အခန်း (၆၈၉-၆၉၀)
Vol. 69 Ch. 689-690
အခန်း ၆၈၉ - မင်္ဂလာဆောင်နှင့် နာရေး
သာမန်လူသားတို့၏ ဘဝသည် ထိုမျှပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။
နေ့စဉ် ဝမ်းဝနိုင်ရန် အစာရှိပြီး၊ ကောင်းကောင်းအိပ်စက်ကာ၊ နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်နိုင်လျှင် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားကြစမြဲ။
ရှူခွေကျန့်ရန်သည် မည်သည့်အချိန်မှ စတင်သည်မသိ၊ အားလပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ထိုင်နေတတ်သည်။
သူသည် မည်သူနှင့်မျှ စကားမပြောဘဲ ဝေးလံသော တစ်နေရာသို့ ငေးမောကြည့်နေတတ်၏။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးမှိန်ဝေဝါးနေပြီး မည်သည့်အရာကို တွေးတောနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။
"ဆရာကြီး... အဘိုးက ကျွန်တော့်ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး"
ကျောက်ဟူသည် ခြံဝင်းတံခါးဝရှိ ရှူခွေကျန့်ရန်ကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေ၏။
မည်သည့်အချိန်မှ စတင်လိုက်သည်မသိ၊ ကျောက်ဟူ၏ အရပ်မှာ သူ၏ဖခင် ပန်းပဲဆရာကျောက်ထက်ပင် ရှည်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းခိုင်မာလာခဲ့သည်။
ဖန့်ချန် သင်ကြားပေးသော လက်ဝှေ့ပညာများကိုလည်း ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် အကုန်အစင် နားလည်တတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသာ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် ကျောက်ဟူကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ရန် မသေချာတော့ချေ။
"အင်း... သူက အိုမင်းသွားပြီလေ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
"ဆရာကြီး လူတိုင်းက ဒီလိုပဲ အိုမင်းသွားကြမှာလား"
ကျောက်ဟူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်
"နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော့် အဖေနဲ့ အမေကလည်း အဘိုးလိုပဲ အရာအားလုံးကို မေ့သွားပြီး ကျွန်တော့်ကိုတောင် မမှတ်မိတော့မှာလား"
"မှန်တာပေါ့ လူဆိုတာ အိုရမှာပဲ လူ့ဘဝဆိုတာ တိုတောင်းတယ်ဆိုရင်လည်း တိုတောင်းသလို ရှည်လျားတယ်ဆိုရင်လည်း ရှည်လျားပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်သူမှ မွေးခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ နိယာမကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်
"ဘာလဲ မင်းက ထာဝရအသက် ကို ရချင်နေတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး တပည့်က ခွဲခွာရမှာကို မလိုလားတာပါ"
ကျောက်ဟူသည် ဖန့်ချန်၏ ဖြူစပြုနေသော နားထင်မှ ဆံပင်များကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ဖခင်မှာလည်း ပန်းပဲထုသည့်အခါ ယခင်ကလို ခွန်အားမရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိကာ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မကြာသေးမီကပင် အမှားအယွင်းတစ်ခုကြောင့် သူ၏ဖခင်မှာ လက်ဝဲဘက်လက်တွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ပန်းပဲလုပ်ငန်းကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ချေ။
ကံကောင်းသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ငွေကြေးများကြောင့် ရှေ့လျှောက် အလုပ်မလုပ်လျှင်ပင် ကျောက်မိသားစုမှာ အေးဆေးစွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
"ဆရာကြီး..."
