ဖမ်းဆီးခြင်း

မိဘအိမ်တွင် ပြဿနာ တက်နေပြီဟု ကြားသောအခါ လျူအာနီ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အင်္ကျီစကို မ ကာ မိဘအိမ်သို့ ပြေးသွားလေသည်။

ကုမိသားစုဝင်များ အေးဆေးစွာ ရောက်ရှိလာသောအခါ အဖွားကြီးလျူနှင့် လျူညီအစ်ကိုများကို သံခြေချင်း ခတ်ပြီး ဆွဲခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်

“ဒါ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံပါ... ငါ ပြန်ယူလာတာပါ... ခိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး... ခိုးတာ မဟုတ်ဘူး...”

လျူအာနီ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် သံခြေချင်း ခတ်ခံထားရသော လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ လျူမိသားစုက အဓိက မဟုတ်ပေ။

တကယ့် ဇာတ်လိုက်မှာ ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး ပါးစပ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် အော်မရ ဖြစ်နေသော ကျန်းကွမ်ကျုံး ဖြစ်လေသည်။

“ညီလေးကု... သူတို့ အခု ပိုက်ဆံမပေးရင်လည်း ရပါတယ်... မြို့ဝန်ရုံး ရောက်လို့ ကြိမ်ဒဏ် အချက်ရေ ၁၀၀ လောက် အရိုက်ခံရရင်... ဝန်မခံချင်လည်း ဝန်ခံရမှာပါ...”

ခေါင်းဆောင်ချန်က ပြုံးလျက် ကုမင်တာ့ကို ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့က ခေါင်းဆောင်ချန်ကို လက်အုပ်ချီပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချန်... အိမ်မှာ ခိုးမှုဖြစ်လို့ အမေက စိတ်ပူနေတာ... ပိုက်ဆံပြန်မရရင် ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရမလဲ မသိဘူး...”

ခေါင်းဆောင်ချန်က လူအများရှေ့တွင် ပြောလိုက်၏။

“ညီလေးကုက ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး... မင်းကိစ္စကို ငါတို့က ဂရုမစိုက်လို့ ရမလား...”

ကုမင်တာ့က ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ပြောပြီး တမင် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ခုနက ကြိမ်ဒဏ်ပေးမယ် ပြောတယ်နော်... အချက်ရေ ၁၀၀ လောက် ရိုက်ရင် လူက အသက်ရှင်ပါ့ဦးမလား...”

ခေါင်းဆောင်ချန်ကလည်း သဘောပေါက်လွယ်သည် ဖြစ်ရာ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့က လူသေအောင် မရိုက်ပါဘူး... သေလုမျောပါးလောက်ပဲ ရိုက်မှာပါ... အလွန်ဆုံးမှ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားရင် အိမ်ပြန်ပြီး သေမယ့်နေ့ကို စောင့်ရုံပေါ့... မြို့ဝန်ရုံးထဲမှာတော့ လူသေခွင့် မပေးပါဘူး...”

ဒီစကားတွေက မြို့ဝန်ရုံး၏ ပြစ်ဒဏ်ပေးမှု ရက်စက်ပုံကို ပြသနေပေသည်။

လျူမိသားစုကို ကြောက်လန့်စေရုံသာမက ဘေးနားတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသော ကျန်းကွမ်ကျုံးကိုလည်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

လျူအာနီ စိတ်လောသွားပြီး ခေါင်းဆောင်ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံပြန်ပေးရင် ပြီးပြီမလား... ကျွန်မအမေနဲ့ မောင်တွေကို မြို့ဝန်ရုံး မခေါ်သွားပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်...”

ခေါင်းဆောင်ချန် ပြန်မဖြေဘဲ ကုမင်တာ့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

လျူအာနီက ကုမင်တာ့ကို လှည့်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကို… ကျွန်မတို့က တစ်မိသားစုတည်းပါ... ကျွန်မအမေနဲ့ မောင်တွေကို လွှတ်ပေးပါ...”

ကုမင်တာ့ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ ညီလေးကုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လျူအာနီသည် မာန မထားနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

“ယောက်ျား... ရှင် ကွာရှင်းချင်ရင် ကျွန်မကွာရှင်းပေးပါ့မယ်... ကျွန်မ ပိုက်ဆံပြန်ပေးပါ့မယ်... ကျွန်မအမေနဲ့ မောင်တွေကို မြို့ဝန်ရုံး အရောက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး... ကျွန်မတို့ လင်မယားသံယောဇဉ်ကို ထောက်ပြီး... ဒုတိယအစ်ကိုကို မြန်မြန် ပြောပေးပါ...”

လျူအာနီသည် ကွာရှင်းစာချုပ် ပေါ်တွင် လက်ဗွေနှိပ်လိုက်ပြီး အဖွားကြီးလျူကို ငွေ ၃၀ ပြန်ထုတ်ပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့က ခေါင်းဆောင်ချန်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထားလိုက်တော့... ညီလေးကု မျက်နှာကို ထောက်ပြီး... ပိုက်ဆံလည်း ပြန်ရပြီဆိုတော့ ဒီလောက်နဲ့ ပြီးလိုက်ကြတာပေါ့...”

