ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်

နောက်ဆုံးတွင် ကုကျောက် သကြားလုံး မရခဲ့ပေ။

“မနေ့ညက သွားနာနေတာ မေ့သွားပြီလား...”

ကျန်းယွင်နန်က အပြင်ထွက်မည့် သားဖြစ်သူကို တားလိုက်သည်။

ကုကျောက် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ သတိပေးလိုက်မှ ပါးစပ်ထဲက သွားများ ပြန်နာလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သကြားလုံး၏ အရသာကို တွေးမိသောအခါ ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သွားနာတာက သကြားလုံးစားလို့မှ မဟုတ်တာ... သကြားလုံးစားလိုက်ရင် အနာသက်သာသွားမလား ဘယ်သူသိမလဲ... တစ်ကိုက်လောက် စားလိုက်ရင် စိတ်ချမ်းသာသွားမှာ...”

ကျန်းယွင်နန်က သူ့ကို သဘောမတူသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ကုကျောက်၏ အသံ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားလေသည်။

နျိုနျိုသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုလတ်... မေမေက မစားရဘူး ဆိုရင် မစားနဲ့တော့လေ... သမီး ကိုကိုလတ်နဲ့အတူ ပိုးကောင် ရှာပေးမယ်...”

ကုကျောက်တွင် ဝါသနာကြီး နှစ်ခု ရှိသည်။ အစားအသောက်နှင့် ပိုးကောင်များ ပင်။

ညီမလေးက ပိုးကောင်ကူရှာပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ ကုကျောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“နင်လည်း ပိုးကောင်တွေကို သဘောကျသွားပြီလား...”

သူ့ကြောင့် ညီမလေးလည်း ပိုးကောင်ချစ်သူ ဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်၏။

နျိုနျို မျက်နှာမဲ့သွားသော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“သမီး မကြိုက်ပါဘူး...”

ကုကျောက် မျက်နှာပြန်ငယ်သွားသည်။

နျိုနျိုက ဆက်ပြောသည်။

“သမီးက ပိုးကောင်တွေကို မကြိုက်ပေမဲ့... ကိုကိုလတ်ကို ချစ်တယ်... ကိုကိုလတ်နဲ့ ကစားရတာ ပျော်တယ်...”

ကုကျောက်သည် အချော့ကြိုက်သူ ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ပြုံးလာသည်။

“ကြာကြာ ကစားကြည့်ရင် သူတို့ ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းလဲ ဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်...”

ကုကျောက်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားမှ ကုတာ့ယာသည် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဝမ်းကွဲမောင်လေး၏ ထူးဆန်းသော ဝါသနာကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း နေရခက်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းကွဲမောင်လေးက ပိုးကောင်ရှာသည့် အဖွဲ့ထဲ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

တခြားကလေးများလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကုကျောက်နှင့် နျိုနျို နှစ်ယောက်တည်းသာ ပိုးကောင်ရှာရန် ထွက်သွားကြသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးများ အပြင်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လိုက်ပါသွားလေသည်။

“ဘာလို့ တချို့လူတွေက ပိုးကောင်တွေကို မကြိုက်ကြတာလဲ... ငါ့အမြင်တော့ ချစ်စရာလေးတွေပါ...”

ကုကျောက်က ပိုးကောင်ရှာရင်း နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် ကုကျောက် သုံးနှစ်သား အရွယ်ကတည်းက ထူးခြားချက် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

တခြားကလေးများ အပေါ် ပိုးကောင်တက်လျှင် ကြောက်လန့်ပြီး အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော် ကုကျောက်ကမူ မတူပေ။ သူ့အပေါ် ရောက်လာသော သန်းများကို တစ်ကောင်မှ မသတ်ဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မွေးထားတတ်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သုံးနှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲရောင်ရမ်းပြီး ယားယံနေသည်ကို တွေ့သောအခါ သန်းအုံကို မွေးထားမိမှန်း သိလိုက်ရသည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော သားကြီး ကုယန်ပင် ညီလေးကြောင့် သန်းကိုက်ခံရသည့် ဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကျန်းယွင်နန်က ထိုစိတ်ပျက်စရာ သန်းများကို ရှင်းပစ်ချင်သောအခါ စကားပီပီသသ မပြောတတ်သေးသော ကုကျောက်က ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

“သူတို့က အများကြီး မစားပါဘူး... သား မွေးထားလို့ ရပါတယ်...”

