အခန်း (၆၉၃-၆၉၄)
Vol. 70 Ch. 693-694
အခန်း ၆၉၃ - ၁၈ နှစ်ကြာရင် လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာဦးမှာပါ
ဖန့်ချန်သည် ရှိချွမ်းခရိုင်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
မှိုစွဲနေသော သံချေးနံ့များ၊ ပုပ်စော်နံသော အနံ့အသက်များနှင့် မှောင်မည်းနေသော အရိပ်များကြားတွင် လူရိပ်အချို့မှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ထိုင်နေ၊ လဲလျောင်းနေကြသည်။
ထိုသူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငေးငိုင်နေသူ၊ ထုံထိုင်းနေသူ၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသူနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဟူ၍ အမျိုးမျိုး ရှိကြ၏။
မြို့စောင့်ခေါင်းဆောင် လျိုဟောက်သည် ဖန့်ချန်အတွက် တစ်ယောက်ခန်း သီးသန့် ရှာပေးထားသည်။
ထိုအခန်းမှာ တော်တော်လေး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် လာဘ်ထိုးနိုင်မှသာ နေထိုင်ခွင့်ရသော အခန်းမျိုး ဖြစ်သည်။
"ဆရာကြီး ဒါတွေက ဒဏ်ရာဆေးတွေပါ"
လျိုဟောက်က ဆေးထုပ်ကို ဖန့်ချန်၏ ဘေးတွင် ချပေးရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုသည်
"ဆရာကြီး သတ်လိုက်တဲ့လူတွေက ဝေ့နန်မင်းသား ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်နေတယ် ဒီကိစ္စက နောက်ဆက်တွဲ ရှင်းရခက်လိမ့်မယ် တပည့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ဗျာ"
ဖန့်ချန်က ဆေးထုပ်ကို ယူကာ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ လိမ်းကျံရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်
"သွားတော့"
လျိုဟောက်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထွက်မသွားမီ ထောင်စောင့်များကိုလည်း ဖန့်ချန်အား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံရန် မှာကြားခဲ့၏။
ဆေးလိမ်းပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် နံရံကို မှီကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေလိုက်သည်။
ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကာလအတွင်း ထိုနေရာရှိ အရာရာတိုင်းမှာ ပို၍ပို၍ စစ်မှန်လာခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် မိမိ၏ မူလဇာတ်ကြောင်းကိုပင် မေ့လျော့သွားတတ်၏။
ထိုသို့ ဖြစ်လာတိုင်း သူသည် စွမ်းအားမြင့်ဗလာကျောင်းတော်တွင် တစ်ဖက်ကမ်း ကို ရှာဖွေခဲ့စဉ်က အချိန်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရအောင် ကြိုးစားရသည်။
ဒုက္ခပင်လယ်ကို မကူးခတ်နိုင်သေးသရွေ့ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို မည်သို့ မေ့လျော့နိုင်ပါအံ့နည်း။
"ရှူခွေကျန့်ရန်လည်း မေ့သွားပြီ ပုချင်ယွန်း၊ ပုချင်ယွီလည်း မေ့သွားကြပြီ ဖန့်ယွမ်မုန်းလည်း မေ့သွားပြီ ကူရှန့် ရော မေ့သွားပြီလား မသိဘူး"
"တကယ်လို့ ဒါတွေအားလုံးက နတ်တံခါးရဲ့ စမ်းသပ်ချက်ဆိုရင် နတ်တံခါးက ဘာကို လိုချင်တာလဲ ငါတို့ကို အတိတ်ကို မမေ့ဖို့ လိုချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် လူ့လောကကြီးကို မမေ့ဖို့ လိုချင်တာလား"
"မင်း ဘာတွေ တတွတ်တွတ် ရွတ်နေတာလဲ ငါ့ကို အိပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူးလား"
ဘေးခန်းရှိ အကျဉ်းသားတစ်ဦးက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းအော်သည်။