"ဘာကိစ္စလဲ"
"လူ့ဘဝက တိုတောင်းတယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော် အပြင်လောကကို ထွက်ပြီး စွန့်စားကြည့်ချင်ပါတယ် ဒီအတိုင်း ရှိချွမ်းခရိုင်မှာပဲ နေနေရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
ကျောက်ဟူက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ သွားပေါ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေ သဘောတူရင် ရပါပြီ"
ဖန့်ချန်က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
"ဆရာကြီး ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေ ရလာတဲ့အခါ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"
"အောင်မြင်မှု မရရင်လည်း မင်း ပြန်လာရမယ့်အချိန်ကျရင် ပြန်လာရမှာပဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ကျောက်ဟူသည် ထိုစကားကို ရင်ထဲ၌ မှတ်သားကာ သူ၏ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် ခြံဝင်းတံခါးဝရှိ ရှူခွေကျန့်ရန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသောအခါ အဘိုးအို၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်
"ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ မမှတ်မိတော့တာလဲ... ငါ့မှာ ပြဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိခဲ့သလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့နာမည်တွေက ဘာလဲ... ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတော့တာလဲ..."
"အဘိုး တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေပြန်ပြီလား"
လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လာသည်။
သူမကား ဖန့်ယွမ်မုန့် ပင်။
သူမသည် ရှူခွေကျန့်ရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြောသည်
"ကျီးလျန် ငါ မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်မင်းနဲ့ ဟိုမောင်နှမ နှစ်ယောက် သဘောဘက်ခါကျရင် လာခဲ့ကြဦး ငါတို့က အကြီးအကျယ် မလုပ်ပါဘူး၊ အိမ်နီးနားချင်း အနည်းအကျဉ်းပဲ ဖိတ်ထားတာ"
"ကောင်းပြီ ငါ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
ဖန့်ယွမ်မုန့်သည် ရှူခွေကျန့်ရန်ကို စကားအနည်းငယ် နှုတ်ဆက်သော်လည်း အဘိုးအိုက ပြန်မထူးသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက သူမသည် ထိုနေရာတွင် မနေတော့ဘဲ ပြောင်းသွားခဲ့သလို၊ ပုချင်ယွန်း မောင်နှမမှာလည်း သီးခြား ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ ထိုခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ဖန့်ချန်နှင့် ရှူခွေကျန့်ရန် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"ဒီနှစ်ဆိုရင်... ငါးနှစ် ရှိပြီထင်တယ်"
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယမြောက်နှစ်တွင် ဖန့်ယွမ်မုန့်သည် သူမ၏ မူလအမှတ်သညာကို စတင်မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး၊ ပုချင်ယွန်း မောင်နှမမှာလည်း မကြာခင်မှာပင် အရာအားလုံးကို မေ့သွားကြသည်။
ဖန့်ချန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်၊ ဘာလုပ်ရမည်ကို အမြဲတစေ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
"ကူရှန့် လည်း အရာအားလုံးကို မေ့သွားလောက်ပြီ ခြောက်ယောက်ထဲမှာ ငါ တစ်ယောက်ပဲ မှတ်မိတော့တယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါလည်း ဒါတွေကို မေ့သွားမှာလား..."
ဖန့်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခိုးချလိုက်မိသည်။
နှစ်ရက်ကြာသောအခါ ဖန့်ချန်သည် ရှူခွေကျန့်ရန်ကို တွဲကာ ပန်းပဲဆရာကျောက် လင်မယားနှင့်အတူ ဖန့်ယွမ်မုန့်၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ သူဌေးအိမ်တစ်အိမ်မှ စာရင်းကိုင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန် ထိုင်သော စားပွဲတွင် အသိဟောင်းများသာ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြပြီး ဖန့်ယွမ်မုန့်နှင့် ကျောက်ဟူအကြောင်းများကို စမြုံ့ပြန်နေကြသည်။
"ကျောက်ဟူက ကိုယ်ခံပညာတွေ အကုန်တတ်နေပြီဆိုတော့ အပြင်မှာ လူကောင်ကြီး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ် မင်းတို့ လင်မယားကတော့ နောင်ကျရင် ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ ကောင်းကောင်း အနားယူလို့ ရပြီ"
"သိရင် ကျုပ်လည်း ဗိုက်အောင့်ခံပြီးတော့တောင် ကျုပ်သားကို ကျီးဆရာကြီးဆီမှာ အပ်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ။ အခုတော့ နှမြောစရာပဲ"
ဖန့်ချန်သည် မျက်စိကို မှိတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို နားထောင်နေစဉ် ပုချင်ယွန်း မောင်နှမ ရောက်လာကြသည်။
ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း ပုချင်ယွန်းသည် အစောင့်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီး ပုချင်ယွီမှာလည်း ရှိချွမ်းခရိုင်တွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော ပုနတ်သမီးလေး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ပုနတ်သမီးလေး..."
ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ပုချင်ယွီကို မြင်သည်နှင့် လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ပုချင်ယွီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဖန့်ချန်နှင့် ရှူခွေကျန့်ရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သော်လည်း ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ခပ်တန်းတန်းပင် နေလေသည်။
"ကျီးလျန် အဘိုးက ဘာမှ မထူးခြားလာဘူးလား"
ပုချင်ယွန်းက ဖန့်ချန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"ကုလို့ မရတော့ဘူး"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"အင်း... ကျုပ်လည်း မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ် ပိုက်ဆံတွေကလည်း စုထားရဦးမယ် အဘိုးအတွက် ဆေးဖိုးတွေကို... ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ် မင်း စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက် စားသောက်ဖို့ လောက်ပါတယ်"
ပုချင်ယွန်းက ပြောသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်
"မင်းတို့မှာလည်း ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရှိတာပဲ... ငါ နားလည်ပါတယ်"
ပုချင်ယွန်းမှာ စိတ်ပေါ့ပါးသွားကာ လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရယ်ရယ်မောမော သောက်စားနေတော့သည်။
"မင်္ဂလာရှိတဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ သတို့သမီးကို အိပ်ခန်းထဲ ပို့ကြစို့"
အပြင်ဘက်တွင် ပျော်ရွှင်စရာ ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်သည် တောင်ဝှေးကို ကိုင်ကာ ရှူခွေကျန့်ရန်ကို တွဲ၍ မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်လမ်းမထက်တွင် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သုံးနှစ် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။
ယနေ့တွင် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ထိုင်နေသော ရှူခွေကျန့်ရန်သည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လေဟာနယ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်
"အမေ... အမေလား..."
"ဇနီးလည်း ရှိနေတာပဲ... ငါ့သားလေးကော ဘယ်မှာလဲ"
"သားလေး... ငါက မင်းအဖေပါ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား မင်းတို့ ရောက်လာတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ... တကယ် ဝမ်းသာတာပဲ..."
ဖန့်ချန်သည် အဘိုးအို၏ နောက်ကျောဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။
ခဏအကြာတွင် ရှူခွေကျန့်ရန်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်နှင့်အတူ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် ရှူခွေကျန့်ရန်၏ ရှေ့သို့ သွားကာ နှာခေါင်းဝတွင် လက်ကပ်ကြည့်လိုက်ရာ... အသက်ရှူသံ မရှိတော့ချေ။
အဘိုးအိုသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အရက်အိုးကို ကိုင်ကာ ဖန့်ချန်နှင့် သောက်ရန် လာခဲ့သော ပန်းပဲဆရာကျောက်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ပြောလိုက်သည်
"ကျီးဆရာကြီး ကျွန်တော်တို့ လင်မယား ကူညီပါရစေ အဘိုးအတွက် နာရေးကိစ္စကို အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးကြတာပေါ့"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
အခန်း ၆၉၀ - အိမ်ပြန်ခြင်း
"နဝမမင်းသားတို့ အုပ်စုတစ်ခုလုံး နတ်မျိုးစေ့ တွေ ဖြစ်သွားကြပြီဟေ့"
ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလမ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် အလွန်ပင် စည်ကားနေ၏။