ထိုအချိန်က ကျန်းယွင်နန်သည် သုံးနှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သွေးစုပ်သော သန်းများကို မွေးထားပြီး ဘုရားလောင်းသဖွယ် ကိုယ့်အသားကိုလှီးပြီး သိမ်းငှက်ကို ကျွေးမည့် ပုံပေါက်နေလေသည်။

သို့သော် ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုအနစ်နာခံမှုကို လက်မခံခဲ့ပေ။

သူမသည် ကုမင်တာ့၊ ကုယန်တို့နှင့်အတူ အိမ်ကို ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် လှည်းကျင်းခဲ့ပြီး သန်းတစ်ကောင်မှ မကျန်တော့မှ စိတ်အေးသွားရသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သားငယ်၏ ပိုးကောင်ရူးသွပ်မှုကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သနားစရာ မျက်လုံးလေးများကို မြင်တိုင်း စိတ်မခိုင်ခဲ့ပေ။

“ကိုယ် သူ့ကို စာလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းပါ့မယ်... အနည်းဆုံးတော့ စာရေးစာချီ ဖြစ်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်...”

ကုမင်တာ့က ဇနီးသည်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယွင်နန်သည် သားဖြစ်သူ နှစ်သက်ရာကို မစွန့်လွှတ်စေလိုတော့ပေ။ လောကကြီး၏ အမြင်တွင် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ကုမင်တာ့၏ အာမခံချက်ကြောင့် ကုကျောက်အပေါ် ကြီးကြီးမားမား မမျှော်လင့်တော့ဘဲ ဝါသနာကို လွတ်လပ်စွာ ပျိုးထောင်ခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။

မိခင်မေတ္တာသည် နူးညံ့လှ၏။ ကျန်းယွင်နန်သည် သားငယ်၏ အသိအမှတ်ပြုခံချင်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး သနားသွားမိသည်။ လောကကြီးက သူ့ကို စွန့်ပစ်ထားသလို ခံစားနေရရှာသည်။

သို့သော် ဘေးနားမှ နျိုနျိုက ထိုမျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မတွေးဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ပိုးကောင်တွေကို မကြိုက်ရမှာလဲ...”

“သူတို့က ချစ်စရာ ကောင်းတယ်လေ...”

ကုကျောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကုကျောက်၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပုရွက်ဆိတ်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုလတ်လည်း ဂျင်း မကြိုက်ဘူးလေ...”

ကုကျောက် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ရေအေးနှင့် ပက်လိုက်သလို ငြိမ်ကျသွားသည်။

“ဂျင်းက ဘာစားကောင်းလို့လဲ... စပ်စပ်နဲ့... ဂျင်းမကြိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီးပါ...”

နျိုနျို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက ဂျင်းကြိုက်တယ်... ကိုကိုလတ်က မကြိုက်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးက ကိုကိုလတ် မဟုတ်သလို... ကိုကိုလတ်ကလည်း သမီး မဟုတ်လို့လေ...”

ကလေးမလေး၏ စကားက ထူးဆန်းသော်လည်း ကုကျောက် နားလည်သွားသည်။ ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သမီးငယ်လေးတွင် မှော်စွမ်းအင် တစ်ခုခု ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ရသော အရာများက သူမအတွက် အလွန် ရိုးရှင်းနေတတ်သည်။

“နင်က ပိုးကောင်တွေကို ကြိုက်အောင် ကြိုးစားနေတာဆိုတော့... ငါလည်း ဂျင်းစားဖို့ ကြိုးစားရမလား...”

ကုကျောက်က အားနာသလို မေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ နျိုနျို၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နွေဦးရောက်ရင် တို့တွေ ဂျင်း အတူတူ စိုက်ကြမယ်... အဘိုးက သင်ပေးမယ်တဲ့... ဂျင်းပင်တွေ ကြီးလာရင် အများကြီး ရမှာ... တို့တွေက ဂျင်းမောင်နှမတွေ ဖြစ်သွားမှာ...”

