အခန်း (၆၉၁-၆၉၂)
Vol. 70 Ch. 691-692
အခန်း ၆၉၁ - ဈာပန
ပန်းပဲဆရာကျောက် လင်မယားမှာ မျက်နှာဝင်းပနေပြီး ထမင်းဟင်းများ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ကျောက်ဟူနှင့် သူ၏ဇနီးမှာမူ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင်ရပ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြင်လောကတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေ၏။
လင်မယားနှစ်ယောက်၏ ကလေးငယ်များမှာလည်း အစပိုင်းတွင် စိမ်းနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အသားကျသွားကာ ခြံဝင်းထဲ၌ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသည်။
"ဂိုဏ်းထဲဝင်ခဲ့တာလား ဘာလို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သတင်းစာတစ်စောင်မှ ပြန်မပို့ခဲ့တာလဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
ကျောက်ဟူ၏ မျက်နှာတွင် မချိပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်က သူ၏ဆရာမှာ ယခုအခါ နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူများဖြင့် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပြီး
"ရန်သူတွေ များလွန်းလို့ပါ ဆရာကြီး စာပြန်ပို့ရင် ရန်သူတွေ လိုက်လာမှာ စိုးလို့ပါ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်
"သတိထားတာ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသံကို နားထောင်ရသလောက်တော့ အတွင်းဒဏ်ရာ ရထားပုံပဲနော်"
ကျောက်ဟူ၏ အသက်ရှူသံ မမှန်သည်ကို ဖန့်ချန် သတိပြုမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သိပ်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး"
ကျောက်ဟူက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
သူ၏ဇနီးမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ခုခု ပြောရန်ပြင်သော်လည်း ကျောက်ဟူ၏ အကြည့်ကြောင့် ပြန်ငြိမ်သွားရသည်။
"ထမင်းစားကြစို့... စားကြစို့"
ကျောက်ဟူ၏ မိခင်က တက်ကြွစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
သာမန်မိသားစုလေး ဖြစ်သဖြင့် စည်းကမ်းကြီးကြီးမားမား မရှိဘဲ ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ် ထိုင်စားကြသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်ပါလာသဖြင့် စားပွဲမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။
ဖန့်ချန်က ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ထိုင်စားနေသဖြင့် ပန်းပဲဆရာကျောက် သားအဖနှစ်ဦးလည်း လိုက်လာကာ ဖန့်ချန်နှင့်အတူ ထိုင်စားကြသည်။
"ဆရာကြီး... အဘိုးက ဆုံးသွားပြီလား"
ကျောက်ဟူက ခြံဝင်းထဲကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ဆုံးတာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"အဘိုးကလည်း အသက်ရနေပြီလေ... မွေး၊ အို၊ နာ၊ သေ ဆိုတာ လူ့သဘာဝပါပဲ"
ပန်းပဲဆရာကျောက်က ဝင်ပြောသည်။
ကျောက်ဟူက မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားကာ
"မသေဘဲ နေနိုင်ရင်... ကောင်းမှာပဲ..."
"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
ပန်းပဲဆရာကျောက်က မကြားလိုက်သဖြင့် ပြန်မေးသည်။
ကျောက်ဟူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။
ချောင်းဆိုးရင်းနှင့်ပင် သွေးပုပ်များ ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ အန်ချလိုက်ရ၏။
ပန်းပဲဆရာကျောက်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင်
"အတွင်းဒဏ်ရာအတွက် ဆေးသွားဝယ်လိုက်ဦး"
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်...