မကြာမီကပင် သူတို့သည် နတ်ဘုရားခေါင်းလောင်းသံ အကြိမ်ကြိမ် မြည်ဟည်းသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ကြိမ်စီသည် နတ်မျိုးစေ့ တစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။
လီချွမ်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချန်ယွီဟန်နှင့် လန်ယာဝမ်ချိုးတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်
"ဖန့်ချန် ခုထိ ထွက်မလာသေးဘူးလား"
"မလာသေးဘူး"
လန်ယာဝမ်ချိုး၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေဆဲပင်
"ကျွန်မထင်တာတော့ ဖန့်စီနီယာအစ်ကို က နောက်ဆုံးအဆင့် စမ်းသပ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာ ဖြစ်မှာပါ အောင်မြင်တာနဲ့ သူလည်း နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်လာမှာပဲ"
"အဲ့ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဓားဂိုဏ်း အတွက် မျက်နှာပျက်စရာကြီး ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ အခုထိ နတ်မျိုးစေ့အသစ် တစ်ယောက်မှ မထွက်သေးဘူး"
ချန်ယွီဟန်က တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။
ဝမ်ဟူနှင့် ကျန်သူများကတော့ မချိပြုံး ပြုံးနေကြသည်။
သူတို့၏ စွမ်းအားများက အပြင်လောကမှာ ထက်မြက်သော်လည်း နတ်ဘုရားလမ်းထဲမှာတော့ ဘာမှအသုံးမဝင်ချေ။
ထိုနေရာရှိ စမ်းသပ်ချက်များမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပြီး ဓားအတတ်ပညာများမှာ အသုံးမတည့်သလောက်ပင်။
"ဟိုလူတွေက ဘာလို့ ခုထိ မပြန်ကြသေးတာလဲ နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်နေပြီကို ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေကြတာလဲ"
ချန်ယွီဟန်က ကျီးလျန် တို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးသည်။
လန်ယာဝမ်ချိုးက တွေးတောရင်း ပြောသည်
"ဖန့်စီနီယာ ကို စောင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဆင်စိမ်းဂိုဏ်းက ရွှီဖုန်းက ကိုင်ဝူ အတွက် အသနားခံပေးဖို့ ကြိုးစားတုန်းက ဖန့်စီနီယာ ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို ခံလိုက်ရတယ်လေ"
"ဪ... ကိုင်ဝူလို အကောင်မျိုးအတွက် အသနားခံပေးချင်တာလား သတ္တိကတော့ ကောင်းသားပဲ ဆင်စိမ်းဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ကြီးမို့လို့လဲ"
ချန်ယွီဟန်က မျက်လုံးကို မှေးကာ ပြောလိုက်သည်။
"အခုဆို ခြောက်လလောက် ရှိပြီ နောက်ထပ် ခြောက်လနေရင် ဖန့်ချန် ထွက်လာသင့်ပြီ အားလုံး အလုပ်မရှိရင် ဒီမှာပဲ ခဏ စောင့်ပေးကြဦး"
လီချွမ်းက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။
နတ်ဘုရားလမ်းထဲတွင် အကြာဆုံး တစ်နှစ်သာ နေထိုင်ခွင့်ရှိသည်။
တစ်နှစ်ကျော်သွားလျှင် ထိုသူသည် အတွင်း၌ သေဆုံးသွားပြီဟု သတ်မှတ်ရမည်။
ဖန့်ချန်၏ စွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင် အန္တရာယ်ဖြစ်ရန် မရှိဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။
"မင်းတို့ ထင်တာကတော့... ဖန့်ချန် နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"
ကျီးလျန်က နတ်ဘုရားလမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ဖန့်ချန်နှင့် မဆုံခဲ့ရသည်မှာ နှမြောစရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖန့်ချန်သာ အထဲမှာ ပိတ်မိပြီး သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ ပို၍ပင် ကောင်းသော သတင်းပင်။
