နောင်တရခြင်း

ဒုတိယအိမ်သည် ချင်းရွှေရွာတွင် နှစ်ရက် ထပ်နေခဲ့သော်လည်း ကျန်းဟွေးနန် မိသားစု ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် အဖွားစိုင်က လူတွေ့တိုင်း ကျန်းယွင်နန်တို့ လင်မယား မကောင်းကြောင်း ပြောဆိုနေလေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လျူမိသားစု အဖမ်းခံရသည်ကို မြင်တွေ့ထားရသဖြင့် ရွာသားများက အဖွားစိုင် ပြောသမျှကို နားထောင်ရုံသာ နားထောင်ပြီး ဘာမှ ဝင်မပြောရဲကြပေ။

ကုမင်တာ့၏ ကျေးဇူးကို ခံစားဖူးသူများနှင့် တွေ့လျှင် အဖွားစိုင် အဆဲခံရတတ်သည်။ စိတ်ကြီးသူများနှင့် တွေ့လျှင် တံမြက်စည်းနှင့် အမောင်းခံရတတ်သည်။

အဖွားစိုင်၏ သမက်ဂုဏ်သတင်း ဖျက်ဆီးရေး အစီအစဉ်သည် လုံးဝ ကျရှုံးသွားရုံသာမက သူမ၏ အိမ်တွင် လူမရှိတော့ကြောင်း ရွာသားများ ရိပ်မိသွားကြသည်။

“ကျင်းပေါင် ဘယ်မှာလဲ... အဒေါ်ကြီး... ခင်ဗျားမြေး ကျင်းပေါင် ပျောက်နေတာ ရက်တော်တော် ကြာပြီ... ငါ့သားရဲ့ လေးခွကို ယူသွားတာ အခုထိ ပြန်မပေးသေးဘူး...”

ရွာသူတစ်ဦးက ပစ္စည်းလာတောင်းလေသည်။

ရွာသူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အဖွားစိုင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“သူ နေမကောင်းလို့ အိမ်မှာ နားနေတယ်...”

အဖွားစိုင်က လှည့်ပတ် ဖြေလိုက်သည်။

ရွာသူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နှစ်သစ်ကူးရက်မှာ နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ ကံမကောင်းလိုက်တာ... ငါ့သားရဲ့ ကျောက်ခဲလေးခွကို မမေ့နဲ့နော်... သူ့အဖေက သေချာ လုပ်ပေးထားတာ... သူများပစ္စည်း ငှားထားရင် စောစောပြန်ပေးရတယ်...”

အဖွားစိုင် ပြန်မဖြေခင် ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်ကြီး... ခင်ဗျားသား ကွမ်ကျုံးက ကျွန်တော့်ဆီက ငွေ ၅ ပြား ယူထားတာ ရှိတယ်... လူက အဖမ်းခံရပေမဲ့... ပိုက်ဆံတော့ ပြန်ဆပ်ရမယ်လေ...”

အဖွားစိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စကားပြောသူမှာ ကျန်းကွမ်ကျုံး၏ သူငယ်ချင်းအချို့ ဖြစ်နေသည်။ အမှန် ဟုတ်မဟုတ် သူမ မဝေခွဲတတ်ပေ။

“နောက်ကျရင် ကွမ်ကျုံးကို မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်...”

အဖွားစိုင်က ပြောလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ပြန်ဆပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။

သို့သော် ပွဲကြည့်နေသူများထဲတွင် အခွင့်အရေးသမားများ ပါဝင်နေသည်။ ယခုအခြေအနေကို အကျိုးအမြတ် ထုတ်ချင်သူများက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ကျန်းကွမ်ကျုံးက ငါ့ဆီကလည်း ငွေ ၁ တုံး ၂ တုံးလောက် ယူထားတယ်... သားရဲ့အကြွေးကို အမေဆပ်ရမယ်... လိမ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့...”

အဖွားစိုင် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ရာ ရွာထဲတွင် နာမည်ကြီးသော လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

“ပေါက်ကရတွေ မပြောနဲ့... ငါ့သားက နင်တို့လို အတန်းစားနဲ့ ပေါင်းသင်းမှာ မဟုတ်ဘူး...”

အဖွားစိုင်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ကံဆိုးနေသည်လား မသိပေ။ ထိုစကားက မီးလောင်ရာ လေပင့်သလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီ သူခိုးမက အကြွေးမဆပ်ချင်ဘူး... ဒါကြောင့် ထောင်ကျတဲ့ သားကို မွေးထားတာ... အထက်က မဖြောင့်ရင် အောက်က ကောက်တယ် ဆိုတာ ဒါပဲ... နင့်သား ခေါင်းဖြတ်ခံရတာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားစိုင် ဒေါသထွက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်သားမှ ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာ... မြို့ဝန်ရုံးက မေးစရာရှိလို့ ခေါ်သွားတာ... နှစ်ရက်နေရင် ပြန်လွှတ်ပေးမှာ...”