ထိုလူသည် ဖန့်ချန်က ပြန်မပြောသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးများကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားသည်
"မင်း ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်ပြင်းတာပဲ"
ဖန့်ချန်က ဘာမှ ပြန်မပြောသေးချေ။
ထိုလူသည် ဒေါသထွက်သွားကာ ထရပ်လိုက်ရာ တံခါးချပ်ကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံတိုင်များနှင့် ကပ်သွားသည်။
ထိုအခါမှသာ သူသည် ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်
"ကျီးလျန် "
"မင်းက... ကူရှန့် လား"
ဖန့်ချန် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ယခုအခါ ကူရှန့် ၏ မျက်နှာမှာ လောကဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်ကြီးများလည်း ရှိနေ၏။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်
"ငါပါ... ငါပါပဲ"
ဖန့်ချန်သည် ကူရှန့် နှင့် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ပြန်ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။
နှစ်ယောက်သား ထောင်ဖော်ထောင်ဖက်များ ဖြစ်သွားကြပြီ။
စကားပြောကြည့်ရာမှ ကူရှန့် အဖမ်းခံရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကုန်သည်အစောင့်တစ်ဦးကို သတ်ခဲ့မှုကြောင့် အစိုးရက သူ့ကို အမြဲတမ်း လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး နောက် ၃ ရက်ဆိုလျှင် အသတ်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။
"ဟူး... ငါ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ ၃ ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ် မင်းလည်း လူသတ်ထားတာဆိုပေမဲ့ အသတ်ခံရဖို့ အချိန်တော့ လိုဦးမှာပါ ငါတို့က ခရီးစဉ်ချင်း လွဲနေတာပဲ တမလွန်လမ်းမှာ ပြန်ဆုံနိုင်မလား မသိဘူး"
ကုရွှိုက်က ခါးသီးစွာ ပြုံးသည်။
"ကူရှန့် မင်း အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မှတ်မိသေးလား"
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
"အတိတ် ဘယ်အတိတ်လဲ ရှိချွမ်းခရိုင်ကို စရောက်တုန်းကလား အဲ့ဒါကတော့ မှတ်မိတာပေါ့ အဲ့တုန်းက လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ပိုက်ဆံမပါလို့ ဖန့်ယွမ်မုန့် က သူ့နားကပ်လေးကို ချွတ်ပြီး ပေးခဲ့ရသေးတယ်"
"အဲ့ဒီထက် ပိုဝေးတဲ့ အတိတ်ကော"
ကုရွှိုက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားသည်
"အဲ့ဒီထက် ပိုဝေးတာ ဘာရှိဦးမှာလဲ ဒီလို အမှိုက်ကိစ္စတွေပဲ ရှိမှာပေါ့"
ဖန့်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကုရွှိုက်လည်း မေ့သွားခဲ့ပြီ။
"၃ ရက်နေရင် မင်းကို လိုက်မပို့နိုင်ပေမဲ့ သူတို့တွေ လာကြည့်ရင် ကြည့်မှာပါ မင်းတို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြန်ဆုံနိုင်ပါသေးတယ်"
"သူတို့ ပုချင်ယွန်းကို ပြောတာလား ဟားဟား... သူ ပြီးခဲ့တဲ့ အချိန်က ငါ့ဆီ လာသွားပြီ"
ကုရွှိုက်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်
"အခု သူက လူကုံထံကြီး ဖြစ်နေပြီ ငါကတော့ သေရမယ့် အကျဉ်းသားပဲ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်တော့ဘူး"
"သူ မင်းပြန်ရောက်နေတာ သိသားပဲလား"
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"သိတာပေါ့ ဘာလဲ သူ မင်းကို မပြောဘူးလား ဒီကောင် ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ငါပြောသားပဲ အရင်တုန်းက ငါသာ မကူညီခဲ့ရင် သူ အခုလို နေရာမျိုး ရောက်ပါ့မလား"