နျိုနျို ကျန်းယွင်နန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

“အဘိုးက ပြောတယ်... ဂျင်းကို ပါးပါးလှီးပြီး ကိတ်မုန့် လုပ်စားလို့ ရတယ်တဲ့... မေမေ... ဂျင်းကိတ်မုန့် လုပ်တတ်လား...”

ကျန်းယွင်နန် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီး စိုက်တဲ့ဂျင်း ရတဲ့အထိ စောင့်စရာ မလိုပါဘူး... ဒီနေ့ပဲ လုပ်ကျွေးမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျို ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သမီး မပျော်လို့ လုပ်ကျွေးတာလေ... အခုက သမီး ပျော်နေတာပဲ... ပြီးတော့ သမီး လိမ္မာတာလည်း မဟုတ်ဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးကို နူးညံ့စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီး စားချင်လို့လေ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ လျှံကျလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မေမေက အကောင်းဆုံးပဲ...”

သမီးငယ်လေး ပျော်ရွှင်စွာ ပတ်ပြေးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းယွင်နန် သီချင်းတစ်ပုဒ် ညည်းဆိုလိုက်မိသည်။

ကုကျောက် တစ်ယောက်တည်းသာ ဒီပျော်ရွှင်စရာ လေထုထဲတွင် မပါဝင်နိုင်ပေ။

သူသည် ဂျင်းနှင့် ပတ်သက်သော မကောင်းသည့် အမှတ်တရများကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဂျင်းနှင့် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ပတ်သက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ အလင်းအမြန်နှုန်းဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ဂျင်း မစားဘူး... မစားဘူး... ခုနက ပြောတာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျန်းယွင်နန် ရယ်မောလိုက်ပြီး သားငယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

နျိုနျိုက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ သဘောထားကြီးသည်။

“ကိုကိုလတ် မစားချင်ရင် နေပါစေ... သမီး ကိုကိုကြီးနဲ့ပဲ ဂျင်းမောင်နှမ လုပ်လိုက်မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုကျောက် မနာလို ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက စာဖတ်ရမှာ... နင်နဲ့ ဂျင်းစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး... ငါပဲ အားတာ... ဂျင်းမောင်နှမမှ ဖြစ်မှာလား... ပိုးကောင်မောင်နှမ လုပ်လို့ မရဘူးလား...”

နျိုနျို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြောက်သွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ကိုကိုလတ်က ပိုးကောင်အစ်ကို လုပ်... သမီးက ဂျင်းညီမ လုပ်မယ်... ကိုကိုကြီးက စာအစ်ကို လုပ်... သူက စာဖတ်တာ အကြိုက်ဆုံးပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန်က အရင်ဆုံး ထောက်ခံလိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက အရမ်း တော်တာပဲ...”

ကုကျောက်လည်း ဝင်ချီးကျူးလိုက်သည်။

“နျိုနျိုက ဉာဏ်အကောင်းဆုံး ညီမလေးပဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က မေးလိုက်ပြန်သည်။

“ဒါဆို မေမေနဲ့ ဖေဖေကရော...”

နျိုနျိုသည် မိသားစုဝင်များ၏ ချီးကျူးမှုကို အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။

“မေမေက အလှဆုံး မေမေ... ဖေဖေက ဉာဏ်အကောင်းဆုံး ဖေဖေ...”

သူမ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ကိုကိုလတ် ဘာကြိုက်လဲ ဆိုတာ မသိဘူး...”

ကျန်းယွင်နန် စိတ်ပျော့သွားပြီး သမီး၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးရဲ့ ကိုကိုလတ်က အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေတာလေ... အခု အနားမှာ မရှိပေမဲ့... တို့တွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက အမြဲတမ်း တစ်နေရာတည်းမှာ ရှိနေပါတယ်...”

နျိုနျို မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေက သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ လွမ်းနေတာ... သမီးလည်း သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ လွမ်းနေတာ... ဒါဆို သူ့ကို နှလုံးသားအစ်ကိုလို့ ခေါ်မယ်...”