို့ ဆောင်းတွင်းအတွက် မီးသွေးတွေ ပြင်ဆင်ရမယ်"
ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
ယခုအခါ သူတို့သည် သာမန်လူသားများ ဖြစ်နေကြသဖြင့် ချမ်းအေးသော ရာသီဥတုကို ကျော်လွှားရန် မီးသွေးနှင့် အနွေးထည်များ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက ဖျားနာခဲ့လျှင် ထိုနေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာဝန် ရှာရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
နှင်းတွေ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသော ဆောင်းရက်များအတွင်း ဖန့်ချန်၏ နေ့စဉ်အလုပ်မှာ ကျောက်ဟူကို ပညာသင်ပေးခြင်းနှင့် ခြံရှေ့မှ နှင်းများကို လှည်းကျင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ထူထဲသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီ နှစ်ထပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရသည်။
ဖန့်ယွမ်မုန့်က သူမရရှိသော လုပ်ခငွေများဖြင့် လူတိုင်းအတွက် အနွေးထည်များကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ညချမ်းအချိန်များတွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မီးပုံဖိုကာ လူတိုင်း ဝိုင်းထိုင်တတ်ကြသည်။
မီးလျှံများ၏ အလင်းရောင်က သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးနေ၏။
ပုချင်ယွန်းက လေးလံသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျုပ် အစောင့်အလုပ်နဲ့ ဝေးလံတဲ့ နေရာတွေကို ရောက်ခဲ့တယ် ဒီပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာက... တကယ့်ကို အစစ်အမှန်အတိုင်းပဲ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျုပ် ဒါကို ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ဘူးလို့တောင် သံသယဝင်မိတယ်"
ဖန့်ယွမ်မုန့်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်သည်
"အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက တကယ့်ကို စေ့စပ်လွန်းတယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်ရင် တခြား ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ နတ်ဘုရားလမ်းထဲမှာ ကမ္ဘာတစ်ခု တကယ် ရှိနေတာလား"
ရှူခွေကျန့်ရန်က ခေါင်းစွပ်ကို ငိုက်ကျအောင် ဝတ်ထားရင်း မီးပုံကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်
"ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလမ်း ဖြစ်နေမှတော့ ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေတာလည်း မဆန်းပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျုပ်တို့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းနေတာလဲဆိုတာကိုပဲ ငါ စဉ်းစားမရတာ"
"ကျုပ် နောင်တရမိပြီဗျာ သိရင် ဒီတစ်ခေါက် မလာခဲ့သင့်ဘူး"
ပုချင်ယွန်းက မချိပြုံးဖြင့် ဆိုသည်
"လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရင်တောင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျုပ်ဟာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် လောကကြီးက ကျုပ်အတွက် ကျယ်ပြောနေဦးမှာပဲ အခုတော့ ဒီနေရာလေးမှာ ပိတ်မိနေရပြီ"
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး -
"ရောက်မှတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေကြတာပေါ့ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီနေရာက ကျုပ်တို့ကို သာမန်လူသား တစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်သာမန်လူတစ်ယောက်တောင် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ရင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"
"သာမန်လူဆိုတာ ပုရွက်ဆိတ်ပဲ ကျုပ်က ပုရွက်ဆိတ် မဖြစ်ချင်လို့ နတ်ဘုရားဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတာ ဒီနေရာမှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိဦးမှာပဲ"
ပုချင်ယွန်းက ဖန့်ချန်၏ စကားကို သဘောမတူပေ။
ဆောင်းရာသီ ကုန်လွန်၍ နွေဦးရောက်လာသောအခါ ကျောက်ဟူမှာ အရပ်ရှည်လာပြီး ဖန့်ချန် သင်ကြားပေးသော လက်ဝှေ့ပညာကို ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ပန်းပဲဆရာ ကျောက်ကတော့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ ဖန့်ချန်နှင့် ရှူခွေကျန့်ရန်တို့ထံ လာရောက်တတ်သည်။
ရှူခွေကျန့်ရန်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းအောင် သောက်ရင်း ကျောက်ဟူကို ကြည့်ကာ ရယ်မောပြောဆိုတတ်၏။
"နှမြောစရာပဲ ကျောက်ဟူလေးက ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို မသင်ယူနိုင်ဘူး မဟုတ်ရင် ငါ သူကို တစ်ကွက်နှစ်ကွက်လောက်တော့ သင်ပေးမိမှာပဲ"
"ဪ အဘိုးကလည်း ကိုယ်ခံပညာ တတ်တာလား"
ပန်းပဲဆရာက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။
"ငါက ကိုယ်ခံပညာတော့ မတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တတ်တာက..."
ရှူခွေကျန့်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်သည်
"ငါ ဘာတတ်တာပါလိမ့်... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မေ့သွားရတာလဲ... ငါ့ဦးနှောက်ကတော့ တော်တော်လေးကို ဝေဝါးနေပြီပဲ..."
ဖန့်ချန် လန့်သွားသည်။
သူက ရှူခွေကျန့်ရန်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်
"အဘိုး... ပြန်ပြီး သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"
"မစဉ်းစားတော့ဘူး... စဉ်းစားရင် ခေါင်းကိုက်တယ် လာ... သောက်ကြစို့"
ထိုညတွင် ဖန့်ချန်၊ ပုချင်ယွန်း၊ ဖန့်ယွမ်မုန့်နှင့် ပုချင်ယွီတို့ လေးဦးစလုံး ရှူခွေကျန့်ရန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့က ကျင့်ကြံခြင်း၊ နတ်လမ်းစဉ်နှင့် နတ်ဘုရားလမ်း အကြောင်းများကို ပြောပြသောအခါ ရှူခွေကျန့်ရန်၏ မျက်နှာတွင် ဘာမှမသိသော ဝေဝါးမှုများသာ ရှိတော့သည်။
ပုချင်ယွီက မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ပုချင်ယွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းနှစ်ထားလိုက်သည်။
သူမ တစ်ခုခုကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။
ဖန့်ယွမ်မုန့်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်
"ကျွန်မတို့ တစ်နေ့မှာ ကိုယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတောင် မေ့သွားကြတော့မှာလား"
"မဟုတ်ဘူး အဲ့လို မဖြစ်နိုင်ဘူး အဘိုးက သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကုန်ခါနီးလို့ ဝေဝါးနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ"
ပုချင်ယွန်းက ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
ဖန့်ချန်ကမူ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။
ဤ မေ့လျော့ခြင်း သည် ထိုနေရာ၏ တကယ့် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ရန်သူ ဖြစ်နေပါသလား