ဖန့်ချန် နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေစဉ် ပန်းပဲဆရာကျောက်အိမ်ဘက်မှ ငိုသံကြီးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
အိမ်နီးနားချင်းများစွာမှာလည်း အိမ်ရှေ့တွင် စုရုံးကာ ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုနေကြသည်။
ယခင်က မိမိသားသမီးကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ခိုင်းချင်သူများမှာ ယခုအခါတွင်မူ ကျောက်ဟူ၏ အဖြစ်ကိုကြည့်ကာ ကိုယ်ခံပညာ မသင်ခိုင်းမိသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု အတင်းပြောနေကြတော့သည်။
"အားလုံးပဲ ကျောက်ဟူကို ခုနစ်ရက်နေရင် သင်္ဂြိုဟ်ပါမယ် အဲ့ဒီရက်တွေမှာ လာပြီး ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်ပေးကြပါဦး"
ပန်းပဲဆရာကျောက်သည် စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူအုပ်ကို တောင်းပန်စကား ဆိုနေသည်။
ဖန့်ချန်သည် ပန်းပဲဆရာကျောက်၏ အနားသို့ သွားကာ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်
"ကျောက်အစ်ကိုကြီး စိတ်အေးအေးထားပါ ကျောက်ဟူက မျိုးဆက်တော့ ချန်ထားခဲ့တာပဲ ခင်ဗျားတို့ လင်မယားသာ လဲသွားရင် ဒီသားအမိတွေ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"
ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့တွင် ဈာပနစီတန်းလှည့်လည်မှု စတင်သည်။
ရှိချွမ်းခရိုင်၏ စည်ကားသော လမ်းမထက်သို့ ရောက်သောအခါ ဝတ်စုံနက်များ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသည်။
သူတို့၏ လက်နက်များမှာ အလွန်ပင် သိသာလှပြီး မျက်နှာများတွင်လည်း လူသတ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ကျောက်ဟူ၏ ဇနီးကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်
"ငါ မင်းကို မှတ်မိတယ်"
ပန်းပဲဆရာကျောက်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး
"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
ထိုလူက မဖြေဘဲ ခေါင်းတလားကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်
"ထဲမှာ အိပ်နေတာ ကျောက်ဟူ မဟုတ်လား ငါ့ရဲ့ နှလုံးဖျက်လက်ဝါး ကို ခံရပြီး ဒီအထိ ပြန်ရောက်လာနိုင်တာပဲ တော်တော်လေး ချီးကျူးဖို့ ကောင်းတယ်"
ဈာပန လိုက်ပို့သူများမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရန်သူမှန်း သိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။
အဝေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပုချင်ယွန်း သည် ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ခေါ်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။
ပုချင်ယွီ မှာလည်း သူမ၏ ခင်ပွန်း၊ သားသမီးများနှင့်အတူ ရှိနေ၏။
သူတို့သည် ရှိချွမ်းခရိုင်၏ လူကုံထံများ ဖြစ်နေကြသဖြင့် ကျောက်ဟူ၏ ဈာပနကို လိုက်ပို့ရန် ပန်းပဲဆရာကျောက်၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။
"အစ်ကို... အဲ့ဒီလူတွေက ကျုပ်တို့ ဒီရောက်စတုန်းက အတူနေခဲ့တဲ့လူတွေ မဟုတ်လား သူတို့ ရန်သူကြီးတွေနဲ့ တိုးနေပုံပဲ"
ပုချင်ယွန်း၏ ဇနီးက ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"အင်း... ဒီလူတွေက အရှိန်အဝါ မဆိုးဘူး ကျောက်ဟူကလည်း လောကကြီးကို နားမလည်ဘဲ လူကုံထံတွေကို သွားထိမိလို့ ခုလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေရတာ မဆန်းပါဘူး"
ပုချင်ယွန်းက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"အစ်ကို ကျီးလျန် လည်း အဲ့ဒီထဲမှာ ပါနေတယ်"
ပုချင်ယွီက သတိပြုမိသွားသည်။
"မျက်စိမမြင်တဲ့လူက ဘာသွားလုပ်တာလဲ ကိုယ်ခံပညာ အနည်းအကျဉ်း တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ မျက်စိမမြင်တာပဲ ခြံထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာကို"
ပုချင်ယွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"အစ်ကို သူက ကျွန်မယတို့အတွက် လူတော်တော်များများ မွေးထုတ်ပေးခဲ့တာပဲ ကျွန်မ တို့ ကြားဝင် ညှိနှိုင်းပေးရင် မကောင်းဘူးလား"
ပုချင်ယွီက မေးသည်။
"စောင့်ကြည့်ဦး အခုချိန်က ကြားဝင်ဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူး ဒီလူတွေက ဘယ်ကလာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရှိချွမ်းခရိုင်ထဲ ရောက်လာမှတော့ ငါ့ကိုတော့ ကြောက်ရလိမ့်မယ်"
ပုချင်ယွန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ပန်းပဲဆရာကျောက်သည် ရန်သူကို မြင်သည်နှင့် ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ ကန်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်ထွက်သွားကာ ခေါင်းတလားကိုပင် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
"ဆရာ... အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်ရမလား"
လူမိုက်တစ်ဦးက ခေါင်းဆောင်ကို မေးသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ပြုံးကာ ကလေးနှစ်ယောက်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
ဖန့်ချန်သည် ပန်းပဲဆရာကျောက်၏ အနားသို့ သွားကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်သည်
"မမလေး... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျောက်အစ်ကိုကြီးအတွက် ဒဏ်ရာဆေး အမြန်ကျိုတိုက်လိုက်ပါ"
ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ လက်ထဲက တောင်ဝှေးကို သတိပြုမိသွားသည်
"ငါ ကြားတာတော့ ကျောက်ဟူရဲ့ ဆရာက မျက်စိမမြင်တဲ့လူ တဲ့ အဲ့ဒါ မင်းလား"
အခန်း ၆၉၂ - သတ်ဖြတ်ခြင်း
ဖန့်ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ မီးခိုးဖြူရောင် မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ လှုပ်ခတ်မှုမရှိသော ရေသေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးစက်နေ၏။
"ကျောက်ဟူရဲ့ ဒဏ်ရာက မင်းလက်ချက်လား"
ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး
"ငါပဲ... ဒါဆိုတော့ ဘာဖြစ်... အား..."
