ဖြတ်တောက်ခြင်း

လျူအာနီက အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ရှင် ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေတာ... ပေါက်ကရတွေ...”

ချန်ချွန်းဟွာသည် လျူအာနီ၏ အပြစ်ရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်၏။ သူမက မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် ပြာယာခတ်နေရတာလဲ... ငါ ပြောတာ မှန်နေလို့လား...”

လျူအာနီ ရုတ်တရက် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

သူမ အစ်မကြီးအိမ်မှ သမီးအကြီးဆုံးက တကယ်ပဲ သူများအိမ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ညီလေးကုကတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် လျူအာနီကို မေးလိုက်သည်။

“မင်းအစ်မကြီးအိမ်က သမီးကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... ပြောစမ်း... ပြောစမ်းပါ...”

ချန်ချွန်းဟွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အစ်ကိုကြီးကု၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲလိုက်ပြီး တတိယအိမ်မှ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကောင်းကောင်းနှင့် ကြည့်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျူအာနီသည် ညီလေးကု၏ ဖိအားပေးမှုကို ခံရသဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြေလိုက်သည်။

“ရောင်းစားလိုက်တာပါ... သူဌေးအိမ်မှာ အစေခံလုပ်ဖို့ သွားတာပါ...”

ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ညီလေးကု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသေးသည်ဟု ယူဆမိ၏။

သို့သော် အဖွားကုက ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“သူများအိမ်မှာ အစေခံလုပ်တယ် ဆိုရင်တောင် ဆွေမျိုးတွေဆီ ပြန်လာလည်လို့ ရတယ်လေ... ဘာလို့ နှစ်အကြာကြီး ဘယ်သူမှ ပြန်မလာရတာလဲ... လူကိုယ်တိုင် ပြန်မလာရင်တောင် နင့်မိဘအိမ်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် သမီးဆီက လစာ သွားတောင်းမှာပဲ... ဘာလို့ နင့်မိဘအိမ်က လူတွေ သွားတာ မတွေ့ရတာလဲ...”

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လျူအာနီ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အဖွားကုသည် လျူအာနီကို ဖိနပ်ထဲ ဝင်နေသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ဒုက္ခပေးနေခဲ့သော ကျောက်ခဲပင် ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်သည် ထိုကျောက်ခဲကို ထုတ်ပစ်ရမည့် အချိန် ဖြစ်လေသည်။ အဖွားကုက အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သားငယ်... မင်းယောက္ခမတွေက အဲ့ဒီကလေးမကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို ရောင်းစားလိုက်တာလား...”

လျူအာနီသည် ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ထားသော ကိစ္စကို အဖွားကု ရိပ်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ညီလေးကု၏ မျက်နှာထား အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး လျူအာနီကို ဆွဲကာ မေးလိုက်၏။

“အမေမေးတာ ဖြေလေ... ဟုတ်လား... အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား...”

လျူအာနီ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံးများကို အမြန် စီစဉ်လိုက်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ မရှိသော လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖန်တီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အဖွားကု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အဲ့ဒီတုန်းက လျူမိသားစု ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာပြီး လျူလောအာအတွက် နတ်သမီးလို မိန်းမမျိုး တောင်းပေးနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး...”

ထိုစကားများသည် ညီလေးကု၏ ရင်ထဲသို့ ကြီးမားသော တူတစ်ချောင်းဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ကုညီအစ်ကို သုံးယောက်စလုံးသည် မိဘများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသဖြင့် ရွာထဲမှ သာမန်လူများထက် သမီးမိန်းကလေးများကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြသည်။ သားယောကျ်ားလေးများကို ပို၍ တန်ဖိုးထားကြသော်လည်း သမီးများကိုလည်း ကောင်းမွန်သော ဘဝမျိုး ရစေချင်ကြသည်။ သားများအတွက် လမ်းခင်းပေးရန် သမီးများကို စတေးမည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ယခု လျူမိသားစုမှ ပေါ်ထွက်လာသော ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားလေးသည်ပင် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေလေသည်။