၃ ရက် ကုန်လွန်သွားသောအခါ တပ်သားများ ရောက်လာပြီး ကူရှန့် ကို ခေါ်သွားကြသည်။
ကူရှန့် သည် သေဘေးကို မကြောက်ဘဲ ထွက်သွားသော်လည်း တစ်ခုခုကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရကာ ဖန့်ချန်ကို လှမ်းမေးသည်
"ကျီးလျန်... ငါ တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို မေ့နေတာလား"
ဖန့်ချန် ပြန်မဖြေနိုင်မီမှာပင် တပ်သားများက ကူရှန့်ကို တွန်းထုတ်သွားကြသည်။
"ဟားဟားဟား ၁၈ နှစ်ကြာရင် ငါဟာ လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာဦးမှာပါဟေ့"
ကူရှန့် ၏ အော်ဟစ်သံကြီးက ထောင်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။
ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ ပန်းပဲဆရာကျောက် လင်မယားသည် ထောင်ထဲသို့ ဖန့်ချန်အတွက် အစားအသောက်များ လာပို့ကြသည်။
ပန်းပဲဆရာကျောက်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်
"ခြံဝင်းကိုတော့ ငါ စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ် ငါ ပိုက်ဆံတွေ သုံးပြီး လူကြီးတွေကို ပြောထားတယ် အခု အပြင်မှာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတော့ မင်းရဲ့ ကိစ္စက အလှည့်အပြောင်း ရှိနိုင်တယ်"
ထိုအချိန်မှစ၍ ၂ လ ၃ လ တစ်ကြိမ် ပန်းပဲဆရာကျောက် လင်မယား ရောက်လာတတ်သည်။
အချိန်တွေကား ကုန်ဆုံးလာခဲ့ပြီ။
ဖန့်ချန်သည် စကားနည်းလာပြီး တစ်နေ့လုံး မြက်ခြောက်ပင် တစ်ပင်ကို ကိုင်ကာ မျက်စိမမြင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။
ထောင်စောင့်များမှာ အစပိုင်းတွင် ထူးဆန်းနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အသားကျသွားကြသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်...
"ကြားပြီးပြီလား ဝေ့နန်မင်းသားရဲ့ ပုန်ကန်တဲ့တပ်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်ပြီတဲ့ ဘုရင်သစ်က တော်တော်စွမ်းတာပဲ။ လောကကြီး အေးချမ်းတော့မယ်"
ထောင်စောင့်တစ်ဦးက သူငယ်ချင်းကို ပြောပြနေသည်။
အချိန်တွေက မြစ်ရေလို စီးဆင်းနေသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ များပြားလာကာ ဆံပင်များလည်း ဖြူဖွေးသွားခဲ့ပြီ။
သူသည် ထရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလာပြီး အရိုးအဆစ်များမှာ သံချေးတက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ကျောက် လင်မယား နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာခဲ့စဉ်က ပန်းပဲဆရာကျောက် မပါလာတော့ဘဲ သူ၏ဇနီး တစ်ဦးတည်းသာ လာခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။
ရုတ်တရက် ထောင်တံခါး ပွင့်လာပြီး ထောင်စောင့်သစ်တစ်ဦးက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်
"အဘိုးကြီးမျက်စိကန်း ခင်ဗျား ကံကောင်းတယ်အရာရှိသစ်က ခင်ဗျား ဝေ့နန်မင်းသားရဲ့ လူတွေကို သတ်ခဲ့တာကို သိပြီး ခင်ဗျားမှာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် အခု ခင်ဗျား လွတ်ပြီ"
"ကျုပ်တို့လည်း အပြစ်မရှိဘူးလေ ကျုပ်တို့ကိုလည်း လွှတ်ပေး"
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အကျဉ်းသားများက ဆူညံကုန်ကြသည်။
ထောင်စောင့်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ -
"ဒီအဘိုးကြီး ဒီမှာ နေခဲ့တာ ၄၄ နှစ် ရှိပြီ မင်းတို့ကတော့ စောင့်ဦးပေါ့"
"၄၄ နှစ် ရှိပြီလား..."