လျူမိသားစုဝင်များ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။ သေဘေးမှ လွတ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကုမင်တာ့ကို ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရင်က ကုမင်တာ့ ရွာမှ ထွက်သွားလျှင် တို့ဖူးပြန်ရောင်းမည်ဟု ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အရာရှိတစ်ယောက်ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံဖြင့် လူဖမ်းခိုင်းနိုင်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကုမိသားစုကို ထပ်မံ ရန်စရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

လျူမိသားစုတင် မကဘဲ ဒီကြက်သတ်ပြီး မျောက်ပြလိုက်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် ဘေးနားမှ ရွာသားများ၏ ကုမိသားစုကို ကြည့်သော အကြည့်များလည်း ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

ကြိုးတုပ်ခံထားရသော ကျန်းကွမ်ကျုံးသည်လည်း ရုန်းကန်နေသည်။

အဖွားစိုင်သည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး ကုမင်တာ့၏ ခြေထောက်ရင်းတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

“သမက်ရေ... သမက်ရေ... ကယ်ပါဦး... ငါတို့ ကွမ်ကျုံးလေးကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာပေးပါဦး... အမေက သမက်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ...”

အဖွားစိုင်က သရဲတစ္ဆေများ ငိုသလိုပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ အဖွားကုကို ရှေ့သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

အဖွားကုသည် အဖွားစိုင်၏ ဦးချမှုကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်လေသည်။

အဖွားစိုင်သည် ယင်ကောင် မြိုချမိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ မူလက ယောက္ခမက သမက်ကို ဒူးထောက်တယ် ဆိုသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ကုမင်တာ့ကို သိက္ခာချချင်သော်လည်း ယခုအခါ ဆွေမျိုးချင်း ဒူးထောက်ဂါရဝပြုသလို ဖြစ်သွားသည်။

အဖွားကုက စကားဖြင့်ပင် နှိပ်ကွပ်လိုက်သေးသည်။

“နင်က မိထွေးမပီသဘဲ ငါ့ချွေးမ ယွင်နန်အပေါ် ယုတ်မာခဲ့တာကို သိတယ်ပေါ့... နင် လျော်ကြေးမပေးချင်ရင်၊ မတောင်းပန်ချင်ရင်... ငါက သူ့အစား ခံယူပေးလိုက်မယ်... သူ့ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်ရင် ငါ ဖျောင်းဖျပေးမယ်...”

အဖွားစိုင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အဖွားကုကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခု ဆက်ဆံရေး မကောင်းတာနဲ့... ငါ့သားက ထောင်ကျရတော့မှာလား... နင့်သား ဒုက္ခပေးတာမလား... အရာရှိတွေက နင့်သားစကား နားထောင်နေကြတာ... နင့်သား ခိုင်းလိုက်တာ သေချာတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွာသားများ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် လျူမိသားစုနှင့် မတူပေ။ လျူမိသားစုက တကယ် ပိုက်ဆံခိုးယူခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုက ဒီကာလအတွင်း ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ ဆက်ဆံရေး မကောင်းရုံဖြင့် ကုမင်တာ့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ကုမင်တာ့သည် ဘေးလူများ၏ အတွေးကို နားလည်သဖြင့် အသံကို မြှင့်ပြီး ခေါင်းဆောင်ချန်ကို မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ယောက်ဖနဲ့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းပေမဲ့... သူ့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့ မရပါဘူး... သူ ဘာအမှား လုပ်မိလို့ မြို့ဝန်ရုံးက လာဖမ်းတာလဲ...”

ခေါင်းဆောင်ချန်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းယောက်ဖက တော်တော် စွမ်းတာပဲ... မြို့ဝန်မင်း ကိုယ်တိုင် နာမည်တပ်ပြီး ဖမ်းခိုင်းတာ... သူက မြို့နယ်ထဲမှာ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှု ကျူးလွန်ထားတယ်တဲ့... သူ့ကို ဂုဏ်စိုက်နေမယ့်အစား... မင်းပါ ပါသွားမလားဆိုတာ တွေးပူတာ ပိုကောင်းမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြို့ဝန်မင်း ကိုပါ ထည့်ပြောလိုက်သဖြင့် ကုမင်တာ့အပေါ် ထားရှိသော သံသယများ ရှင်းလင်းသွားသည်။

အဖွားစိုင်လည်း ကြောင်အသွားသည်။ အရာရှိများ ဝင်လာပြီး လူဖမ်းသွားကတည်းက ဘာအမှား လုပ်မိမှန်း မသိခဲ့ပေ။ ယခု မြို့ဝန်မင်း ကိုယ်တိုင် ဖမ်းခိုင်းသည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချန်က ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မြို့ဝန်မင်းက အလုပ်လုပ်ရင် တိကျပြတ်သားတယ်... ညီလေးကု... မင်း ဝင်ပြောရင်တောင် ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး... မြို့ဝန်မင်း စောင့်နေတယ်... ငါတို့ သွားလိုက်ဦးမယ်...”