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ဘယ်သူမှ မယုံကြပေ။

“သူခိုးမက အရင်ကတည်းက ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့အိမ်က ကြက်ကို သူ ခိုးစားတာ...”

လူအုပ်ကြီး ဆူညံလာပြီး အကျိုးအမြတ် ထုတ်ချင်သူ များပြားလာကာ အဖွားစိုင်ထံသို့ တိုးဝင်လာကြကုန်၏။

ရွာအဝင်ဝမှ ရှုပ်ထွေးသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကုမိသားစု လန့်သွားကြသည်။

ကုမိသားစုသည် ဒီနေ့ ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်းပင်။

ကုမင်တာ့သည် မနေ့ကတည်းက မြို့ထဲသို့ သွားပြီး နေစရာ ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဒီနေ့တွင် မြင်းလှည်းဖြင့် လူလာခေါ်ပြီး ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

“နျိုနျို... မြို့ထဲရောက်ရင် ငါတို့က အချစ်ဆုံးဆိုတာ မမေ့နဲ့နော်...”

ကုတာ့ယာက နျိုနျိုလက်ကို ဆွဲပြီး အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားနေသည်။

ကုရှောင်ယာကလည်း ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါ မှတ်မထားနဲ့... ငါတို့က အချစ်ဆုံး...”

ဒီခေါင်းစဉ်က ပြီးဆုံးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ နျိုနျိုသည် ဒီကာလအတွင်း အဖြေကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်းကွဲအစ်မနှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... သမီးနဲ့ မေမေက အချစ်ဆုံးပါ...”

ညီအစ်မနှစ်ယောက် ကြောင်သွားကြသည်။

နျိုနျိုသည် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိသဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါ ပြန်လာရင် မုန့်ဝယ်လာခဲ့မယ်... ဟုတ်ပြီလား...”

မုန့်စားရမည်ဟု ကြားသောအခါ နှစ်ယောက်သား ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်က နျိုနျိုလက်ကို ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ကုတာ့ယာက ပြောလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ အချစ်ဆုံး မဟုတ်ရင်တောင်... နင် ငါနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်ရမယ်...”

ကုရှောင်ယာကလည်း ဝင်ငြင်းရန် ပြင်လိုက်သဖြင့် နျိုနျို ခေါင်းကိုက်လာလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် နျိုနျိုကို နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး တူမနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ပြုံးလျက် ဆွဲကာ မှာကြားလိုက်သည်။

“အိမ်မှာ လူကြီးစကား နားထောင်ကြနော်... အပြင်ထွက် ဆော့ရင်လည်း ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆော့... လူပြတ်တဲ့ နေရာတွေကို မသွားနဲ့... ကလေးတွေ အများကြီး စုပြီး သွားကြ...”

ကုတာ့ယာနှင့် ကုရှောင်ယာတို့သည် ရက်ရောပြီး လှပသော အဒေါ်ဖြစ်သူ ကျန်းယွင်နန်ကို ချစ်ခင်ကြသော်လည်း ဘယ်ကလေးမှ လူကြီး ဆုံးမတာကို နားမထောင်ချင်ကြပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ ခေါင်းပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ နှစ်ယောက်သား ကျန်းယွင်နန်၏ လက်ထဲမှ လက်များကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိတ်တဆိတ် ဆုတ်လိုက်ကြကုန်၏။

မြင်းလှည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် နျိုနျိုကို ဖက်ထားပြီး လိုက်ကာကို မ လျက် ရွာအဝင်ဝကို ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြားမှ အဖွားစိုင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိလေသည်။

အဖွားစိုင်သည် အကြွေးတောင်းသူများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်။ ယခင်က မွေးစားသမီးဖြစ်သူသည် ယခုအခါ တင့်တောင့်တင့်တယ် ဖြစ်နေပြီး သူမ နှိပ်စက်ခဲ့သော မြေးမလေး နျိုနျိုသည်လည်း ဂရုစိုက်ခံနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော အမှတ်တရများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