ဖန့်ချန်၏ လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါ ဒီထဲမှာ နေခဲ့တာ ၄၄ နှစ် ရှိပြီလား"
"ဟုတ်တယ်... ၄၄ နှစ်ရှိပြီ စကားများမနေနဲ့ မြန်မြန်ထွက်တော့ ခင်ဗျားကို ၄၄ နှစ်လုံး ကျွေးထားပြီးပြီ၊ ဒီမှာပဲ အရိုးထုတ်ချင်နေတာလား"
"ကျုပ်ကို တောင်ဝှေးတစ်ချောင်း ပေးပါ အဘိုးကြီးက လမ်းမမြင်လို့ပါ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ထောင်စောင့်က တောင်ဝှေးတစ်ချောင်း ပေးလိုက်သဖြင့် ဖန့်ချန်သည် ထိုမှောင်မည်းသော နေရာမှ ၄၄ နှစ်အကြာတွင် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည်။
"၄၄ နှစ် ရှိပြီ... နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်... နည်းနည်းပဲ..."
ဖန့်ချန်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း တတွတ်တွတ် ရွတ်နေသည်။
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ရေမချိုးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် နံစော်နေ၏။
လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ နှာခေါင်းပိတ်ကာ ရှောင်သွားကြသည်။
မသိမသာပင် သူသည် သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ခြံဝင်းရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဘယ်က သူတောင်းစားလဲ မြန်မြန် သွားစမ်း"
ခြံထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နှာခေါင်းပိတ်ကာ အော်ထုတ်သည်။
"မေးပါရစေ... ဘေးအိမ်က ပန်းပဲဆရာကျောက်တို့ မိသားစု ရှိသေးလား"
ဖန့်ချန်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"ပန်းပဲဆရာကျောက်"
ထိုအမျိုးသမီးက အံ့သြသွားသည်
"ရှင်က အဲ့ဒီမိသားစုကို သိတာလား သူတို့ တစ်မိသားစုလုံး သေကုန်ပြီ အခုတော့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်"
အခန်း ၆၉၄ - ကျိရှန်း... မင်း လောကမှာ သံသရာဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ယုံလား
ဖန့်ချန်သည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို အားပြုကာ ပန်းပဲဆရာကျောက်၏ ခြံဟောင်းထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဝင်လာခဲ့သည်။
ခြံထဲမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ
"ဒီမှာ လူနေတယ် ဒါ သူတောင်းစားတွေ လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး သွားစရာမရှိရင် မြို့စောင့်နတ်ကွန်းကို သွားချေ"
"ပန်းပဲဆရာကျောက်နဲ့ ကျောက်ဟူ က မင်းနဲ့ ဘာတော်တာလဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အဘိုးကို သိတာလား ပန်းပဲဆရာကျောက် က ကျွန်မအဘိုးပဲ ကျောက်ယွီ ကတော့ ကျွန်မရဲ့ အဘွား ပေါ့"
"သူတို့ကော ဘယ်မှာလဲ"
"သေကုန်ပြီ"
"မင်းရဲ့ မိဘတွေကော"
"သူတို့လည်း သေကုန်ပြီ"
ထိုမိန်းကလေးသည် ဖန့်ချန်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်
"ရှင်... ရှင်က ကျွန်မအဘိုး ပြောပြောနေတဲ့ မျက်စိမမြင်တဲ့ အဘိုးကြီး လား"
"မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ"
"ကျွန်မနာမည်က ကျောက်ကျိရှန်း ပါ"
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဖန့်ချန်သည် ရေမိုးချိုး သန့်စင်ပြီးနောက် ကျောက်ကျိရှန်းပေးသော ကျောက် ၏ အဝတ်ဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
အဝတ်များမှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သန့်ရှင်းနေ၏။
"အဘိုး... အဘိုးက တကယ့်ကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူအယောက် ၂၀၊ ၃၀ ကို သတ်ခဲ့တာလားဟင်"
ကျောက်ကျိရှန်းက ဖန့်ချန်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေသည်။