"သူ့ရဲ့ ပါရမီက မဆိုးပါဘူး ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စမ်းသပ်ချက်ကိုတော့ အောင်မြင်မှာပါ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်ဂိုဏ်းကို ရောက်သွားမလဲဆိုတာပဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာ"
စူးလင်ကျူက ပြုံးကာ ပြောသည်
"ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့ ဂိုဏ်းက ယွီဟွားဂိုဏ်း ပဲ ယွီဟွားအသိတရားကို နားလည်ခဲ့တယ် နင်တို့ရော"
ဟန်လင်ချိုးက
"ငါကတော့ အရှေ့ဘုရင်ဂိုဏ်း၊ အရှေ့ဘုရင် အသိတရားပဲ"
ရွှီဖုန်းကလည်း
"ငါလည်း ဟန်လင်ချိုး နဲ့ အတူတူပဲ"
ဝမ်ရိကတော့
"ဆယ်မျက်နှာဂိုဏ်း ၊ ဆယ်မျက်နှာ အသိတရား"
ကျီးလျန်က ပြုံးလိုက်ပြီး
"ရှေးဟောင်းကျောင်းတော် ၊ ရှေးဟောင်းအသိတရား "
"ရှေးဟောင်းကျောင်းတော်"
လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။ ရွှီဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုရိပ်များ ပေါ်လာ၏။
ရှေးဟောင်းကျောင်းတော်ဆိုသည်မှာ နတ်တံခါးများအကြား ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အသိတရားမှာ တာအိုပညာရပ်များနှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှသည်။
"ဖန့်ချန်က တာအိုဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ဆိုတော့ သူလည်း ရှေးဟောင်းကျောင်းတော်ကို ရောက်နိုင်တာပဲ"
ရွှီဖုန်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။
ကျီးလျန်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးနေရုံသာ။
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။
နတ်မျိုးစေ့အချို့ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ထိုသူများမှာ သာမန်နောက်ခံရှိသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။
"ဒီနှစ်ကတော့ စုပြုံပြီး ထွက်လာကြတာပဲ အရင်နှစ်တွေက ရာစုနှစ်တစ်ခုလုံးမှ နတ်မျိုးစေ့ အနည်းငယ်ပဲ ထွက်တာ"
ရွှီဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ လီချွမ်းတို့ဘက်ကို ကြည့်သည်
"ဒီဓားကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးနေကြတာ အခုတော့ နတ်ဘုရားလမ်းက သူတို့ကို အရေးမလုပ်ဘူး ဖြစ်နေပြီ"
"ဓားကျင့်ကြံသူဆိုတာ လမ်းမှန်မဟုတ်ဘူး ထာဝရအသက်ကမှ တကယ့် နတ်လမ်းစဉ်ပဲ"
ကျီးလျန်က ဆိုသည်
"သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိပေမဲ့ မသေမျိုးဘုရင်အဆင့် ရောက်ရင်တောင် အသက် နှစ်ထောင်ပဲ နေရတယ် နတ်တံခါးတွေက သူတို့ကို အလွယ်တကူ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"
"အခု တစ်နှစ်ပြည့်တော့မယ် ဖန့်ချန် ထွက်မလာသေးဘူး အထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီ ထင်တယ်"
ရွှီဖုန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
တစ်လ ထပ်မံ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။
ဖန့်ချန် နတ်ဘုရားလမ်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်မှာ တစ်နှစ် တိတိ ပြည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီချွမ်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်နေ၏။
တစ်နှစ်ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖန့်ချန် ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ သူ... သေဆုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
"အားလုံးပဲ... ပြန်ကြစို့"
လီချွမ်းက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။
"ကျွန်မ နောက်ထပ် ခဏလောက် စောင့်ဦးမယ်"
လန်ယာဝမ်ချိုးက ခေါင်းခါပြသည်။
"ဝမ်ချိုးလေး... တစ်နှစ်တောင် ပြည့်သွားပြီလေ ဖန့်ချန် ကတော့..."