ဖူး
စကားပင် မဆုံးလိုက်ချေ။
ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲမှ တောင်ဝှေးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို တစ်ဖက်သို့ ပေါက်ထွက်သွားစေသည်။
ကျန်ရှိနေသော စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။
ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖောက်ဝင်နေသော တောင်ဝှေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။
သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လည်ချောင်းထဲမှ
"ဂလု... ဂလု..."
ဟု အသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးစိုင်များ ပန်းထွက်လာတော့သည်။
"လူ... လူသတ်မှု လူသတ်နေကြပြီ"
ရှိချွမ်းခရိုင်ရှိ သာမန်အရပ်သားများမှာ ထိုကဲ့သို့သော သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။
လူအုပ်ကြီးမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကာ အချို့မှာ အာဏာပိုင်များကို တိုင်တန်းရန် အော်ဟစ်ပြေးလွှားကုန်ကြသည်။
ပန်းပဲဆရာကျောက် လင်မယားနှင့် ကျောက်ဟူ၏ ဇနီးမှာမူ မှင်တက်ကာ ကြည့်နေမိကြသည်။
နေ့စဉ်ရက်ဆက် စကားတိုးတိုးလေးသာ ပြောတတ်ပြီး မည်သူနှင့်မျှ စကားများရန်ဖြစ်ခြင်း မရှိသော မျက်စိမမြင်သည့် ဆရာကြီးမှာ လမ်းမထက်တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းဖြင့် လူကို သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ဖူးချေ။
အဝေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ပုချင်ယွန်း သည် ပြတင်းပေါက်မှ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုကြီးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ဖန့်ချန်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့သော်လည်း ဖန့်ချန်တွင် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတတ်ပညာ ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။
"တက်ကြစို့ သူ့ကို သတ်ပစ်ကြ"
ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူမိုက်များမှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ဓားများကို ကိုင်ဆွဲပြီး ဖန့်ချန်ထံသို့ အုပ်စုလိုက် ပြေးဝင်လာကြသည်။
ဖန့်ချန်သည် တောင်ဝှေးကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရံဖန်ရံခါ လှည့်ပတ်သွားပြီး၊ ရံဖန်ရံခါတွင် ဘေးသို့ တစ်လှမ်းချင်း ရှောင်တိမ်းသွား၏။
သူ၏ လက်ထဲမှ တောင်ဝှေးသည် အသက်ကို နှုတ်ယူမည့် မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်စီတိုင်းသည် ရန်သူတစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို တိတိကျကျ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။
သို့သော်လည်း ဆယ်ကြိမ်ခန့် လှုပ်ရှားပြီးနောက်တွင် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးလာပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဓားဒဏ်ရာများစွာ ရရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သွေးနံ့များမှာ လမ်းမထက်တွင် လှိုင်လှိုင်ထွက်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ပျို့အန်ကုန်ကြသည်။
"သူ အားကုန်နေပြီ အခု သတ်ပစ်ကြ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပြန်သွားရင်လည်း အသတ်ခံရမှာပဲ အမြန်သတ်"
ရန်သူတစ်ဦးက ဖန့်ချန်၏ ပင်ပန်းနေမှုကို မြင်သည်နှင့် အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များမှာ ဖန့်ချန်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ပြန်သွားလျှင် ကြုံတွေ့ရမည့် ပြစ်ဒဏ်ကို ပို၍ ကြောက်ကြသဖြင့် အံကြိတ်ကာ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာကြပြန်သည်။
ဖူး... ဖူး...