ချန်ချွန်းဟွာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လျူအာနီက ရှောင်ယာကို ဘယ်တုန်းကမှ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ကလေးစားမယ့် အသားကိုတောင် ပြန်အန်ခိုင်းတာ... နောင်ကျရင် တခုခုဖြစ်လာရင် ကလေးကို ရောင်းစားဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လျူအာနီသည် သမီးဖြစ်သူအပေါ် ရက်စက်မှုကြောင့် တစ်နေ့တွင် လူအများ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

“ယောက်ျား... မရီး ပြောတာတွေ နားမထောင်ပါနဲ့... ရှောင်ယာက ကျွန်မ ဗိုက်နာခံပြီးမွေးထားတဲ့ သမီးပါ... ဘယ်လိုလုပ် မချစ်ဘဲ နေမလဲ... ရှောင်ပေါင်ကို ပိုဂရုစိုက်မိရုံပါ...”

ချန်ချွန်းဟွာကလည်း သူမကို အလွတ်မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“နင်လည်း နင့်အမေ ဗိုက်နာမွေးထားတဲ့ သမီးပဲလေ... နင့်အမေက နင့်ကို ချစ်လို့လား... ရှောင်ပေါင်ကို ပိုဂရုစိုက်တယ် ဆိုတာ ဟာသပဲ... ရှောင်ပေါင်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် နင့်မိဘအိမ် ပို့ပေးရက်တာ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ညီလေးကုသည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး မွှေနှောက် ရှာဖွေလေတော့သည်။ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူ့မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေ၏။

အိမ်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို လျူအာနီက ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် တို့ဖူးချက်ပြုတ်နည်း အခိုးခံရစဉ်က လျူအာနီက မတော်တဆပါဟု ပြောသဖြင့် သူ ယုံကြည်ခဲ့၏။ ယခု အိမ်ကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်နေစဉ်တွင် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော ပြဿနာများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

“ယောက်ျား... ကျွန်မကို ယုံပါ... ကျွန်မ တကယ် မလုပ်...”

လျူအာနီသည် အရင်ကလိုပင် အနားကပ်လာပြီး အသံကို ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်ကာ ချော့မော့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ညီလေးကုက မေးခွန်းတစ်ခုသာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ ရှောင်ပေါင်အတွက် လုပ်ပေးထားတဲ့ သစ်သားဓားရော...”

လျူအာနီက သစ်သားဓားလေး တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိဟု ထင်သဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျူးဇီက လိုချင်တယ်ဆိုလို့ ပေးလိုက်တယ်...”

ကျူးဇီ ဆိုသည်မှာ လျူတာ့ရှန်၏ သားငယ် ဖြစ်သည်။

ညီလေးကုသည် လျူအာနီကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း... မင်းမိဘအိမ်ကို ပြန်တော့...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာနီ မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

“သစ်သားတုံးလေး တစ်ပုံအတွက်နဲ့ ကျွန်မကို ပြန်ခိုင်းတာလား... ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် ကပ်စေးနည်းရတာလဲ...”

ညီလေးကုက ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပြန်တော့... ပြန်လာစရာ မလိုတော့ဘူး...”

လျူအာနီ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ခုန်ထလိုက်သည်။

“ရှင် ရူးနေလား... သစ်သားတုံးလေး တစ်ပုံအတွက်နဲ့ ကျွန်မကို ကွာရှင်းချင်တာလား... ရှင် ရူးနေပြီလား...”

ချန်ချွန်းဟွာသည် အခြေအနေ ဒီအထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း ဘေးမှ မီးလောင်ရာ လေပင့်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

“သစ်သားတုံးတင် မဟုတ်ဘူးလေ... ငွေ အစိတ်နဲ့ တို့ဖူးချက်ပြုတ်နည်းလည်း ပါသေးတယ်...”

လျူအာနီသည် ချန်ချွန်းဟွာကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတွေအကုန်လုံး နင့်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ... ငါ နင့်ကို အသေသတ်မယ်...”

သို့သော် ညီလေးကုက ပြောလိုက်သည်။

“ကွာရှင်းစာချုပ် ရေးမလား... ဒါမှမဟုတ် ငါက ကွာရှင်းပေးရမလား... မင်း ကြိုက်တာ ရွေး...”