"မဟုတ်ဘူး ဖန့်စီနီယာ က ဒီလောက်နဲ့တော့ အန္တရာယ် မကျနိုင်ပါဘူး"
လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်က စွမ်းအားကြီးသည် မှန်သော်လည်း နတ်ဘုရားလမ်းထဲတွင်မူ စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် လျော့ပါးသွားတတ်သည်။
"သွားစို့"
ကျီးလျန်က နတ်ဘုရားလမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏ နတ်သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားတော့သည်။
အချိန်ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချန် သေဆုံးသွားပြီဟု သူ မှတ်ယူလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော အခြားသူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လန်ယာဝမ်ချိုးလည်း နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယွီဟန်တို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မျက်ရည်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။
နတ်ဘုရားလမ်း၏ အဝေးတစ်နေရာတွင်... တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။
သူ၏ ဘေးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေ၏။
"မင်းရဲ့ တူလေးကတော့ ထွက်မလာနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"
ထိုအမျိုးသားကား ရှမင်းဆက်၏ ဘုရင် ရှရွှမ်ကျီ ပင် ဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး ဖန့်ချန်က ဒီလောက်နဲ့ သေမယ့်လူ မဟုတ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်းယွဲ့ က သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"မင်း မသိတာက ဒီနတ်ဘုရားလမ်းရဲ့ စည်းကမ်းအရ တစ်နှစ်ထက် ပိုကြာတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာတာ မရှိဘူး"
ရှရွှမ်ကျီက ဆိုသည်
"အိမ်ကနေ ခွာလာတာ ကြာပြီပဲ ငါတို့ အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ မင်း အိမ်ကို မလွမ်းဘူးလား"
ဖန့်ချန်းယွဲ့ မျက်နှာပျက်သွားသည်
"ဘာလို့ ပြန်မှာလဲ ရှင် ဘုရင်မလုပ်တာ နှစ်သုံးဆယ် ရှိပြီ အခုမှ မျိုးဆက်သစ်တွေဆီက အာဏာပြန်လုချင်တာလား"
"မင်းရဲ့ တူလေးက မဟာရှ စည်ပင်ဖို့ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာပဲဘငါကလည်း အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မေ့ထားပြီး သူ့ကို ကူညီပေးရတာပေါ့ ရှပြည်ကြီးကို အဆင့် ၅ နိုင်ငံ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်"
ရှရွှမ်းကျီးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်းယွဲ့သည် ရှရွှမ်ကျီ ဘာလုပ်မည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူမသည် ရှရွှမ်ကျီ၏ စွမ်းအားဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှ ပါသွားတော့သည်။
ရှိချွမ်းခရိုင်...
ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေသော ဖန့်ချန်သည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ထိုင်နေသည်။
သူ၏ ဘေးတွင်တော့ အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော ပန်းပဲဆရာကျောက် ရှိနေ၏။
ရှူခွေကျန့်ရန် ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ ၁၆ နှစ်ကျော် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဟူ အိမ်ကနေ ထွက်သွားသည်မှာလည်း ၁၁ နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မကြားရချေ။
"ကျီးညီလေး ကျောက်ဟူလေးက ဘာသတင်းမှ မကြားရဘူး သူ အပြင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား မသိဘူး"
ပန်းပဲဆရာကျောက်က အရက်တစ်ငုံ သောက်ရင်း သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျောက်အစ်ကိုကြီး ကျောက်ဟူက ကိုယ်ခံပညာ တတ်တာပဲ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ အားပေးလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်... ဖန့်ချန်သည် ရင်းနှီးသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
"ကျောက်ဟူ ပြန်လာပြီ ထင်တယ်"
ပန်းပဲဆရာကျောက် ကြောင်သွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူကား... မျက်နှာတွင် လောကဒဏ်ရာများဖြင့် ရင့်ကျက်နေသော ကျောက်ဟူ ပင် ဖြစ်တော့သည်။