သားဖြစ်သူ အဖမ်းခံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အဖွားစိုင်သည် ကုမင်တာ့ကို သိက္ခာချဖို့ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ တွားသွားပြီး လိုက်သွားလေသည်။

လူတစ်စု ရှေ့က သွားနေပြီး အဖွားစိုင်က နောက်က လိုက်နေသည်။

အဖွားစိုင်သည် အမြဲတမ်း ယုတ်မာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဘွားအိုတစ်ယောက် နောက်မှ ဒုက္ခတကြီး လိုက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချန်သည် လူယုတ်မာ မဟုတ်ပေ။ သူ နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဘွား... ခင်ဗျားသားက ဒီတစ်ခါ အမှုကြီး ကျူးလွန်ထားတာ... အိမ်ပြန်ပြီး မြေးကို စောင့်ရှောက်နေလိုက်ပါ... နောက်ကျရင် ကိုယ့်ဘာသာ ကောင်းကောင်း နေပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားစိုင် မျက်ရည်သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မြေးက သူ့သွေးသားရင်း မဟုတ်ပါဘူး... သားမရှိရင် အဘွားမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရာရှိများက ကျန်းကွမ်ကျုံးကို သနားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ချန်သည် ကျန်းကွမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်မှ အဝတ်စကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကျူးလွန်ထားတဲ့ ပြစ်မှုက ကြီးလွန်းတယ်... ပြန်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ... မှာစရာရှိတာ မြန်မြန် မှာထားလိုက်...”

ခေါင်းဆောင်ချန်သည် ကျန်းကွမ်ကျုံး ဘာပြစ်မှု ကျူးလွန်ထားလဲ ဆိုတာ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ပြစ်မှုကြီးတယ် ဆိုတာကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။ ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် ကွယ်ရာတွင် မကောင်းမှုများစွာ လုပ်ထားသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ထင်ကြေးများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

“အမေ... သား မသေချင်ဘူး... သား မသေချင်ဘူး...”

ကျန်းကွမ်ကျုံးက အဖွားစိုင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

အဖွားစိုင် မျက်ရည်ကျလျက် သားဖြစ်သူအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်အိုကြီးများနှင့် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

“အမေ... ဒီနား တိုးလာခဲ့... ပြောစရာ ရှိတယ်...”

ကျန်းကွမ်ကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

အဖွားစိုင် အနားတိုးသွားပြီး နားကို ကျန်းကွမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်နား ကပ်လိုက်သည်။

“အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတစ်ထုပ် ရှိသေးတယ်... သားအခန်းက ကုတင်အောက် အပေါက်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာ... အပေါ်က အုတ်ခဲ ဖိထားတယ်... အဲ့ဒီပိုက်ဆံကို ယူပြီး မြို့ထဲက အရှေ့ဘက်တံခါးလမ်းကို သွား... ရန်လျူ ဆိုတဲ့လူကို ရှာပြီး သားကို ကယ်ခိုင်းလိုက်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားစိုင် လန့်သွားသည်။ သူမက အိမ်မှာသာ အော်ဟစ်တတ်သော အဘွားအို တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုကိစ္စကြီး လုပ်ရမည် ဆိုသောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

“အမေ... အမေက မြို့ထဲကို ရောက်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး... ကြောက်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကွမ်ကျုံး စိတ်ပျက်သွားသည်။ တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကို ကုမင်တာ့ လုပ်ပေးလျှင် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်၏။ သူက မြို့ဝန်ရုံးနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် နှစ်ယောက်သား ဆက်ဆံရေး မကောင်းသဖြင့် ကုမင်တာ့က ဖျက်ဆီးပစ်မှာကို စိုးရိမ်နေလေသည်။

“ဒါဆို ရွှီဝူကို ရှာပြီး ခိုင်းလိုက်...”

ကျန်းကွမ်ကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

ရွှီဝူ ဆိုသည်မှာ သူစိမ်း မဟုတ်ဘဲ အဖွားစိုင်၏ သမီးအငယ်ဆုံး၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင် သွားစရာ မလိုတော့မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ အဖွားစိုင် ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ပဲ သွားရှာလိုက်မယ်...”

ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် အခြားသူများထက် ပို၍ သတိထားနေသည်။ သူက အဖွားစိုင်ကို ဆွဲပြီး အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားနေလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချန် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား စကားမပြတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

“မှာလို့ ပြီးပြီလား... သွားရတော့မယ်... ဒီနေ့ မြို့ထဲ ပြန်ရောက်အောင် သွားရမှာ... အချိန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူး...”

အဖွားစိုင် မျက်ရည်များ ကျလာပြန်သည်။

“ငါ့သားလေး... မင်း မရှိရင် အမေ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ...”

ကျန်းကွမ်ကျုံး ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော သံကြိုးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံကြိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ပိုက်ဆံ မလောက်ရင်... ကျင်းပေါင်ကို ရန်လျူဆီ ရောင်းစားလိုက်... အနည်းဆုံး ငွေ ၇ တုံး၊ ၈ တုံးလောက် ရမယ်... မှတ်ထားနော်...”