သားနှင့် ချွေးမ နျိုနျိုကို စခေါ်လာစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ မြေးလိုချင်လွန်းလို့ မျက်လုံးများ စိမ်းနေချိန်တွင် ချွေးမဖြစ်သူက အိမ်ရောက်ပြီး ငါးနှစ်ကြာသည်အထိ ကိုယ်ဝန်မရခဲ့ပေ။

မိန်းကလေး ဖြစ်နေသော်လည်း သွေးသားရင်း မဟုတ်သော်လည်း ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကလေးလေးကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချစ်ခင်စိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။

ကလေးမွေးစားပြီး မကြာခင်မှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြုံနေသော ချွေးမ ကိုယ်ဝန်ရလာသည်။

ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် အားလပ်ချိန်တွင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ရှုခင်းကြည့်ရာမှ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်းကို မတော်တဆ တူးဖော်ရရှိခဲ့သည်။

"ဂျင်ဆင်းရောင်းရငွေ" ဖြင့် ပိုက်ဆံအများကြီး ရလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူက မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မြို့ထဲသို့ ရက်ရက်ရောရော ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

သူမ မြင်းလှည်း ပထမဆုံး စီးဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် မြေးမလေးကို ပွေ့ချီပြီး ထိုင်နေစဉ် ယခု ကျန်းယွင်နန်ကဲ့သို့ လိုက်ကာကို မ ပြီး အပြင်မှ ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် တောသူ အဖွားစိုင် မဟုတ်တော့ဘဲ အထက်တန်းစား အဖွားစိုင် ဖြစ်သွားသလို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်သည် သူမဘဝ၏ ရှားပါးသော တောက်ပသည့် အခိုက်အတန့်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ချွေးမဖြစ်သူက အစားကြီးပြီး ဈေးကြီးသော အားဆေးများသည် ရေလို စီးဝင်သွားသည်။ သားဖြစ်သူကလည်း ချွေတာတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် အိမ်အသစ် ဆောက်လိုက်ရာ ဂျင်ဆင်းရောင်းရငွေ အများစု ကုန်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုက ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဟု ညည်းတွားနေစဉ် ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် ရွာအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ရွှေ အစိတ် ပါသော အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကောက်ရခဲ့ပြန်သည်။

ရွှေထုပ်နှင့် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ကျင်းပေါင်ကို မွေးဖွားခဲ့လေသည်။

သားဖြစ်သူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ပြီး မြေးလေးကို နေရာမှာတင် "ကျင်းပေါင်" ဟု နာမည်ပေးခဲ့သည်ကို အဖွားစိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။

ဂျင်ဆင်းရောင်းပြီး ချမ်းသာလာကြောင်း နေရာတကာ ကြွားဝါခဲ့သဖြင့် လူအများအပြားက ကျန်းကွမ်ကျုံးထံ ပိုက်ဆံလာချေးကြသည်။ ကျန်းမိသားစု သင်ခန်းစာ ရသွားပြီး ရွှေကောက်ရကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ပြင်ပလူများက ကျန်းမိသားစု၏ စီးပွားရေး အခြေအနေကို သေချာ မသိကြပေ။ ထိုရွှေများ ရှိနေသောကြောင့် ကျန်းကွမ်ကျုံးသည် မြို့ဝန်မင်းကောင်းကို လာဘ်ထိုးနိုင်ခဲ့ပြီး ပညာသင်ဘွဲ့ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဂျင်ဆင်းကောက်ရစဉ်က ရှောင်စိုင် ကိုယ်ဝန်ရကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

ရွှေကောက်ရစဉ်က ကျင်းပေါင်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုက ကျင်းပေါင်သည် ကံကောင်းစေသော ကလေးဖြစ်ပြီး မိသားစုအတွက် ရွှေငွေများ ယူဆောင်လာပေးသည်ဟု ယုံကြည်ကာ တစ်မိသားစုလုံး သူ့ကို အလိုလိုက်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နျိုနျိုသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာပြီး အစားပိုစားလာသည်။ မြေးအရင်း ရလာသောအခါ ကောက်ရသော မြေးမလေးကို မကြည့်ချင်တော့ဘဲ မိသားစုက ကြိုက်သလို နှိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိပြီး အဖွားစိုင် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ အဖမ်းမခံရမီ အိမ်တွင် ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရလိုက်သည်။

ပုလဲကို ငါးမျက်လုံးနှင့် မှားပြီး အစစ်အမှန် ကံကောင်းမှုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီတဲ့။

“ဒါက အစက...”

အဖွားစိုင်သည် နျိုနျို စီးနင်းလိုက်ပါသွားသော မြင်းလှည်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်မိသည်။

သို့သော် မြင်းလှည်းသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး လမ်းအဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။