ဓားနှစ်လက်မှာ ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ကို ဟက်တက်ကွဲသွားအောင် ခြစ်သွားသော်လည်း၊ ထိုဓားပိုင်ရှင် နှစ်ဦးမှာမူ ချက်ချင်းပင် လည်ပင်း ဖောက်ဝင်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ အသက်ပျောက်သွားကြသည်။
ရန်သူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျသွားရာ နောက်ဆုံးတွင် လူမိုက်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဖန့်ချန်ကို အဝေးမှ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရှေ့သို့ မတိုးရဲတော့ချေ။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုလူသည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။
ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲမှ တောင်ဝှေးမှာလည်း ဓားချက်များကြောင့် တိုတောင်းပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားကို စုစည်းကာ တောင်ဝှေးတိုကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။
ဆွတ်
ချွန်ထက်နေသော တောင်ဝှေးစသည် ပြေးနေသော လူမိုက်၏ နောက်ကျောမှ နှလုံးတည့်တည့်ကို ထိုးဖောက်သွားကာ ထိုလူမှာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
လမ်းမကြီးထက်တွင် သွေးများမှာ မြေကွက်လပ်များကြား၌ စီးဆင်းနေပြီး အလောင်း ၂၀ ကျော် ၃၀ နီးပါးမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လဲကျနေကြသည်။
ရှိချွမ်းခရိုင်ရှိ လူတိုင်းသည် ကျီးလျန် ဟုခေါ်သော မျက်စိမမြင်သည့် ဆရာကြီးမှာ ထိုမျှ ကြောက်စရာကောင်းသည့် လူသတ်လက်နက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု အခုမှ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လူအုပ်ထဲတွင် ယခင်က ဖန့်ချန်ကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားခွင့် ငြင်းပယ်ခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်း ခေါင်းဆောင်များနှင့် သူတို့၏ တပည့်များမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြသည်။
သူတို့ တတ်မြောက်ထားသော ပညာမှာ ကျန်းမာရေးအတွက် လေ့ကျင့်သော ပညာသာ ဖြစ်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ပညာမှာမူ လူသတ်အတတ် သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရပြီ။
အပို လှုပ်ရှားမှု တစ်ကွက်မှ မပါဘဲ သေစေနိုင်သော နေရာကိုသာ တိတိကျကျ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနည်းပညာမျိုးမှာ စစ်တပ်အတွင်း၌သာ တွေ့ရတတ်သော နည်းပညာမျိုး ဖြစ်၏။
"မြန်မြန်... ကျီးညီလေး ဘာဖြစ်သွားလဲ သွားကြည့်ကြစို့"
ပန်းပဲဆရာကျောက် သတိပြန်ဝင်လာကာ သူ၏ဇနီးကို တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်မှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသဖြင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။
ထိုသွေးများထဲတွင် ရန်သူ့သွေးရော၊ မိမိသွေးပါ ရောနှောနေသဖြင့် ခွဲခြား၍ပင် မရတော့ချေ။
ပန်းပဲဆရာကျောက်၏ ဇနီးသည် ဖန့်ချန်၏ အနားသို့ ပြေးသွားကာ ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူဖျော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။
"မမလေး ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် တွဲထိုင်ပေးပါ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာဆေးလေး တစ်ခုခု ရှာပေးပါဦး"
ဖန့်ချန်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။
"ဘယ်သူက လမ်းပေါ်မှာ လူသတ်နေတာလဲ"
ထိုအချိန်တွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ
"မြို့စောင့်တပ် တွေ လာပြီ"
ဟု လူအုပ်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မြို့စောင့်ရဲ အဖွဲ့ကြီး ရောက်လာသောအခါ လမ်းပေါ်ရှိ အလောင်းများကို မြင်ပြီး လူငယ်တပါသားအချို့မှာ ပျို့အန်ကုန်ကြသည်။
"ခေါင်းဆောင်... ဟိုလူက... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဆရာကြီး မဟုတ်လား"
တပ်သားတစ်ဦးက ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့ခေါင်းဆောင် လျိုဟောက် ကို သတိပေးလိုက်သည်။
လျိုဟောက်သည် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ အပြေးလာလိုက်သည်
"ဆရာကြီး... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"
လျိုဟောက်သည် မြို့စောင့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားမှုကို ကြည့်ရုံနှင့် ကျောက်ဟူအတွက် ကလဲ့စားချေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိရှိသော်လည်း၊ မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူတွင် ထိုမျှ ရက်စက်ပြတ်သားသော အစွမ်းရှိနေသည်ကိုတော့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။