“ရှင် ဘာစကား ပြောတာလဲ... ကျွန်မက အသက်ကြီးနေပြီ... ရှင်က ကျေးဇူးကန်းတယ်... စိတ်ထားယုတ်ညံ့တယ်...”

လျူအာနီ စကားမဆုံးခင် ညီလေးကုက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“ငါ မင်းနဲ့ မပေါင်းချင်တော့ဘူး... နားလည်လား...”

လျူအာနီ သူ့ကို ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ညီလေးကုကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်မှာ သဘာဝကျသည်ဟု အမြဲ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် ခင်ပွန်းသည်က သူမကို စွန့်ပစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ကျွန်မ မသွားဘူး... ကျွန်မတို့က လင်မယားတွေလေ...”

လျူအာနီ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အဖွားကု သနားသွားမိသည်။

“အမေ... တစ်ခုခု ပြောပါဦး... အမေကရော သားငယ်ကို ကျွန်မနဲ့ ကွဲစေချင်လို့လား... ရှောင်ယာနဲ့ ရှောင်ပေါင်ကို အမေ မရှိစေချင်ဘူးလား...”

လျူအာနီက ယောက္ခမကို လှည့်ပြီး တောင်းပန်လေသည်။

အဖွားကုက မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငွေ အစိတ်နဲ့ သစ်သားဓားကို ပြန်ယူလာပေးနိုင်မလား...”

လျူအာနီ အကြာကြီး တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သစ်သားဓားကိုတော့ ပြန်တောင်းကြည့်ပါ့မယ်... ပိုက်ဆံကတော့... ကျွန်မမောင်လေးက မိန်းမမရသေး...”

အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ငွေပေးလိုက်တယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် သားသမီးတွေကို ပေးလိုက်လိမ့်မယ်... အာနီ... နင် ဒီအကျင့်ဆိုးတွေကို မပြင်ရင် ဘယ်သူမှ နင်နဲ့ ပေါင်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လျူအာနီက ဆင်ခြေပေးနေဆဲပင်။

“ကျွန်မအဖေက စောစောစီးစီး ဆုံးသွားတော့... အမေက မလွယ်ကူ...”

ဒီစကားကို ကုမိသားစုဝင်များ နားရည်ဝနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဖွားကုက တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

“နင့်အမေ မလွယ်ကူတာ ငါ့သားကြောင့် ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး... နင့်မောင် အသုံးမကျတာ ငါ့သား သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး... နင့်မိဘအိမ် ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းကောင်း... ငါ့သားက အဲ့ဒီအပေါက်ကို လိုက်ဖာပေးစရာ မလိုဘူး...”

“ကျွန်မ...”

လျူအာနီ ဆွံ့အသွားသည်။

ညီလေးကုသည် ဇနီးသည် နောင်တမရသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲမှ နောက်ဆုံး သံယောဇဉ် အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကို့ကို သွားရှာပြီး ကွာရှင်းစာချုပ် ရေးခိုင်းလိုက်မယ်...”

လျူအာနီ အတင်း ဝင်တားလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ခဏပဲ တားလို့ရမယ်... တစ်သက်လုံး တားလို့မရဘူး... ငါ သွားရေးခိုင်းမှာပဲ...”

ညီလေးကု၏ သဘောထားက ပြတ်သားနေသည်။ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုကို လျူအာနီလက်ထဲ မထည့်နိုင်သလို ကလေးများကိုလည်း သူမနှင့် အဆက်အသွယ် မဖြတ်ခိုင်းနိုင်ပေ။ သူ အိမ်မှာမရှိတုန်း ရှောင်ယာကို ရောင်းစားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟု တွေးပူမိလေသည်။

ညီလေးကုသည် ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားနှစ်ယောက် ကလေးပျောက်ရှာရင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် သူတို့လို မဖြစ်ချင်ပေ။

လျူအာနီက တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်မှ ကွာရှင်းတာကို မပြောဘဲ နေမှာလဲ... နောက်ကျရင် မိဘအိမ်ကို ပစ္စည်းမပို့တော့ရင် ရပြီမလား...”