သူမရှေ့မှ အဘိုးအိုမှာ ခန္ဓာကိုယ်က အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပြီး တစ်ဖက်ကမ္ဘာကို ကူးတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသဖြင့် သူမအဘိုးပြောပြဖူးသည့် သူရဲကောင်းကြီးနှင့် လုံးဝ မတူချေ။
"မတူဘူးလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်
"မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
"ကျွန်မလား ၇ နှစ် ရှိပါပြီ"
"မင်းအဘိုးတို့ ဘယ်လိုသေကုန်တာလဲ၊ မင်းမိဘတွေကော... ငါ့ကို ပြောပြပါဦး"
ကျောက်ကျိရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားကာ နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်
"သူတို့အားလုံးကို ဝူ မိသားစု က သတ်ပစ်လိုက်တာ"
"ဝူ မိသားစု"
ဖန့်ချန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော်က ဝူစန်းယဲ့ ကို သူ သတိရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလူကတော့ အခုဆို သေလောက်ပါပြီ။
"သူတို့က ပြောတယ် ကျွန်မတို့ရဲ့ အဘိုးကြီး က အရင်တုန်းက လူကုံထံတစ်ယောက်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့လို့ ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်တဲ့ အဲ့ဒီရတနာတွေကို ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဝှက်ထားတယ်ဆိုပြီး တောင်းကြတယ် အဘိုးက မပေးနိုင်တော့ အဘိုးကို ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ကြတာပဲ"
ကျောက်ကျိရှန်းက အံကြိတ်ကာ ပြောပြရှာသည်။
ဖန့်ချန်သည် လက်ဖက်ရည်သောက်နေရင်း ကျောက်ကျိရှန်း ပြောသည့် ဟေးမိသားစုမှာ ဟေးစန်းယဲ့၏ မျိုးဆက်များ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။
"စားစရာ တစ်ခုခု ရှိလား ထောင်ထဲမှာ အစားအသောက် မကောင်းတော့ ကိုယ်လက်တွေ သိပ်မသန်တော့ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်ကျိရှန်း၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားကာ
"အဘိုး ကျွန်မ ခုနကပဲ အကုန်စားလိုက်ပြီ အဘိုး ဆာရင် ကျွန်မ မြို့ပြင်က မြစ်ထဲမှာ ငါးသွားဖမ်းပေးမယ် ဒါက ကျွန်မ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပဲ"
"အင်း... အားရှိအောင်တော့ ကောင်းကောင်းစားရမယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက်ကျိရှန်းသည် ဖန့်ချန်ကို တောင်ဝှေးဖြင့် တွဲကာ မြို့ပြင်သို့ ငါးဖမ်းထွက်လေ့ ရှိသည်။
ဖန့်ချန်သည် သူမကို ကိုယ်ခံပညာ အခြေခံလေးများ ပြန်လည် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
မသိမသာပင် ၃ နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။
ဖန့်ချန်မှာ ပို၍ အိုမင်းသွားသော်လည်း ၁၀ နှစ်အရွယ် ကျောက်ကျိရှန်းမှာမူ အားရှိသန်စွမ်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် ကျောက်ကျိရှန်း ငါးဖမ်းနေစဉ် ဝူမိသားစုမှ လူမိုက်အုပ်စုတစ်စုနှင့် သူတို့၏ သခင်လေး ရောက်လာသည်။
ထိုသခင်လေးသည် ကျောက်ကျိရှန်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး
"ဒီမိန်းကလေးက ၃ နှစ်အတွင်းမှာ တော်တော်လေး လှလာတာပဲ"
ဟု ဆိုကာ သူမတို့ မိသားစု၏ ရတနာကို ထပ်မံ တောင်းဆိုတော့သည်။
"ရတနာ ကို မပေးရင် မင်းအဖေတို့ရဲ့ သင်္ချိုင်းကို ငါ တူးပစ်မယ် ဒါမှမဟုတ် မင်း ငါ့ရဲ့ မယားငယ် လုပ်မလား"
ဟု ခြိမ်းခြောက်သွားခဲ့သည်။
ကျောက်ကျိရှန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေသော်လည်း ဖန့်ချန်က သူမကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်
"ငါးကို ကင်လိုက်ပါ မနက်ဖြန် ကျုပ်တို့ ဝူ မိသားစုဆီ သွားကြမယ် သေကောင်း သေနိုင်ပေမဲ့ မင်းကတော့ မကြောက်ဘူး မဟုတ်လား"
"အဘိုး... အဘိုးရဲ့ ကျန်းမာရေးက..."