"လောကီရန်ငြိုးတွေပါပဲ ကျောက်ဟူက သူတို့လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာ အခု သူတို့က ရှိချွမ်းခရိုင်အထိ လိုက်လာပြီး ကျောက်ဟူရဲ့ မိသားစုကိုပါ အမြစ်ပြတ်သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြလို့ ငါက ကြားဝင်လိုက်တာပဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်
"ဒီကိစ္စက ကျောက်မိသားစုနဲ့ မဆိုင်ဘူး သူတို့ကို မဖမ်းနဲ့ ငါ့ကိုပဲ ဖမ်းသွားပါ"
လျိုဟောက်မှာ အကျပ်ရိုက်သွားသည်။
သူ၏ နောက်ကွယ်မှ တပ်သားများမှာလည်း ဖန့်ချန်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြ၏။
ယခင်က သူတို့သည် ဤမျက်စိမမြင်သည့် လူအိုကြီးကို အထင်မကြီးခဲ့ကြဘဲ လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ အခုတော့ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အနားယူနေပြီဖြစ်သော ဝူစန်းယဲ့ သည်လည်း ကိုယ်လက်များ တောင့်တင်းသွား၏။
သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူက
"ဆရာကြီး... အရင်တုန်းက ကျုပ်တို့ ဒီလူအိုကြီးကို ဆက်မနှောင့်ယှက်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်ဗျာ မဟုတ်ရင် အခု သေနေတာ ကျုပ်တို့ ဖြစ်မှာ ဒီမျက်စိမမြင်တဲ့လူက ဘယ်လိုလူလဲဗျာ တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းနဲ့တင် လူတော်တော်များများကို သတ်ပစ်နိုင်တာ"
"တောင်ဝှေး... အဲ့ဒါက ဓားသာဆိုရင်ကော ဓားသာဆိုရင်..."
ဝူစန်းယဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်
"ရန်သူအယောက် ၃၀ ကို သတ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် မသေဘဲ ကျန်နေနိုင်တာ ဒီလိုအစွမ်းမျိုးက လောကမှာ ထိပ်တန်း ၃ ယောက်ထဲ ပါနိုင်တယ် ဒါဟာ ဂုရုအဆင့်ပဲ..."
"ကျီးညီလေး မင်း တော်တော် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်တာပဲ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ထိုင်စကားပြောလို့ ရတာပဲကိုး အခုလို အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်လိုက်တော့ ငါတို့ ဘယ်လို ရှင်းပေးရမလဲ"
ပုချင်ယွန်း သည် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာကာ အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဖန့်ချန်ကို အပြစ်တင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျိုဟောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ
"လျိုခေါင်းဆောင် ဒါက လောကီရန်ငြိုးတွေပဲ အလောင်းတွေကို အရင်ပို့လိုက်ပြီးမှ နောက်ကိစ္စတွေကို ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းကြတာပေါ့ ဟုတ်လား"
လျိုဟောက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည် -
"ပုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောမှတော့ ကျွန်တော်လည်း မျက်နှာသာ ပေးရမှာပေါ့ ဒီလူတွေကလည်း လက်နက်တွေနဲ့ မြို့ထဲဝင်လာပြီး စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တာပဲ"
"ခေါင်းဆောင်... ဒါ... ဒီတံဆိပ်ပြားက မရိုးရှင်းဘူးဗျ"
ရုတ်တရက် တပ်သားတစ်ဦးက ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်၏ အလောင်းထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ လျိုဟောက်ကို ပေးလိုက်သည်။
လျိုဟောက်နှင့် ပုချင်ယွန်းတို့သည် ထိုတံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ငါ... ငါ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသေးတယ်၊ အရင်သွားနှင့်ပြီ..."
ပုချင်ယွန်းသည် စကားထစ်ငေါ့ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
လျိုဟောက်သည် ခဏမျှတွေဝေနေပြီးမှ မျက်နှာကို တည်တင်းလိုက်ကာ
"ဆရာကြီး... ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရုံးတော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"
ဟု ဆိုရင်း ဖန့်ချန်ကို ဖမ်းဆီးရန် သူ၏တပည့်များကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
"လျိုဟောက် မင်း တစ်ချိန်က ကျီးညီလေးဆီမှာ ပညာသင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား မင်း ဘယ်လိုများ လုပ်ရက်တာလဲ"
ပန်းပဲဆရာကျောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လျိုဟောက်က ပန်းပဲဆရာကျောက်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်
"ဒီကိစ္စက ခင်ဗျားတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး ဝင်မရှုပ်ကြနဲ့"
"ကျောက်အစ်ကိုကြီး သူပြောတာ မှန်ပါတယ် ဒါ ကျွန်တော့်ကိစ္စပါ ကျောက်ဟူရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကိုပဲ ဆက်သွားကြပါ၊ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
ပန်းပဲဆရာကျောက်သည် ဖန့်ချန်အား လျိုဟောက်တို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်
"ခရီးဆက်ကြမယ်ဟေ့"