ကျောက်ကျိရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"၃ နှစ်လုံးလုံး အားမွေးခဲ့တာပဲ အိုတော့ အိုသွားပေမဲ့... ခွန်အားတွေတော့ နည်းနည်း ပြန်ရလာပါပြီလုံလောက်ပါတယ်"
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်ကျိရှန်းသည် သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ကတ်ကြေးဖြင့် တိုတိုညှပ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ အကြံပေးချက်အရ တိုက်ပွဲတွင် အားနည်းချက် မဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။
ဟေးမိသားစုဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်
"ကျိရှန်း... ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်သွားပြီ"
အဝေးတစ်နေရာတွင် လူရိပ် ၆ ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသူတို့မှာ ရှိချွမ်းခရိုင်၏ စည်ကားသော လမ်းဆုံတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေကြပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျောက်ကျိရှန်းကတော့ ဖန့်ချန် ဘာကို ပြောနေမှန်း နားမလည်ရှာချေ။
လမ်းတွင် ဖန့်ချန်ကို တိုက်မိသော လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးက
"မျက်စိကန်းတာကို အိမ်မှာပဲ နေပါလား"
ဟု ဆဲဆိုသွားသော်လည်း ဖန့်ချန်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
မကြာမီ သူတို့သည် ခန့်ညားလှသော ဝူမိသားစု အိမ်ကြီးရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။
"ကျိရှန်း... မင်း လောကမှာ သံသရာဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ယုံလား"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"သံသရာ ရှိမှာလားဟင်"
"ငါကတော့ ရှိစေချင်တယ် ဒါမှ နောင်တစ်ချိန်မှာ အဘိုးက မင်းကို ပြန်တွေ့နိုင်မှာ"
ဖန့်ချန်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တောင်ဝှေးဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
လူမိုက်တစ်ဦးက တံခါးဖွင့်လာပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းစဉ်မှာပင်
ဖူး
ဖန့်ချန်၏ တောင်ဝှေးသည် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။
ကျောက်ကျိရှန်းမှာ မှင်တက်ကာ ကြည့်နေမိသည်။
သူမ၏ အဘိုးအိုမှာ ယခုအခါတွင်မူ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ရက်စက်ပြတ်သားနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဝင်လာကြသည်။
"သခင်ကြီး... အဘိုးကြီး... မကောင်းတော့ဘူးတစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်တို့ အိမ်ထဲမှာ လူသတ်နေတယ်"
ဝူ မိသားစု၏ လက်ရှိသခင်သည် အော်ဟစ်သံကြောင့် ထွက်လာသည်။
သူ၏ အနားတွင် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ အလွန်အိုမင်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေ၏။
ထိုအဘိုးအိုသည် အသံကြားသော်လည်း မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ
"ဘယ်သူက ငါတို့ ဝူ မိသားစုမှာ လာပြီး လူသတ်နေတာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"မျက်စိမမြင်တဲ့ လူအိုကြီး တစ်ယောက်ပါ သူ့လက်ထဲက တောင်ဝှေးက တော်တော်ကြောက်ဖို့ ကောင်းတယ်"
"မျက်စိမမြင်တဲ့လူ"
အဘိုးအို (ဝူစန်းယဲ့) သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ မှုံဝါးနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်
"မျက်စိမမြင်တဲ့လူ တောင်ဝှေး"